Archief voor februari 2014

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Voor wie de kluts even kwijt is

Clutches op avondjurk

Al een tijdje worden we in mode-tijdschriften of tv-programma’s gewezen op het gebruik van ‘clutches’. Vooral die van de nieuwe koningin worden nog wel eens onder de aandacht gebracht, en dan wordt erbij verteld dat die wel duizend euro kosten. En dan ook nog eens telkens een andere: toe maar! Ik bedoel een ander avondtasje, niet een andere koningin, want dat spektakel hebben we nu wel gehad. Avondtasjes dus. Met een duur woord: clutch! Ik ging er eens op googelen en leerde al gauw dat je daar ook als gewone consument honderden euro’s aan kunt uitgeven. Niet doen. Ik heb een beter plan. Voor wie nog twee tasjes met geborduurde randjes, ook te gebruiken als 'clutch'een randje-per-week-project van de vroegere lagere school heeft liggen, kan er zelf één maken. Deze twee geborduurde tasjes waren al kant en klaar toen ik ze kreeg. Vroeger lieten ze kinderen niet alleen oefenen met die randjes, maar maakten ze er ook gelijk iets leuks van. Het zijn tasjes die precies hetzelfde formaat hebben als de nu in aanzien-zijnde ‘clutches’ en ik vind dat ze best bij een avondjurk passen. Gewoon een kartonnetje erin voor de stevigheid. Ik denk dat je met zo’n geborduurd avondtasje net zoveel bekijks hebt als met zo’n dure van een beroemde ontwerper.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Op visite

Visite haakwerkje met kopje koffie op Perzisch tapijtje

M’n gastvrouw (boven de tachtig) haakt de mooiste pannelappen en toen ik weer eens bij haar op bezoek ging nam ik zelf ook een haakwerkje mee. Dat praat fijn. Bij een ander moet je niet willen om ingewikkelde telpatronen uit te werken dus zorg ik dat ik altijd een eenvoudig werkje heb klaarliggen wat ik zò mee kan nemen. Dit keer was dat een simpel lapje met gehaakte ‘stokjes’, waar ik straks nog een zakje van maak. Zulke dingen ontstaan bij mij vanzelf. Als ik ergens een bolletje katoen tegenkom, dan begin ik soms gewoon te haken en zie ik wel wat er van komt. M’n gastvrouw vond het een leuk idee, zo’n gehaakt zakje, en vertelde nu wat over haar eigen project. Ze wilde graag weer eens wat omhanden hebben, maar liever niet meer iets heel groots. blauwe pannelap met bolletjes katoenGewoon dus maar weer een paar pannelappen. Tot haar verbazing en verrassing had één van haar dochters gelijk gevraagd of zij die straks mocht krijgen. “Is dat niet iets van vroeger dan?” had ze gevraagd. Nee hoor, alles wat gehaakt is vinden we weer mooi!

De lente begon in Bovenkarspel

Drie kleurige quiltjes bij de Flora in Bovenkarspel

“De lente begint in Bovenkarspel”. Die boodschap werd in de tachtiger jaren breed uitgedragen. In die jaren reisde ik veel met de trein en in februari zag ik elke dag grote billboards langs het spoor met die wervende tekst op een bijzonder kleurrijk affiche: een overvloed van tulpen en narcisen. “Dat willen we dan wel eens zien!” zeiden wij, terwijl we als jong getrouwd stelletje hard aan het werk waren. En zo togen we op een vrije dag naar Bovenkarspel. Geen idee waar dat was, maar het bleek heel ver weg te zijn in Noord Holland. Een beetje aan het eind van het land. De trein was boordevol andere lente-liefhebbers die een dagje uit gingen, en er bleek zelfs een apart stationnetje te zijn gemaakt om al die dagjes-mensen te laten uitstappen: Bovenkarspel-Flora. Wij keken onze ogen uit naar het hele gebeuren en waren overweldigd door de rijkdom aan geuren en kleuren. Na dat dagje konden we er weer even tegen: het zien van al die bloemen gaf nieuwe energie!

Een paar jaar later (we hadden ons intussen verder ontwikkeld) gingen we verhuizen vanwege een nieuwe baan en kwamen we terecht in datzelfde NoordHolland. Nu hadden we volop gelegenheid om elk jaar de Flora te bezoeken omdat we er vlakbij woonden. Dat deden we dan ook en we ontwikkelden ons nòg verder: tot tulpen-en lelie-liefhebbers! Inmiddels wonen we al weer een hele tijd in Gelderland, maar af en toe gaan we nog eens terug naar het gebied waar onze kinderen opgroeiden en quiltjes tussen tulpen op Flora in Bovenkarspelwe goede jaren beleefden. Dit jaar hadden we daar ook weer zin in: “Zullen we nog weer eens naar de Flora gaan?” Helaas, die bleek dit jaar voor het eerst niet meer te worden gehouden. De tijd van de grote publiek-trekkende evenementen is voorbij. De tijd dat je met grote stromen mensen vanuit extra ingezette treinen richting de bloemen werd gedreven. Leuk was het, maar dit jaar helaas geen Flora meer. Deze foto’s zijn van twee jaar geleden. Toen was ik ook al zo raar dat ik soms wat quiltjes in m’n rugzak stopte om ze ergens anders te fotograferen. Kleurtjes en bloemen: Dan wordt het lente!

Roze

roze tulpen op nostalgisch kleedje

Overeenkomst in kleur: daar hou ik van! En van bloemen kopen rechtstreeks bij de kweker: daar hou ik ook van. Binnenkort gaat de amaryllus-kwekerij die ik een tijdje geleden ontdekte dicht omdat het winterseizoen voorbij is. Jammer, maar ik heb er volop van genoten. Gelukkig is er weer een andere kwekerij waar ik terecht kan: gewoon een bordje volgen, ergens de landerijen in, parkeren op een groot weids erf, en dan zo’n grote schuifdeur van een bollenschuur opendoen. Dat was ik in Noord-Holland zo gewend, maar nu komen er in deze omgeving (Gelderland) dus ook steeds meer kwekers die deze verkoop-aan-schuur bieden. Dezroze tulpen op kleedjee roze tulpen kocht ik daar en zagen we elke dag van kleur veranderen, waarbij het roze als een zachte gloed over de bloemblaadjes gleed. Ik was net bezig met een nieuw roze kleedje wat ik in m’n shop wil plaatsen. Geen verkoop-aan-huis of schuur, maar verkoop-via-internet. Dat past bij deze tijd. Voor wie ook zo’n mooie kleurencombi wil maken.

Toppunten

boek toppunt van Nederland en gehaakte tas

Vandaag kan Nederland nog volop kijken naar en lezen over de vele toppunten die behaald werden op de Olympische Spelen. Maar er zijn nog veel meer Nederlandse ‘toppunten’! Zo ligt de grootste kruidentuin  in Elburg, de oudste Acacia staat in Doorwerth, het grootste bloemenschilderij in de wereld hangt in Voorhout, en de hoogste molen staat in Schiedam. Al die wetenswaardigheden en nog honderden meer staan in het boek “Het toppunt van Nederland”. Het is eigenlijk een reisgids naar de dikste boom, de scheefste toren, het kleinste museum en de grootste goudschat. Als we toch ergens zijn, is het leuk om te weten dat daar bijvoorbeeld de grootste bomentuin van Nederland is (het Von Gimborn Arboretum in Doorn). Voor als je tijd hebt om er even in te gaan.
Zo waren wij vorig jaar in de buurt van Lunteren, en volgden een bordje naar het geografisch Middelpunt van Nederland. Daar ligt een grote steen in midden in een bos. Ik had m’n haakwerkje bij me en fotografeerde dat op die plek. haakwerkje op boom op het middelpunt van NederlandInmiddels is het haakwerk af. Voor vandaag vind ik het een leuke foto, genomen op het preciese middelpunt van het land. Vanwege de toppunten die olympische sporters behaalden en die op de slotdag van de Spelen nog in de belangstelling staan. Maar ook vanwege de kleuren! Vandaag is het volop voorjaar! En dan krijgen we ook weer zin om uitstapjes te maken naar het grootste moeras of de hoogste berg van het land. Ook voor niet-sporters zijn er toppunten genoeg!

Verlangen naar kleurige voorjaarsbloemen

gebordurde voorjaarsbloemen met narcissen en gekleurde kussentjes

In januari komen de winkels al met bakjes voorgetrokken narcissen, en als die niet allemaal bijtijds verkocht worden dan doen ze ze wel eens voor een paar euro weg. Deze grote bak kocht ik voor een habbekrats terwijl de bollen al bloeiden. De winkels denken dan dat ze niet veel meer waard zijn, want als je ze binnen zet zijn ze binnen een paar dagen uitgebloeid. Maar ik zet ze helemaal niet binnen maar laat ze buiten staan! Precies in het zicht van waar ik binnen m’n koffie drink,geborduurde voorjaarsbloemen en geborduurde kussentjes met uitzicht op de tuin. Zo heb ik hier nu al vijf weken tegenaan gekeken, en nòg zijn ze niet uitgebloeid. De narcisjes die ik er voor de foto-van-de-dag afplukte zullen echter niet lang meer goed blijven. Een tip voor anderen? Want ook als het zou hebben gesneeuwd of gevroren blijkt deze aanpak te werken: de gele bloemen kunnen er wel tegen. Nog véél langer zijn de geborduurde narcissen goed gebleven! Al vele jaren geleden door iemand gemaakt (ik weet niet wie) en al jaren in mijn bezit. Of zal ik het eens op de shop zetten? Een andere tip (voor wie wèl borduur-plezier wil, maar niet een groot project wil aanpakken): deze kleine kussentjes zijn snel klaar! Met felle voorjaarskleuren fleuren ze de binnenboel op.

Zwart wit

zwart hart met witte gehaakte sterretjes

Niet gedacht dat ik deze foto die ik een tijdje geleden maakte, nog eens zou gebruiken: hij is wel èrg zwart-wit. Maar zo is het leven ook. Voor vandaag had ik een kraambzoek afgesproken. Helaas moest ik het afzeggen en in plaats daarvan ga ik naar een begrafenis. Een bericht van een overlijden wat je niet ziet aankomen is altijd schokkend. En als het al voor omstanders heftig is, hoeveel te meer voor de naaste betrokkenen? Gister was de overname van ‘whats app’ in het nieuws. Social media iPad met gehaakte witte sterretjeszijn niet meer weg te denken in onze tijd. Het is handig om er gebruik van te maken. Zo kreeg ik door dit overlijden (via die handige media) weer contact met anderen, die ik vandaag weer ga ontmoeten. Ik hoop dat er ook veel licht zal zijn op de dag van deze begrafenis. De witte sterretjes geven toch een mooi contrast met de zwarte iPad. Sorry voor het heftige verhaal. Als je je voorneemt om elke dag te bloggen over handwerk, dan komen er ook wel eens dagen dat je hoofd er eigenlijk niet naar staat. Omdat het leven dan zo zwart-wit is.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Plastik canvas

servettenhouder met kerstpakket artikelen en plastik canvasOm te vieren dat ik het zo leuk vind om te bloggen, ga ik wat plastik canvas weggeven. Zelf heb ik daar ook voordeel van, want dan kan ik eindelijk mijn kerstpakket eens opeten. Dit is mijn gedachtengang: Vorig jaar kocht ik een schattig geborduurd servettenhouder-huisje en niet lang daarna kreeg ik een kerstpakket wat ik er precies bij vond kleuren. De meeste etenswaren uit dat pakket zijn inmiddels op, maar een paar dingen hield ik achter. Speculaas uit Amsterdam, Kaasrolletjes uit Kopenhagen en Cappucino uit Rome moesten nog even in de mooie verpakking blijven. Ik zag een blogje voor Servettenhouder van plastik canvasme over het plastik stramien waarop de servettenhouder was geborduurd. Zelf had ik daar ook nog wat van liggen, maar deed er eigenlijk niks meer mee. Nu zag ik op de Handwerkbeurs dat ook dit materiaal weer populair is: er was een hele stand die de mooiste dingen daarvan had gemaakt en de plastik onderplaten verkocht. Ze noemen het nu plastik canvas. Het voordeel is dat het niet rafelt en gelijk stevig is. Ik wil mijn kleine vierkante canvasjes graag weggeven. Wie mij mailt (contact-knop) stuur ik er één op.

Laat wat van je horen en geef een reactie

IJspret: gaat het om seconden of uren?

Borduurwerk ijspret

In de sport scheelt het soms slechts een paar seconden of iemand wint of niet. Tijdens de Olympische Spelen zijn de verschillen zelfs nog veel kleiner: daar ging het deze week om het minieme verschil van een paar dùizendsten van een seconde. Dat bepaalde het verschil tussen het winnen van goud of zilver: ongelooflijk! Helemaal aan het andere eind van het spectrum van hoe tijd kan worden beleefd is hoe handwerksters daarmee omgaan. Een mooi handwerk maken kost niet alleen vele uren, maar dat ook nog eens gedurende een lange tijd. Sterker nog: al die uren en dagen moet je niet eens berekenen. Nee nog meer: je moet er zelfs niet eens aan dènken! Meestal doen handwerksters dat ook niet maar nu het zo prominent in het nieuws was dat de Nederlandse schaatsers in Sochi slechts een fraktie van een seconde van elkaar verschilden, is het leuk om aan het contrast met handwerk-tijd te denken. Ik neem aan dat degene die dit prachtige winter-tafereel borduurde ook niet op de tijd heeft gelet. Wat ze wel deed is: een prachtig borduurwerk maken wat zòzeer uitbeeldt hoe het vroeger was op het ijs. Volop ijspret met blije en zwierende schaatsers en ook de koek-en-zopie is terug te vinden in dit borduurwerk wat gemaakt is naar een ontwerp van Mies Bloch. Ik heb gekeken of ik mezelf ook nog kon ontdekken. En ja: dat kleine meisje daar vooraan achter het houten stoeltje: dat ben ik!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken over weven

gitaar met geweven banden en boeken over weven

O, m’n oude Yamaha-gitaar! Met een paar kapotte snaren is het wel duidelijk dat ik er al een hele tijd niet meer op heb gespeeld. Dat was vroeger anders: er ging geen dag voorbij of ik zong wel een paar liedjes. Toen ik 15 was ging ik mee met een jeugdkamp waar een paar kampgenoten de kunst verstonden om de sfeer te verhogen middels snarenspel en toen ik thuis kwam wist ik het zeker: Ik wil ook gitaar leren spelen! Die moest dan nog wel eerst worden gekocht en gelukkig mocht ik in de winkel ook gelijk een band uitzoeken. Zodat ik na verloop van tijd ook staande kon spelen, met de band om m’n nek zodat de gitaar precies goed voor me hing. Zo heb ik jarenlang voor groepen en zondagsschool-klassen gestaan maar ook thuis kon ik lekker galmen terwijl ik mijn handen liet wapperen over de snaren. Héérlijk zingen, met volle overgave. En toen kwam er een tijd dat het minder werd, en de gebroken snaren zelfs niet meer werden vervangen. Voorbij, die intense muziek-makerij? Bezig zijnde met m’n handwerkboeken, kwam ik dit tijdschrift (tweede van links boven) over Handweven tegen waarin een beschrijving staat om zelf gitaarbanden te weven. Ik werd helemaal enthousiast. Als ik dat boek vroeger had gehad, dan had ik vast en zeker zelf m’n eigen gitaarband willen weven. Dit plaatje is voor mij een stimulans om in ieder geval een nieuwe snarenset te kopen, en dan ben ik benieuwd wat er verder nog gaat gebeuren. Want als je eenmaal van gitaarmuziek houdt, dan gaat het nooit meer over.

En verder: Bandweven, Handweven, Gobelinweven, Voddeweven, Weven op stokjes: het kan allemaal! En het is ook weer allemaal populair! (sommige weefboeken van de foto zijn al verkocht, andere staan nog in de shop.)

Boeken over weven

Laat wat van je horen en geef een reactie

Nederland als schaats-kampioenen-leverancier

winter borduurwerkje met hollandse mokken

Terwijl wij in Nederland niet veel verder komen dan af en toe de ruiten krabben, wordt in Rusland bij de Olympische Winterspelen de ene na de andere medaille gehaald door Nederlandse schaatsers en schaatsters. Van die laatste groep (de vrouwen) nu zelfs drie tegelijk op het erepodium, net als een week eerder drie mannen. Nederland als schaats-kampioenen-leverancier dus, terwijl de thuisblijvers gewoon een soepele winter doormaken. Deze foto’s maakte ik vorig jaar,Borduurwerkje schaatsen op bevroren autoruit toen de winter heel wat strenger was, en vind ik  leuk om nu te laten zien. Het borduurwerkje illustreert de liefde die Nederlanders-in-het-buitenland hebben voor hun verre vaderland, want dit borduurwerkje maakte mijn zus vroeger toen zij aan het andere eind van de wereld in de tropen woonde. Ik heb het altijd frappant gevonden dat Nederlanders die ver weg wonen hun heimwee op talrijke manieren kunnen compenseren. Bijvoorbeeld door zo’n Hollands tafereeltje te borduren. En ook frappant dat zoiets dan twintig jaar later (want zo oud is het al!) ineens weer modieus is!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde kussens in een paleis en bij Ikea

Stoel op paleis het Loo met geborduurd kussen

Bij het doorkijken van de foto’s van vorig jaar kwam ik een foto tegen ik nam in paleis het Loo, maar ook één bij Ikea. Ook daar werd volop ingespeeld op het verlangen naar geborduurde aankleding van onze huizen en ik weet nog hoe verrast ik was door deze kussens en er snel een foto van nam. We waren daar om de (leuke) taak uit te voeren van het helpen van een volwasssen dochter bij het uitzoeken van wat spulletjes voor haar nieuwe huisje. “Schiet nou op!” werd er al een paar meter vóór mij uit geroepen. Ook al is die taak nog zo leuk: er staat altijd wel tijdsdruk op zo’n verhuisdag. Zo was het er ook machinaal geborduurd kussen bij Ikeanog nooit van gekomen om alle andere foto’s die ik maakte rond die verhuizing aan de dochter te laten zien, maar nu is ze een weekend thuis om wat foto’s uit te zoeken. En zo kwamen we ook de foto die ik maakte in Paleis het Loo weer tegen. Daar waren we een keer samen en nam ik een foto van eveneens een geborduurd kussen, maar dat zal wel met de hand zijn gemaakt. Vandaag gaan we weer even samen daar een tentoonstelling bekijken, dus wel passend om die foto nu te laten zien. M’n gedachte is: Handwerk verdient een passende omgeving! En als je zulk prachtig handwerk bij een groot warenhuis ziet, dan ben je eigenlijk gewoon even verbaasd. Wat vroeger voor de elite was, is nu voor iedereen beschikbaar.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Randje per week

rol borduurband met geborduurde randjes

Het nieuwe initiatief “Randje-per-week” leeft enorm! Een digitaal initiatief uit Vaassen heeft honderden vrouwen geïnspireerd om elke week een paar randjes te borduren, waarbij elke zaterdag de randjes op internet worden gepubliceerd. Ook op de Handwerkbeurs merkte ik dat het leefde. Ik hoorde het in de gesprekken die ik om me heen opving. Zo stond ik voor een stand met borduur-artikelen en een mevrouw naast me vroeg om DMC nr. 498. “O, doet u mee met het randje per week?” vroeg ik. Het flapte er zomaar uit en ik vond het zelf ook grappig dat ik dat kleurnummer kennelijk in m’n geheugen had opgeslagen. Daarna kregen we een leuk gesprekje, zoals dat op zo’n beurs zo makkelijk gaat. Handwerksters zijn vaak heel aardige Zeven randjes in halve waaiervrouwen! Eerst had zij aan mij gevraagd of ik niet eerder aan de beurt was, en daarna wendde ze zich pas tot de verkoper in de stand. Die had nog nooit van het randje-per-week gehoord, maar het was dan ook een Duitse standhouder. Iemand vroeg mij wat mij het meest opviel op de beurs (en dan kan ik uren lang praten…), maar de volgende observatie is in dit blogje op z’n plaats: onder de kramen met borduurwerk zijn opvallend veel Duitse standhouders. En wat laten die prachtige dingen zien! Ook met hun materiaal zijn ze zeer goed gesorteerd en soms goedkoop. Ik kocht bij een Duitse kraam deze hele rol borduurband. En ook al kende ik dat kleurnummer uit m’n hoofd: ik was nog niet zelf begonnen met meedoen. Wèl maakte ik in de negentiger jaren al m’n eigen randjes, waarbij ik het leuk vond om te experimenteren met kleurtjes!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Didaktiek van het handwerken

merklap-voor-kinderen-en-didaktiek-van-het-handwerken

In de negentiger jaren was ik de blijde moeder van een dochtertje maar had ik tegelijkertijd verdriet omdat zij op school niets meer leerde met handwerken. Het vak bestond niet eens meer. Daar liet ik het niet bij zitten dus leerde ik haar zelf de basis-beginselen aan. Heerlijke uren waar ik met veel voldoening aan terugdenk! M’n dochter mocht al haar vriendinnetjes uitnodigen om mee te doen en zo hadden we een handwerk-clubje. Elke week een middag volop handwerkplezier met zeven- tot tienjarige meisjes! Ik leerde ze breien en haken en koordjes draaien en vooral borduren: dat laatste sloeg het meeste aan. In het afgelegen dorp waar we woonden had ik nergens toegang tot boeken of tijdschriften en die waren er ook niet zo volop als nu, en internet bestond nog niet. Dus verzon ik zelf een merklap. De grote merklap op de foto was mijn zelf-samengestelde voorbeeld en daaruit mochten de meisjes randjes kiezen die ze na wilden maken op hun eigen merklap. Ik had het er zo druk mee dat ik een andere moeder vroeg of zij de groene rand wilde naaien als er een merklapje af was.Merklap voor kinderen negentiger jaren

Nog een herinnering, iets korter geleden. Een week geleden was ik bij mijn moeder (‘op leeftijd’) op bezoek en die vertelde dat zij iets had gevonden waar ik misschien wel belangstelling voor had. Het is een “Didaktiek van het Handwerken” uit 1967. Nou en of ik die graag wil hebben! Ik wist van het bestaan van deze Didaktiek af, die door mijn tante vroeger was samengesteld. Nu had ik hem! Hij is schitterend om te lezen en ik wil er beslist iets mee doen. Maar hoe zou ik dat aanpakken?

En toen ging ik (gisteren) naar de Handwerkbeurs. Al bij één van de eerste stands waar ik langsliep had ik dat bingo-gevoel: dit zou het wel eens kunnen zijn! Ik stond voor een stand die zichzelf presenteerde als “De digitale handwerkjuf“. Ik maakte een praatje en hoorde dat zij zich ten doel stellen om al die (bijna) vergeten handwerktechnieken te beschrijven en te bewaren voor volgende generaties. Nu is daar volop belangstelling voor. Het was zo’n leuke mevrouw die me dit vertelde, ècht zo’n vakvrouw met heel veel liefde voor en kennis van het handwerken. Nu kon ik mijn vraag stellen: Kunnen zij nog iets met een oude Didaktiek van het Handwerken uit de zestiger jaren? Ja zeker! Ik werd blij van dit gesprek (en had er later zelfs nog een paar) en doe bij deze de toezegging: jullie horen er nog meer van.

 

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hip naar/op de Handwerkbeurs

Diverse handwerken van beurs

De handwerkwereld heeft het ‘stoffige’ imago allang van zich afgeschud en mag zichzelf volop “Hip” noemen. Vandaag werd ik daarin bevestigd op de Handwerkbeurs in Zwolle, waar ik op op de eerste dag naar toeging. Ik ontdekte dat het ook mogelijk is om daar op een hele hippe wijze te kòmen: namelijk met een fietstaxi! Misschien breng ik andere beurs-gangers nog op een idee dus ik waag er een extra blogje aan. Nadat de handwerk-gezelligheid al in de trein een aanvang had genomen (want je ziet aan de tassen die vrouwen bij zich hebben gelijk wie daar nog meer naar toe gaan), kon ik met een hele stoet vrouwen meelopen die allemaal in de richting liepen van de IJsselhallen. Maar ik zag ook iets anders: voor het station stonden twee fietstaxi’s klaar en kon je je voor een paar euro op hippe wijze daarmee laten vervoeren. Het leek me net wat voor vandaag, dus stapte ik erop af en even later reed ik in een soort riksja die hele stoet vrouwen voorbij. Superleuk!

Maar dan de beurs: een verschijnsel in handwerkland dat nog veel meer verdient dan dit ene blogje. Ik ben nu net thuis en maakte een snelle foto. Ik heb zoveel te vertellen en zal er binnenkort nog wel op terugkomen. Nu eerst even wat toelichting bij de foto. Ik merkte dat het nieuwe initiatief “Randje per Week” volop leeft, en ik kocht zelf ook genoeg om een tijdlang een randje per dag te gaan maken. Maar ja, ik doe al een blogje per dag. Omdat ik wel wat meer bezoekers wil, gebruikte ik vandaag voor het eerst mijn nieuwe visitekaartjes. Dat gaat heel makkelijk op zo’n beurs, want je hebt zòmaar contact met andere handwerksters. Reuze leuk is dat! Ik merkte aan het geroezemoes om me heen ook dat vrouwen uit het hele land hiernaar toe waren gekomen (ik sprak vrouwen uit Limburg en Groningen), en dat er interesse is in elkaars werk. Verder op de foto nog een schilderijtje van één van de tafereeltjes die ik vanmorgen ook plaatste. Dat gaat morgen wel op de shop want nu ben ik moe. Van alle folders die ik meenam, legde ik alleen die ene hier op de foto: die van de fietstaxi. Want dat was de reden van dit extra blogje. Een tip voor wie er morgen of dit weekend misschien ook nog (per trein) heengaat. Want als je naar een hippe beurs gaat, is het ook leuk om dat op een hippe manier te doen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wat handwerkende vrouwen graag doen

Collage vrouwen in klederdracht geborduurd

Er is niet veel  veranderd in de loop der jaren. In essentie willen (handwerkende) vrouwen nog steeds graag hetzelfde doen als onze moeders en grootmoeders! Ik kocht recent een paneel met vier geborduurde taferelen en voor deze foto maakte ik een compositie van drie afbeeldingen:

1. Vrouwen willen graag naar de markt. Ze houden van koopjes en willen zelf uitzoeken wat ze kopen.
2. Vrouwen houden van gezelligheid en elkaar ontmoeten.
3. Vrouwen houden ervan om iets te maken met eigen handen.

Er is ook heel veel wèl veranderd in de loop der jaren. We gaan nu vooral naar de markt voor ons plezier, en die markten zijn steeds specialistischer, professioneler en groter geworden. De Handwerkbeurs in Zwolle bijvoorbeeld, die dit jaar zelfs twee grote hallen vult. En dat maken met eigen handen? Dat is in onze tijd geen noodzaak meer, maar volop luxe! Als we willen spinnen, dan kan dat voor ons plezier, maar het hoeft niet meer om onze gezinnen van truien te voorzien. In onze tijd is er zòveel aanbod in handwerktechnieken en materiaal om uit te kiezen. Vandaag ga ik naar de eerste dag van de Handwerkbeurs en ik verheug me erop om te zien wat er allemaal te koop is. Zelf heb ik ook wat te koop: dit paneel wat ik op de shop plaats. Ik speld een margriet op m’n kleren en misschien ontmoet ik nog iemand. Er zullen wel duizenden vrouwen komen (die dus nog steeds graag hetzelfde doen als onze moeders en grootmoeders), en ik hoop dat we allemaal genieten!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bijna Valentijn

Valentijnskaarten en bloemenTemidden van een overdadige Valentijns-explosie, ligt daar mijn zelfgeborduurde tekst met boodschap die ik twintig jaar geleden maakte. In die tijd naaide ik mijn borduurwerkjes op de fotoboeken die ik maakte over ons gezinsleven, en ook dit borduurwerk kreeg zo’n plekje. De tekst was toen al en is nu nog steeds ijzersterk: “If you love somebody, Geborduurd beertje met hartjes en tekstlet them know.” Toen ik dat patroontje ergens vond aarzelde ik niet: dat wou ik borduren! De spreuk sprak mij aan: Laat het een ander weten als je hem of haar waardeert! Dat was toen nog niet zo gebruikelijk, maar nu leven we in een tijd dat zowat de helft van de zendtijd op tv gebruikt wordt om elkaar te omhelzen. En wat Valentijn betreft: de keus in kaarten en andere ik-hou-van-jou-boodschappen is nog nooit zo groot geweest! In onze tijd kunnen we er zéker niet omheen: If you love somebody: let them know!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Olympisch goud voor Nederlandse schaatsers

Schaatsschilderij geborduurd

In de eerste paar dagen van de Olympische Spelen in Sochi hebben Nederlandse schaatsers al een paar keer goud, zilver en brons gehaald! Nederland heeft zich als ‘Schaatsland’ sterk geprofileerd! En wat houden we met elkaar van die winters waarop we kunnen schaatsen op bevroren uiterwaarden, sloten en meren. Ondergelopen weilanden zijn ook goed: als er maar geschaatst kan worden. Dat is er deze winter nog niet veel van gekomen, maar dit beeld van een paar schaatsers in het Hollandse landschap zit in ons geheugen geprent. Net als die blijde gezichten van de Olympische winnaars. We kunnen de laatste dagen geloof ik elke dag wel naar een huldiging kijken! Met dit schilderij is het mogelijk om nog wat langer te kijken naar schaatspret, want het is te koop. Prachtig geborduurd en professioneel ingelijst. Voor nog veel meer kijken-naar-schaatsen-plezier!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ochtendlicht na storm

quilts in de duinen met ochtendlicht

Het licht nà een storm kan zo prachtig zijn! Twee weken geleden waren wij een weekend op een eiland en op maandagmorgen moesten we eigenlijk inpakken om de boot te halen om terug te gaan. Maar dat licht…. onweerstaanbaar! Ik besloot nog snel de weg over te steken en nam twee quilts mee om te fotograferen in de duinen. Deze quilts zijn klelurige quilt in roman-stripes motief in de duinen met ochtendlichtme dierbaar. De rechterquilt noemde ik afgelopen weekend voor het eerst “Olympic quilt” maar doorvóór heette hij “Dwarsdoorsnede”. De kleurige quilt met “Roman stripes-motief” maakte ik tien jaar geleden in een rouwperiode. Een quilt maken is een bijzondere manier om gevoelens te verwerken: talloze vrouwen vóór mij deden dat al. Bijzonder is het ook om na een tijd van verdriet (of symbolisch: storm) te merken dat de zon weer schijnt. Wat een prachtig licht geeft dat!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Even tussendoor

appeltaart met gehaakte pannelappen

Van de laatste goudreinetten maakte ik (even tussendoor) een appeltaart, en toen ik die uit de oven haalde met m’n oude pannelappen vond ik het wel een kleurig gezicht. “Gauw even een foto maken”. Dat denk ik de laatste tijd wel vaker: bezig-zijn met bloggen leidt tot het maken van foto’s waar je vroeger niet aan dacht. En ook nieuwe dilemma’s duiken op: zal ik deze foto wel of niet publiceren, want echt brandschoon zijn die pannelappen niet meer. Niet verbazend: hoewel ze af en toe de was ingaan, zijn ze toch al wel meer dan tien jaar oud. Ik was de huidige kleurtjes-mode al een tijdje vóór! Een ander dilemma is: zal ik het laten bij één foto per dag, of ook ‘even tussendoor-foto’s gaan plaatsen?” Ik ben er nog niet uit. De appeltaart is inmiddels grotendeels op en ik denk dat ik nu (even tussendoor op maandagochtend) dat laatste stukje bij de koffie neem….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Olympische quilt

olympische quilt

Russia in folk art pattern

Met gepaste trots laat ik deze quilt zien! Het is één van mijn eerste quilts die ik vijftien jaar geleden maakte en de foto nam ik twee weken geleden op een eiland. Toen had ik het fantastische logo van de Olympische Spelen in Sochi nog niet gezien: patchwork in optima forma! Om de Russische gastvrijheid te benadrukken verwerkten zij de motieven van kleurige lapjes in diamantvorm in de vlaggen en andere Olympische uitrustingen. Wat een prachtige beelden heeft dat al opgeleverd! Een andere keer wil ik nog wat meer schrijven over hoe ik er lang geleden toe kwam om voor mijn quilt grote blokken patchwork diagonaal doormidden te snijden en weer aan elkaar te naaien. Voor nu laat ik het bij deze foto, waarbij ik nog wel even zeg dat ik zelf wel enthousiast ben over de overeenkomst tussen het Olympische patchwork-logo en deze lappendeken. En ik denk dat de meeste quilters wel blij zijn geworden van de patchwork-motieven die vanuit Sochi tot ons komen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Sportmedailles uit jaren zestig

sportmedailles op geborduurd lint

Nederland kon gisteren meegenieten van de medailles die voor het schaatsen werden behaald en vandaag worden uitgereikt. Gelijk op de eerste dag van de Olympische Spelen al drie medailles wat een beeld opleverde van drie Oranje schaatsers op een rij! Ook de koning stond erbij en keek ernaar en was zichtbaar blij. Al vanaf Olympische tijden worden winnaars beloond met goud, zilver of brons. Dat is voor ‘gewone mensen’ natuurlijk niet weggelegd en daarom is het is ook al heel lang gewoonte om daar een soort kopieën van te maken. Ik herinnerde me het geborduurde aandenken wat Jan’s moeder lang geleden in de zestiger jaren maakte voor haar zoon. Alles wat geborduurd is, bewaarde ik en nu heb ik zojuist dit sportieve borduurwerk weer opgezocht om het hier te laten zien. De oude medailles (veelal aan het eind van de zwemvierdaagse verkregen) heb ik er even afgehaald, nadat ze er bijna een halve eeuw op hebben gezeten. En verder wens ik sportieve kijkers vandaag veel Olympisch kijkplezier toe! Want het kijken naar hoe die drie oranje schaatsers gehuldigd worden is natuurlijk prachtig.

Laat wat van je horen en geef een reactie

ABC

Alfabet Rie Cramer ingelijst

Vandaag ga ik naar het afscheid van een hoogleraar. Een indrukwekkend en dienstbaar leven heeft hij geleid. Hij heeft gedoceerd aan vele studenten en ook heeft hij veel gepubliceerd op zijn vakgebied. Ook mijn leven heeft hij verrijkt met zijn kennis en inzet en ik vind het mooi om vandaag bij zijn afscheid te zijn. Na zijn afscheids-college zal hij wel toegesproken worden door mensen die zijn kwaliteiten roemen en dan is het ook wel grappig om te beseffen: al die geleerdheid begon in zijn jeugd met …. het A B C! Hoe ver we het ook schoppen in ons leven: bij iedereen is het ooit begonnen met het alfabet. In onze tijd staan decoratie-letters volop in de belangstelling, maar al veel eerder had iemand als Rie Cramer ook plezier in het decoreren met letters. Haar illustraties zijn beroemd geworden, en werden ook gebruikt voor borduurpakketten. Dit mooie ingelijste alfabet plaats ik vandaag in de shop, maar eerst ga ik me netjes aankleden voor een officiële gelegenheid: leuk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breiboeken

breiboeken met neveda wol

Uit Londen kreeg ik gisteren bericht dat iemand blij is met de bollen wol die ik haar deed toekomen. Ik had 15 bollen Neveda-wol meegegeven aan iemand anders die bij haar op bezoek ging en gaf ook nog een bosje Nederlandse voorjaarsbloemen mee (die kunnen best een lange reis zonder water). Ook al is die wereldstad nòg zo groot en westers en zal alles er wel te verkrijgen zijn (vraag niet naar prijzen….), er gaat toch eigenlijk niks boven onze Nederlandse produkten! Op het gebied van goede wol en kleurige voorjaarsbloemen heeft Nederland een rijke traditie en als het zo uitkomt is het fijn om daar ook wat van uit te delen. Nog meer goede breitradities zijn er: de Hema breiboeken zijn beroemd. Ik heb er één op de kop getikt en plaats die vandaag in de shop. En ook deze andere breiboeken zijn zeer de moeite waard!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dienbladhouder

Dienbladhouder met geborduurde klimopblaadjes

Als je weinig ruimte hebt op je aanrecht maar nog wel wat ruimte aan je muur, en je wilt wat dienbladen wegwerken, dan kun je deze dienbladhouder gebruiken. Ik heb het nog nooit iemand zien doen en het is pas de tweede keer dat ik zo’n geborduurde band zie. Na aankoop liet ik dit exemplaar aan m’n moeder zien bij wie ik op bezoek ging. Zij herkende dit idee van háár moeder van vroeger. Ze zei dat zij er vroeger ook zoéén had hangen boven haar bed. Daar kon ze ’s nachts de sprei in ophangen die overdag over het bed lag. Vroeger waren ze ook inventief!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Papegaaitje gaat straks naar de Handwerkbeurs

reiszakjes met geborduurd papegaaitje en reisattributen

Binnenkort wordt weer de Handwerkbeurs in Zwolle gehouden en door handwerksters wordt daar al naartoe geleefd en op handwerkblogs wordt erover geschreven. Vorig jaar omstreeks deze tijd publiceerde een bekende blogster een patroontje van een papegaaitje (een oudhollands merklap-motiefje) en stimuleerde haar volgers om het motiefje te verwerken tot een herkenbare versiering op jas of kleding. Zo konden haar bloglezers elkaar in Zwolle herkennen. Daarna kwam het idee dat ze foto’s op haar blog plaatste van al die broches die waren gemaakt en gedragen. De rij foto’s ging eindeloos door en de foto’s werden steeds origineler: vrouwen hadden bijvoorbeeld ook het geborduurde papegaaitje op een tas of op iets anders genaaid. Ik ging niet naar die beurs (dit jaar hoop ik wel te gaan) en ik zag al die blogjes pas later. Toen besloot ik het inmiddels bekende motiefje ook te borduren, en naaide het op een reiszakje wat mijn man en kinderen meenamen naar Afrika. Die zakjes zijn handig om je paspoort en wat belangrijke papieren om je nek te hangen. Nu kwam ik – in de aanloop van een nieuwe editie van de Handwerkbeurs – deze foto weer tegen. En in mijn buurt wordt een grote Vakantie-beurs gehouden, dus ik vind het wel een leuk moment om deze foto te plaatsen. Als je al die reisattributen weer ziet, dan krijg je weer zin in verre reizen! Maar eerst is het nog gewoon februari en gaan we straks met z’n allen naar Zwolle!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bij rouw: wèl bloemen

Bloemenschilderijtje in platsteek met Amaryllissen

De afgelopen weken heb ik geboorte-berichten ontvangen, maar ook diverse rouw-kaarten. Een overlijden is altijd verdrietig omdat er een einde kwam aan een heel leven, wat gedurende vele jaren geleefd werd. Soms is de dood een sluitstuk na een periode van ‘afnemende krachten’ en dan lijkt een begrafenis misschien iets minder verdrietig maar is er toch altijd wel de ernst van het definitieve: nu is het voorbij. Bij elk bericht van overlijden in mijn omgeving leef ik altijd mee. Ook zwart jasje met borduurwerk in platsteekgeef ik graag bloemen: bloemen geven troost, brengen een boodschap, raken de ziel. Vandaag wordt een oudere mevrouw begraven die veel hield van de kleur rood, en gister kocht ik alvast een bos prachtige Amaryllissen. Dit schilderijtje in platsteek haalde ik even tevoorschijn voor de foto, maar plaatste ik al eerder in de shop. Ik vind het een mooi beeld: de felgekleurde bloemen op de zwarte ondergrond.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Eerste maand voorbij

Permin kalender met rozen borduurwerkjes

De eerste maand van het jaar is voorbij, en wie een maand-overzicht-kalender heeft: de eerste bladzijde kan worden omgeslagen. Zo’n kalender zullen niet veel mensen meer hebben, want in onze drukke tijd hebben we agenda’s nodig met héél veel ruimte voor een dag. Om ook heel veel te kunnen plannen en organiseren. In de tachtiger jaren kon Permin nog kalenders uitgeven met slechts een halve  regel per dag, zodat een hele maand op één pagina paste. Voor borduurliefhebbers waren Permin kalendersdat prachtige kalenders. Nu zijn het geliefde verzamel-objecten. De rozen-kalender op deze foto heb ik net verkocht, maar fotografeerde ik eerst nog even met een aantal van die prachtige rozen-borduurwerkjes. Sommigen waren niet zo mooi ingelijst of zomaar bruut afgeknipt. Ik heb alle lijstjes losgehaald en ga op zoek naar een mooie manier om ze opnieuw in te lijsten.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeiend op het strand

Rode boei op leeg strand

Lappendeken op het strand

Een week geleden maakten we een wandeling op het strand van Terschelling. Het strand is altijd boeiend! Ik vond het mooi om de felle kleuren van mijn lappendeken te zien in de omgeving van de rustige strandkleuren. Jan vond het boeiend om een boei te fotograferen die ook een groot contrast vormde met de zand- en zee-kleur. Hij publiceerde zijn foto’s ook op zijn eigen website: JanHof.nl

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bedankfeest voor de koningin

Borduurwerk Drakesteyn 1966

Vanavond is er een bedankfeest voor ‘koningin Beatrix’ (om haar nog maar een keer zo te noemen). Geen afscheid, want ze heeft zich niet teruggetrokken. Gister zag ik nog ergens een vlag voor haar hangen: ook haar verjaardag leeft nog volop in het land! Ook vragen mensen zich af of ze nu al is verhuisd naar Drakesteyn of niet. Buurtbewoners zien daar volop activiteit, maar de Rijksvoorlichtingsdienst zegt dat ze er nog niet woont. Leuk allemaal, om te weten? Nog leuker vind ik dit bijzondere borduurwerk, gemaakt ter gelegenheid van haar huwelijk in 1966. Een half jaar geleden zag ik het ook op de blog van Berthi, waar het als heel bijzonder werd gezien. Ik heb het al een tijdje, en plaatste het al eerder in de shop. Het is waarschijnlijk een kinderborduurwerkje geweest wat werd geborduurd op een voorbedrukte ondergrond: de gedrukte kruisjes schemeren nog een beetje door de geborduurde heen. Een authentiek borduurwerk: net zo authentiek als onze vroegere koningin! (Als zij het leuk vindt om dit aandenken in haar opgeknapte kasteel te hangen, dan stuur ik het haar gratis toe, als dank voor haar inzet voor het land…..)

Laat wat van je horen en geef een reactie