Archief voor maart 2014

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

De kleuren van het jonge blad

Groen quiltje roman stripes met leliesDe kleuren van de lente probeerde ik te vatten in dit quiltje. De rijk geschakeerde natuur laat nu duizenden tinten groen zien, en iets daarvan wilde ik weergeven met mijn lapjes.

Groen quiltje roman stripes in bos

Het jonge blad wat nu aan de bomen komt heeft een grote variatie aan groen-tinten. En dat niet alleen: die kleuren zijn ook nog eens uniek en prachtig! De kleuren groen die nu in de lente te zien zijn, zijn anders dan het zomer-groen. Het is pril en puur, fel en fris, spannend en sprankelend. Ook de kleuren van de naalden die uit gezwollen knoppen komen hebben soms die onwaarschijnlijk groene kleur. De kleur van de larix bijvoorbeeld, die heeft deze week dat felle groen. Dat eerste begin, als die knop zich ontvouwt vind ik heel bijzonder. Het duurt ook maar kort. Al na een week of zo veranderen de groen-kleuren en wordt het allemaal wat donkerder. Ik probeerde deze kleuren uit de natuur te vatten in een paar quiltjes. Ik was tijdenlang aan het spelen met m’n groene kleurtjes en genoot van het proces. Het leverde me een paar van deze quiltjes op die ik ‘Lentegroen’ noemde. Juist de combinatie van het felle groen met het dorre blad en de kale takken vind ik mooi. Dan schijnt de zon daar zo mooi doorheen. Daar wordt ik blij van!

Zonnige kussens

Geboruurde vogeltjes op kussen in tuin

Tien maanden geleden maakte ik deze foto bij mijn moeder in de tuin. Toen was het eind mei.
Elf maanden geleden nam ik de andere foto bij mijn moeder op de bank. Het kussen gaf ik haar kado. Het was eind april en de eerste narcissen bloeiden eindelijk. Nu zijn die al bijna weer uitgebloeid.
En nu is het eind maart en wist ik haast niet waar ik moest kijken toen ik na een bezoek aan m’n moeder weer naar huis reed. Want alles bloeit! Alle bloemen die vorig jaar eind-april en eind-mei bloeiden, bloeien nu ook al! Geborduurd kussen met narcissenZelfs de Meidoorn (die wel wat lijkt op de witte Spirea op deze foto) staat nu al in bloei! Het was een prachtig weekend. Ik heb hard gewerkt (nog voor de verhuizing van m’n broer) maar ik heb ook lekker uitgerust en in de tuin gezeten en daar getuigen deze kussentjes van. Ik nam me voor om elke zondag te bloggen over kussens en dat doe ik graag. Wel een beetje later op de dag dan anders, want ik zat dus vandaag bij m’n moeder op de bank en in de tuin. Vandaar nu deze foto’s. Een geborduurd kussen heeft altijd een bijzondere uitstraling. Het borduurwerk van deze kussens deed ik niet zelf, maar het naaiwerk wel. Leuk hè, die vogeltjes?

Patchworkboeken

patchworkboeken

“Patchwork ABC”, “Patchwork-quilts”, “Quilts en applicaties”, “Weekend-quilts” of: “Patchwork gevarieerd lapjeswerk”. In al deze boeken zit wel iets van Patchwork of Quilten in de titel. Deze oudere boeken en tijdschriften zijn nog heel erg leuk! Ik heb ze een tijdje opgespaard en plaats er nu vijftien in m’n shop. Sommige waren in de tachtiger jaren heel bekend, zoals het boek van Anky Vytopil. Andere boeken waren in Amerika een grote hit, zoals de boeken van Maggie Malone. Het zwarte boek met de lapjesboom (middenop de foto) zal onder oudere quilters herinneringen brengen, maar er zitten ook wat tijdschriften in de stapel die minder bekend zijn. De kleine quiltjes op de foto maakte ik in een periode dat ik wat experimenteerde in mijn beginfase van bezig-zijn met quilten.  Ze benadrukken nog eens hoe enorm gevarieerd de patchwork-wereld is. De mogelijkheden om naar eigen idee te spelen met patronen en lapjes zijn ongekend groot. Toch is het ook fijn om (oude) patchwork-boeken door te bladeren. Op zoek naar nieuwe ideeën of juist naar nostalgie.

Oranje quilt

Oranje quilt in besneeuwd bos

Wat een prachtig voorjaar hebben we! Gister moest ik een eindje rijden met de auto en genoot onderweg van één grote bloesem-explosie. Als ik dan zo’n bloeiende-bloesem-boom zie in volle glorie dan voel ik vaak het verlangen in me opkomen om daar een quilt in te hangen. Lijkt me mooi: die witte bloemetjes als entourage voor een quilt. Maar die gedachte is niet zo makkelijk te realiseren: hoe parkeer je je auto zo snel en als dat zou lukken dan heb je die quilt heus niet achterin liggen. Bovendien: hoe krijg je die quilt opgehangen in de bloesemboom van een ander? Dus dat blijft bij mooie dromen. Deze foto is het dichtst bij hoe ik het in gedachten voor me zie: een knal-quilt omgeven door wit. Ik hoop dat het jullie een glimlach kan ontlokken op deze stralende voorjaarsdag. De sneeuw is ver weg en we mogen genieten van landschappen waarin een oranje picknick-kleed niet zou misstaan.

Gehaakte deken van Sudanwol

gehaakte deken van sudan wol

Een onafgewerkt dekentje van dikke sudan-wol kocht ik ergens en ik wist een tijdlang niet wat ik er mee zou doen. Telkens als ik het tegen kwam vroeg ik me af waarom iemand dat zo gedaan had.  Ik vermoedde dat iemand haar restjes Sudan-wol wilde opmaken en daarmee niet ging knopen of borduren (waar Sudanwol voor is bedoeld), maar ging haken. Nu al die gehaakte dekens weer zo hip zijn ging ik daar anders tegenaan kijken en vond het wel grappig: zo’n zwaar gehaakt dekentje. Maar grappig of niet: ik zat nog wel met het probleem wat ik met die talloze onafgewerkte draadjes moest. Omdat de wol zo dik is, kon ik die niet ongezien afhechten. Dat deed ik wel met de vele aanhechtingen middenop de deken (zie maar: je ziet er niks van!) maar aan het eind van de toeren waren het er gewoon tevéél. Die kreeg ik niet netjes weggewerkt. Dus daar heb ik nu een rand omheen genaaid. Nu is het een tweedehands-top-dekentje geworden. Ik had het gister bij me in de auto, en in tegenstelling tot het vorige stukje kon ik deze wel onderweg fotograferen. Ik moest wat spullen wegbrengen en moest even wachten en zag die stapel zware bielzen. Dat combineert mooi met het zware dekentje!

Torenhoge stapel

Stapel tijdschriften en geborduurde kerktoren

Een stapel zo hoog als een kerktoren! En nog veel meer tijdschriften ga ik vandaag opruimen en verhuizen. Mijn gehandicapte broer gaat vandaag naar een nieuw apartement en mijn broers en zussen en ik mogen helpen met de verhuizing. Niet de eerste verhuizing de afgelopen tijd, maar de zoveelste. We zuchten er maar niet teveel onder, en proberen telkens de lol ervan te zien. Lekker bezig zijn!
“Lekker bezig zijn” is natuurlijk het motto van talloze handwerkliefhebbers, maar óók van de vele begeleiders en begeleidsters van onze gehandicapte medemens. Er is wel eens wat te mopperen op de gehandicapten-zorg, maar er is ook heel veel reden tot dankbaarheid! De zorg  in ons land is toch uitstekend geregeld! Iemand (ik weet niet wie) heeft ooit mijn broer toen hij nog jonger was geholpen om dit borduurwerk te maken en daar zit heel veel liefdevolle aandacht in. Die stapel tijdschriften mag op deze verhuisdag wel weg, maar dat oude borduurwerk koesteren we en krijgt bij elke verhuizing weer een nieuw plekje. Voor mij is het een symbool voor de goede zorg die er in ons land wordt gegeven aan mensen die hulp en begeleiding nodig hebben. Ook al hou ik zelf veel van handwerken: toch zou ik nooit op het idee gekomen zijn om mijn broer zo’n borduurwerk te laten maken. Ik waardeer het dat een ander dat idee en die inzet wèl had. Hulde aan ‘de Zorg’! (En vandaag zijn wij dat, met een drukke verhuisdag voor de boeg….)

Hoe weet je of je de goede breinaald hebt?

Breinaalden in kringloopwinkel

In kringloopwinkels of rommelmarkten kun je soms geluk hebben met een goede sortering breinaalden. Ze zijn er in allerlei soorten en maten. Soms heeft de fabrikant die maat aangegeven op de breipennen maar soms ook niet. Hoe weet je dan of je de goede dikte hebt? Daar is een hulpmiddeltje voor: een klein lineaaltje met gaatjes in verschillende grootte. Je kunt je breinaald met onbekende maat door zo’n gaatje steken en als hij past dan geeft dat gaatje gelijk de maat aan. Handig! Het lineaaltje was te zien op de foto van een paar dagen geleden. Ook de blauwe borduurringen die iemand een keer meenam uit Amerika: het kaartje met dollard-prijsje zit er nog aan. Ik ben bezig met nog meer items voor mijn shop, die hopelijk straks hun weg gaan vinden naar andere handwerksters. Binnenkort een heleboel handwerkboeken op deze site!

Ruitenquilt

Ruitenquilt opgehangen voor boomstammen

Een paar weken geleden legde ik een quilt op het midden van een zij-dijkje van een 30 kilometer lange dijk. Het was pas februari en ik was blij dat we zomaar een dag hadden waarop het niet waaide en ik die quilt daar neer kon leggen. Die dag maakte ik ook nog wat andere foto’s van deze quilt. Ik ben vaak op zoek naar plekjes waarop ze mooi uitkomen, en dit wasRuitenquilt neergelegd op dijk zo’n plekje! De quilt is helemaal opgebouwd uit ruitenstofjes die ik in de loop der jaren had opgespaard. Er zitten restjes in van een hele periode waarin er zelf (kinder)kleding werd genaaid. Zelfs ook nog stofjes van mijn schoonmoeder, toen die nog zelf bloeses naaide voor haar tienerzonen. Lang geleden, en daardoor waren de restjes des te specialer geworden. Dit is één van de weinige quilts die ik volgens een patroon maakte. Ik had een plaatje gezien in een quiltboek en dat wilde ik namaken. Bij bestudering van dat plaatje viel me op hoe sterk de kleuren waren van de grote vierkanten: precies het goede blauw-geruit en precies het goede rood-geruit. Het vergde een lange doorloop-tijd om zelf ook die juiste ruiten-kleuren te vinden, waarmee de ’16-patches’ Boek met afbeelding country quiltgoed uitkomen. Wel een paar jaar, herinner ik me. Toen ik die goede kleuren had, kon ik eindelijk deze quilt maken. En toen ik deze stapel boomstammen zag, kon ik eindelijk deze foto maken. Soms duurt het lang voordat je een idee hebt gerealiseerd, en als het dan lukt is de voldoening groot!

De Nachtwacht

Stramien met afbeelding de Nachtwacht

De Nachtwacht: je kunt hem ook borduren! Wat zou Obama dáár van zeggen?
Iemand was daar al eens aan dit borduurwerk begonnen (rechterhoek onder) maar had toch net iets minder doorzettingsvermogen dan nodig was. Nu plaats ik dit voorbedrukte stramien van het Meesterwerk uit 1642 in mijn shop. Zodat iemand anders zelf haar eigen meesterwerk kan borduren. Het werk wordt dan iets kleiner dan het origineel (het wordt 60 keer 70 cm). en er komt misschien geen Amerikaanse president naar kijken. Maar het is toch evengoed supertof om je eigen geborduurde Nachtwacht te borduren!

Hulpmiddelen bij handwerken

Hulpmiddelen bij handwerken

“”Ich sage immer ja, wenn man es mir leichter macht.” Die tekst heb ik inmiddels al zò vaak gelezen, dat het voor mij een bekende uitspraak is geworden. Het klinkt ook best lekker in het Duits. Dit citaat staat op een oude folder met kleurenoverzicht van de DMC-borduurzijde nummers. Ik heb er twee, dus ik plaats er eentje in de shop.
Dan wat over de andere ‘handigheidjes’. In de linkerhoek twee handmolentjes om smyrna-wol mee te snijden. Een foto van zo’n molentje en beschrijving van het gebruik staat in het boek “Zelf tapijten maken” wat ik vandaag ook in de shop plaats. Daarmee is het gelijk duidelijk waar dit soort molentjes voor worden gebruikt: Je haalt een draad dikke wol er doorheen en die wordt dan bij het handmatig ronddraaien op precies de juiste lengte afgesneden. Met de zo verkregen stukjes wol kun je een tapijt gaan knopen.
Vervolgens een ‘Stitch-minder’. Letterlijk vertaald: een steken-herinneraar. Het is een ijzeren plaatje (iets kleiner dan A4) waarop je je borduurpatroon kan leggen. Met twee bijgeleverde magneet-staafjes kun je dan de plek aangeven op het patroon waar jij met het borduurwerk bent. Heb je een rijtje geborduurd, dan verschuif je de staafjes. Zo Folder dmc kleuren overzichthoef je minder lang te turen naar de volgende aanwijzing op het patroon wat je wilt naborduren. Ik heb er twee (en vind het zelf erg makkelijk), dus één komt in de shop (in de originele verpakking).
Een ander hulpmiddel bij het borduren zijn de twee houdertjes waarin een strookje schuimplastik zit (rechtsboven). Ik vond ze ergens en was verbaasd want ik had zoiets nog nooit gezien. Bij borduur patronen zit vaak een ‘legenda’ die aangeeft in welke kleur iets geborduurd wordt. Een * is bijvoorbeeld rood en een 0 is geel. Al die andere tekentjes (zoals een driehoekje of een punt in een hokje) heb ik niet op de computer, maar jullie begrijpen me wel. Bij ingewikkelde patronen met veel kleur-schakeringen moet er soms heel vaak worden aan- en afgehecht met de borduurdraad. Dit houdertje geeft nu de mogelijkheid om de legenda van je patroon in een gleuf te schuiven. De naalden met die kleur draad steek je dan precies in bij het juiste ‘tekentje’. Daar wordt hij dan bewaard tot de volgende keer dat je die kleur weer nodig hebt.

Leuke handigheidjes op handwerkgebied. Misschien zit er iets voor je bij en zeg je ook “Ja” wenn man es dir leichter macht.

Leunend tegen het hek

Log cabin kussentjes tegen hekKussentjes zijn om uit te rusten, net als de zondag…

 

Drie log cabin kussentjes tegen hek

Soms heb ik op zondag niet zo’n zin om te bloggen want dan ben ik met andere dingen bezig. Of ik heb gewoon alleen maar zin om uit te rusten. Of ik heb geen zin om dingen te doen die ik door-de-week ook al doe. Soms denk ik op zondagmorgen: “Ach, laat maar.” En dan denk ik ’s middags weer: “Maar het is ook jammer om een dag over te slaan.” Herkenbaar voor anderen, al die verschillende overwegingen? Ik denk dat ik er nu wel uit ben: ik plaats op zondag gewoon een foto van een kussentje! Dan is de boodschap iedere week hetzelfde: kussens zijn om uit te rusten! En de zondag ook. En op deze manier laat ik toch weer wat moois zien wat ik zelf maakte, want foto’s heb ik altijd wel genoeg. Deze foto’s maakte ik een paar weken geleden. Ik hou van die felle kleuren in het nog kale landschap. Inmiddels is alles al weer wat groener. Verder vind ik deze foto’s ook wel grappig voor bij dit stukje: de kussens leunen tegen het hek. Ik hoop dat jullie ook allemaal een fijne aanleun- en uitrustdag hebben!

Gehaakte dekentjes: oud en nieuw

Gehaakte dekentjes

Baby met gehaakt dekentje

Dit is de enige foto die ik heb van hoe het dekentje vroeger in gebruik was. De baby is nu een prachtige volwassen dochter en het gehaakte dekentje helemaal hip!

Twee vrouwen die elkaar alleen via internet kenden, hadden eind vorig jaar een idee om een Engels patroon van een gehaakte deken te vertalen. Elke week zouden ze dan de beschrijving van een paar randjes op internet zetten op hun eigen blog. Ze nodigden andere vrouwen uit om ‘aan te haken’ en mee te doen om ook de deken te haken. Aan het eind van het jaar heb je dan een prachtige eigengehaakte deken. Van het begin af aan was het project een overweldigend succes. Eerst reageerden honderden vrouwen, later zelfs duizenden. De initiatiefneemsters wisten niet wat ze meemaakten en waren compleet verrast door het succes. Ze werden zelfs geïntervieuwd door plaatselijke en landelijke kranten, en daarin vertelden ze dat wolwinkels de vraag haast niet aankonden. Omdat zoveel vrouwen ineens allemaal wol gingen kopen om mee te kunnen doen. Elke vrijdag wordt het nieuwe randje geplaatst op de blog van Tertia (de creatieve wereld van Terray). Daarop vind je ook de interviews nog terug. Degenen die  nog niet gehoord hadden van dit Crochet Along (CAL) project zullen het met verbazing lezen. De meeste handwerksters hebben al wel van dit initiatief nu gehoord, maar ik had toegezegd hier nog wat meer over te schrijven. Dat was twee weken geleden, toen er een landelijke haakdag was georganiseerd. Dus vandaag schrijf ik hier wat over, en laat ik ook deze foto zien. De onderste deken wordt door mijn vriendin gehaakt. Ze was bij mij op bezoek en toen ik haar kleurenkeuze zag, ging ik gauw een oud dekentje van zolder halen wat ik daar al meer dan 25 jaar bewaar. Dat past er mooi bij! Het is gehaakt door mijn tante toen ik mijn eerste baby kreeg. Ik vind het zelf erg leuk: deze combinatie van oud en nieuw dekentje in pastelkleuren!

Popcakes

Poffertjes op geborduurd tafelkleed

Een handgeborduurd tafelkleed levert een mooie ondergrond voor een decoratieve schaal ‘balletjes’.

 

Popcakes op geborduurd kleedje

Een tijdje geleden had ik een mooie aanleiding om een nieuw apparaat uit te proberen om ‘popcakes’ te maken. In een opwelling had ik dat apparaat eens gekocht maar ik had er nog nooit wat mee gedaan. Nu maakte ik voor Jan’s verjaardag een hele lading kleine ronde cakejes in zo’n handig apparaat met tefal-kuiltjes. Toegegeven: het ging heel goed en ze zagen er mooi uit. Maar toen de visite weg was, belandde de rest van de kleine cakejes in de diepvries. Ze waren niet eens allemaal opgegeten.
Nu was er een nieuwe aanleiding om weer eens wat te experimenteren: onze beide kinderen zijn een weekend thuis. Ik dook de keuken weer in en bedacht dat ik nu wel eens poffertjes wilde bakken in m’n handige apparaatje. Dus in plaats van cake-beslag maakte ik een poffertjes-beslag. Daar hoort eigenlijk boekweitmeel in, maar dat had ik niet. Dus nam ik speltmeel…. Dat leverde wederom prachtige balletjes op. Die vervolgens (na een lauwe ontvangst) eveneens in de diepvries belandden. Misschien kan ik ze nog eens als decoratie gebruiken…

Je krijgt er prachtige plaatjes van, in combinatie met mijn handgeborduurde tafelkleedjes. Maar dat zal toch niet de hoofdreden moeten zijn om zo’n apparaat in de bijkeuken te hebben staan.

Planten-begietings-weertje

Borduurwerkje gieter op grijze gieter

Al jaren neem ik overal foto’s van, ook van situaties waarin andere mensen er (nog) niet aan dachten om foto’s te nemen. Zo heb ik al heel lang foto’s die ik tijdens eerdere verkiezingen nam in een stemlokaal. Dan neem ik net zo’n pose aan als een bekend politicus die op het journaal laat zien dat hij z’n stembiljet in de gleuf laat zakken. Dit jaar bleek het ineens hip te zijn om ‘selfies’ te nemen in het stemhokje. Daar deed ik gister graag aan mee, dus had ik m’n fototoestel bij me. Ik ging pas ’s avonds stemmen en na het uitoefenen van mijn burgerplicht (c.q. voorrecht) was de lucht zò mooi! Dat beloofde dus een mooie dag. Avondlucht na het stemmen voor de gemeenteraadEn die hebben we ook vandaag! Deze foto nam ik vanmorgen vroeg, toen de zon nog niet over de schutting kwam. Want foto’s nemen in de felle zon wordt meestal niet mooi. Ook een ‘selfie’ maken is nog best lastig: je arm is gewoon net niet lang genoeg.  Misschien denken jullie nu dat ik de fotokunst helemaal aan het verleren ben, en dat die oranje vlek in de rechterhoek een vinger-voor-de-lens is. Nee, dat is een bloempot. Ik drapeerde wat plantjes om de gieter (die binnenkort de grond in mogen), maar de foto draait vooral om het geborduurde gietertje. Een leuk borduurwerkje, wat ik in de shop plaats.

Tapisserietas man met pijp

Tapisserie man met pijpDe stoere zeeman is weer hip! Ik verwerkte een mooi tapisserie-werk tot een stoere tas.

 

Tapisserietas man met pijpDeze tas plaats ik vandaag in de shop! Ik heb geen pijp in huis, dus daarom verzon ik maar om twee flessen neer te leggen voor de foto, want ik had iets nodig om aan te geven hoe groot deze tas is. Extra groot, door een brede rand ribstof (corduroy) eromheen. Die stoere stof vond ik goed passen bij deze stoere zeeman en samen vormen ze nu een stoer geheel. Een Tapisserietas voor iemand die graag wil opvallen! Stel je voor dat je met zo’n tas door bijvoorbeeld een museum loopt: superhip!

De tas is gevoerd en ik maakte er een klein binnenzakje in. Het handwerk is prachtig uitgevoerd en hiermee heb je echt een blikvanger. Voor wie hip en stoer tegelijk wil zijn!
Ik heb wel een tijdje nagedacht over de prijs. Het is de eerste tas die ik in de shop plaats en daarmee wilde ik niet gelijk te hoog inzetten. Maar er zit best veel werk in, dus hoeveelheid tijd en prijs zijn niet helemaal in evenwicht. Maar voor een begin vind ik het wel goed zo en ik ben beniewd hoe het gaat lopen.

Twee gehaakte zakjes

Gehaakte zakjes op paarse stof

Al eerder liet ik een gehaakt zakje zien, en eentje-in-wording. Het tweede is ook al een tijdje af en laat ik nu zien. Er is verder niet zoveel over te vertellen, behalve dat het fijn is om een makkelijk haakwerkje klaar te hebben liggen, bijvoorbeeld tijdens autoritten. En ik zou nog kunnen vertellen dat ik bij het koordje en in de laatste afwerkrand een randje gouddraad meedraaide en meehaakte. Dat geeft een leuk accent.
Nu wil ik deze twee zakjes gebruiken als kapstok om wat te zeggen over dat ik al een tijdje ‘op twee gedachten hink”. Misschien viel jullie op dat ik steeds scheutiger wordt met m’n foto’s! Toen ik begon te bloggen stelde ik me een strak geheel ten doel. Ik vond het mooi telkens één foto met daaronder een stuk tekst. De foto-van-de-dag was dan een mooie aanloop. Maar niet iedereen kijkt elke dag en als je eens in de paar dagen m’n blog leest, dan mis je die aanloop-foto. Dus begon ik met die Gehaakte zakjes aan kapstokfoto in het klein er dan toch nog bij te plaatsen. Soms was dat foto’tje nodig om de leestekst te verduidelijken. Later maakte ik die foto wat groter. Dat was dus al de tweede verandering. En nu ben ik recent met de derde wijziging begonnen: nu plaats ik soms (als ik het nodig vindt voor de duidelijkheid) die eerste foto in vol ornaat bij de stukjes van de vorige dag. Ik ben er nog niet uit hoor, wat ik het mooiste vind. Ik hink dus nog even op die twee gedachten: Ga ik voor een strak-opgezette blog, of ga ik voor meer foto’s?

Lente als voorbereiding voor nieuwe oogst

Collage geborduurd fruit

Fantastisch fruit: waar vind je dat? Antwoord: rondom een landelijk huisje….

 

Borduurwerk boerderij met fruitrand

Na een week lekker lenteweer is het nu wat ‘normaler’ voor de tijd van het jaar. Ook wat regen en bewolking. Of dat jammer is? Nee, want regen hebben we ook nodig. Bloesem in de lente is prachtig om te zien maar we willen ook graag dat die bloesem uitgroeit tot vruchten die we straks weer kunnen eten en daar is wat regen voor nodig. De bewoners van dit landhuis hebben wat vruchtbomen betreft meer dan genoeg om gezond te blijven. Ik denk dat we allemaal wel op zo’n plek willen wonen! Voor degenen die het jammer vinden dat ze dat niet kunnen is dit schilderij misschien een goede troost. Een prachtig borduurwerk aan de muur om toch volop te genieten van landelijke rijkdom! Dit schilderij werd vorig jaar gemaakt door een oudere mevrouw. Er zit een eenvoudige lijst omheen die eventueel vervangen kan worden door een wat luxere met een passepartout. Het borduurwerk is het wel waard! Ik plaats dit werk vandaag in de shop. Op zonnige en op bewolkte dagen: altijd mooi!

Tapisserietas

Tapisserietas spinnende vrouw

Tapisserie-borduurwerk van een sterke vrouw:
een week geleden achter glas, nu verwerkt tot tas!

 

Tapisserietas vrouw achter spinnenwiel

Tapisserietassen: daar zit heel wat werk in! Als je graag wat bekijks wil, dan is een tapisserie-tas een goede manier. Ik vind het zelf leuk om er mee rond te lopen, maar ik vind het ook leuk om er nu één weg te geven. Een week geleden was het borduurwerk nog ingelijst achter glas en blogde ik erover (zeven stukjes naar beneden scrollen). Daarbij was de link weggevallen maar hier komt die link alsnog: ode aan de vrouw. Het stukje ging over de kracht van vrouwen en juist daarom vind ik het passend om deze tas te geven aan een jonge  vrouw die ik bewonder om haar kracht. Ze maakte een ernstige ziekte mee en heeft nu dagelijks te kampen met beperkingen. Maar als je haar ziet kom je onder de indruk van haar levensvreugde. Ik hoop dat de afbeelding van een andere ‘sterke vrouw’ haar bemoedigt bij het gebruik van deze tas. De boodschap van het filmpje was: vrouwen zijn sterk! Lieve M: deze tas is voor jou!

Van het bekende schilderij man-met-pijp heb ik ook een tas gemaakt. Binnenkort komt hij in m’n winkeltje.

 

Avatar: persoonlijke grafische representatie

Achterkant borduurwerk Margriet op stramien

Hij was al een paar dagen te zien op mijn blog: mijn nieuwe Margriet-logo! Wat is de achterkant achtergrond van dit borduurwerk?

 

Geborduurde Margriet met Narcissen en gele potten

Een avatar is een kleine afbeelding of foto die als gebruikersafbeelding op het Internet wordt gebruikt. Mijn blog wordt ook gelezen door mensen van wie ik weet dat ze niet zo heel erg thuis zijn in de internet-wereld, dus ik leg het graag even uit. Bij de vele computerforums en  chatrooms en blogs-waarop-je-kunt-reageren en linked-in-profielen etc. vindt er allerlei digitale interaktie plaats tussen deelnemers op het web. Bijvoorbeeld: Iemand heeft een blog en daarop kunnen lezers kort reageren en die reactie wordt dan zichtbaar voor andere lezers. Je kunt anoniem reageren, maar je kunt er ook voor kiezen om een klein herkenningsplaatje bij je reactie te plaatsen. Zo’n klein herkenningsplaatje  heet een avatar. Het is een persoonlijke grafische representatie van die persoon. Je kunt zelf kiezen door welke afbeelding jij je wilt laten representeren. Oftewel: Waar wil je door herkend worden? Veel mensen kiezen voor een foto van zichzelf. Soms is dat expres een beetje een onduidelijke foto, maar toch is het wel een echte foto van die persoon. Veel mensen kiezen ook voor iets waar zij affiniteit mee hebben, of iets wat bij hen hoort. Zo kiezen quilters die veel aktief zijn op quilt-websites soms voor een klein foto’tje van een quilt die ze gemaakt hebben.

Na deze uitleg presenteer ik dan mijn nieuwe avatar: een Margriet! Hij was al een paar dagen te zien als nieuw logo op de startpagina van deze blog. Hiermee wil ik mij nu ook verder presenteren. Het patroon komt uit één van mijn vele handwerkboeken, en ik borduurde op grof stramien met borduurwol. Tot ziens op het web!

Boeken over kantklossen

Boeken over kantklossen

Met plezier heb ik deze boeken over Kantklossen in de shop geplaatst. Tot een paar weken geleden wist ik niet zoveel over kant en de techniek van het klossen, maar nu begin ik me er ineens voor te interesseren. Dat komt o.a. door de vernieuwde aandacht in onze tijd voor oude schilderijen. Daarop zijn vaak mensen afgebeeld die kant dragen. Vrij lang heb ik gewoon gedacht bij het zien van die kunst: “Ach ja, dat droegen adellijke personen vroeger.” Of: “O ja, dat maakten ze in Brugge en omgeving.” Maar er blijkt nog zoveel méér te weten te zijn! De wereld van de kant is beslist heel boeiend! In onze tijd is er een herleving van aandacht voor deze oude techniek, maar ook in de zeventiger en tachtiger jaren van de vorige eeuw was er een opleving van aandacht hiervoor. De boeken op de foto zijn allemaal in die tijd gepubliceerd. Voor de shop heb ik zoveel mogelijk de tekst van de achterkant van het boek geciteerd, zodat een duidelijk beeld kan worden gekregen van elk boek. Wat mij daarbij opviel was dat er net als nu ook vroeger al zoveel kennis werd vergaard en deskundigheid werd ontwikkeld door vrouwen die zich daarin specialiseerden. Veel van deze boeken werden geschreven door autoriteiten op hun vakgebied.
Wat mij ook opviel is dat het maken van kant in heel Europa werd beoefend. Het groene boek op de foto (middenvoor) is een vertaling van een Zweeds boek en dat begint met de opmerking dat in geen land het kantklossen nog zo intensief beoefend wordt als in Zweden (dit werd gesteld in 1964). En dan is er nog het linker zwarte boek “Kantsoorten herkennen” waar ik wat over wil zeggen. De auteur van dat boek heeft een bijdrage geleverd door inzicht te geven in hoe men te werk moet gaan om een kantsoort te herkennen, en om te weten uit welk land en uit welke eeuw een kantwerk stamt. Dat wist ik allemaal nog niet toen ik mijn kleine gekantkloste kleedje meenam naar een deskundige uit onze èigen tijd. Ik mocht vorige week bij iemand op bezoek die zich niet alleen verdiepte in de kant van Europa, maar ook in de technieken van het kantklossen in Azië! Dat was een mooie ontmoeting, maar daarover later meer. Eerst nu al deze boeken op de shop!

Smyrna knoopwerk afwerken

Smyrna kussen met rozen

Een vol uur had ik in de tandartsstoel gelegen en toen ik weer thuis kwam was ik moe. En wilde ik maar één ding: koffie, en even buiten in het lentezonnetje zitten om bij te komen. Dat zijn dus eigenlijk twee dingen. En al gauw kwam er nog een derde bij: ik had zin om zolang de verdoving nog niet was uitgewerkt een klusje aan te pakken waar ik zelfs nog langer tegenop had gezien als tegen m’n recente wortelkanaalbehandeling. Ik bedoel: zolang ik nog aan het bijkomen was, wou ik daar een handwerkje bij. Dit handwerk lag al een tijdje bovenop de afmaak-stapel en ik had er zelfs al eens eerder over geblogd: helemaal in het begin. Daar is nog na te lezen dat ik schreef dat ik een mooie manier had gevonden om de rand af te werken. Door de hoogte van de pool is het lastig om een achterkant te naaien aan een smyrnawerk, en dus moet er eerst een afwerkrand gemaakt. Maar na dat blogje eind november bleef dit mooie werk alsnog liggen. Maar nu had ik door de tandarts inspiratie opgedaan! Ergens halverwege de behandeling werd m’n mond afgeplakt en werd de zielige kies geïsoleerd. Dat idee bleek nu voor mij bruikbaar bij het afmaken van dit kussen! Achterkant Smyrna knoopwerk kussen met rozenIk had er steeds last van dat de latste rij knopen de rand af wilde vallen, en nu besloot ik de randen af te plakken met breed plakband. Wie weet heeft een ander wat aan deze tip: werkt prima zo!

Wat frappant: toen ik dit handwerk eerder liet zien in november, lag er ook een amaryllis bij. Nu weer. Het is de allerlaatste bloem van een bos van een paar weken geleden. Bij deze bloemen is het vaak zo dat er nog een laatste knop is die nog opengaat als de rest allang is uitgebloeid. Die legde ik soms gewoon buiten, zonder water. Verrassend hoe lang hij dan nog goed blijft! Een laatbloeier, net als dit handwerk.

Ingelijste kraai

geborduurde kraai met oude spulletjes

Sommige oudere mensen kunnen vaak nog prachtig borduren, maar als iets af is kunnen ze niet meer zelf naar de winkel om een lijstje te kopen. Daar kunnen wij hen wel mee helpen!

 

Geborduurde kraai ingelijst

Als vrouwen hun hele leven hebben gehandwerkt,  dan willen ze dat ook graag nog doen als ze oud zijn geworden (als ze het nog kunnen). In verzorgingstehuizen zie je vaak dat oudere vrouwen  zulke mooie spulletjes hebben. En sommigen kunnen ook nog zulke prachtige dingen borduren. Maar één ding kunnen ze vaak niet: even naar de winkel gaan om een lijstje te kopen als iets af is. Dat vind ik dan zo sneu! Deze geborduurde kraai kocht ik op een verkoping in een verzorgingstehuis. Ik had gelijk bewondering voor de borduurster, maar ook wat medelijden. Want hoe lang zou dat prachtige borduurwerk daar hebben gelegen? Toen het af was, was er kennelijk niemand die het voor haar kon inlijsten. Nu vond ik een hoekje van mijn huis (ik heb heel veel hoekjes!) een lijstje wat ik kennelijk een keer in de uitverkoop had gekocht. Zeventig procent korting of zo. Dan hoef je er niet veel meer voor te betalen. Maar ook als het duurder zou zijn geweest, dan was het nog een goed idee geweest om dat voor zo’n oudere mevrouw te kopen. Dan had zij de voldoening kunnen beleven dat haar handwerk ook een pronkwerk was geworden. Ik had het haar graag gegund, en bij deze de oproep: als je een oudere mevrouw ziet borduren, bied dan eens aan of je voor haar een lijstje kunt kopen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bloemen langs de weg

Patchwork kussentjes bij narcissen

Een jaar of wat geleden experimenteerde ik met een patroon voor een log-cabin-variatie. Brede stroken met felle kleuren wisselde ik af met stroken zwart. Dat geeft een mooi contrast. Het vroege voorjaar wordt ook gekenmerkt door grote contrasten. Gister was ik een tijdje bezig in de tuin en viel het me op dat de bloemen die nu bloeien (Crocussen, Primula’s, Narcissen) eigenlijk extreem felle kleuren hebben. Juist omdat de bomen nog kaal zijn en er zoveel oud bruin blad van vorig jaar nog ligt, komen die felle kleuren goed tot hun recht. Afgelopen weekend maakten wij een wandeling in de Achterhoek  en genoten Patchwork kussentjes op houten bankvan het coulissen-landschap wat ook zo prachtig is in het vroege voorjaar. We waren al weer op de terugweg toen we langs een lange strook bloeiende Narcissen reden langs een greppel. “O, wil je nog even stoppen?” vroeg ik. Het was op een stil weggetje waar haast geen auto’s komen en dan denk ik altijd: Als ze dat hìer zo mooi aan kunnen planten, waarom in onze stad dan niet? In deze stad zie ik alleen maar reclameborden langs de weg. In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen vraag ik daarom: Welke partij heeft méér-bloemen-langs-de-weg in hun verkiezingsprogramma?

Wat een prachtig weekend was het

Tulpenkussen voor narcissenBeleven we misschien deze week de mooiste week van het jaar? Het vroege voorjaar wordt gekenmerkt door grote contrasten tussen dorre bladeren en nog kale bomen enerzijds, en felle kleuren anderzijds. Het vroege voorjaar is prachtig!

 

Tulpenkussen in bosNu is het weer maandag na een stralend weekend. We besloten – net als heel veel anderen – erop uit te trekken. Niet alleen de rugzak mee voor een stevige wandeling, maar ook m’n tulpenkussen in de auto gelegd. Er waren onderweg een paar mooie plekjes waar ik het kon fotograferen. Wat was er veel te genieten! We zagen de eerste Bosannemonen en de Forsythia bloeit al volop en nog veel andere lentebloesem en bloemen. Alles is vroeg dit jaar. Ook de eerste Grutto in een weiland hebben we gezien. Met een strakblauwe lucht was het lentegevoel compleet. En bij thuiskomst kregen we ook nog eens een foto toegestuurd van een stoere student die samen met een paar vrienden in Utrecht in een kanaal was gesprongen. Toe maar!

Gehaakt kussen met blauwe tulpen

Gehaakt kussen met blauwe tulpen

Haken is enorm populair. Afgelopen zaterdag kwamen overal in het land vrouwen bij elkaar om te haken aan hun randjes-dekens. Daar wil ik later nog meer over schrijven. Ik heb vroeger ook veel gehaakt en merkte al gauw dat van alle handwerk-technieken het haken het makkelijkste is om te beoefenen in situaties waarin je aandacht verdeeld is. Bijvoorbeeld tijdens een gesprek of tijdens televisie kijken. Ook is het fijn om te haken tijdens reizen of wachten. Lang geleden had ik ook eens zin in een makkelijk haakproject om mee te nemen op vakantie. Vlak voor vertrek naar een ver land pakte ik nog Gehaakt kussen met tegeltjesgauw een paar bolletjes katoen van zolder en in de auto begon ik gewoon te haken met een “ik-zie-wel-wat-het-wordt-houding”. Ik vond het leuk om m’n kleurtjes op te maken en al hakende bedacht ik dat het een kussentje moest worden. Probleempje op vakantie: nèt niet genoeg donkerblauw! Ik vond het niet erg en haakte verder in een lichtere kleur. Voor- en achterkant maakte ik verschillend.

Tulpenkussen

Tulpenkussen

En tenslotte aan het eind van mijn week-van-de-tulp: Mijn tulpenkussen! Deze tulpjes borduurde ik vorig jaar naar een ontwerp van Ida Winckler. Ik borduurde op een wollen lap en vulde het kussen met veren.
Vandaag (op de rustdag!) laat ik het zien. Want kussens zijn ook bedoeld om uit te rusten.

Ode aan de vrouw

Tapisserie vrouw achter spinnenwiel, decoratie tulpen

Daar zit ze dan: een vrouw in het halfdonker. Ze is hard aan het werk om voor haar gezin te spinnen zodat ze later van de wol iets warms van kan breien. In onze tijd is tapisserie weer volop hip: we vinden het gezellig vintage. En ook spinnen en breien vinden we weer leuk: we kunnen er onze hobby van maken. Maar er is een tijd geweest dat het bittere noodzaak was dat vrouwen al dat werk deden om hun kinderen warm te houden. Vrouwen zijn sterk! Vrouwen hebben zich altijd ingezet! En vrouwen hebben lief. Ze zorgen voor hun kinderen, ze lijden mee bij verdriet, ze werken hard om bij te dragen. Ze maken thuizen, ze troosten, ze steunen, ze werken.

Vrouwen staan vandaag centraal. Het is Internationale Vrouwendag en er worden allerlei activiteiten en manifistaties gehouden. Veelal hebben die een wat feministische invulling of achtergrond en daar doe ik liever niet aan mee. Deze foto is voor mij een andere manier om vandaag de kracht van de vrouw te benadrukken. Daarom noem ik dit stukje vandaag Ode aan de Vrouw.

Die naam is ook de titel van een you-tube-filmpje. Ik kreeg het een tijdje geleden toegestuurd, en stuurde het weer door naar mijn dochter. “Van vrouw tot vrouw” schreef ik als aanhef bij m’n mail aan haar. Ze was onder de indruk, en dat zal iedereen zijn die dit ziet. Het filmpje is een eerbetoon aan alle vrouwen van elke leeftijd, van alle nationaliteiten. En vooral aan die, die ondanks allerlei moeilijkheden volhouden om lief te hebben, te dromen van en te vechten voor verbetering van vaak schrijnende situaties. Vrouwen geven niet op. Ze geven zich helemaal. Haar liefde is sterk en groot. De link voor dit filmpje is vandaag een klein kadootje aan jullie – voor wie bemoediging nodig heeft. Want het eindigt met: “Weet wat je waard bent!” En het is een kleine bijdrage aan de aandacht die vandaag aan de vrouw wordt gegeven.

Feest

Servies M.Bastin met margrietenslinger

Op verjaardagen haal ik altijd ons oude Libelle-servies tevoorschijn. Al vanaf het begin van ons huwelijk doet dat dienst op zon- en feestdagen. De botanische tekeningen zijn van Marjolein Bastin, die al tientallen jaren beroemd is om haar vele tekeningen die op allerlei manieren worden toegepast. Vooral op dit langjarige servies doen ze het goed en ik denk dat er wel wat leeftijdsgenoten zijn die dit servies herkennen. Mijn bloemenslingertje maakte ik uit een lege vlaaidoos van de supermarkt. Ineens zag ik hoe leuk het was dat het karton van die doos aan één kant geel was en aan de andere kant wit. Dat werd dit leuke slingertje. De bloemetjes haakte ik snel en makkelijk aan elkaar te haken: een leuk werkje.

In voorbereiding op de verjaardag van mijn man liep ik nu weer in de supermark en dacht na over een traktatie. Ineens kreeg ik een idee en ging op zoek naar de monchou. Zou het nog bestaan? Ja, ik kon het nog kopen. Nu staat er een monchou-taart in de koelkast op te stijven, in afwachting van de visite. Met veel uithalen van verbazing heb ik die taart Servies met tulpenzojuist in elkaar geflanst. Ik ben verbaasd dat we vroeger zòveel vet en suiker tot ons namen! Aten we dat echt op? Voor één keer vind ik het vandaag wel grappig om nog eens zo’n taart te maken, maar daarna gooi ik dat ‘recept’ weg. Sommige tradities zijn leuk (zoals dit servies), andere minder. Ook een oud kinderliedje is bij ons traditie en vandaag zing ik het weer: “Verjaardag is een fijne dag, en wij vieren samen feest!”

Tulpjes op kaaslinnen

Geborduurde tulpjes op linnen

Experiment met restjes DMC op restjes linnen: overal borduurde ik een tulpje op!
Ook mijn ogen beginnen iets ouder te worden dus het aftellen op het fijne linnen wordt wat lastiger. Maar het borduren op linnen geeft wel het mooiste resultaat dus verzon ik een manier om enerzijds niet al teveel te hoeven turen en anderzijds tòch het mooie effect te hebben van het linnen. Meer tulpjes zijn nog in wording (net zolang tot al m’n restjes op zijn) en wat ik er dan mee ga doen weet ik eigenlijk nog niet.

Tulpen in het bos

Quiltjes Tulips en Roman Stripes in bos

Ik had afgesproken om vanmorgen bij een vriendin koffie te drinken. Ik had haar al een tijdje niet meer gesproken en verheugde me erop om nu wat bij te praten. Op het laatste moment belden we nog even met elkaar: “Zullen we samen een wandeling maken in plaats van binnen te blijven? Dan neem ik de koffie wel mee in een thermoskan.” Daar had zij ook wel zin in dus we spraken af op een parkeerplaats van een groot wandelgebied. Ik was er eerder dan zij en dat kwam goed uit. Dan kon ik nog net even een paar quiltjes fotograferen. Maandag bedacht ik dat ik de hele week over tulpen wilde bloggen, en toen had ik dit quiltje al in gedachten. Ik maakte het meer dan tien jaar geleden, toen ik net een nieuwe naaimachine had gekocht. Bij die aankoop hoorde ook een lesje “Paperpiecing” en daar kwam dit patroontje vandaan. Ik was erg enthousiast over alle mogelijkheden Interieur met voorjaarsbloemen op tafeldie zich nu aandienden (zowel met de naaimachine als met de patroontjes) en ging ijverig aan de slag. Vooral het patroontje Roman Stripes bood veel mogelijkheden en ik maakte verschillende quiltjes die ik zo bont mogelijk probeerde te maken. Na deze foto kwam m’n vriendin de parkeerplaats oprijden en begonnen we samen aan een lange bijpraatwandeling. Wat heerlijk om dat zo eens te doen! En zo heb ik (hoewel wat later op de dag dan gebruikelijk) tòch een recente foto voor dit blogje! Want die andere foto (op Foto van de Dag) is al van meer dan tien jaar geleden! Wat gezellig zag m’n huis er toen uit met al die bloemen!

Kleurenexplosie van het voorjaar

Tulpen en twee geborduurde schilderijtjes voorjaarsbloemen

Nogmaals welkom in mijn Week van de Tulp! Al deze bloemen kochten we een paar dagen geleden in Noord Holland, waar ze langs de kant van de weg stonden met een geldkistje ernaast waar je je geld in kan doen. Ik hou van die felle kleuren in het vroege voorjaar! Felle kleuren zijn er ook op het linkerschilderijtje met geborduurde voorjaarsbloemen. Ik liet er al eerder een foto van zien, maar vond het schilderijtje toch net niet goed genoeg voor m’n shop want er zitten wat vlekjes op. Gelukkig vond ik nog een soortgelijk schilderijtje met voorjaarsbloemen. Hiervan zijn de kleuren iets minder fel, maar het is wel helemaal gaaf. Vandaag plaats ik het in de shop. Ook van het tafelkleed ga ik vandaag de maten opnemen en wil ik te koop aanbieden. Ik vind het een leuke manier om het op deze manier te presenteren. En dan hoef ik ook niet te wachten tot ik buiten een Primula's en geborduurde schilderijtjes voorjarasbloemenkeer de tuintafel kan dekken om er dan een mooie foto van te maken. Daar is het kleedje wel heel geschikt voor (voor een tuintafel) en het past goed in de mode van nu.

Nog even over de Narcissen op de foto: deze kocht ik inmiddels zeven weken geleden voor een euro omdat ze in de winkel al te ver waren opengegaan. Dat vond ik niet erg, want ik nam ze toch niet mee naar binnen. Ik laat dat soort potjes gewoon buiten staan (behalve nu even voor de foto) en heb er nu al bijna twee maanden plezier van! Ook de Tulpen zet ik ’s nachts koud weg. Dan blijven ze veel langer mooi.

Welkom in de week van de tulp

Borduurwerk met tulpen en potje speenkruid

Deze week ga ik elke dag bloggen over iets met tulpen! Dat idee kwam bij me op nu de lente zo vroeg is begonnen. Ik dacht na over welke tulpen-foto ik voor vandaag zou publiceren en merkte dat ik er meerdere heb om uit te kiezen. Zo bedacht ik dat ik wel de hele week over tulpen zou kunnen bloggen! Ik ben benieuwd of dat gaat lukken.

Deze foto nam ik vorig jaar, toen ik een andere blog bijhield. Bij deze foto vertelde ik dat ik verkouden was en nergens energie voor had. Nadat ik me daar een tijdje vruchteloos tegen had verzet, besloot ik er gewoon aan toe te geven en een handwerk te beginnen. Daar vrolijkte ik zo van op dat ik m’n blogje eindigde met: “Je zou eigenlijk altijd verkouden moeten zijn om alsmaar tulpjes te kunnen borduren.” Nu is dat wellicht wat teveel van het goede, maar de praktijk was toch wel dat ik dit patroon zò leuk vond dat ik zelfs twee kussens maakte met deze tulpjes. Die kussens ga ik deze week nog laten zien!

Eerst nog wat vertellen over dat speenkruid-potje. Daar hoort een verhaal bij. Ik ben een groot speenkruid-liefhebber en speur elk jaar de soms nog haast bevroren grond af op zoek naar die eerste voorjaarsbode. Met mijn gezin hield ik elk jaar een wedstrijdje: “Wie heeft het eerste speenkruid gevonden?” Dat werd saai, want ik won bijna elk jaar. Dus verbreedde ik de wedstrijd naar de bloglezers van de blog die ik hiervoor bijhield. Dat was leuk! Ook dit jaar kreeg ik nog wat meldingen binnen. Dit jaar is het speenkruid ook weer erg vroeg geweest. Een tip voor wie het ook zo’n leuk bloemetje vindt: je kunt de bloemetjesSpeenkruid met geborduurde tulpen op achtergrond heel goed plukken als ze nog in knop zijn en dan in een borrelglaasje zetten. Vaak gaan ze dan binnen een uur open en kun je de hele dag genieten van die stralende zonnetjes van het vroege voorjaar. Vorig jaar (toen het zo lang koud bleef en toen ik zo verkouden was dat ik niet buiten kon gaan zoeken) had ik een polletje speenkruid ergens uitgegraven en binnen neergezet om de bloei te versnellen. Deze foto maakte ik op de dag dat het eerste bloemetje was opengegaan.
Deze week meer over het tulpenborduurwerk!

Op weg naar de lente in Noord Holland

Quilt neergelegd op klein dijkje halverwege de lange Houtribdijk

Het blogje wat ik aan het begin van de week schreef had een uitnodiging tot gevolg. Ik had geschreven dat dit jaar de grote Flora niet doorgaat. In vroeger jaren was dat een publiekstrekker die zich presenteerde als de plek waar de lente begon. Na dit blogje werden we door vroegere vrienden uitgenodigd die zeiden: “Maar er is dit jaar wèl een kleinere bloemententoonstelling en daar wonen wij nu vlakbij!” We hadden hun nieuwe huis nog niet gezien, dus wilden hen graag opzoeken. Toen de koffie op was zeiden ze: “Zullen we er even naar toe lopen?” Dat deden we. En we merkten dat een kleine Flora eigenlijk net zo leuk is als een grote! Het gaat er toch om dat je even in die totaal andere sfeer bent. Waar je overweldigd wordt door de sterke geuren van Lelies en Hyacinthen. En waar je bij binnenkomst eerst met je ogen moet knipperen omdat al die bloemen bij elkaarRoze lelies op Flora in Bovenkarspel zulke schitterende kleuren hebben. Elke streek heeft zo zijn bijzonderheden en voor deze Streek is dat de bloembollenteelt.

Twee quilts had ik meegenomen ‘onderweg naar de lente’ in Bovenkarspel. De eerste liet ik gisteren zien en had ik aan de sluizen gehangen. Deze legde ik op een klein dijkje waar je even kon parkeren, halverwege de 30 kilometer-lange Houtribdijk. Veel van de lapjes in deze quilt stammen uit de tijd dat ik woonde in een dorp dat aan het eind van die dijk ligt. Het dorp waar nu die kleine Flora weer werd gehouden.

Een dijk van een quilt

Tweepersoons quilt bij sluizen Houtribdijk

Gisteren maakte ik zulke mooie foto’s (vind ik zelf…) en die wil ik graag gelijk laten zien! Op de laatste dag van februari gingen we via de Houtribdijk van Lelystad naar Enkhuizen. Die dijk is dertig kilometer lang. Een eindeloos-lijkende lange weg met aan weerszijden water. Ook dàt is Nederland! Een rit over die dijk duurt bijna een half uur en gedurende die tijd kun je elk seizoen volop meebeleven want je kunt alleen maar uitkijken over de watervlakte die de beleving van het weer nog eens versterkt. Tientallen keren hebben we vroeger op die dijk gereden, alle seizoenen meegemaakt, maar nog nooit zo’n ervaring gehad als gisteren. Want eind februari leek het daar wel lente! Ik had een quilt achterin de auto waarvoor ik al een tijdje een tweepersoons quilts in gras bij sluizengoed plekje zocht om die te fotograferen want hij is zo groot dat je hem haast nergens kunt ophangen. Nou, als je ruimte om je heen wilt, dan is die dijk de allerbeste plek: één en al ruimte! En wat ik ook nog zelden eerder meemaakte: dat het niet hard waaide. Ik kon m’n quilt op het gras leggen en ik kon hem aan de dijk hangen en hij waaide niet weg.

Na deze lofzang over de fijne weersomstandigheden is het nu tijd om wat over de quilt zelf te zeggen. Het is een handgemaakte quilt die vroeger in limited edition te bestellen was bij Ariadne, een handwerktijdschrift. Deze quilt is dertig jaar lang bewaard door iemand die hem nooit heeft gebruikt want hij is nog nieuw. Hij is licht en vrolijk en goed te gebruiken als tweepersoons-dekbed. Of als picknick-kleed natuurlijk, zoals ik gister in het natte gras even uitprobeerde. Maar als dekbed (goed wasbaar) lijkt hij me beter tot z’n recht komen. Met gepaste trots (want zo’n exemplaar zie je niet vaak) plaats ik hem in de shop. Daar is ook nog een andere mooie foto van deze quilt te zien.

twee persoons quilt opgehangen aan dijk