Archief voor mei 2014

Archief - mei 2014

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode mei 2014 getoond.

 

Mijn eerste handwerk!

Gele gebreide pannelappen

Mijn website en handwerkblog noemde ik “Tweedehandswerk” en in een korte uitleg op de home-pagina geef ik een toelichting. “Tweedehands handwerk”, want dat wil ik graag verkopen, waarbij de boeken een steeds grotere plaats krijgen. En ook: Al mijn “tweede handwerken”, die in de loop der tijd gevolgd zijn op het allereerste. Ik kreeg goed handwerkles en mijn allereerste handwerkje van de lagere school kan ik me nog goed herinneren. Alleen weet ik niet meer hoe oud is was. Zeven misschien? We leerden breien en deden dat met zachtgele wol of katoen (ook dat weet ik niet meer). Het ging me vlot af, en met een centimeter werd gekeken of het al vierkant was. Toen kwam er nog iets spannends: er moest een randje omheen. Dat leerden we ook en het was natuurlijk best moeilijk, om precies te weten waar je moest insteken in het breiwerk. Maar de tweede toer bleek ineens veel makkelijker, want nu kon je insteken op de ‘vasten’ van de vorige toer. En nu komt de herinnering waar het allemaal om gaat. Dat is de herinnering waarom dit handwerkje altijd in mijn gedachten is gebleven. Want dit is wat er gebeurde: we mochten ons handwerkje mee naar huis nemen om het thuis af te maken! Dat vond ik fantastisch! Direct na schooltijd begon ik er thuis gelijk aan, en ik haakte in snel tempo het hele witte randje om de pannelap. Maar toen was ik ineens klaar! Ach, wat jammer nou. Ik had nog zò graag verder willen haken! Maar de juf had gezegd dat een rand van twee toeren vasten voldoende was. Mijn zevenjarige brein verzon een oplossing en die was gauw gevonden: ik haalde het randje uit, en haakte het nòg een keer!

O, die heerlijke herinneringen aan de vroegere handwerkles! Toen is de basis gelegd voor mijn handwerkliefde. Morgen heb ik precies een half jaar geblogd over handwerk. Soms over dingen die ik zelf maakte, soms over dingen die ik kocht of zag. Ik had al een tijdje in gedachten om de pannelappen van vroeger (het éérste handwerkje!) nog eens na te maken, en dat heb ik nu gedaan. En na een half jaar bloggen over al die ‘tweede handwerkjes” is dit is nu een goed moment om ze te laten zien.

Haakshow

Tijdschrift haakshow met beddesprei grannyy squares

Een HAAKSHOW! Dat is precies wat er gaande is op internet. Althans op Handwerkblogs, Pinterest, Facebook en nog zo wat meer digitale ontmoetingsplaatsen waar handwerksters elkaar hun foto’s laten zien. Echt zo snel als dat allemaal gegaan is sinds haken weer populair werd. Ik heb een tijdschrift en dat heet ook ‘Haakshow’ en het stamt uit 1977. Het jaar waarin ook van alles en nog wat aan elkaar werd gehaakt. De ouderdom van dit tijdschrift is vast geen probleem (ik zet het in m’n shop) want ik denk vast dat er haaksters zijn die hiervan zullen genieten!Tijdschrift Haakshow met Granny Squares Ik deed dat tenminste wel toen ik het doorbladerde. Pure nostalgie, bron van inspiratie, maar vooral die herkenning is zo leuk. Zo was ik een tijdje geleden wat Grannies aan het  haken en nu zag ik dit plaatje in het tijdschrift: zelfde kleuren! Leuk bewijs dat ‘1977’ weer helemaal hip is. In onze tijd zijn er weer heel veel nieuwe haakboeken te koop, maar zo’n oud tijdschrift is voor liefhebbers toch wel zo leuk. In m’n shop laat ik nog meer bladzijden zien van dit leuke tijdschrift van…. Margriet!

 

Update: dit tijdschrift is besteld dus niet meer in de shop.

Over zwart, meibloemen en toeval

Quiltje met meibloemen

M’n zus kwam een dagje naaien en nam een bos meibloemen voor me mee, geplukt uit een overvloedige tuin. Daar ben ik blij mee! Ik had juist een quiltje neergelegd waarin de kleuren zo goed uitkomen vanwege het zwarte contrast. Zonder me daarvan bewust te zijn, pakte ik een zwarte vaas voor de bos bloemen, en zonder erbij na te denken zette ik de gevulde vaas naast het quiltje. Pas toen we samen koffie dronken, drong het tot me door: “Hé, dat staat mooi zo naast elkaar!” Soms werkt toeval heel goed uit. En ik ben bezig met nog wat margrietjes te haken en die lagen Gehaakte margrietennog  op de groene tafel. Ineens lag daar een afgevallen roos tussen! Dat hebben die rozen soms, die laten ineens alles vallen. Nou, ik zal het ‘toegeven’: voor de foto heb ik het een klein beetje gearrangeerd, maar het toeval wilde toch echt dat die roos precies tussen de margrietjes viel. Een leuk gezicht en heel frappant!

Hemelvaartsdag

Hemelsblauwe lapjes

Tijdens de feestdagen van het ‘kerkelijk jaar’ wordt telkens een belangrijk event uit het leven van Jezus herdacht. De betekenis van de  laatste twee feesten van deze cyclus zijn het minst bekend. Hemelvaart wordt per definitie 40 dagen na Pasen gevierd, en Pinksteren nog eens 10 dagen later (dan is het 50 dagen na Pasen). Zo wordt duidelijk dat het centrale feit steeds is: Pasen, waaarop Jezus opstond uit de dood. Nadat hij zich gedurende 40 dagen had laten zien aan zijn volgelingen ging hij daarna naar de hemel: Hemelvaart. Christenen geloven dat het daarmee niet is afgelopen en dat bewijst ook de geschiedenis: gedurende 2000 jaar is het christendom uitgegroeid tot een wereldgodsdienst. Daarin zijn nogal wat inzichtsverschillen maar over die centrale ‘heilsfeiten’ zijn ze het toch wel eens. En daarbij hoort ook de verwachting dat Jezus nog eens zal terugkomen. Net zoals hij met Blauwe patchwork ruitHemelvaart naar de hemel ging, komt hij ook weer terug. Het werk van Jezus is nog niet af. Die gedachte koppel ik aan de foto die ik vandaag maakte. Deze week was ik wat aan het naaien, en genoot ervan om wat met blauwe lapjes bezig te zijn. Blauw, de kleur van de hemel. Maar deze quiltjes zijn nog niet af. Maar al wel mooi genoeg om te laten zien. En voor degenen die niks met het christelijk geloof hebben, heb ik ook nog wel een link met deze foto: blauw is ook de kleur van de regen…. Hoe dan ook: allemaal een fijne ‘Hemelvaartsdag’ gewenst!

Peter Rabbit en de Moestuin

Peter Rabbit geborduurd en kaart

Veel handwerk-blogsters schrijven op hun introduktie-pagina dat ze het leuk vinden om over hun handwerk-hobby te bloggen, maar dat ze óók graag de vrijheid hebben om af en toe een recept te delen. Ik ben dus geen uitzondering: ook bij mij even aandacht voor het zeer populaire onderwerp ‘voedsel’. En dan toegespitst op: Moestuin. Vlak na koningsdag liet ik hier een foto zien van onze metertuin die we bij een bouwmarkt hadden gekocht. “Die dingen vliegen de winkel uit” zei de verkoper (goed verkooppraatje, maar het klopt wel want die dingen zijn nogal in de mode). Het was heel simpel om hem in elkaar te zetten en daarna volgde het fietstochtje naar een kwekerij in de buurt waar ik elk jaar kleine slaplantjes koop. Soms zelfs twee keer in het jaar, want daar leent ‘pluksla’ zich uitstekend voor. Telkens haal ik de buitenste bladeren eraf, gebruik die voor de lunch-box, en de plant groeit weer aan. Een goedkope oplossing voor een deel van de dagelijkse groen-voorziening, want zo’n plantje kost nog geen 20 cent en je doet er lang mee. Terwijl de kwekersvrouw de nog tere plantjes in een zakje deed, vroeg ik of ze nog een tip voor me had. Liefst iets wat zij zelf het allerlekkerste vond. Op het juiste moment gesteld, zijn dat vaak leuke vragen, die een ander ruimte geven om iets te vertellen waar ze zelf enthousiast over zijn. Zo ook nu: de kwekersvrouw begon gelijk uitgebreid te vertellen over het succes van een kleine en smaakvolle soort Paksoi waar zij kleine plantjes van verkopen. Ook hierbij is het zo dat je Metertuin met sla en paksoitelkens de buitenste bladeren kunt afhalen en een paar stengels door de lunch-salade kunt doen. En als de plant tòch een keer helemaal opgebruikt moet worden omdat hij het eind van de groei heeft bereikt, dan kan hij in kleine stukjes als rouwkost verwerkt door gekookte aardappelen. Ik geef de tip graag door: Paksoi doet het uitstekend in een kleine moestuin. Of in een ”Metertuin”.

En kijk die Peter Rabbit nou toch: Hij ligt ook al op de grond bij zijn moestuintje. Daarbij is de vraag: téélt hij of stéélt hij die wortels? Ik ga maar uit va het laatste. Dit leuke borduurwerkje plaats ik in mijn shop. De kaart ernaast is decoratie, maar geeft ook de afmetingen van het borduurwerkje aan. Het is de laatste kaart van een hele serie die ik vroeger maakte. Nu ben ik meer into haken en borduren. En groente kweken…

Quilt Dwarsdoorsnede

Quilt Dwarsdoorsnede over hek

In de begintijd van mijn patchwork-hobby ben ik veel bezig geweest met het aan elkaar naaien van kleine vierkante lapjes. Alle restjes die ik maar te pakken kreeg, werden eerst tot vierkantjes gesneden en daarna aan elkaar genaaid. Daar amuseerde ik me heel lang mee en het had vele lappendekens tot resultaat. Op een keer besloot ik de lapjes nog wat kleiner te maken en ze op kleur aan elkaar te naaien. Toen ik daar grote blokken van had gemaakt, vond ik het niet mooi genoeg. Ik nam een rigoreus besluit, en knipte die blokken diagonaal doormidden. Nu was er ineens veel meer variatie mogelijk! Ik schoof net zolang tot het naar m’n zin was en naaide de schuine delen weer aan elkaar. Toen het klaar was, noemde ik het kleed: “Dwarsdoorsnede”. Omdat het ook een beeld gaf van de lapjesvoorraad die ik op dat moment had.

Nu is het ruim tien jaar later en is m’n lapjesvoorraad nog veel groter geworden. Ik heb een paar dagen de tijd om lekker veel met quilten bezig te zijn en heb een heleboel tevoorschijn gehaald. Teveel misschien? Ik had al een tijdje zo’n zin om weer eens met patchwork bezig te zijn en in m’n enthousiasme heb ik misschien wel wat teveel overhoop gehaald. Tjonge, wat een lapjes heb ik eigenlijk! Ik denk dat als ik weer vastloop, dat ik dan gewoon opnieuw de schaar ergens in ga zetten. Want als ik tevéél wil, dan werkt het niet meer. Herkenbaar voor andere quilters?olympische quilt Maar misschien moet ik dit keer die schaar figuurlijk hanteren, en gewoon niet meer zoveel willen.

Over deze quilt heb ik eerder geblogd. Toen noemde ik hem tijdelijk “Olympische quilt” omdat hij dezelfde kleuren en patronen had als de Sochi-vlaggen. Nu nam ik nog weer een nieuwe foto in de groene mei-maand en heet de quilt weer gewoon zoals vroeger: Dwarsdoorsnede.

Seminole patchwork

Lei, iPad hoes en Seminole patchwork

Een goede ondertitel voor dit blogje zou zijn: Hoe Alles Altijd Weer Verandert En Ook Hetzelfde Blijft. Maar ik heb geen ondertitel, dus ik ga deze foto toelichten. Lang geleden – toen ik nog niet wist dat ik later een handwerkliefhebber werd maar het eigenlijk al was – kocht ik een keer op een kraam een paar handwerkjes met Seminole Patchwork. Ik wist niet dat dat zo heette, maar was geboeid door het fijne en kleurige handwerk. Ik was pas vijftien of zo, en had niet zoveel geld te besteden, maar dit wilde ik beslist kopen. De opbrengst was voor een goed doel (hulpverlening aan ZuidOost Azië) en degenen die die hulp verleenden hadden dit handwerk zelf geïmporteerd. Return-to-Sender avant la lettre. Hoe dan ook, ik koesterde die handwerkjes in een lade en keek er af en toe bewonderend naar. Jaren later had  ik een dochtertje van een jaar of vier die graag een eigen tasje wilde. Ik maakte een tasje van een fleurig lapje en naaide er als versiering dit patchwork op. Jarenlang was het haar lievelingstasje. Spullen met speciale betekenis bewaar ik, en zo is ook de lei nog steeds hier in huis. Ook al flink wat jaartjes oud. En dan nu wat overeenkomsten: Het viel me op dat mijn lievelings-apparaat (de iPad) eigenlijk net zo’n vorm heeft als die oude lei. Hoe Alles dus eigenlijk Hetzelfde blijft. In dit geval: qua vormgeving. Want dat je met een iPad heel wat meer kan doen dan er wat woorden op krassen is wel duidelijk. Ik doe er veel mee en van m’n schoonzus kreeg ik een zelfgenaaide hoes van vilt en daar naaide ik de andere applicatie op. Kon die na 40 jaar ook eindelijk uit de la. Nu had recent de supermarkt een ‘echte’ iPad hoes in de aanbieding en leek het me leuk om ook eens zo’n ding te hebben. Helaas heb ik die vandaag weer teruggebracht. Hij paste niet om de iPad 1. Hoe Alles altijd ook nèt weer Anders is! De nieuwere modellen van de iPad zijn net iets kleiner. Dus gebruik ik mijn hoes van vilt weer. Met het Seminole Patchwork uit ZuidOost Azië. En zo was dit een blogje over: Hoe Er Over Alles Altijd Wel Wat Te Vertellen Valt.

Poppen

Poppenhuis-winkeltje garen en band

Met plezier kijk ik terug op m’n bezoek aan het Speelgoedmuseum in Deventer. Ook dit museum wordt met sluiting bedreigd, maar er wordt ook aktie gevoerd opdat het misschien toch behouden kan blijven. Toen ik er afgelopen weekend was, was het gelukkig nogal druk en hoorde ik  dialect uit Noord en Zuid om me heen. Een teken dat de publiciteit die het museum zocht effect heeft? Hoe drukker, hoe beter in dit geval.  Een grote collectie Blikken speelgoed, Playmobiel, Märklin-treinen en nog veel meer brengt iedereen weer terug in z’n kindertijd. Echt leuk om langs de vitrines te lopen, alle kreten van herkenning op te vangen en zelf ook in nostalgie te geraken. O, die poppenhuizen: die zijn zo bijzonder leuk! Ze hebben er heel veel, daar in Deventer. Er was ook een poppenhuis-opstelling van een winkeltje in stoffen, garen en band. Zo helemaal net echt! Je zou zomaar zin krijgen om nog eens zelf een poppenhuis in te richten, of je oude poppen tevoorschijn te halen en te kijken of je nog eens wat nieuwe jurkjes kunt naaien. Ik weet van mensen van mijn leeftijd die dat doen, en waarom ook eigenlijk niet? Als je vroeger veel van je pop hield, wat is er dan op tegen om haar nu nog eens netjes aan te kleden? Nu we ‘groot’ zijn weten we de naaimachine beter te hanteren, toch? Ik vond dit museum-bezoek een goede aanleiding om mijn poppen-boeken op te zoeken die nog een plekje in de shop moesten krijgen. Ze staan er op!

Boeken over poppen

Vlierbloesem

Mand met vlierbloesem

Er was flink wat regen voorspeld, dus sprong ik vanmorgen eerst op de fiets om nog wat Vlierbloesem te plukken. Gister in de trein had ik al honderden van die wit bloeiende struiken gezien, met vele duizenden witte bloemschermen. Niet overdreven, want langs het spoor zie je verreweg de meeste van deze rijkbloeiende struiken. Langs snelwegen ook wel, maar daar moet en kun je niet plukken. Het fijnste is Lavendelzakjesom een plukplekje te zoeken waar je geen schade brengt aan openbaar groen, waar je geen last hebt van uitlaatgassen die op de bloemen zijn terechtgekomen, en waar je volop kunt genieten van het plukproces. Want niet alleen het doel is belangrijk (een mand vol bloemen), maar ook het proces. Vlierbloesem-plukken in mei (vroeger was dat juni) behoort tot de vreugdevolle bezigheden van het leven, en ik doe het dan ook elk jaar. En ik ben niet de enige blogster die daar dan over blogt. Hier las ik bijvoorbeeld ook een recente jubel over de vele toepassingen van deze smaakvolle bloem. Zelf zet ik er thee van, maar omdat dit een ‘handwerkblog’ is, wil ik eigenlijk helemaal niet te diep ingaan op de vele mogelijkheden om Vlierbloesem culinair te verwerken. Ik wil dit keer vooral de heerlijke geur benadrukken! Ik legde wat lavendelzakjes op mijn mand, om daarmee te wijzen op de heerlijke geur van deze bloemen. Lavendelzakjes zijn voor borduursters een dankbaar maak-object en zelf heb ik er ook vele gemaakt en die gevuld met de fijn geurende paarse bloempjes. Daar heb ik jarenlang plezier van. Maar nu ik deze mand Vlierbloesem in huis heb (om te drogen)Scherm vlierbloesem geniet ik ook volop van de geur van deze witte bloemen. Als de Vlier bloeit zeg ik: niets ruikt lekkerder dan dat!

O ja, net even op buienradar gekeken. De buien zijn er nog niet, maar wel in aantocht. Voor ieder die ook nog Vlierbloesem wil plukken: eigenlijk moet je dat doen vóórdat ze helemaal natregenen….

Historisch Museum Deventer

Schilderij Bokhorst

We leven in een tijd van grote luxe (we kunnen bijvoorbeeld zomaar de trein in stappen en naar een museum gaan, wat ik dit weekend deed). Maar we leven ook in een tijd van economische malaise, wat soms leidt tot bezuinigingen en besluiten die we niet leuk vinden. Zoals het besluit om twee unieke historische musea in Deventer dicht te doen. Gewoon vanwege die stomme bezuinigingen. Ik zeg het maar even: dan kunnen anderen wellicht ook nog een bezoek brengen aan deze musea voordat ze straks misschien voor een dichte deur staan. Het eerste museum waar ik naar toe ging is het Historisch museum. Daar nam ik de foto van het Hollandse landschap die ik hier laat zien. Ik had net ’s morgens geblogd over het rivieren-landschap, dus dit schilderij sprak me wel aan. Dit schilderij is gemaakt door één van de leden van de kunstenaarsfamilie Bokhorst. Het Historisch museum heeft sinds dit weekend een tijdelijke tentoonstelling van de schilderijen van diverse kunstschilders van de Bokhorst-familie. Ik vond het zeer de moeite waard om die te zien. Maar ook een andere opstelling in dit museum vond ik interessant: een kleine expositie van de bedrukte textiel

Vlisco stoffen in historisch museum Deventerdoor Vlisco. Ik weet van vorige bezoeken dat dit museum een veel omvangrijkere collectie heeft, en vraag me af wat daar straks (na sluiting) allemaal mee gaat gebeuren. Het betreft een uniek stukje cultuur wat veel mensen niet weten. Want wat is namelijk het geval: Het Nederlandse bedrijf Vlisco is al heel lang marktleider in het bedrukken van stoffen voor West Afrika! Denk je eens in: al die typische Afrikaanse stoffen werden vanouds hier in Nederland gedrukt! Overigens zijn de stoffen van Vlisco heel erg in de mode, en zien we veel van die exotische en kleurrijke prints en motieven. Ik vind deze mode prachtig, omdat ik  altijd al van Afrikaanse stoffen heb gehouden. Een paar weken geleden was ‘Vlisco’ te gast bij De Wereld Draait Door. Persoonlijk vind ik het heel jammer dat het Historisch Museum in Deventer dicht gaat, maar ik ben blij dat ik er op tijd nog even binnen ben geweest. Morgen nog wat over het tweede museum.

Blauw picknickkleed langs rivier

Blauw picknickkleed langs rivier

Vrije zaterdag na een drukke week: Ik ben bezig wat blauwe lapjes te knippen om nog zo’n picknickkleed te maken. Hoewel deze foto niet dit jaar is gemaakt, ben ik de afgelopen weken wel heel wat keren enkele ‘grote rivieren’ overgegaan en weet ik weer hoe mooi ik dat vind. Ik geniet ook altijd van de prachtige bruggen over die rivieren. Ik hou van bruggen. Deze week zat ik ook een paar keer  in een trein die een spoorbrug overging en dan verbaas ik me er wel eens over dat mede-passagiers meestal niet opkijken als de trein over de brug gaat. Dan missen ze het wijde uitzicht over de rivier, de schepen, de uiterwaarden. Gewoon, het Hollandse landschap. Waarbij een blauw picknickkleed ook zo goed kleurt! Ik heb zin om straks nog even weg te gaan, het bloeiende landschap in, maar ik heb ook zin om nog wat lapjes te knippen. Fijn, zo’n vrije zaterdag! Jullie ook een goed weekend gewenst!

Langste tapisserie ter wereld in Bayeux

Boeken over tapisserie de Bayeux

In Oudewater wordt een poging gedaan om de grootste quilt ter wereld te maken, maar in de Middeleeuwen konden ze er ook wat van! Aan het eind van de 11e eeuw werd het langste tapijt ter wereld gemaakt en dat is meteen ook het meest beroemde.  Het is ook eigenlijk een soort stripverhaal, wat in een groot aantal scenes de slag bij Hastings laat zien. In het afgelopen jaar was er nogal wat aandacht voor koninklijke Willems, en ook hier gaat het over een Willem. Hij werd de Veroveraar genoemd en in 1066 viel hij vanuit Normandië Engeland binnen. Dat wordt allemaal uitgebeeld in dit prachtige borduurwerk. Waarin zelfs ook nog de komeet Halley is afgebeeld, wat dan vermoedelijk de oudste Europese waarneming is.

Het tapijt is na wat omzwervingen weer terug waar het is ontstaan: in Bayeux en een bezoek aan die plek in Bretagne staat op m’n verlanglijstje. Het lijkt me leuk om dat beroemde tapisseriewerk eens zelf te zien. Ben benieuwd of er bloglezers zijn die er al eens zijn geweest. Ik heb drie boeken over dit buitgengewone wandtapijt in mijn shop geplaatst, en ook nog een ander boek over Franse gobelins. Het is enorm boeiend om kennis te nemen van deze uitzonderlijke kunstvorm, die nog steeds historici nieuwe informatie levert over wat daar toen plaatsvond. En ik eindig weer met hoe ik begon: de vergelijking met de poging om de grootste quilt ter wereld te maken: juist ook die samenwerking om tot iets bijzonder groots te komen is fascinerend! Het borduurwerk van Bayeux is maar liefst 70 meter lang!

Turqoise kussen

Turqoise kussen

Vandaag mijn bijzondere kussen! Waarschijnlijk herkenbaar voor andere handwerkers: er zijn soms patronen die je ziet en die zò een snaar raken dat je besluit: “Dit wil ik een keer maken!” Al duurt het lang voordat je eraan toekomt, het idee blijft al die tijd in je hoofd zitten. Dat had ik bij dit patroon. Het komt uit een boek wat ik heel vaak doorbladerde en telkens dacht ik dat ik dit kussen graag wilde maken. Maar dan moet je ook wel het juiste materiaal kunnen vinden en dat was vorig jaar het geval toen ik een lap wollen borduurstof vond. Dat borduurt heel fijn en het geeft het handwerk ook de uitstraling die erbij past. Voor de bloemetjes gebruikte ik verschillende kleuren dmc die nèt een beetje van elkaar verschillen. Dat stond niet in het patroon, maar dat vond ik leuk. Ik hou van de kleur turqoise en verzamel ook spulletjes in die kleur, en dan zijn de kleuren ook telkens net wat anders.

Nu wilde ik het kussen ook graag op een mooie manier fotograferen en dat lukte met een zwarte ondergrond. Kussen geborduurd met gestileerde bloemenHet was nog lastig met de belichting, maar ik ben blij met het resultaat. Het kussen vulde ik met veren; dat geeft een fijne ‘vering’. En dan wil ik  nog de ontwerpster noemen en dat is de Deense Edith Hansen. Zij stond bekend om haar smaakvolle en eenvoudige ontwerpen. Het patroon komt uit “Het grote kruissteekboek” uit de Ariadne-bibliotheek. Ik ben blij dat ik recent nog zo’n groot kruissteekboek kon kopen, speciaal om het in mijn shop te plaatsen. Daarover meer in m’n volgende blogje.

Boeken uit de Ariadne handwerkbibliotheek

Boeken uit de Ariadne handwerkbibliotheek

In de zeventiger en tachtiger jaren van de vorige eeuw gaf Ariadne een aantal boeken uit in een serie die “Ariadne Handwerk Bibliotheek” werd genoemd. Deze boeken werden enorm populair, en dat zijn ze nu weer. Ze zijn geliefd omdat de beschreven technieken weer populair zijn en omdat de hoofdredactrice – de bekende Henriëtte Beukers – de kunst verstond om de essentie van de handwerktechnieken zo toegankelijk en enthousiast naar voren te brengen. Elk boek is evenwichtig, compleet en duidelijk. Het biedt beschrijvingen van handwerk uit het buitenland, en daaraan gekoppeld zijn patronen die ook wij kunnen namaken. Dat maakt deze boeken zo boeiend.

Zelf heb ik uit deze serie een lievelingsboek, en dat is Het Grote Kruissteekboek. Het kussen uit het vorige blogje komt uit dit boek. Voor de foto legde ik dit boek opengeslagen neer, tweede van linksonder. Daarnaast nog twee exemplaren: één voor mezelf om te houden en twee voor de shop. Er staan nog veel meer prachtige patronen in, en dat geldt ook voor de andere boeken. Van elk boek heb ik nog een paar bladzijden gefotografeerd, zodat een goede indruk kan worden verkregen. Een mooie serie handwerkboeken!

Hip gehaakt in de keuken

Pannelappen in de vorm van jurkjes

Als je nou helemaal geen zin hebt in koken (dat komt bij iedereen dacht ik wel eens voor), dan kunnen deze gehaakte pannelappen je misschien toch over de streep halen om lekker in de keuken bezig te gaan. Je wordt vanzelf vrolijk als je ze ziet! Ze zijn helemaal nieuw en ze passen in de haak-en-kookmode. Ik plaats ze telkens twee aan twee in m’n shopje en merkte dat ik ook al vrolijk werd alleen al door dat te doen. Omdat het zulke leuke jurkjes zijn. Meestal vermeld ik onder de naam van een produkt nog een regel wat het produkt verder toelicht, zoals “Hip gehaakt in de keuken”. Maar de vrolijkheid had nog verder effect, en dat leidde tot deze wervende kreet: “Kook een lekkere hap, met deze gehaakte lap!”

Laat wat van je horen en geef een reactie

Eerste zomerse dag

Geborduurd schilderij van vrouw tussen klaprozen

Zo zat ik vanavond bij mijn klaprozen: net als de vrouw op het schilderij! Na een drukke dag was het  heerlijk om ’s avonds in de tuin te genieten van de rust. Ik keek uit op de grote klaprozen, waarvan sommigen alweer de blaadjes laten vallen. Toen dacht ik aan dit schilderij, wat ik misschien had willen bewaren tot de echte zomer. Maar op het nieuws had ik gehoord dat het vandaag de eerste zomerse dag was (in de lente dus nog) en dat leek me ineens een mooi moment om dit hier en nu te fotograferen. Dit jaar heb ik vrij veel margrieten in bakken gedaan en die zette ik Borduurwerk Summerbij elkaar voor de foto. Wat een heerlijk zomers gevoel! Op het geborduurde schilderij staat ook ‘Summer’ geborduurd en het doet mij denken aan een schilderij van Monet. Het is erg mooi geborduurd en ingelijst en morgen plaats ik het in mijn shop. Hoop dat jullie ook genoten van deze mooie avond en niet al te veel last hadden of hebben van onweer.

Prentjes kijken

Ansichtkaart van schilderij Prentjes kijken van Piet Slager

“Prentjes kijken” is de naam van een schilderij wat ik in Den Bosch in een klein museum zag hangen. Vlak achter de St. Jan, verscholen in een straatje, is een klein museum met schilderijen van drie generaties kunstschilders: het Slager-museum. We kregen een rondleiding en hoorden dat dit schilderij is gemaakt door Piet Slager, en dat het wel eens gebruikt is als afbeelding op het wervings-affiche van de Kinderboekenweek. Daar lijkt het me inderdaad een heel bruikbare afbeelding voor. Maar het schilderij sprak me ook aan omdat ik ineens weer terug was in het gevoel van ‘vroeger’: Zo zat ik zelf ook bij m’n moeder op schoot, en later mijn dochter bij mij. Zulke jaren duren maar kort (dat moet je gewoon geloven als ze het tegen je zeggen!) en nu is het ook wel eens andersom: dat ik van de dochter leer in plaats van zij van mij. Zo keek ik van haar de gewoonte af  om in musea heel veel foto’s te maken van de schilderijen die je aanspreken. Thuis komen ze dan Schilderij meisje van Piet Slagerin haar screensaver, waardoor ze elke minuut een paar nieuwe foto’s te zien krijgt. Elk willekeurig moment dat je opkijkt, zie je dan een foto voorbijkomen. Daardoor ziet zij die schilderijen nog veel vaker, en komen ze veel meer je geheugen binnen. Anders is het bij een museumbezoek vaak zo dat je de schilderijen wel mooi vond, maar na een korte tijd al niet meer weet wat je gezien hebt.
Een ander idee om de bekeken schilderijen wat langer in het geheugen te houden is wat ik zelf vaak doe: na een museumbezoek koop ik in de museumwinkel ten minste één kaart van een schilderij wat ik mooi heb gevonden. Dit keer was dat de afbeelding van “Prentjes kijken”. Deze kaart heeft nu een paar dagen in m’n kamer gestaan, m’n oog is er al vaak opgevallen, en ik merk dat ik er nu al helemaal aan gehecht ben. Maar foto’s nam ik ook! Hier nog een foto van een mooi meisje met de korte pony die nu ook weer hip is. En tenslotte: op een blog die over handwerken gaat, vind ik het vooral ook leuk om op het kant te wijzen wat de vrouwen (groot en klein) dragen.

Siggies ruilhandel

Gele siggies

In de handwerkwereld zijn allerlei hypes en trends en modes en die nemen soms zulke grote vormen aan dat zelfs landelijke kranten erover schrijven. In onze krant recent een groot artikel over gehaakte “inktvisjes” die bij te vroeg geboren babies in de couvese kunnen worden gelegd. Deze liggen dan binnen ‘maaibereik’ van de kleine handjes, die zo’n behoefte hebben om iets vast te pakken. Als ze zo’n gedraaid en gehaakt inktvis-tentakel vastpakken, dan hebben ze minder de neiging om hun eigen sondes en slangetjes eruit te trekken. Iedereen is er enthousiast over: de ouders van het babietje, het verplegend personeel, de liefdevolle haaksters (die belangeloos duizenden van deze inktvisjes haken) en niet in het minst: de babies zelf. Die worden er rustiger van.

Een beetje rust, hm, dat kan ik zelf misschien ook wel gebruiken. Ik hou wel van trends en hypes en modes, en blijf er graag van op de hoogte, maar het moet ook niet te gek worden. Deze siggies zijn een voorbeeld van wat modieus en actueel is. Ik had ze op diverse handwerkblogs al gezien en dacht erover om ook mee te gaan doen met de ruilhandel. Het principe is: je maakt een siggie volgens een vast patroon, en in het middenstuk schrijf je je naam en nog wat gegevens en dan ruil je die met een andere quilt-liefhebber en siggy-verzamelaarster. Als je voldoende verschillende siggies hebt, naai je er zelf een quilt van. Ik heb tot nu toe met één iemand geruild en vond dat reuze leuk, maar weet nog niet of ik mee verder ga. Die ene persoon plaatste nu mijn kleine bijdrage aan haar grote geheel op haar blog. Dus als je hier nog nooit van hebt gehoord en het leuk vindt om nog op een andere blog eens te kijken wat een siggy is, dan kun je daar een idee krijgen.

O, en die gehaakte bloemetjes? Ook mode. Ik kocht een hip haakboek en wilde gelijk even wat uitproberen. Margrietjes natuurlijk.

Voor de kinderkamer

Kinderkamer-hanger dagen van de week

In het Textielmuseum waren ook een paar stijlkamers ingericht en daarin lagen een paar oude Ariadne’s, waarin ideeën werden beschreven die door zovele vrouwen van de vorige generatie werden nagevolgd. Deze hanger is zo’n typisch handwerk wat in de zestiger jaren gemaakt zou kunnen zijn en waarvan het patroon uit zo’n Ariadne komt. Het is leuk om in zo’n stijlkamer rond te lopen en telkens te zeggen: “O ja, wij hadden ook zo’n zitkuil!” en “O kijk eens die typische wengé meubels en die oranje kussens!” Deze kinderhanger zou er zòmaar bij kunnen hangen! Ik had al een tijdje getwijfeld of ik dit dagen-van-de-week-ornament hier zou laten zien of niet, en al helemaal had ik m’n twijfels erover of ik dit in m’n shop zou moeten plaatsen. Maar nu ik die stijlkamers heb gezien doe ik het, vanuit de gedachte dat iemand dit misschien leuk vindt. En het is ook wel echt op en top vintage! Zie je in gedachten zo’n mooi gekapte vrouw staan in een wijd uitstaande cirkelrok en een mooi gebreide jumper? Op haar armen heeft ze een lief kindje en ze wijstKinderkamer-hanger dagen van de week met haar hand de plaatjes aan. “Gister gingen we naar de eendjes, zegt ze, toen was het zondag. Vandaag gaat mammie de was doen, want het is maandag.” En terwijl ze zo lief tegen haar kleintje praat (die draagt een gebreid hansopje) trekt ze aan het houtje, waar ‘maandag’ op staat. Binnenkort hoop ik een hele jaargang oude Ariadnes in m’n shop te plaatsen. Voor vandaag hou ik het even bij dit ornament. Want na m’n uitstapjes van afgelopen weekend is het hier nu ook ‘maandag’ en een mooiere dag om m’n was buiten op te hangen kan ik me niet wensen!

Textielmuseum in Tilburg

Manden wol voor dekens in Textielmuseum

Al vaker was tegen me gezegd dat het wel wat voor mij zou zijn om naar het Textielmuseum in Tilburg te gaan. Vandaag deed ik dat en ik ben blij dat ik daar was. En zoals dat gaat als je ergens enthousiast over bent: dan wil je het liefst àlle foto’s laten zien! Ik ben net terug, heb de foto’s uitgeladen, en geef op de avond van deze bijna-zomerse-dag in mei een klein verslag. In de prachtige industriële grote loods staan bij de ingang deze manden en zakken met wol: de ruwe grondstof voor de wollen dekens. Achter de glazen deuren is het hele proces om tot die dekens te komen weergegeven.

Weefmachine in Textielmuseum

Al bij de eerste machines in die grote hal kwam ik onder de indruk van het vakmanschap dat in vroeger eeuwen is ontwikkeld om tot industriële produkten te komen die zoveel welvaart mogelijk maakten. Grote weefgetouwen en knap uitgedachte machines die prachtige patronen konden inweven staan in deze hal en geven een goede indruk hoe het vroeger geweest is in veel textielfabrieken. Ook vond ik het een interessante gedachte dat in onze tijd het weer zo populair is om met de hand te breien en te haken en te weven, maar dat het relatief nog maar kort geleden is dat vorige generaties juist blij waren dat machines  veel zwaar handwerk konden overnemen. Tegelijkertijd is het zo dat juist omdat in onze tijd al dat hobbywerk weer zo in de mode is, dat daarom ook de belangstelling voor de industriële ontwikkeling van de vorige eeuwen is toegenomen.

Vlindertasje in textielmuseum
Bij deze machine was te zien hoe smalle banden werden geweven. Ik zette mijn kleine tasje er even bij. Bij museum-bezoek gaat m’n rugzak in de kluis (blij om die even kwijt te zijn) en neem ik meestal een klein tasje mee naar binnen. Dit vlinder-tasje gebruik ik vaak, en nu vond ik dat ik de schouderband nog wel eens zou kunnen vervangen door zo’n mooie geweven band. En zo borrelde het in dit museum met nog veel meer ideeën. Daarin zal ik vast niet de enige zijn!

Wollen dekens in Textielmuseum

Aan het eind van de grote hal liggen de wollen dekens: eindprodukt van een boeiend proces. Nu heb ik toch maar heel wat foto’s overgeslagen; het zou anders wel wat te lang worden. Net zoals anderen het aan mij hadden aangeraden om hier eens naar toe te gaan, kan ik het op mijn beurt ook weer zeggen: een aanrader! Er was nog veel meer te zien, maar het is vooral ook de ‘feeling’ die zo’n bezoek geeft. Lekker textielerig!

Zonnedouw en Zonneliefde

Zonnedouw

Er zijn waarnemingen die je wel op internet mag melden, maar dan zonder de vindplaats erbij. Zoals de melding van een zeldzaam plantje. Dan komt op de website Waarneming.nl te staan dat iemand dat plantje heeft gezien, maar dan wordt voorkomen dat een hele menigte daar vervolgens ook naar toe gaat. Zodat de kwetsbare plantjes geen schade ondervinden van het feit dat ze gezien zijn. Dit is “Zonnedouw” en dat zagen we zaterdagmiddag in een natuurgebied ergens in het midden van Nederland (lekker vaag). Het is een klein moerasplantje van slechts een paar millimeter. Maar ook al is het klein, het zorgde wèl voor veel plezier bij ons omdat we het vonden! Daarna gingen we even bij onze dochter op bezoek en daar had ik een waarneming die ik wèl vrijuit op mijn blog mag plaatsen. Namelijk de ‘waarneming’ dat zij zo’n mooie witte muur heeft. Ik had nog een quilt bij me en die drapeerde ik even over haar muur. Deze quilt heeft nog geen naam; zal ik hem “Zonneliefde” noemen?

Negen-ruiten-quilts over witte muur

Gehaakte tasjes

Gehaakt tasje bij Knolbegonia's

Deze tasjes maakte ik heel lang geleden. Het was een fijn haakwerkje voor lange autoreizen naar vakantieplekken en het resultaat vond ik ook fijn: handige tasjes als je alleen een portemonnee en een fototoestel en een flesje water mee wilt nemen. Zo had ik  flanerend in gezellige vakantieplaatsjes deze zomerse tasjes vaak bij me, maar later belandden ze op zolder. Nu haken zo volop in de mode is heb ik ze weer tevoorschijn gehaald. En nu zocht ik een plek om ze te fotograferen. Dat combineerde ik met één van de leukste bezigheden van het jaar: plantjes kopen!Drie gehaakte tasjes Ik heb een favoriete kwekerij vlakbij huis (ik hou van kleine kwekerijen!) en daar vroeg ik eerst toestemming om hun plantjes als achtergrond te gebruiken. Die toestemming kreeg ik gelijk, maar wat ik niet verwacht had: ze herkenden me nog van vorig jaar! Toen stond ik ook een keer met de lens boven hun plantjes en dat hadden ze dus onthouden. Nòg een reden om van kleine kwekerijen te houden: ze kennen hun klanten. Maar het belangrijkste is dat je gewoon mèrkt dat het perkgoed met veel liefde is opgekweekt. Dit jaar genoot ik ervan om na de foto’s m’n karretje weer vol te laden en bij het afrekenen zei ik vrolijk: “Zò vroeg heb ik nog nooit plantjes gekocht!” Dat was al weer een paar weken geleden. Toen kwam de regen en het uitstelgedrag maar nu zijn ze eindelijk de grond ingegaan. Héérlijk: al dat bloeiende spul weer in m’n tuin!

Gehaakt roze en paars tasje bij Dahlia's

Gehaakt lichtblauw en lichtroze tasje bij Geraniums

Folklore

Folklore ceituur en kraag geborduurd

Folklore borduurwerk: ik heb het altijd prachtig gevonden. Borduurwerk van de Balkan vond ik vroeger al intrigerend en boeiend en ik kon er heel lang naar kijken of met m’n vinger over de geborduurde bloemetjes strijken. Niet dat ik zo vaak dat borduurwerk zag hoor; in mijn jeugd kwam ik het haast nergens tegen. En ik wist dan ook totaal niet dat mijn moeder het ook mooi vond. Tot vorige week, toen ik na afloop van een goede-vondsten-rommelmarkt bij m’n moeder op bezoek ging. Ik liet haar deze ceintuur en kraag zien en zij bewonderde hem net zoals ik. En nog meer: het bracht een verhaal bij haar naar boven wat ik niet kende en leuk vond om te horen. Ze vertelde dat ze als klein meisje kleurpotloden had gekregen en zelf de ontdekking deed dat groen en oranje zo mooi bij elkaar pasten. Het was haar èigen ontdekking en ze ging er helemaal in op, vertelde ze. Dat deed haar nu denken aan een  citaat van Hella Haasse, die ooit heeft geschreven: “Waar je zintuigen wakker worden, blijf je altijd van houden.” Dus als je als kind vaak meegenomen werd naar de zee, dan hou je op latere leeftijd nòg van de zee. Of van de bergen, als je daar bent opgegroeid. Als je zintuigen ‘wakker werden’ met veel bloemen om je heen, kun je op latere leeftijd nòg verrukt zijn van bloemen. Een verhelderende constatering: geuren en kleuren en landschappen en eigenlijk àlles waar we als kind met verwondering naar kijken, hebben later nog steeds een grote plek in ons hart. En als je dan weer iets ziet of meemaakt wat je als kind zo mooi vond, dan zit je zò weer in die herinnering of in dat gevoel. Zelfs al is dat tachtig jaar later.

De verbindende kracht van Quilts

kast met quilts

Quilts hebben een verbindende kracht! Niet alleen in onze tijd wordt dat ontdekt door de talloze handwerkgroepen en quiltgroepen waarin vrouwen met gelijke hobby’s elkaar vinden. Maar ook in de oorlog speelden quilts een belangrijke rol. Na de oorlog verdiepten twee vrouwen zich in die grote betekenis van quilts in hun leven en kregen zij contact met elkaar.

Boek De verbindende kracht van quiltsDit boek vertelt het verhaal van een dappere jonge vrouw in Friesland. Ze herbergde talloze oorlogs-vluchtelingen in haar huis en gaf ze zo goed mogelijk te eten met de weinige middelen die ze had. Er was van alles te kort, ook beddegoed. Ze deed een beroep op een hulpfonds en ontving toen een lading quilts uit Amerika. Die lappendekens werden intensief gebruikt en na de oorlog opgeborgen. Later werden ze ontdekt door een andere vrouw en daardoor kon vele jaren later dit verhaal verteld worden. Het is een bijzonder boek, zeer de moeite van het lezen waard. In onze tijd zijn Nederlandse vrouwen op een heel andere manier bezig met quilts en patchwork, voornamelijk uit verlangen om creatief en artistiek bezig te zijn. Maar ik merk daarbij ook het verlangen om iets meer te weten van de geschiedenis van het quilten en daarin kan het lezen van dit boek verrijkend zijn. Bovendien: we hebben nog maar net de oorlog herdacht en het is altijd zinvol om daar nog iets meer over te lezen.De bovenste foto maakte ik vorig jaar. Die kast had op zolder gestaan en was nu beneden gehaald om weg te doen. Voordat hij het huis uit ging vulde ik hem nog even met wat quilts. Die had ik snel omgekeerd opgevouwen. Alleen de achterkanten zijn zichtbaar. Als je er één openvouwt, zie je pas het patroon. Zo ook met dit boek: je moet het lézen om iets te gaan begrijpen van de bijzondere achtergrond van mensen die quilts maakten om vluchtelingen te helpen. (Het boek is vorig jaar gepubliceerd en bevat ook een dvd met intervieuws met de beide atueurs.)

Blauwe knuffels

Twee gebreide poppetjes met blauw kussentje

Gebreide en gehaakte knuffels zijn helemaal hip. Hipper en actueler dan we ooit hadden gedacht. Echt waar, wie had nou kunnen voorspellen dat ik ooit nog eens deze twee gebreide poppetjes op een handwerkblog zou plaatsen? Omdat ze zo super-hip zijn? Ik in ieder geval niet. Ze zijn een jaar of 25 oud, gemaakt door mijn schoonmoeder (zo lief!) en ze hebben heel veel lange jaren ergens in een doos op zolder gelegen. Blij dat ik ze niet weggedaan heb! Nu kan ik er zomaar mee voor de dag komen. Ook het kussentje is zo oud. Ik maakte het in een tijd dat ik heelPatchwork kussentje temidden van Delfts blauw zuinig was met die kleine lapjes en verzon zonder voorbeeld zelf om ze eens aan elkaar te naaien. Nu is dat niks bijzonders meer, want je ziet dit soort kleuren en blokjes-patronen overal. In handwerkland dan. Voor de mensen die niet zoveel op hebben met gebreide en gehaakte knuffels, heb ik nog andere foto opgezocht. Daarop hetzelfde kussentje maar dan met iets luxere uitstraling.  Vandaag geen tijd om veel bezig te zijn met handwerk want ik moet vroeg weg. Dus: de blauwe groeten! Of – zo je wilt – een blauwe knuffel!

Merklap 1956

Merklap 1956

Merklap! Hij is gedateerd 1956 en heeft wat initialen die ik lastig vind om te lezen. Zijn er lezers van deze blog zijn die het patroon misschien herkennen? Ik weet niet of de borduurster de motieven zelf bij elkaar heeft gebracht of dat dit een bestaand patroon was. Maar mooi is hij wel! Ik plaats deze ingelijste merklap in mijn winkeltje.

Zes afbeeldingen van merklapmotieven

Bewaren

Vijftien tweedehandswerkboeken

Vijftien tweedehands handwerkboeken

Er zijn zulke mooie oude handwerkboeken! Het Handwerkalbum van Nelly van Maarseveen bijvoorbeeld. Dat is een fotografische herdruk van het tekenschrift van een artistiek begaafde handwerkster uit 1886. Een plezier om door te bladeren! En het Grote Kruissteekboek uit de Ariadne-bibliotheek. Dat is één van m’n lievelingsboeken. Ik maakte er meerdere patronen uit en was blij toen ik het nog een keer kon kopen. Speciaal om hier tweedehands te kunnen aanbieden. Ook ‘Kleur en Weefsel’ is een heel interessant boek, net als ‘Eenvoudige textielkennis’. Dit is nota bene de 27e druk, dus dat geeft wel aan hoe populair dit boek vroeger was. Het was verplicht op de textiel-opleidingen, en je kunt er uit leren hoe je echte wol herkent en nog véél meer. ‘Borduren voor iedereen’ is een klassieker, geschreven door de vroeger zeer bekende Lis Paludan. De vrouwen die nu weer zo volop bezig zijn met Folklore zullen hier zeker van genieten. En ik heb een standaardboek over Macramé, wat ook weer steeds populairder wordt. Ik vind de nieuwe handwerkboeken die in onze tijd worden uitgegeven ook prachtig, maar die oude…. die blijf ik ook zo mooi vinden! Deze vijftien heb ik in m’n shop geplaatst. Daar vind je van ieder boek nog meer foto’s en een beschrijving.

“I am nobody”

Tapisserietas vrouw bij venster

De vrouw op  mijn nieuwste tapisserietas doet mij denken aan Emily Dickinson. En ook de kleurenovereenkomst van de gedichtenbundel met het nageborduurde schilderij (waar ik nu een tas van heb gemaakt) is frappant. Van de beroemde Amerikaanse dichteres wordt gezegd dat haar eigenzinnige maar universele gedichten telkens nieuwe generatie poëzieliefhebbers aanspreekt. Als tiener kwam ik op school met haar gedichten in aanraking en één bleef bij me hangen. Vanwege de intrigerende titel: “I am nobody.” Een tijdje geleden vond  ik op de grootste boekenmarkt van Europa deze gedichtenbundel en ik ging gelijk erin bladeren: Staat dat gedicht er ook in? Het stond erin, en toen kocht ik het boekje. Daarna ging ik langs de IJssel zitten lezen, want ik was weer helemaal terug in m’n tienertijd door deze gedichten. O, nostalgie! Datzelfde gevoel roept deze tas ook bij me op. Waarschijnlijk door al die bruine kleuren. Een vrouw die bij het venster staat. Vensters! Vensters moeten open! Ik heb deze vrouw tot leven willenTapisserietas met gedichtenbundel Emily Dickinson brengen door haar uit haar bedompte lijst te halen. Nu mag ze op deze tas gezien worden. Emily Dickinson – die behoort tot de belangrijkste dichteressen van de negentiende eeuw – had er ook alles aan gedaan om gehoord en gezien te worden. Ze maakte vele, vele eigenzinnige gedichten. Maar pas nà haar dood braken die echt door. Het hier genoemde gedicht geeft het al een beetje weer. Het blijft niet steken bij “I am nobody”, maar direct daarop volgt: “Who are you?”

Moederdag

Krans van geborduurde bloemen

Op moederdag realiseer ik me hoe rijk ik ben: dochter te zijn èn moeder te zijn! Ik heb twee moeders en twee kinderen: de cirkel is rond! Maak daar een bloemencirkel van, en dan ook nog geborduurd, en dan word ik er nog blijer van. Op zaterdagmiddag (terugkomend van die regenachtige maar fijne rommelmarkt) hadden we ineens zo’n zin in Chinees eten en kwamen bij een afhaalcentrum terecht waar we nog nooit eerder waren geweest. Ik moest me zowat door de mensenmassa heenwurmen om er te komen, zò druk was het in de winkel waar het restaurant op uitkeek: een bloemenwinkel. Eenmaal binnen en aan het wachten op de bestelling kreeg ik een leuk gesprek met de Chinese vrouw. Ze zei: “Het is de hele dag al zò druk hier tegenover ons met mensen die bloemen komen kopen!” En: “Moederdag is onze drukste dag van het jaar; tegenwoordig gaan heel veel Geborduurde strikgezinnen uit eten.” Toen vroeg ik of zij zelf ver moest reizen om haar moeder te zien, en dat hoefde ze gelukkig niet. Niet helemaal naar China; haar moeder woonde vlakbij. Ik vond het een leuk gesprekje wat weer eens de universele beleving van deze dag laat zien. Ooit is deze dag ingesteld in Amerika en nu wordt het over de hele wereld gevierd. Het is een dag om je te realiseren hoe rijk het is: moeder te zijn èn dochter te zijn! De cirkel rond!

Stap voor stap

Handwerken van de rommelmarkt

Dit is een deel van de vondsten die ik kocht op de rommelmarkt. Ik ga altijd als eerste naar de handwerkkraam. Soms is het daar heel druk en soms ben ik de eerste die boft om een oud doosje open te maken en te ontdekken dat daar een heleboel gesneden lapjes inzitten. Iemand had daarvan al heel wat aan elkaar genaaid maar was erin blijven steken. Niet letterlijk, maar figuurlijk. Dat vind ik dan ook wel weer sneu en je weet niet welk verhaal erachter zit. Ik zou willen dat ze kon weten hoe blij ik daar dan weer mee ben. En ook met het geborduurde vogeltje: prachtig geborduurd, maar nooit tot een schilderijtje gekomen. Jammer voor de borduurster. Ik wil er graag een tasje van maken . Maar er liggen óók nog een aantal projecten en ideeën van vòrige rommelmarkten! Waar zal ik eens beginnen? Soms kunnen al die ideeën me ook wel overweldigen. Orchideeën voor raam met regenHet is wel eens tevéél! Ik nam al deze nieuwe spulletjes mee toen we op bezoek gingen bij mijn moeder en schoonmoeder, want zij vinden het altijd leuk om te zien wat ik kocht. Dat levert mij ook weer wat wijze woorden op: “Kind, je moet het gewoon ‘stap voor stap’ doen.” O ja, dat is ook zo…. En dat stond ook al op dat Haakboekje…..

Ook al regent het, het is altijd fijn om op bezoek te zijn! En om m’n vondsten te laten zien.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een wirwar van wegen, begonnen bij ‘Klup’

Kleurig borduurwerk

Elk jaar is er een grote rommelmarkt vlakbij mijn ouderlijk huis. We verheugden ons erop om weer op dat plekje te zijn waar we goede herinneringen hebben. We kennen de weg daar, weten precies waar we de auto moeten parkeren, komen er bekenden tegen  en dit jaar zat het Klupgebouw met rommelmarktallemaal mee op de regen na. “Ik heb zin om iets heel bijzonders te kopen precies op de plek waar wij elkaar zo lang geleden ontmoetten” zei ik vooraf tegen Jan. En dat lukte. “Die plek” is een oud Klupgebouw. Daar werden vroeger tienerclubs gehouden en daar hebben wij elkaar voor het eerst ontmoet. Hoewel er van een echte  ‘ontmoeting’ nog lang geen sprake was. Jan was secretaris van de club en moest mijn naam in een boek schrijven. Dat was voor dat moment alles. Maar toen wij later een serieuze relatie kregen ging ik die herinnering koesteren. Toch een leuk verhaal. Nog veel later realiseerde ik me dat het ook bijzonder is dat zo’n oud gebouw alle nieuwbouw in de omgeving heeft kunnen overleven. Zo konden wij daar dan weer een keer zijn. Gewoon op een regenachtige zaterdagochtend op een plaatstelijke rommelmarkt.

Ik kocht van alles daar en we amuseerden ons prima temidden van oliebollengeuren en regendruppels. Ook gingen we naar onze moeders en waren blij om daar ook weer te zijn. We gaven bloemen, we dronken koffie, we lieten onze nieuwe aanwinsten zien, maakten praatjes, en genoten van de dag. Onze moeders wonen allebei vlakbij die rommelmarkt en op weg  van de één naar de ander zeiden we: “Zullen we nog even een kijkje nemen?”

En toen vond ik dit explosie-schilderijtje. Zò knal! Zo helemaal prachtig! Zo kleurrijk! Dit is het bijzondere item wat ik had gehoopt tegen te komen. Niet datSchilderijtjes op kraam ik daar enige voorstelling van had, maar toen ik het zag wist ik: Dit is het! Eén en al kleur en expressie. Dit geeft weer wat er van onze relatie en huwelijk is geworden. Voor ons geen ‘living without you’ zoals Ilse en Waylon verwoorden op het songfestival. Wel een wirwar van wegen die we gingen gedurende lange jaren samen. En al die wegen vormen toch een mooi patroon. En dat kocht ik gewoon op die plek daar! Op de plek van “Klup”! Joepie!

Kussen van gehaakte roze bloemen

Roze kussen van gehaakte bloemetjes

Langs de Rijn fotografeerde ik vorige week dit mooie kussen.Terwijl we op deze picknick-tafel genoten van soep-uit-de-thermoskan keken we naar de voorbijgaande schepen. Links naast de toren zie je een stukje horizontaal grijs: dat is de snelweg. Net over de brug namen we de afslag en vonden daar dit fijne plekje. En als je eenmaal op die dijk bent, kun je kilometerslang van het mooie rivierlandschap Kussen roze gehaakte bloemen in bloeiende boomgaardgenieten.

Haken is  enorm populair en er worden prachtige dingen gehaakt. Ik kijk regelmatig op internet wat er allemaal ‘voorbijkomt’ en verbaas me vaak over al die mooie creaties. En jullie kijken weer wat er bij mij ‘voorbijkomt’ en vandaag is dat dit kussen wat ik in mijn shop plaats.

Spelen met tulpen

Versierde potjes met stelen uitgebloeide tulpen

Op internet zie ik heel veel versierde glazen en potjes. Dit zijn de mijne! De linker maakte ik twintig jaar geleden van de restjes van een kindertrui, en het rechter is een mutsje wat ik op de vrijmarkt op koningsdag kocht van een kind. De steeltjes zijn van uitgebloeide tulpen en daar volgt nog een heel fotoverslag van. Want ook met de uitgebloeide tulpenblaadjes heb ik volop gespeeld.  Vandaag eens wat meer foto’s dan anders. Ik weet niet of ik ze laat staan, maar soms is het leuk om even te spelen.

Uitgebloeide gele tulpen op houten dienblad

Een tijdje terug reden wij een ‘bollenroute’ en boften toen een boer net bezig was een veld gele tulpen te ‘koppen’. Dat houdt in dat hij met een machine door zijn bloeiende tupen-akker rijdt waarbij een maai-mechanisme de stelen afbreekt. De bloeiende tulpen liggen dan op de grond en liggen daar ‘voor het oprapen’. Ik mocht wat meenemen en zette dat thuis in allerlei kleine en grote glazen vaasjes. Een week lang tulpenplezier.

Drie uitgebloeide tupen

Ik volgde het degeneratie-proces aandachtig en genoot ervan dat de bladeren allerlei boeiende vormen kregen. De noodzaak om ze weg te gooien zag ik nog niet zo.

Houten dienblad met uitgebloeide tulpen

Dus bleven de tulpen nog even staan zoals ze stonden. Op het houten dienblad.

Kussen met krans tulpenbladeren

Toen brak eindelijk het moment aan dat ze toch maar eens opgeruimd moesten worden. Maar zelfs toen viel het me zwaar om die prachtig gekleurde blaadjes in de prullenbak te doen. Ik haalde ze allemaal los van de steeltjes en speelde er nog even mee.

Borduurwerk vier seizoenen met tulpenbladeren rand

En legde ze om borduurwerken waar ik al eerder over had geblogd. Dus die foto’s had ik eigenlijk niks meer aan. Tot ik vandaag besloot maar eens een beetje uit de band te springen.

Gele tulpenbladeren op kristallen schaal

En dat was dan mijn tulpenblaadjes-verhaal. Uiteindelijk legde ik ze neer op een kristallen schaal en daar liggen ze nu nog steeds.

 

Klaprozen

Schilderijtje klaprozen

Ze bloeien weer: de klaprozen! Prachtig om te zien, maar moeilijk om te fotograferen. Als ze tenminste ‘achter glas’ zitten zoals op dit schilderijtje. Ik hou er wel van om iets te verzinnen met mooi borduurwerk – om het tot iets anders te verwerken – maar ik vind het ook leuk om dit mooie schilderijtje zò in m’n shop te plaatsen. Dan kan een ander zelf beslissen of ze het schilderijtje zo wil laten (er zit een mooi passe partout omheen), of het toch wil loshalen uit de lijst. Het lijstje heeft matglas en dat zou niet mijn eerste keus zijn. DaardoorClose-up geborduurde klaprozen achter glas is het mooie borduurwerk iets minder goed zichtbaar. Gelukkig zijn de klaprozen wel weer volop zichtbaar in het veld, langs de snelwegen en in mijn tuin. Ik hou van die knalrode bloemen en geniet er van. Hoewel…. vandaag toch ook weer ‘achter glas’, want het regent. Maar met zo’n mooi borduurwerkje schijnt toch…. nee, dat is wel een èrg obligate afsluiting….

Geborduurde hoesjes

Geborduurde paarse streepjes

Een tijdje geleden leerde ik een studente kennen die graag borduurles wilde hebben. Ik liet haar mijn twee geborduurde hoesjes zien en vroeg of ze het leuk vond om ook zoiets te maken. Het sprak haar aan en ze zocht wat eigen kleurtjes uit. Het leek me Geborduurde mobiel hoesjeseen goede oefening om de kruissteek goed te leren: steeds rijtjes maken en daarbij voldoende afwisseling door de kleuren-variatie. Gister kwam ze weer bij me en liet vol trots haar werk zien: af! Samen zochten we er een geschikte achterkant bij en een stofje voor de voering en een uur later kon ze haar mobiel erin opbergen. We waren allebei blij met het resultaat!

Durable katoen

Drie haakboekjes Durable katoen

“Maak ’t gezellig, haak’t met Durable katoen”. “Wie voor sfeer kiest, kiest stee(k)vast voor Durable katoen”. “Durable katoen. Al meer dan 50 jaar een begrip”. Oudere handwerksters (50 plussers zoals ik) herkennen deze boekjes nog wel. Met de wervende kreten op de typische zeventiger-jaren omslagen. Hier nog één: “Met Durable katoen kunt u alle kanten op”. En de inhoud van de patronenboekjes illustreren die vele kanten: beddespreien, pannelappen, lampekappen, kleedjes, lopers, kussens, kastrandjes en gordijnen: alles gehaakt! En dat in die typische flow-stijl die nu weer zo populair is. Voor jongere haaksters is het misschien een ontdekking om te zien dat in de vorige periode dat haken zo in de mode was, er óók al werd gehaakt in vrolijke kleuren. Momenteel is het rage om de patronen van gehaakte witte kleedjes te gebruiken voor kleurige kleedjes met allerlei vrolijke randjes. Grappig om te zien dat dat tòen ook al werd gedaan! (de twee kleedjes op de foto zijn vintage)

Eén van deze drie boekjes werd besteld, de andere twee plaats ik in m’n shop. Voordat ik een bestelling op de post doe, blader ik het meestal zelf nog even door. Zo ook bij het bestelde boekje. Daarbij kwam ik op de achterkant een sticker tegen van de handwerkwinkel uit het dorp waar ik mijn tienertijd beleefde. O, die handwerkwinkel van vroeger! Ik kwam er graag. En ik zie het nòg voor me: dat schap met de vrolijke kleurtjes garen en wol. Jaren zeventig! De winkel is er allang niet meer, maar de boekjes en de ideeën en de patronen beleven een vrolijke come-back!

Gehaakt kleedje

Gehaakt kledje op rode ondergrond

Kleedjes haken is weer hip. Ze worden nu vaak Mandala’s genoemd, en er worden veel felle kleuren gebruikt. Ik vind het elke keer weer leuk als er zo’n oud haakboekje wordt besteld, want die oude boekjes lenen zich er prima voor om weer opnieuw gebruikt te worden. Ook de oude kleedjes zijn weer mooi. Ik haalde deze tevoorschijn uit m’n voorraad om het te repareren. Op een paar plekken heeft de aanhechting losgelaten. De brede banden zijn gevormd door een eindeloze rij van piepkleine ‘vasten’, gemaakt met superdun garen. Dit kleedje verdient een herkansing als pronkstuk.

Hollandse quilt in vissersstadje

Hollandse quilt in Spakenburg

Op deze plek aten we op 5 mei een ijsje. We konden de vrijheid gewoon voelen! De vrijheid om vlaggen te zien wapperen. De vrijheid om je auto te parkeren in een vissersstadje en daar op een bankje temidden van blije en vrolijke mensen te zitten. De vrijheid om te genieten. De vrijheid om een quilt aan het hek te hangen. Wat een voorrechten!

Deze quilt maakte ik een jaar of tienHollandse quilt op 5 mei aan boot geleden. Nog net vóór de Hollandse mode ook in de stofjes zo naar voren werd gebracht. Toen ik hem net af had, vond ik het een ‘opberg-quilt’. Maar nu had ik zin om hem in dat vissersstadje aan een hek te hangen. Als uiting van blijdschap dat ik op 5 mei de vrijheid mag vieren. En omdat het zo lekker Hollands is.

Borduurpakket uit Amerika: Bloemenmeisje

Borduurpakket uit Amerika bloemenmeisje

“Vrijheid geef je door” zo klonk het weer op de bevrijdingsfestivals. Ik vind het een groot voorrecht dat we in Nederland al zo lang in vrijheid mogen leven en dat er ook nog steeds volop aandacht is voor het doorgeven van die vrijheid. Daarbij hoort óók: het verdiepen in wat er allemaal gebeurd is in de oorlog. Met veel beelden en in veel verhalen hebben we er recent weer bij stilgestaan hoe vreselijk die oorlog was. Daarbij zijn ook beelden waarbij kinderen betrokken waren. Dat grijpt ons nog eens extra aan. Een kind wat met grote ogen niet-begrijpend een verschrikkelijke wereld inkijkt… dat snijdt door onze ziel. In groot contrast daarmee is dit vertederend tafereeltje: een klein meisje wat bloemetjes plukt. Zo’n beeld laat ons hart juist weer opspringen van vreugde. We ervaren  dat we kinderen zò het liefste zien: spelend, ontdekkend, welvarend, gelukkig. Dit handwerk verbeeldt die situatie met dit schattige meisje. Ik plaats dit borduurpakket in de shop. Het is een borduurpakket wat anders is dan andere. Een deel van het handwerk is foto, bedrukt op mooie stof. Alleen het jurkje en de bloemen hoeven geborduurd te worden. Dit pakket komt uit Amerika; hier heb ik dit soort pakketten nog niet eerder gezien. In de shop meer informatie over dit borduurwerk.

Bevrijdingsrokken

Twee bevrijdingsrokken in museum

Na de oorlog was er de grote blijdschap van de bevrijding, maar er was nog wel lange tijd schaarste aan alles. Deze rokken beelden beide aspecten uit: blijdschap en creativiteit ìn de beperktheid. Ik had wel gelezen dat dit soort rokken vaak werden gemaakt, net als kleding van parachutestof, maar had ze nog niet vaak gezien. Als anderen ook die gedachte hebben van “ik zou ze wel eens in het echt willen zien” dan kan ik het Onderduikmuseum in Aalten aanbevelen. Daar nam ik deze foto’s. In het Bevrijdingsrokmuseum is ook een verborgen drukkerij te zien. Ook iets waar ik al vaak over had gelezen, maar die geheime schuilplaats in het echt zien maakt indruk.

Deze rokken maken de oorlogstijd zo tastbaar. Het zijn rokken die we zò weer zouden willen namaken omdat ze in onze creatieve tijd niet misstaan. Maar wij hoeven het niet te doen vanuit bittere noodzaak. Vandaag: de dag van de vrijheid! Wij hebben de vrijheid om stof te kopen, om te maken wat we mooi vinden. En om te gaan waar we wezen willen en om blij te zijn! Een fijne en blije en ‘vrije’ dag gewenst!

Bewaren

Dodenherdenking

Twee rode kussens bij Wageningen

In Wageningen heeft de dodenherdenking op 4 mei een bijzonder karakter. Wij gingen er gisteren al naar toe. Het is bekend gebied voor ons. We zagen dat alles al weer klaar was gemaakt voor de ontvangst van grote groepen mensen die mee willen ‘herdenken’. Elk jaar nog steeds duizenden mensen. De oorlog is niet ver weg. Misschien in tijd, maar niet in gedachten. De oorlog leeft nog. Veel mensen die toen voor de vrijheid van het land vochten leven niet meer. Eén van hen kende Jan goed. Hij was een bekende oorlogsveteraan. Jan huurde een kamer bij hem in zijn studententijd. Deze strijder vocht op de Grebbeberg, en later vocht hij voor eerherstel van zijn makkers. Al te makkelijk was in de officiële vaderlandse geschiedenis terecht gekomen dat de Nederlandse verdediging het te snel had opgegeven. Het maakt indruk, als je in je studententijd die verhalen hoort. We reden gister opnieuw overTwee rode kussens aan prikkeldraad de Grebbeberg. En we keken vanaf de andere kant van de Rijn uit op het zwaar-bevochten gebied. Nu heerst in dit gebied de vrijheid. Het landschap juicht van vreugde over zoveel vrijheid. Het is groen en groots en wijd. Het bloeit en het straalt en ademt rust en ruimte uit. Maar het is een landschap met geschiedenis. Misschien liggen mijn kussens wel op een plek waar een soldaat stierf. Gister al een beetje, maar vandaag nog meer, denken we aan al die duizenden die het leven moesten loslaten in de oorlog. Wij mochten gister al uitkijken op de Grebbeberg. Vandaag nogmaals gedenken we onze strijders en bevrijders met dankbaarheid.

Roze bloem

Bladeren van roze geborduurde bloem

 

 

 Wat komt er uit deze roze bladeren?

 

 

Geborduurde en geappliceerde roze bloem

Een geappliceerde en geborduurde roze bloem! Dit wandkleedje gaf ik gisteren weg en voordat ik het borduurwerk inpakte maakte ik nog een foto. Ach, dat had wel wat beter gekund! Die vaasjes met Fluitekruid kleuren wel mooi, maar de compositie lijkt nergens naar. Dat heb je met haast: dat levert niet altijd goede foto’s op. En ook nu speelt haast mij parten. We willen weg, want de natuur is zo prachtig! We willen nog veel meer Fluitekruid zien en plukken! Geborduurde bloem met fluitekruidHet is de eerste zaterdag in mei en alles bloeit! “Schiet je op?” wordt er gevraagd! “Ja, nog even.” Ook bloggen met haast levert niet de beste blogjes op. Volgende keer beter, en jullie allemaal: fijn weekend gewenst! De natuur is zo prachtig…..

De geborduurde bloem hangt nu bij onze dochter, dus de foto maak ik niet meer overnieuw. Geeft niet: morgen is er wel weer wat anders.

Fluitekruid

Geborduurd schilderij kasteel met Fluitekruid

Mijn gevoelsleven is soms als een kasteel: Gesloten. Slotgracht eromheen. Ophaalbrug omhoog. Gekwetste emoties hou ik voor mezelf. Toch blog ik: best apart. Ik laat wat van mezelf zien. Maar veel dingen hou ik ook verborgen. Net als iedereen. We hebben allemaal wel iets van een kasteel. Gesloten, dikke muren en een afweersysteem. Zodat anderen niet te dichtbij komen. Bloemen – zo heb ik gemerkt – trekken

Fluitekruid bij Waal zich nergens iets van aan. Bloemen breken door verdedigingswerken heen. Bloemen bloeien overal. Ik hou van dit schilderij. Een geborduurd kasteel met een Fluitekruid op de voorgrond. Eén Fluitekruidje maar. Een paar dagen geleden zag ik er duizenden. Ik was naar een afspraak geweest en vóórdat ik weer de drukke snelweg opreed, bleef ik nog wat dralen. Ik zat in de auto en dacht na. Toen liep er een wandelaarster langs m’n auto. Ze had een bosje bloemen in haar hand. “Die wil ik ook plukken” dacht ik, en ik startte de auto en reed een weggetje in. Ik keek m’n ogen uit. Ik werd bevangen door al hetFluitekruid langs de weg moois. Ik bleef heel lang kijken en dacht heel lang na. Telkens wilde ik naar huis gaan, maar het lukte niet. Ik stond daar maar. Ik liet mijn emoties komen zoals ze kwamen en besloot: mijn gevoelsleven moet niet meer als een kasteel zijn.

Fluitekruid doet mij héél veel.
Fluitekruid breekt zelfs door dikke kasteelmuren heen.

Drie textielkaarten

Drie textielkaarten

De middelste kaart op de foto kreeg ik toen ik 4 jaar oud was en heeft diepe indruk op me gemaakt. Tip aan ouders en opvoeders: stuur een kind op jonge leeftijd een kaart uit het buitenland en misschien wordt een nieuwe liefde geboren! Ik koesterde de kaart, ik hing hem naast m’n bed, ik bestudeerde de kleding en ik las en herlas de tekst op de achterkant. Die was geschreven door mijn papa. Hij stuurde die kaart helemaal naar mij alléén en ik was er heel blij mee en bewaarde hem goed. Tientallen jaren later vond ik het leuk om te merken dat Berthi het begrip “Textielpost” bekend maakte. Een ‘textielkaart’ is een kaart met iets van textiel erop, meestal gestuurd vanuit een ander land maar dat hoeft niet. De kaart moet nìet in een envelop want de postzegels achterop maken het juist echt. Een klein verhaaltje achterop maken de kaart compleet. Ik schreef er twee weken geleden over, toen ik een hele mooie kaart kreeg uit Finland. Daarna was het wachten op nòg drie kaarten uit Rusland. M’n man was daar een week en zag kans om er maar liefst drie voor mij op de post te doen. Maar ze kwamen maar niet. Hij zelf was allang weer thuis, en telkens vloog ik naar de Textielkaart uit Hermitagedeur als de post geweest was. Weer niet. Rusland was zeker met ander dingen bezig…. Maar uiteindelijk lagen er twee op de mat en ik was er blij mee! Typische uitstraling van de overdadige en luxe vrouwelijke dracht zoals je die op de schilderijen in de Hermitage ook veel ziet. Ik wachtte nog wat verder, en drie weken nadat hij was gepost, werd nu ook de laatste kaart bezorgd (hiernaast). Ook dàt hoort bij het hele idee van textiel-kaarten. Snail-mail zorgt voor extra blijschap als die kaart dan tòch nog komt. En wat zijn ze mooi!

Fair Patchwork

Picknickkleed Fairtrade

Het ineenstorten van een fabriek in Bangladesh, vorig jaar, wordt de ergste ramp in de textielindustrie ooit genoemd. Wat vreselijk dat daar bijna duizend mensen door omkwamen. Ik probeer me in te denken: hardwerkende vrouwen die tegen lage lonen hele dagen in die fabriek zaten om hun gezinnen te onderhouden. En wij in het westen kopen kleding die eigenlijk te goedkoop is….
Er komt gelukkig steeds meer aandacht voor fair-trade-kleding, waarbij ook gekeken wordt naar de arbeidsomstandigheden van de naaisters. Ik ontdekte dat er ook al fair-trade-stof op de markt is. Letterlijk ‘op de markt’, want daar kocht ik vorig jaar een grote lap die bestaat uit aan elkaar gestikte vierkanten batikstof. De marktkoopman vertelde dat hij die stof zelf importeerde, en naar India is Picknickkleed Fairtradegeweest om te zien hoe dit produkt wordt gemaakt: Fair! En hoewel ik het vaak leuk vind om op een koopje uit te zijn, vond ik het dit keer nog leuker om een goede prijs te betalen voor die prachtige groen-met-lila lap. Ik naaide er een rand en een voering aan zodat het nu een mooi picknikkleed is voor komende zomer. Nu nog onder de (blauwe) regen, straks onder de blauwe hemel, en helemaal FAIR!