Archief voor juni 2015

Archief - juni 2015

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode juni 2015 getoond.

 

Tropische week aan zee

Zomerquilt over hek in duinen
Even weg! Naar zee!
We moesten onze geplande vakantie naar een eiland annuleren maar nu hebben we toch iets bedacht om even de zee te zien: we gaan een midweek naar Zeeland! We hebben het pas dit weekend besloten dus ik had niet zo veel tijd voor voorbereidingen. Hoe ik het ga doen met bloggen weet ik dan ook niet. Ik neem een iPad mee en als het me lukt om daar wat op te bloggen, dan doe ik dat. Maar als ik denk: “laat maar waaien!” (net als deze quilt), dan laat ik het waaien. Het komt zoals het komt.
Deze zomerquilt maakte ik een jaar of tien geleden en was een heel makkelijk project. De lapjes lijken aan elkaar genaaid maar het was gewoon een voorbedrukt katoentje. Ik naaide er een bijpassende achterkant aan, stopte er een lichte vulling tussen en pitte alles door op de randen. Een leuk werkje, maar zulke lappen zie ik nu niet zo vaak meer.
En of jullie mijn blogjes nog zien de komende dagen: we zien wel!

O ja, wat betreft eventuele bestellingen: die kun je gewoon plaatsen. Je krijgt dan een automatisch aangemaakt mailtje met bevestiging van je bestelling, maar ik kan het dan pas zaterdag op de post doen.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Uitrustkussentjes

Twee bloemenkussentjes in zomerberm
Mijn oude geborduurde kussentjes in een zomerberm langs de rivier. Ik wilde dit tweetal zo mooi mogelijk op de foto krijgen en maakte een kussen-selfie! Een kus-selfie heb ik nog nooit geprobeerd maar misschien was dit een goede aanloop daartoe. Met deze zomerse groet wens ik jullie een fijne uitrust-zondag!

Kussentje tegen rivierdijk

Laat wat van je horen en geef een reactie

Rollen antiek linnen

Rollan antiek linnen
De verwerking van vlas tot linnen is een lang proces met vele handelingen. Al die handelingen werden vroeger zelf op de boerderijen gedaan. Eerst natuurlijk het zaaien en oogsten van het vlas en daarna:
Repelen: het zaad wordt gescheiden van het stro.
Roten: door een rottingsproces met water vallen de bundels uit elkaar en komen de vezels uit het stro beschikbaar.
Braken: hierdoor wordt de houtpijp in korte stukjes van 1 à 2 cm lengte gebroken.
Zwingelen: in een zwingelturbine wordt het hout van de vezels gescheiden. (Voor het linnen kunnen alleen de lange vezels gebruikt worden, maar er werd niks weggegooid! Hout wordt voor spaanplaat gebruikt en van de onbruikbare  korte vezels wordt touw gemaakt.)
Hekelen: de lange vezels worden over ijzeren kammen getrokken om klaar te maken voor spinnerij.
Spinnen: dit kan nat (gladde, glanzende rekbare garens) of droog (ruw en grof).
Weven: dit kan in principe op alle typen weefgetouwen, maar het is moeilijker doordat vlasgarens stugger zijn en makkelijk breken.

Een veelomvattend en arbeidsintensief proces dus. En het is dan ook voor te stellen dat de huisvrouwen vroeger zuinig waren op hun rollen linnen. De rollen werden vaak kunstig opgerold bewaard in het kabinet en als er wat nieuws nodig was (nadat het oude goed eerst veelvuldig was versteld) mocht er een nieuw stukje van een rol gebruikt worden. Ik heb zelf een paar van deze rollen en toen ik die had gekocht was ik er ook van onder de indruk. Het idee dat ik zulke lange lappen stof had waar vroeger zoveel moeite voor was gedaan, maakte dat ik er zuinig op wilde zijn. En zo verzon ik wat plannetjes om het linnen zo goed mogelijk tot z’n recht te laten komen. Allereerst maakte ik er wat lavendelzakjes van. Die stuurde ik af en toe mee bij bestellingen maar m’n voorraad is nu op. Ik was wel heel tevreden met het resultaat want de linnenstruktuur komt heel goed tot z’n recht in zo’n klein zakje.

Ten tweede wilde ik eens naar het zogenaamde dook roll’n kijken. Dat heb ik gister gedaan in Markelo en nu ik het gezien heb ga ik zelf ook één van mijn rollen wassen en proberen of ik het ook zo kan oprollen. Ik hou jullie op de hoogte van hoe dat gaat!
Ten derde had ik bedacht dat ik mijn Randje per Week met dit linnen wilde voeren. Vorig jaar liet ik een paar keer mijn geborduurde randjes zien. Ik borduurde ook op linnen en daarbij past deze achterkant heel mooi. M’n foto maakte ik al in het voorjaar, dus vandaar dat er nog tulpen op staan. Nu ik naar het het dook roll’n heb gekeken, is het een goed moment om die foto nu ook te laten zien:

Randje per week geborduurd op linnen
En nu heb ik nog een vierde plannetje bedacht wat ik met het linnen wil doen: verkopen!
Natuurlijk hou ik nog wel wat over om nieuwe lavendelzakjes van te maken, maar de rest plaats ik straks in m’n shop. Misschien willen jullie ook je randenlap ermee voeren. Ook wordt oud linnen weer gebruikt om zelf stoppen te maken, of met hele fijne kruisjes een merklap te maken. Ik heb geïnformeerd naar de gangbare prijs en die ligt nu op 15 euro per meter. Als extra service wil ik bieden dat je bij mij ook een lang stuk linnen kunt kopen wat langer is dan een meter, maar ook smaller. Ik kan het zò knippen dat er meerdere achterkanten voor een randenlap naast elkaar liggen en dat is dan voordeliger. Als je belangstelling hebt voor zo’n stuk, mail me dan via het reactie-formulier.

Randje per week en oud linnen

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dook roll’n in museum Eungs Schöppe

Museum Eungs Schöppe Markelo
In Markelo staat een klein boerderijtje waarin een museum is gevestigd: Eungs Schöppe. Via het naastgelegen kleine boerderijtje waarin de VVV is gevestigd is het te bezoeken, maar als je op donderdagmiddag komt dan kun je rechtstreeks naar binnen en zijn er ook een paar vrouwen in klederdracht die van alles weten te vertellen over wat er allemaal te zien is. En te doen! Want op donderdagmiddag zijn er in de zomer demonstraties van het oprollen van linnen (dat heet dook roll’n). Wij boften dus op onze donderdagmiddag dat we daar waren.

Weefgetouw voor weven van linnenMuseum Eungs Schoppe
Vroeger was het linnen het belangrijkste materiaal waarvan alles moest worden gemaakt: hemden, schorten, lakens, slopen. Vlas werd op het land wat bij een boerderij hoorde zelf verbouwd. Na de oogst werd het gehekeld, gesponnen en daarna op kleine huis-weefgetouwen geweven. Dat hele proces is op een film in het museum te zien. Maar er zijn ook wel websites te vinden waarop je foto’s kunt zien over hoe dat vroeger ging, zoals de pagina “Van Vlas tot Linnen.”

Dook roll'n in museum Eungs Schoppe
Een bruid bracht vroeger een grote voorraad linnengoed mee als ze ging trouwen. Daar had ze in haar jeugd al hard aan gewerkt. Een paar weken voor het huwelijk werd alles onder belangstelling in het kabinet gelegd en dat was haar trots. Hierin lagen de hemden en het beddengoed en meters opgerold linnen. Daar kon ze mee pronken bij de kiekevisite, maar het was vooral om op de toekomst voorbereid te zijn. De lange lappen (tussen de 10 en 20 meter lang en altijd even breed) waren in zessen gevouwen en kunstig opgerold. Deze vaardigheid werd van moeder op dochter doorgegeven en nu zijn er nog een aantal vrouwen die het kunnen. Ze geven in Markelo demonstraties en gebruiken daarvoor linnen wat ze aangereikt krijgen. Tegen betaling van een klein bedrag kun je daar je linnen laten oprollen (maar er is wel een wachtlijst). Er zijn nog steeds oude boerderijen waar zulke rollen liggen en die liggen er soms al veertig jaar. Dan kun je het linnen na al die jaren gewoon wassen en opnieuw laten oprollen.
Museum-bezoek mag op donderdagmiddag op een paar stoelen naar deze demonstratie kijken en dat was erg leuk om te doen. Bij het afscheid zeiden de vrouwen: “Zeggen jullie het voort?” Dat doe ik bij deze graag! Markelo ligt in Overijssel, een eindje achter Deventer.

Het museum heeft een prachtig wortelnoten kabinet waarin goed te zien is hoe het linnengoed werd bewaard. Een foto hiervan vind je o.a. hier. Verder heeft het een fraaie collectie letterdoeken en merklappen en stoplappen. Op de foto zie je daar een paar van hangen maar er was nog veel meer moois. Daar kom ik later nog op terug. Nu vooral aandacht voor het opgerolde linnen: dit was het resultaat van de demonstratie die we mochten bijwonen:

Dook roll'n in museum Eungs Schoppe
Zelf heb ik ook een paar oude rollen linnen en daar kom ik graag nog op terug.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Groet van Margriet

prbj
Met foto’s van mezelf ben ik niet zo scheutig, maar vandaag kom ik even uit m’n schuilhoekje, zodat jullie weer even een beeld hebben van de blogjes-schrijfster. Deze foto maakte m’n man gister, nadat we de hele dag nog in dorp B waren geweest. Na een paar intensieve weken (waar ik nogal veel over schreef) werden er gister voorbereidingen getroffen om een overbodig-geworden appartement leeg te ruimen. Na afloop waren we moe en gingen we nog even uitrusten. Als-vanzelf voerde de auto ons naar de IJssel. Geliefkoosd plekje. Ik sta hier uit te kijken over de rivier en op de achtergrond zie je de kerk van waaruit we begin deze week iemand uitdroegen. Een mooi plekje om even te verpozen voordat we weer terugreden naar stad A. En er groeiden ook nog margrieten!

Vandaag kwam er een omslag. Voor het eerst niet de hele dag bezig met het life-event. ’s Morgens nog wat regeldingen en toen dat klaar was zei m’n man: “Kom op, we gaan weg!” Gauw een lunch gemaakt en een plek uitgezocht om naar toe te gaan. Man wilde naar de Achterhoek, want daar komt hij ook vandaan. En in tijden van rouw zoek je oude plekjes weer op. Oh, nou heb ik het er wéér over. En ik vroeg: zullen we dan naar Markelo rijden? Dat deden we en morgen laat ik zien in welk museum we waren.

We hebben trouwens iets nieuws bedacht voor onderweg. Koffie-in-de-thermoskan doen we al jàren, maar nu wilde ik eens uitproberen of je ook een ijsje mee kunt nemen in de auto. En dat ging best! Drie koel-elementen hielden de ijsjes koud en toen we de stad uit waren zochten we gauw een plekje aan de kant van de weg. En toen aten we daar een ijsje en merkten we dat we ook weer kunnen genieten van een mooie zomerdag. Vanmorgen schreef ik dat onze vakantie geannuleerd moest worden, maar nu voelde dit toch een beetje als vakantie. Ik hing m’n Fenna-stola even over het hek waar we gezeten hadden. Ik heb twee bollen opgehaakt en twijfel of ik er nog een derde en vierde bol aan ga haken. Klein en kort is hij ook wel leuk. Ik haakte deze stola tijdens de tussendoor-momenten in de afgelopen weken en was blij dat ik wat te haken had.

Sjaal van Wibra wol
En nu ben ik blij dat hij af is en dat het leven voor ons weer wat rustiger wordt. En dat de zon schijnt!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Verlangen naar de zee

Collage vissen schellekoord
De zee, de zee, ik verlang naar de zee! Ik wil de golven hoog op zien spatten tegen de rotsen. Ik wil de frisse zeelucht opsnuiven. Ik wil slapen in een huisje waar het zo donker is dat je weet dat je op een eiland midden in de oceaan bent. Ik wil wandelingen maken en alles vergeten. Ik wil naar een héél ver eiland…..

Zoiets schreef ik twee weken geleden ook en jullie konden er misschien uit opmaken dat ik verlangde naar vakantie. Op die dag was ik verdrietig, want we hadden zo’n reis geboekt naar zo’n verafgelegen eiland, maar we zagen aankomen dat we misschien toch niet wegkonden. Afgelopen zondag dacht ik er weer aan. Het was de langste dag van het jaar en we hadden toen op dat eiland willen zijn. In plaats daarvan beleefden we een ‘lange dag’ in afwachting van een begrafenis. En daarna is er ook weer zoveel te regelen. Hoe gaan we dat nou doen met onze vakantie? We weten het niet. Naar het eiland kunnen we niet meer gaan deze zomer, want de boten die ernaar toe varen zijn al vol. Maar er is nu toch ook wel wat opluchting, want net vanmorgen kwam het rond met onze verzekering. Tjonge, wat fijn dat we ons reisgeld terugkrijgen. Dus nu denk ik: die visjes blijven nog wel even zwemmen en als we misschien nog eens een nieuwe reis boeken dan laat ik zien waar dit borduurwerk van is. En ik heb ook nog ergens een patroon hiervan gevonden in een oude Burda. Maar eerst nog even rommelen hier voordat ik weer boeken en patronen in m’n shopje plaats.

O, de zee…. ik verlang er toch wel naar! De zee, en de rotsen en de golven en het onwaarschijnlijk groen eiland. En als jullie willen weten wat mijn verlangen heeft opgewekt, en naar welk eiland we hadden willen gaan, dan kun je hier klikken. Wat je dàn te zien krijgt is echt super! (Ik moest net wel een beetje huilen toen ik het filmpje weer zag.)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Herinneringsquiltje

Quiltje in zorgappartement
Een appartement leeghalen: niet iets wat je vaak doet. Als schoondochter heb ik er niet veel werk aan want de eigen kinderen doen alles maar ik ga wel elke keer mee. Vandaag was ik ook mee en haalde ik mijn oude quiltje van de muur. Het is een heel simpel ding geweest maar hij hing daar wel grappig. Toen m’n schoonouders naar dit appartement verhuisden, kreeg ik uit hun vorige huis een zak met lapjes mee. Uit verschillende stoffen waar ik wist dat er herinneringen aan vastzaten, knipte ik lapjes van 7 inch. Dat is mijn standaardmaat die ik vroeger heel veel gebruikt heb, o.a. voor de lappendekens die ik gister nog liet zien. Ik had altijd stapels 7-inch-vierkantjes in voorraad en daar maakte ik af en toe weer een picknickkleed van (om weg te geven).
Nu had ik deze herinneringslapjes geknipt uit de restanten-zak van m’n schoonmoeder, maar ik vond een picknickkleed niet zo’n goed idee toen ze naar dat zorgappartement gingen. Wat zal ik er dan eens van maken? vroeg ik me af. Want ik wilde een klein herinneringsquiltje maken. Ik besloot alle lapjes twee keer diagonaal doormidden te snijden en er toen wat mee te schuiven. En daarna naaide ik ze weer aan elkaar.

Geborduurd kussen in stoel

En dit kussen kwam ik ook nog tegen. Heel lang geleden maakte ik er twee maar die andere is verdwenen.

En toen was het klaar en wilde ik het aan ze geven. Maar m’n schoonvader was er niet zo blij mee. “Het is hier nèt zo mooi behangen en ik wil nu geen gaatjes in de muur,” zei hij. Op zich begrijpelijk maar ik vroeg toch of ik het dan even met spelden tegen het behang mocht houden. Nou, vooruit dan maar. “Maar waar dan?” vroeg hij. “Nou, eh, hier bijvoorbeeld. Het is maar voor even hoor! Gewoon alleen even kijken hoe het staat.” En zo hing ik het quiltje in die hoek en dacht dat het in een punt het beste uitkwam.

Wij namen weer afscheid en ik was benieuwd of het er bij een volgend bezoek nog zou hangen. Toen hoorde ik dat alle verzorgenden een positieve opmerking hadden gemaakt over de herinneringslapjes en daardoor gingen m’n schoonouders er ook de lol van inzien. Het quiltje mocht blijven hangen. En het hing daar wel zes jaar. Vandaag heb ik de spelden weer uit het behang getrokken en nam ik het quiltje weer mee. Zo gaat dat als je een appartement opruimt. Alles wat je ooit hebt gegeven krijg je nu weer terug. Nou ja, bijna alles.

Twee tassen
Twee weken geleden was ik ook in het appartement en deed een kastdeur open. “Hé! dat is de tas die ik ooit een keer heb gemaakt!” Ik wist het gelijk weer: voor een verjaardag ongeveer 15 jaar geleden. Toen had ik ook wat oude stofjes van m’n schoonmoeder gebruikt. Ik nam de tas mee en gebruikte die de afgelopen weken steeds. Allemaal kleine rituelen in deze rouwperiode. Door het bezig-zijn met spullen ben je ook bezig met afscheid nemen. Dat gaat vanzelf en dat gaat best goed zo.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Waar is het zonnetje?

Bolletjes katoen in cirkel
Vandaag maak ik het me maar eens makkelijk met een foto die ik eerder maakte. Ik mis het zonnetje. Een geel bolletje katoen ligt in het midden maar het helpt niet. Ik heb gewoon geen zin (en geen zon) vandaag.
Maar mijn gebondenheid aan m’n blog maakt dat ik wel even wil bloggen en jullie allemaal een fijne dag wil toewensen! Anders heb je op deze blog geklikt en valt er niks te lezen; da’s ook niet de bedoeling. “Fijne dag dus”, en de zin om een zinvoller blogje te maken komt ook wel weer!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Ha fijn, een borrel van Florijn

Bloemen en borduurwerken

Rondom een life-event staat wekenlang alles in het teken van die éne gebeurtenis. En dat is ook goed, maar als je dan daarna merkt: “Hé, er komt weer een beetje ruimte…” dan is dat ook fijn. Ik schreef vrij vaak over gebeurtenissen die ons bezighielden en vroeg me wel eens af of m’n bloglezers dat niet wat teveel vonden. Maar ik kreeg ook hartelijke en medelevende reacties en daar wil ik hen graag voor bedanken. Betrokkenheid en troostrijke woorden zijn in zo’n periode heel fijn. Op zaterdag kreeg m’n man een stapeltje post (en een paar kaarten waren speciaal voor mij!) en dat namen we mee naar de begrafenis. Na afloop gingen we uit eten en terwijl we op de bestelling wachtten, lieten we de kaarten rondgaan die door de rest van de familie werden gelezen. Op zondag en op maandag wordt er geen post bezorgd maar vanmiddag (op dinsdag) was er opnieuw zo’n stapeltje. Het heeft me weer gestimuleerd om dat zelf ook te blijven doen: als je een rouwkaart ontvangt, gelijk reageren. Wat mooi dat zoveel mensen dat deden!

Kaarten-sturen behoort tot onze klassieke rouw-rituelen en het is heilzaam om daaraan mee te doen. Maar we verzonnen zelf ook een ritueeltje. Onze kinderen kwamen ook thuis voor de begrafenis van hun oma en de avond van te voren waren we bij elkaar. “Ik heb nog een halve fles citroen-brandewijn,” zei ik. “Dat dronk oma vroeger en er stond nog een fles in haar appartement. Willen jullie een glaasje?” Misschien was die fles wel tien jaar oud, en het spul was mierzoet. Maar het was een gepast moment voor een borreltje-met-herinneringen. En nou is de fles leeg.

Bij deze ook hartelijk dank aan al die fijne reacties die ik kreeg op mijn blogjes. Ik heb er niet per-reactie op gereageerd, maar koos ervoor om dit nu in één keer te doen. Ik heb jullie reacties zeer gewaardeerd!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Duizend gedachten na een begrafenis

Twee lappendekens tegen donkere lucht
Hoe vat je duizend indrukken in één blogje? Dat kan ik niet en hoeft ook niet. Duizend woorden en duizend gedachten en dat allemaal op één dag. Een dag waarop mijn schoonmoeder werd begraven. Iets meer dan duizend maanden had ze geleefd en nu was haar leven op deze aarde voorbij. Vier jaar geleden werd ze weduwe en toen mijn schoonvader begraven was waren mijn man en ik moe. We boekten een lastminute-reis en reden weg. We gingen naar de Eiffel en daar was het geen mooi weer. Maar we maakten wel wat wandelingen en ik herinner me een keer dat we bovenop een berg waren waar ik mijn oude lappendekens wilde fotograferen. Er kwam een enorme bui aan. Dat levert geen ontspannen vakantiesfeer, maar wel mooie foto’s.

Gister was het ook niet zulk mooi weer, maar we hadden er geen last van. De familie ontmoette elkaar in het gebouw in Z. waar de moeder was overleden. Wat mooi als alles stijlvol en volgens afspraak en rustig kan verlopen. We reden achter de rouwauto aan, terug naar het dorp B. Het dorp waar ze zo lang gewoond heeft en waar veel mensen haar kenden.

Rouwauto over brug
De rouwauto reed over de nieuwe brug. Mijn man reed als oudste zoon als eerste erachteraan. Van de duizend gedachten verwoord ik er nu één: Ik keek naar rechts en zag de oude brug liggen. Die waren we de afgelopen weken steeds overgegaan toen we haar bezochten. Twee bruggen liggen hier vlakbij elkaar over de IJssel. Mijn schoonmoeder, opgegroeid in Overijssel, werd nu teruggebracht naar de plek waar ook haar man begraven werd. We brachten haar over-de-IJssel. En terwijl wij steeds (komende vanaf A) de oude brug hadden gebruikt, werd zij nu over de nieuwe brug gereden.

IJssel vanaf nieuwe brug bij Zutphen(Foto vanaf de nieuwe brug; in de verte zie je de oude brug liggen)

We waren pas om negen uur ’s avonds thuis en nu probeer ik in de ochtend van een nieuwe dag een paar van die indrukken weer te geven. Ik moet ze eerst nog zelf wat tot rust laten komen voor ik erover kan schrijven. En ach, één indruk is ook wel genoeg. Ik wil graag vertellen dat het goed was. Er waren veel mooie woorden en goede momenten. We zongen mooie liederen in de kerk. We waren samen als familie en gingen na afloop nog uit eten. Die ene indruk is: na een leven van iets meer dan duizend maanden beleefden we een afsluitende dag met vele indrukken. En laat ik mijn oude patchworkkleed met duizend kleuren nog eens zien.

Lappendeken over hek bij riviertje

Lees reacties (3) of geef een reactie

Zichrona livracha

Detail open naaiwerk oud zakdoekje
Van een oud zakdoekje mat fijn open naaiwerk had ik eerder een paar detail foto’s gemaakt en die gebruik ik nu vanmorgen. Vandaag begraven we de moeder van mijn man. We zitten midden in een life-event. Het is goed om het zo te benoemen want dan realiseer je je nog meer de grote impact die het overlijden van één van je ouders heeft. Het is een life-event.

Er is een uitdrukking die ik niet kende: Zichrona livracha.
Het betekent: moge haar nagedachtenis gezegend zijn. Ik vind de woorden mooi. Het klinkt mooi. En de gedachte is mooi. Mijn broer sloot zijn condoleance af met deze woorden en nu schrijf ik ze op. Het zijn woorden die de grote gebeurtenis onderstrepen.

Maar beelden (voor mijn blog) heb ik vanmorgen niet zo. In rouw staat m’n hoofd niet zo naar foto’s maken. Daarom deze foto’s van het oude zakdoekje. Een zakdoekje bij een begrafenis: niemand vind het raar als je huilt. Maar ik zal dìt zakdoekje niet gebruiken en hoop het later in m’n shop te plaatsen. Met fijne steekjes zijn twee prachtige vlinders ingewerkt.

oud kanten zakdoekje met open naaiwerk

Laat wat van je horen en geef een reactie

Aan de oever van de rivier

Handwerkje bij rivier
De laatste jaren van haar leven ontwikkelde mijn schoonmoeder een humor die door velen werd opgemerkt. Nu praten we daar over na en realiseer ik me: Humor is de kunst en een rijpheid om in weinig woorden veel te zeggen. Ze praatte niet over haar naderende einde en kon dat ook niet meer goed. Maar ze wist wel aan te geven dat ze wist wat er ging gebeuren. Ze had net nog nieuwe schoenen gekregen en daar was ze blij mee geweest. Ze stonden onder haar rollator. Twee weken geleden werd ze uit bed geholpen en zag die schoenen staan. “Hoe moet ik die nou inlopen?” zei ze tegen de zuster.
Dat was genoeg. We wisten dat ze het wist en de zusters wisten welke opmerkingen ze aan ons door moesten geven.

In mijn blogjes probeer ik me ook te beperken in mijn woorden, hoewel ik er vele zou kunnen schrijven. Ik probeer met een paar foto’s weer te geven wat me bezighoudt. Dit borduurwerkje kocht ik twee jaar geleden (toen ik deze blog nog niet had) en ik probeerde het mooi op de foto te krijgen. Wat niet lukte. Maar voor nù vind ik deze foto juist wel goed. Ik stond aan de oever van de IJssel, vlakbij het dorp waar onze moeders woonden. We waren hier al zo vaak geweest. Aan de overkant ligt B, het oudste stadje van Nederland en daar kun je met de pont naar toe. Dat hadden we ook al zo vaak gedaan. Een prachtig historisch stadje waar je bruiloften kunt vieren en je buitenlandse bezoek kunt laten vergapen aan die oudhollandse romantiek. Je loopt over de keien en bent een tijdje terug in de tijd.

Ik kwam deze foto tegen toen ik op zoek was naar die foto van de kraanvogels. Dit handwerkje had ik toen ook gekocht. Ik heb er allang een tas van gemaakt. Met m’n foto wilde ik het water accentueren. Brug. Pont. Water. Overkant.

Niet alleen humor is de kunst om met weinig woorden wat te zeggen. Ook al die beeldspraak. In vele liederen wordt het sterven benoemd als het oversteken van de rivier. De doodsjordaan. We beleven nu de dagen tussen een overlijden en een begrafenis. Het zijn ook brugdagen. Het weer is bedrukkend. Somber en regenachtig. Maar de brug is er! De brug naar de overkant.

Aan de oever van de rivier

Laat wat van je horen en geef een reactie

Diverse handwerken

Diverse handwerken en bloemen
Het is hier gewoon een rommeltje en alles loopt ook door elkaar. Ik nam verschillende handwerkjes mee uit het apartement van m’n schoonmoeder en die liggen hier nu, maar er lagen ook al zoveel andere dingen die nodig moeten worden opgeruimd. M’n man nam ook al wat mee, zoals de trouwfoto van zijn ouders. Ze trouwden lang geleden op dezelfde datum als vandaag. Toen dat (ook al weer enige tijd geleden) 40 jaar geleden was maakte ik een boek voor ze en daarop plakte ik een geborduurde krans met hun initialen. Dat borduurwerkje vond ik nu weer tussen de fotoboeken. Allerlei herinneringen komen nu weer boven en daar hebben we dit weekend ook de tijd voor. Maar het is ook intensief, en daarom ontspan ik me tussendoor even met het haken aan mijn sjaal. Fijne dag!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Regenboog boven de IJsselbrug

Nieuwe brug over IJssel bij Brummen
De afgelopen dagen hebben we heel wat keren over de brug over de IJssel gereden. We gingen van A naar Z en van Z weer terug naar A. A is de stad waar we wonen en Z is het stadje waar het Ziekenhuis staat. Deze brug werd gebouwd in onze middelbare schooltijd en dat was ook de tijd dat ik kennis maakte met mijn aanstaande schoonfamilie. We woonden toen allemaal in B. B is het mooie dorpje vlakbij de IJssel. Toen onze vaders overleden waren, woonden daar nog onze moeders. En die bezochten we regelmatig. We vonden het leuk als we een bezoek aan hen konden combineren met een bezoek aan een rommelmarkt daar in de buurt. Dan dronken we bij één van hen koffie en soms bij allebei en dan lieten we hen onze aanwinsten zien. Mijn moeder schudde wel eens haar hoofd als ik alweer een schilderij liet zien (“kind, waar láát je ze?”) en mijn schoonmoeder vond het altijd erg gezellig. Nu kunnen we straks nog maar bij één moeder op bezoek.
Ik zocht wat oude foto’s op en kwam deze tegen. Die maakte ik twee jaar geleden en toen had ik nog niet eens mijn tweedehands handwerk handeltje. Ik weet nog dat we die keer een paar mooie handwerken hadden gekocht en daarna bij m’n schoonmoeder op bezoek waren geweest. En toen weer terug naar huis maar het licht was zo mooi. We sloegen een weggetje in en dan kom je in C. Die afkortingen verzin ik niet zelf hoor! Als je terugrijdt van B naar ons huis in A dan is er één afslag naar gehucht C en daar reden we snel naar toe want zo’n regenboog-moment duurt maar kort. En daar, vlak bij die brug, vond ik het leuk om m’n pasverworven schilderij even uit de auto te halen om te fotograferen. In het allermooiste licht, vlàk na een bui.

Geborduurd schilderij kraanvogels

Ik kreeg een paar hele lieve meelevende mailtjes van bloglezeressen als reactie op mijn berichtgeving van de afgelopen week en daarom durf ik nu ook wel te zeggen dat dit waarschijnlijk ook wel herkenbaar is: Tussen een overlijden en een begrafenis komen er allerlei herinneringen boven. Herinneringen aan ritjes tussen A en B, herinneringen aan bezoekjes en kopjes thee. En nog zoveel meer.

En ik weet nog hoe mooi die regenboog toen was. Ik zag er net ook één (gewoon thuis in A, boven de huizen) en toen besloot ik dit blogje nog te maken. Regenboog boven de rivier. Vrede.

Regenboog boven brug over IJssel
(op de voorgrond van deze foto zie je het hek waar ik m’n schilderij fotografeerde)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Kleurige banden van macramé

Boekje Macrame plus band en etuitje
Twee bijna gelijke foto’s. Maar de boekjes zijn verschillend, de banden zijn verschillend, en de etuitjes zijn verschillend. En over alle drie wil ik wat schrijven. En dat is ook goed voor de afwisseling anders gaat m’n blog de hele week maar over één onderwerp. Vorig jaar kocht ik voor mijn shop al zoveel mogelijk boeken over Macramé, ook al was dat toen nog niet zo in de mode. “Dat komt ook nog wel” dacht ik, en dat is ook uitgekomen en ik verkocht regelmatig wat oude boekjes over deze techniek. Sommige boekjes in mijn shop zijn wel gedateerd, maar de informatie is nog heel goed bruikbaar. Zo ook dit informatieve kleine boekje van Henriëtte Beukers. Ik had twee van deze boekjes en die werden nu kort na elkaar besteld.
De geknoopte banden kocht ik ook kort na elkaar: allebei op een vrijmarkt in mei. Dan vind Geborduurde mobiel hoesjesik het altijd leuk om even te vragen aan degene die ze verkoopt of ze ook weet waar ze vandaan komen. Beide keren kreeg ik hetzelfde antwoord: uit Zuid Amerika. De ene was gekregen van een vriendin die in Bolivia was geweest en is dus een souvenir geweest. Jaren later wordt zo’n mooie band dan weer weggedaan en nu ben ik er blij mee. Deze banden zijn zo prachtig gemaakt en in zulke mooie kleuren!

Kleurtjes uitzoeken vond ik zelf ook leuk toen ik deze etuitjes maakte. Ik maakte er meerdere omdat het zo’n leuk werkje was om te doen. Ik gebruikte restjes perlé-garen en liet hier al eens zien hoe ik dat deed.

Van sommige handwerkboeken heb ik dus meerdere exemplaren. Als een boek is besteld, dan haal ik het uit m’n digitale shop. Als ik er nog een exemplaar van heb, dan blijft het erin staan zodat iemand anders het ook nog kan bestellen. En als ik later weer een ander exemplaar vind, dan voeg ik het weer toe. Ik moet er soms goed m’n gedachten bijhouden en meestal gaat het goed. Een enkele keer gaat het mis en dan schrijf ik een sorry-mailtje. Zo ook deze week, oeps: sorry…. dat boekje is niet meer leverbaar. Ben ik toch weer terug bij dat ene onderwerp: Soms zitten de (macramé)draden niet in de knoop maar ik zelf een beetje. Gelukkig leidt de bestel-knop niet tot een bestel-knoop en is er ook altijd wel een oplosssing voor een niet-leverbaar boekje. Ik ga (straks) weer op zoek naar nieuwe exemplaren van dit leuke kleine macramé-boekje.

Boekje Macrame plus band en etuitje

Lees reactie (1) of geef een reactie

Lintkant

Lintkant
De afgelopen dagen hield ik jullie via mijn blog op de hoogte van het naderend sterven van mijn schoonmoeder. Nu is zij vannacht overleden. Er is nu geen tijd meer om nog meer  te schrijven: er is nu ineens veel te regelen. Ik vond het fijn om er telkens wat over te schrijven en waardeerde ook de reacties die ik kreeg. En nu wilde ik dit graag dit even laten weten voordat we weer vertrekken.

Dit kleedje is gemaakt in de techniek Lintkant en is gemaakt in het begin van de 19e eeuw. Ergens in de tijd dat onze ouders hun levens begonnen.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Een zomerdag in juni

Grasland met hooi
We gingen wandelen. Gewoon even eruit. Even op adem komen. Het moest alleen wel ergens zijn waar we telefonisch bereikbaar zijn. Ach, wat is dit toch eigenlijk allemaal bijzonder. Het landschap stemt tot stilte en rust. En wéér die gedachten aan vroeger: “Zo heeft m’n schoonmoeder het vroeger ook allemaal meegemaakt. Het opgroeien op een boerderijtje, de verbondenheid met het land. Toen we hier vanmorgen liepen, leek het net of we plaatsvervangend weer terug waren in haar tijd.

Weggetje begroeid met gras
We liepen een pad in en daar werden we gebeld. Iemand van de familie wilde graag weten hoe het ging. “Ik ga zo weer naar haar toe”, zei m’n man, daar midden in de natuur. “We zijn om de beurt bij haar. Haar ademhaling wordt steeds zwakker.” Om over dit pad te kunnen lopen, moesten we over een hekje klimmen. “Doodlopende weg” stond op een bordje, en dat leek ons wel toepasselijk. Een ander bordje vermeldde dat dit weggetje tussen zonsopgang en zonsondergang was opengesteld. En we hadden het nagezocht op internet: hier wilden we wat zoeken.

Gevlekte orchis
En toen werd ònze ademhaling juist wat heviger: Dáár! Een heel veld vol! Het is een verborgen plekje. Als je het weet, mag je ze daar gaan zoeken: Orchideeën! Dit is de Gevlekte Orchis en er stonden er honderden! En toen sloeg opeens de ontroering bij me toe. Orchideeën!! Ik weet nog hoe m’n vader helemaal enthousiast werd als ik met hem wandelde en als hij er wel eens één vond. Op een paar plekken in Nederland groeien ze nog. En weer. Zo mooi! M’n schoonmoeder ging niet zelf op zoek maar zij pakte het anders aan: ze vond het heerlijk als al haar bezoek een orchidee meenam. Zo’n grote, met een lange steel. Die stonden bij haar op een rijtje op haar vensterbank en toen ze ziek werd, verhuisden we de orchideeën met haar mee. In de kamer waar haar sterfbed nu staat, deed een zuster een paar dagen geleden de gordijnen dicht. De orchideeën waren niet meer te zien. Ik haalde ze weer tevoorschijn en zette ze overal in de kamer neer. Nu sterft ze tussen de orchideeën.

Gehaakt tasje aan hek
Aan het eind liep het pad inderdaad dood. Wij gingen weer terug. Langs het orchideeënveldje. Maar zij moet nog iets verder.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Diverse kleurige handwerken

Diverse handwerken in kleur
Al wel lang geleden is het toen ik een keer bij m’n schoonouders op bezoek was. “Hier, dat mag jij wel hebben” zei ze. En ze gaf me een proeflapje met borduursteken. Ik was verrast. “Wat is dat?” vroeg ik. En ze vertelde dat ze als zeventienjarig meisje elke week het lange eind liep vanaf het boerderijtje waar ze was opgegroeid naar het centrum van het dorp. Een mooi dorp in Overijssel. Ze zat op naailes en dit lapje heeft ze toen ook een keer gemaakt. Ik vond het mooi om van haar te krijgen en bewaarde het. Later raakte ik nog meer geïnteresseerd in handwerken en kwam ik dit lapje nog eens tegen. Ik nam het mee naar het zorg-appartement waar ze inmiddels woonde en vroeg: “Vertelt u nog eens, hoe ging dat vroeger?” Blij dat ik dat gedaan heb! Die momenten heb ik allemaal nog gehad. Opnieuw borg ik het lapje weer op maar er begon een plannetje te groeien om een verzameling aan te leggen van stekenlappen. Ik heb er nog niet zo heel veel, maar deze is alvast m’n mooiste. Vandaag laat ik hem aan jullie zien. Temidden van wat ander handwerk waarvan ik de kleuren zo mooi vind.

Elke morgen begint voor ons hetzelfde. M’n schoonzus krijgt te horen hoe de situatie is en geeft dat door aan de anderen. Dan zegt de één “Ik ga nu naar Ma” en de ander zegt: “Dan ga ik vanmiddag.” Het zijn dagen van verstilling en rust. Van overleg met elkaar en saamhorigheid. Van afscheid nemen van een vrouw die als zeventien jarig meisje nog in de bloei van haar leven was. Nadat ze dit lapje maakte heeft ze hetgeen ze op die opleiding leerde op talloze manieren benut om voor haar gezin te naaien en te breien en te handwerken. Dit soort proeflapjes zijn waardevol en een mooie herinnering.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Haken met Wibrawol en een praatje met een stagière

Oude fotoboeken en gehaakte sjaal
Een groot deel van de dag was ik gisteren op een afdeling waar heel goed wordt gezorgd voor oude mensen die moeten revalideren of die ziek zijn. En soms is er iemand die op die afdeling gaat overlijden. Er is ook een grote gemeenschapsruimte waar comfortabele stoelen staan en waar ik me gister even terugtrok. Daar zat ik dan tussen de rolstoelers. Ik koos een ver hoekje bij het raam en vond het niet erg als ik even door niemand werd gezien. Maar ik werd toch opgemerkt: een vrolijke en levenslustige meid zag me zitten en vroeg “Wilt u iets drinken?” En dat wou ik wel. Ze ging alles opsommen wat ze in de aanbieding had en ik mocht kiezen. Zo lief! Toen ze m’n glas fris bij me bracht begon ze al op drie meter afstand vrolijk te praten: “U bent aan het haken hè? Mag ik het even zien? Wat een mooie kleuren! Ik kan ook haken hoor!” En daarna ontspon zich een gesprek waar ik met volle teugen van genoot. Ik hoorde van haar dat ze zeventien was, dat ze stagiare was, en dat ze kan haken als de beste. Af en toe werd ze even weggepiept naar een oudere vrouw of man in een rolstoel en dan danste ze daar naartoe met de veerkracht die zeventienjarigen hebben, en dan kwam ze weer bij me terug. We praatten weer vrolijk verder waarbij ze vaktermen in de haakwereld gebruikte die illustreerden dat ze inderdaad  kon haken als de beste. Zo leuk! Na een tijdje ging ik weer terug naar de kamer waar mijn familie bijeen was. Weer fris. En niet alleen van het drinken.

En nu dacht ik dat jullie misschien ook wel even mijn sjaal-in-wording willen zien. Ik zal er ook maar wat vaktermen bij gebruiken. Ik haak met Fenna wol van de Wibra en ik ben net aan m’n tweede bol begonnen. Ik had deze sjaal op vakantie willen haken maar nu loopt het anders. En vind ik het fijn om me af en toe even te ontspannen met een haakwerkje.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Oud beddegoed en oude fotoboeken

Foto jongetje in klederdracht
Tussen de oude fotoboeken die we een paar dagen geleden alvast meenamen vonden we ook een foto van een lief jongetje van bijna zes jaar. Die foto had ik twintig jaar geleden groot af laten drukken en aan m’n schoonouders gegeven. En nu zag ik die foto weer. Oh, zo lief! Als hij nog zo klein was had ik hem graag eens flink willen knuffelen en nu hij groot is eigenlijk ook wel. Maar dat kon niet want hij was in Amerika. Z’n terugvlucht was al gepland en hij zou maandagmorgen landen. En zo belden we hem zodra hij vanaf Brussel weer de grens over was. “Kom je gelijk hier naar toe?”
Dat deed hij en ik haalde hem op van het station. Ik kon mijn grote zoon weer omhelzen en dat deed ik. Zo blij om hem weer te zien. Voor hem een enorme overschakeling. Rechtstreeks uit Amerika en dan afscheid van z’n oma.

Maar het is ook fijn dat alles toch goed uitwerkte. Verbindingen via lucht en per spoor: alles werkt mee. Appen en mobiel bellen doen we deze dagen volop en het werkt allemaal prima. En we realiseren ons: de tijd waarin onze ouders leefden was zò anders! Toen bestonden al die dingen nog niet. Ook de spullen die ze hadden waren zo anders. Zoals het beddengoed. Een hele tijd al hoort mijn blogje over oud beddengoed tot de populaire blogjes. En ik kreeg de indruk dat anderen ook nog wel op zoek zijn naar oud beddengoed. Ik dook diep in de dozen en vond nog twee oude beddetijken. Net zo’n blauw-witte streep als de kiel die mijn zoontje destijds droeg. Die oude tijken lagen hier te wachten op een geschikt moment om ze in m’n shop te plaatsen. Nu komt dit er tussendoor maar dan heb ik ze nu alvast laten zien.

De foto is destijds gemaakt in het Zuiderzeemuseum. Daar kun je je kinderen laten rondlopen in klederdracht. En ik denk dat dat nog wel zo is.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Zonsondergang

Avondlucht langs rivier
Ik durf niet zo heel goed om alweer wat te schrijven over wat ons deze dagen zo bezig houdt. Dit is tenslotte een handwerkblog en daar wil ik niet al teveel van afdwalen. Maar ik vind het ook fijn om te merken dat er met mij wordt meegeleefd en misschien waarderen jullie het om nog even een update te ontvangen. Het is tien uur in de avond en we reden zojuist naar huis op een mooie zomeravond. De zon ging onder en de avond viel over het stille land. Een groot deel van de dag waren we met familie bijeen geweest in de kamer waar mijn schoonmoeder op haar sterfbed ligt. De saamhorigheid was fijn. De ademhaling van de stervende werd steeds moeizamer. Af en toe was er een zuster die even binnenkwam. We kregen informatie en thee. We kregen liefde en aandacht. En voor de moeder in het witte bed was alle zorg.

Het werd avond, en we werden moe. En we gingen allemaal naar huis. We waren stil onderweg. Maar er is nog wel een gedachte, die ik ook met jullie wil delen. We hebben door de media zo’n bepaald beeld gekregen van de dood. We krijgen berichten over aardbevingen met duizenden doden. Over vliegrampen met honderden doden. En over oorlogen met miljoenen doden. Het is allemaal zo verschrikkelijk. En ook nauwelijks te bevatten. Maar door al die berichtgevingen hebben we het idee gekregen dat de dood snel en plotseling is. Abrubt en onverwacht. Het ene moment leeft iedereen en dan komt er een aardbeving en het volgende moment liggen duizenden mensen onder het puin te sterven. Maar zo is de dood niet altijd. De dood komt soms ook langzaam. Dat proces maken wij nu mee. Eigenlijk is het ook mooi. Het sterven als een proces. Het duurt meerdere dagen. De zorg is optimaal. De familie heeft alle tijd om afscheid te nemen. De emoties worden over meerdere dagen verspreid. Ik ervaar het als goed.

De avondzon zakt langzaam. De nacht valt.
En ik vond het fijn om die gedachte nog even met jullie te delen.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Tien tweedehands handwerkboeken

Collage tien tweedehands handwerkboeken
Tien oude (maar voor deze website nieuwe) boeken toegevoegd. Ze stonden al klaar in mijn conceptenmap en ik hoefde ze alleen maar te publiceren. Bezig-zijn met mijn handwerk- en boekenhobby vind ik al heel lang leuk, maar ik realiseer me ook al heel lang dat ik vaak boeken in handen heb die eerst van iemand anders zijn geweest. Misschien heeft een bepaald boek veel voor iemand betekend. Misschien heeft een oudere mevrouw een groot tafelkleed gehaakt uit een Durable-boekje. Of zocht ze in de zestiger jaren uit hoe de punch-kaarten werkten voor haar nieuwe breimachine. Of misschien breide ze truien “voor alle seizoenen“. Mijn schoonmoeder deed dat in ieder geval wel: in alle seizoenen breide ze truien voor kinderen en kleinkinderen. Tot haar laatste breiwerkje onafgemaakt een paar jaar naast haar stoel bleef liggen. Zij is nu al een tijdje in het winterseizoen van haar leven geweest en binnenkort loopt haar leven af. Voor mijn bloglezers is het misschien helemaal niet leuk als ik telkens de associatie leg met wat op dit moment in het leven van mijn man en mij zo op de voorgrond is. Dus dacht ik: vanmorgen publiceer ik gewoon deze boeken die ik al eerder had voorbereid. Maar dan merk ik: telkens keren m’n gedachten toch weer terug naar wat ons zo bezig houdt. Maar ik keer ook weer terug naar het begin van dit blogje: bezig-zijn met oude handwerkboeken is leuk (en geeft me ook even wat ontspanning). Misschien zit er voor jullie ook nog wat bij. Zoals de Patchwork Kleurengids, het Jeruzalem Borduurboek (dat is samengesteld door Ann Roth, die nog meer mooie boeken heeft samengesteld). Of: Quilt Art, met de mooie toevoeging: “Moving On”. Dat laatste boek is meer voor verzamelaars, maar al die informatie kun je ook lezen bij de diverse boeken in m’n shop.
Voor mij nu ook weer ‘moving on’: op weg naar een ziekenhuis om te waken bij iemand die mij lief was. En ik mag zeggen: dat is óók een móóie taak!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Uitzicht onder een waterval

Uitzicht vanuit waterval park oude Loo
Dit is het uitzicht van onder een waterval. De foto nam ik een maand geleden in mijn eigen stad. Het was een zonnige zondag in mei en ik vond het zo’n mooi plekje dat ik dacht: hier wil ik ook nog wel eens met wat anderen naar toe. Nu is het weer zondag en heb ik deze waterval-foto opgezocht. En ik heb nog meer foto’s die ik die dag maakte:

Ontrollend varenblad
Ontrollend varenblad aan de oever van een verborgen vijver. Slechts twee maanden per jaar mag het publiek daar komen. De verborgen vijver ligt in het paleispark het oude Loo. Toen we daar waren, was er ook een plannetje aan het ontrollen. Toen ik daar op die zondag was, genietend van al het moois rond dat paleis, had ik net twee dagen eerder op mijn blog geschreven dat ik wel met een aantal bloglezers naar een theetuin zou willen gaan. Dat blogje (“Theedrinken en misschien een ontmoeting“) werd de afgelopen maand één van mijn populaire blogjes (wat betekent dat het vaak werd aangeklikt). En ik kreeg er leuke reacties op, ook per mail. Maar het plannetje kon zich nog niet verder ontrollen. En mijn toezegging om er nog op terug te komen, had ik nog niet waargemaakt. Dat doe ik dan nu.

Kasteel het oude Loo
Mijn gedachte was: we kunnen wel met elkaar naar een mooie theetuin gaan (eerst een paar uurtjes bij mij thuis een ontvangst, waarbij ik wat van mijn handwerk en boeken laat zien, en daarna op de fiets naar die theetuin). Maar we kunnen óók met elkaar een wandeling maken in dat paleispark. Lijkt me ook erg leuk om samen te doen! En om het alvast wat handwerkerig te laten zijn, nam ik gelijk weer een foto van de tapisserietas die ik toen bij me had.
Maar het bleek in die weken toch niet zo goed uit te komen om dat te organiseren. Er was teveel anders wat me bezighield en liet ik het plannetje maar even rusten.
Inmiddels is dat paleispark weer voor publiek gesloten. Maar nu ik deze foto’s heb laten zien, neem ik me voor: volgend jaar misschien? Dan nodig ik wat bloglezers uit om met elkaar daar te gaan wandelen!

Tapisserie-tas-met-vogeltje
De dag dat ik daar was waren de vogeltjes prachtig aan het fluiten en het is echt een heel mooi plekje waar je om die vijver heen kunt lopen. Rechtsboven zie je de waterval. Je kunt er bovenop staan, maar ook van onder naar het vallende water kijken.

Waterval paleispark het Loo
Sommige plekjes zijn zo mooi, daar kom je van tot rust.
Wij zitten nu in een periode van rust en verstilling. We beleven bijzondere dagen met onze familie. Dagen van verstilling en overpeinzing. Dagen van verdriet en afscheid. Het zijn intense dagen. M’n toezegging om een theetuin-ontmoeting te organiseren kan ik nog steeds niet waarmaken. Dat komt later wel weer.
Als een leven ten einde loopt, dan is er een waterval van gedachten en emoties. Maar er is ook uitzicht. Uitzicht op een eeuwigheid.

Uitzicht vanuit waterval park oude Loo

Lees reacties (2) of geef een reactie

Veranderingen in de zorg

Gehaakte pannelappen
Een aantal jaren geleden verhuisden mijn schoonouders naar een zorg-appartement. Als er een bewoner is overleden, dan komt er weer een plekje vrij voor een nieuwe bewoner. Zo gaat dat. De “veranderingen in de zorg” zijn vaak in het nieuws geweest vaak in negatieve zin en dan ging het natuurlijk vaak om allerlei financiële constructies en situaties. Maar de positieve kant mag ook wel eens genoemd: in het appartementje waar deze pannelappen hingen, was de zorg uitstekend. Mijn schoonouders hebben daar nog een paar jaar fijn gewoond, eerst samen en later mijn schoonmoeder alleen. Toen ze daar kwamen wonen, hingen deze pannelappen nog in het kleine keukenblokje. Die waren blijven hangen van de vorige bewoner. En al de jaren dat m’n schoonmoeder daar nog woonde bleven ze hangen. Ik maakte er wel eens een opmerking over dat ik ze mooi vond, maar meenemen… nee, dat mocht niet. Ook al kookte ze allang niet meer zelf.
Maar nu moest mijn schoonmoeder zelf ook nog een ‘verandering in de zorg’ ondergaan. Ze werd ziek en moest elders verpleegd worden. Ze zou niet meer terug kunnen naar haar oude plekje, en vorige week begonnen we als familie vast wat op te ruimen. Ze knapte weer wat op en er zou een plaatsje vrijkomen in een ander huis, met nog meer zorg. Vandaag zou ze daar naartoe verhuizen, maar het liep anders. Ze werd nog zieker en ineens wilde het niet meer. Nu zijn we om de beurt bij haar en dat is fijn. We genieten van die intense momenten bij haar. We zingen voor haar, we houden haar hand vast. We laten haar foto’s zien. We hebben haar bedankt voor haar liefde voor ons. En we stellen haar gerust. Zo maken we samen mooie en vredige uren mee.

Intussen staat de stoel in haar oude appartement leeg. Deze week was ik daar en nam ik deze foto. Het kussen maakte ik lang geleden voor haar en het lag altijd in die stoel. Geen verhuizing naar een ander appartement vandaag. Misschien wel een andere ‘verhuizing’.

Geknoopt smyrna kussen in stoel

Lees reacties (2) of geef een reactie

Namen op merklappen

Collage vier merklappen Noordbarge
Vier meisjes uit Drenthe (zusjes en misschien een nichtje) maakten allevier een merklap. Die lapjes horen bij elkaar te blijven, vond ik en ik was dan ook blij dat ik dit voorjaar deze vier merklappen kon verkopen aan een liefhebber. Zij had al vaker onderzoek gedaan naar de achtergronden van de namen en jaartallen die op oude merklappen staan vermeld. Honderd jaar nadat deze lapjes zijn gemaakt, kunnen wij nog de namen van de maaksters lezen en die intrigeren om meer te weten over de levens die bij die namen hoorden. Ik vind dat ook heel mooi van onze tijd: er zijn vrouwen die zich interesseren voor de historie en die aan de hand van dit soort overgeleverde merk- of stoplappen dan een onderzoek doen naar de achtergronden. Daardoor kunnen we ons allemaal nog meer realiseren dat het niet zomaar ‘interessante lapjes’ zijn, maar dat de maaksters destijds meisjes en jonge vrouwen waren aan wie we ons kunnen relateren. Hun levens zijn veelal voorbij, maar via hun nagelaten merklapjes lezen we toch weer even hun namen.

En nu heb ik óók sinds een week zo’n merklapje bij mij thuis hangen. Eentje die ik beslist niet ga verkopen. Het is een ingelijst merklapje waar een voor mij bekend verhaal achter schuilgaat, want ik ken de maakster al 40 jaar.  Dat lapje is nu nog te persoonlijk om het op mijn blog te laten zien. Het is het merklapje van mijn schoonmoeder. Een paar maanden geleden werd ze ziek en het werd duidelijk dat zij niet meer terug kan naar haar huisje. Een week geleden begonnen we met de familie alvast wat op te ruimen. Hoe zou het verder gaan? Dat wordt deze dagen steeds duidelijker. Het was een intensieve week voor ons. En er ligt opnieuw een drukke dag voor ons. Ik heb eigenlijk niet echt tijd om te schrijven. Maar ik ervaar ‘even bloggen’ ook als mooi. Ik mag even wat met jullie delen. Ik probeer dat op zo’n manier te doen dat het niet al te persoonlijk wordt. Voor vanmorgen dus deze gedachte: op elk merklapje staat een naam en die naam hoort bij een leven. Vandaag ben ik opnieuw intens betrokken bij het leven van mijn schoonmoeder.

(Als het straks weer wat rustiger is, heb ik nog wat meer van dit soort merklappen te koop. Daar is in deze tijd veel belangstelling voor.)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Verlangen naar de zee

Borduurwerk vissen
De zee, de zee…. ik verlang naar de zee! Ik verlang naar heel ver weg te gaan naar een eiland en daar een week in een vakantiehuisje zitten en dan urenlang voor me uitkijken naar de oceaan. Kijken hoe het water hoog opspat tegen de rotsen. Een eindje rijden over het eiland met een thermoskan koffie en een stoeltje achterin de auto om ergens op een rotspunt het spel van wind en water gade te slaan. En een wandeling maken over glibberige paadjes waarlangs geen bomen groeien. En dan met longen vol frisse zilte zeelucht weer terug naar het huisje. En dan urenlang haken aan m’n stola van Wibrawol. En dan moe gaan slapen maar je er eerst over verwonderen dat het nou nog stééds licht is. En dan de volgende ochtend wakker worden terwijl de zon alweer hoog aan de hemel staat. “Het lijkt wel of het nauwelijks nacht is geweest” zeggen we dan tegen elkaar en dan gaan we gauw ontbijten en trekken we er weer met onze stoeltjes en thermoskan en boterhammen op uit. Nòg meer opspattend water tegen onwaarschijnlijk hoge rotsen!

Daar verlang ik naar. En nu slaak ik dan maar eens een diepe zucht (zonder zilte zeelucht Tas vissenin te ademen). Ik weet niet of dat allemaal wel gaat lukken.
Wat wèl lukte was om jullie mijn eerste tas te laten zien die ik lang geleden maakte. Dit is één van mijn eerste borduurwerkjes die ik op een ‘tweedehandsmarkt’ vond en ik vond het zo schattig. Twintig jaar geleden was het denk ik, en ik naaide het op een reclame-tas. Vervolgens gebruikte ik die tas nooit, want dat deed je niet in die tijd. Wie liep er nou met zoiets? Nu zou het wel kunnen, maar nu kan ik hem niet meer vinden. Alleen deze oude foto. Ach …. gaat het wel goed met me? Ik kan de boel niet meer vinden, en ik blog soms pas ’s avonds in plaats van ’s ochtends. Het is hier zo druk met van alles. En ik verlang gewoon even naar vakantie!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Drie tapisserietasjes: hond, poes, paard

Tapisserietassen aan hek
Deze tasjes heb ik met liefde gemaakt en ik plaats ze nu in m’n shop. Nog wel even voor de duidelijkheid: ik gebruikte borduurwerkjes die ik niet zelf maakte. Ze zijn ‘tweedehands’ en ik vond dat ze ook een ‘tweede kans’ mochten krijgen. Want zo komen ze heel wat mooier tot hun recht dan in de rommelhopen waar ik ze vond en kocht.

Een paar jaar geleden begon ik met het maken van tapisserietasjes en daarvan heb ik er een aantal zelf in gebruik. Er is altijd wel iemand die er een opmerking over maakt en de tas bewondert. Eén tas plaatste ik vorig jaar al in m’n shop, met de bedoeling dat er nog meer bij zouden komen, maar de stoere zeeman bleef lange tijd ook de eenzame zeeman. Maar de “man met pijp” krijgt nu wat gezelschap van deze huisdieren: hond, poes en paard.
Deze tasjes zijn vrij klein en daarom geschikt als je weinig mee wilt nemen. Ik gebruik mijn kleine tasjes vaak in combinatie met een grotere. Het kleine tasje voor m’n portemonnee waar ik dan makkelijk bij kan, en de grotere voor de boodschappen.
Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden en wie straks met een tapasserietas-met-hond, een tapisserie-tas-met-poesje, of een tapisserietasje-met-paard rondloopt!

Drie tapisserietasjes

Laat wat van je horen en geef een reactie

Manden uit binnenland en buitenland

Mandenmakerij in Zuiderzeemuseum
“Van manden kun je nooit genoeg hebben” zei een vriendin met wie ik vorige week in het Zuiderzeemuseum was. We liepen langs een huisje waar een mandenmakerij in was gevestigd. “Hé, vind jij dat ook?” reageerde ik. En ik was het helemaal met haar eens. Deze Nederlandse mandenmakerij toont een collectie manden die van wilgentenen en riet zijn gemaakt en die kenmerkend zijn voor de functies die ze gedurende vele eeuwen hadden. In andere delen van de wereld is weer ander materiaal beschikbaar en zijn er andere gebruiksdoelen. Buitenlandse manden heb ik altijd prachtig gevonden! Ik ben al een paar keer verrast geweest om te merken dat andere handwerkliefhebbers hun liefde voor ‘handwerk’ ook niet beperken tot textiel, maar dat manden daarbij horen. Zo heeft Henriëtte Beukers in haar boek ‘Rondom Textiel‘ ook heel wat pagina’s over buitenlandse manden geschreven en zij vind het ook vanzelfsprekend dat liefde voor textiel automatisch insluit dat je ook een voorkeur voor manden hebt. Ik vind het heel mooi wat vaardige handen kunnen maken met stug materiaal. Dit weekend kocht ik op een rommelmarkt nog een leuk mandje omdat ik het te mooi vond om te laten liggen. Ik heb er een boekje ingelegd: “Traditions in transition” (Contemporary Basket Weaving of the Southwestern Indians) en dat plaats ik in m’n shop. Een leuk boekje met mooie foto’s en veel achtergrondinformatie, voor wie wat diepgaander geïnteresseerd is in de achtergronden van manden die worden gemaakt in ZuidAmerika. Een paar foto’s van bladzijden uit die boekje (die ik in de galerij plaats) laten zien dat dit handwerk daar vooral door vrouwen werd en wordt uitgevoerd. Kunstig geweven en gevlochten mandjes die jarenlang meegaan.

Boek over Basket Weaving

Lees reacties (2) of geef een reactie

Patchworkboeken

Patchworkboeken

Dit is een gedeelte van de quiltboeken die ik te koop heb. Veel boeken uit de zeventiger en tachtiger jaren, toen patchwork in Nederland populair begon te worden, met bekende namen zoals van Karin Pieterse. Maar ook een paar mooie nieuwe uit onze tijd, zoals de twee bovenste op de foto: Scrap Quilts en Eigentijdse Quilts. Je vindt ze in m’n shop.

Een naam die in de Amerikaanse quilt-wereld bekend is, is Maggie Malone. Zij schreef meerdere boeken met patchwork-patronen en sommige werden ook in het Nederlands uitgegeven. Ik heb een 5500 Quiltpatronenmooi boek waar maar liefst 5500 quiltpatronen instaan. Eigenlijk staat dat er niet goed: het zijn patronen van ‘blokken’, en niet van quilts. Het is een immense hoeveelheid en het is dan ook een dik boek. Sommige van deze ‘blokken’ zijn echte klasssiekers die zijn overgenomen uit museumcollecties. Andere zijn jarenlang van vriendin op vriendin doorgegeven of generaties lang in families bewaard voordat ze uiteindelijk werden gepubliceerd. Bij een groot deel van de patronen staat deze historische informatie ook vermeld. Dit mooie en dikke exemplaar is nieuw en haast nergens meer verkrijgbaar. Volgens de achterflap is het ‘onmisbaar voor iedere quilter’.  Het leuke van dit boek vind ik ook al die namen die aan de blokken werden gegeven:

Crosswords, Trip Around the World, Railroad Crossing, Southern Star, Starry Lane, Grandmother’s Choice, Old Maid’s Puzzle, Coronation Block, Spiral Log Cabin, Snowball, Falling Timber, Broken Dishes en nog véél meer. Vijfduizend vijfhonderd om precies te zijn….

Lees reacties (2) of geef een reactie

Gebroken tegeltjes

Blauw kussen op berg gebroken tegeltjes
Een paar dagen geleden was ik in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen en daarover was ik nog niet ‘uitverteld’. Als eerste bezocht ik het ‘Binnenmuseum’ wat bestaat uit een paar met elkaar verbonden oude huizen. Constructies van staal en glas zorgen voor spannende accenten in de oude architectuur en maken ook om die reden een bezoek interessant. Na binnenkomst keek ik eerst héél verrast om me heen omdat de ruimte zo licht en origineel en indrukwekkend toont. En toen ik nog met m’n ogen stond te knipperen zag ik in een hoek een hoge berg van gebroken tegeltjes. Eerste reactie: “Wat is dàt nou?” Haast niet te geloven zo hoog als die stapel is! Zou dat allemaal uit beerputten zijn opgeduikeld?

Voor deze dag in Enkhuisen had ik een oud zelfgemaakt kussen (en een gehaakt tasje) meegenomen en dat haalde ik gelijk maar tevoorschijn. Dat kon ik wel even op die berg leggen. Weer thuis wilde ik wat opzoeken over deze stapel en keek ik nog eens op de website van het Zuiderzeemuseum en zag dat je via googlemaps (‘streetvieuw’) een eindje naar binnen kon kijken. Net zover als deze stapel, die je dan nog wat meer in perspectief kunt zien. Misschien leuk voor mensen die ook nog naar dit museum willen. Mocht die streetvieuw te ingewikkeld zijn, dan kan je die tegeltjesberg ook via deze link zien.

Vroeger werden deze tegeltjes veel toegepast rond de kachels in de huizen. Maar sommige motieven werden ook omgezet in borduurpatronen. Twee hele leuke geborduurde tegeltjes heb ik in m’n shop: Hond en Tulp.

Geborduurde oudhollandse tegeltjes

Laat wat van je horen en geef een reactie

Op een deken in het bos

Kussens kruissteen en geknoopt
M’n kruissteek-werk waarvoor ik een oud etnisch ontwerp gebruikte is eindelijk af. Ongeveer een jaar geleden liet ik hier een foto zien van een patroon wat ik al sinds m’n tienertijd had bewaard. Na al die jaren besloot ik dat patroon te gaan gebruiken. Ik wilde op grove stramien werken en kleuren gebruiken waarvan ik zelf nog resten had. Dat laatste viel niet mee: het is veel makkelijker om naar de winkel te gaan en uit te zoeken en te kopen wat je mooi vindt. Maar de uitdaging om zelf een evenwichtige compositie te maken met resten die je nog hebt, is veel groter. Het borduren zelf is niet zoveel werk, maar toch lag het telkens maandenlang stil. Nu had ik dan na lange doorlooptijd toch de boel weer eens tevoorschijn gehaald Gehaakte deken in bosen hoopte dat een geschikt bolletje rood genoeg zou zijn. En ziehier: Af!

Het voornemen om er nu ook gelijk een kussen van te maken werd doorkruist door een tropische dag. Géén weer om de naaimachine tevoorschijn te halen. Eerst werkte ik de ochtenduren in de tuin. Het was zò lang somber weer geweest dat daar nu wel een inhaalslag nodig was. Maar daarna werd het zo warm dat ik vond dat er nog maar één optie was: naar het bos! Onderweg kwamen we nog een kringloopwinkel tegen, en daar kocht ik een geknoopt kussen. Past goed bij m’n eigen borduurwerk.

Het was toen zo warm geworden dat ik m’n gehaakte deken op de grond legde en daar gingen we wachten tot de lucht bedekt werd met sluierbewolking. Binnen tien minuten was de felle zon omfloerst en werd het haast wat somber. Wat ging dat snel!
Een handwerk maken gaat – in tegenstelling – helemaal niet snel, maar ik ben blij dat ik deze tussenstap nu kan laten zien.
Hier vind je nog een vroegere update van dit kussen-in-wording.

Gehaakte deken over boomstam

Lees reactie (1) of geef een reactie

Klederdrachtrokken

Klederdracht rokkken aan waslijn in Zuiderzeemuseum
In mijn shop had ik een tijdje twee klederdracht-rokken te koop. Ze werden deze week besteld (door een klederdracht-deskundige) maar eerst kreeg ik er nog wat vragen over: zijn er twee of is er één split in de rok? En heeft de sluiting een haak-en-oog of een knoopsgat?
Op mijn beurt had ik ook weer een vraag: Weet je in welke streek deze rokken zijn gedragen? Haar antwoord was dat deze zwart-wit-gestreepte stof in verschillende drachten van Nederland werd gebruikt. Ook kreeg ik nog meer informatie over hoe er met de hoeveelheid of dikte van de tussenrokken werd gespeeld afhankelijk van het weer. En al die informatie gaat zij  verwerken in een nieuw boek over klederdrachten en dat is opnieuw een illustratie dat dit Hollandse erfgoed in de belangstelling staat en dat er veel inzet is om de kennis die er nu nog is te beschrijven en te bewaren voor latere generaties.
Voordat ik de rokken op de post deed, vroeg ik of ze ook nog belangstelling had voor Klederdracht rokkeneen klein kinderrokje, wat ik tegenkwam toen ik de grote rokken tevoorschijn haalde. Nee, zo-één had ze al. Dus toen plaatste ik het kinderrokje ook in m’n shop.
En toen ging ik de volgende dag naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Daar staan veel oude karakteristieke en authentieke huisjes (ergens anders afgebroken en in het museum weer helemaal opgebouwd!) die een beeld geven van het leven van vroeger, met name in plaatsen waar ook klederdracht werd gedragen. In en aan de huisjes is ook van alles te zien om het beeld zo goed mogelijk in te vullen. Gelijk bij binnenkomst van het Buitenmuseum stonden deze huisjes, met de waslijn ervoor. De kleren die daaraan werden opgehangen werden in het touw bevestigd, dus zonder wasknijper. En die voorste rok lijkt twéé splitten te hebben. Wat leuk om te zien, want door die vraag eerder deze week was ik me nu bewust geworden dat er dus verschillende wijzen zijn waarop die rokken werden gedragen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geel en oranje geweven wandkleed

Geel geweven wandkleed
We hadden een tropische dag vandaag, maar voor het eind daarvan was ‘code oranje’ afgegeven vanwege zware buien.
Dit wandkleed kocht ik een tijdje geleden en ik was er helemaal weg van. Ik hing het op en de hele kamer was gelijk zonnig!
In de zeventiger jaren werd volop geëxperimenteerd met alternatieve manieren om textiel te verwerken, wandkleden te maken, te weven en te macrameeën.Dit wandkleed vind ik een mooie representatie van die tijd. Maar voor elke tijd en elk seizoen geldt dat de zonnige dagen en de regenbuien elkaar afwisselen. Na een ongelooflijk warme dag (waarop ik er niet eerder toe kon komen om te bloggen), is ‘code oranje’ realiteit geworden en regent het nu en plaats ik dit zonnige wandkleedje in m’n shop. Voor wie graag wil dat de zon in de kamer toch elke dag schijnt!

Vier oude handwerkboeken
Zelf ‘iets textielerigs’ maken kan natuurlijk ook! En misschien zijn deze typisch jaren-zeventig boeken daarbij behulpzaam.
Textiel in beeld, Weef met plezier, Stof, steken en vorm, Spelen met stof.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Holland: zeevarende en handwerkende natie

Zuiderzeemuseum Enkhuizen
Het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen is één van de mooiste musea in ons land. Het bestaat uit een Binnenmuseum en een Buitenmuseum, wat pal aan het IJsselmeer ligt. Het was vandaag uitzonderlijk mooi weer, en ik had de uitzonderlijke gelegenheid om het lange eind over de Houtribdijk te rijden (links en rechts een half uur lang alleen maar water!) en samen met een vriendin naar dit mooie museum te gaan.

Merklap Zeilboten ontwerp Mies Bloch
Eerst bezochten we de tentoonstelling in het Binnenmuseum, die vorige week geopend is. Hiervan heeft Berthi een mooi verslag gegeven, wat hier nog is na te lezen. Ook ik heb een hele tijd vol bewondering naar de stoplap van Sophia van Wijck Stoplap Sophia van Wijckgekeken: prachtig! In totaal zijn er meer dan 80 merk- en stoplappen  te zien van rond de Zuiderzee. De tentoonstelling loopt nog tot eind oktober en ik kan van harte aanraden om de moeite te nemen om hier naar toe te gaan (als je geïnteresseerd bent in Merk- en Stoplappen en Borduurlappen. In een later verslag wil ik nog meer foto’s laten zien van deze tentoonstelling. Voor nu laat ik alleen nog de merklap zien van het ontwerp van Mies Bloch. Deze heeft in het Grote Kruissteekboek (helaas uitverkocht in mijn shop; ik ben steeds op zoek naar nieuwe exemplaren) gestaan. Van het bovenste motief is een ansichtkaart gemaakt (die liet ik vorige week op mijn blog zien). Ik heb nog wel één exemplaar van dit losse patroon te koop.

Straatje in Zuiderzeemuseum
Ondanks dat het een erg mooie tentoonstelling was, wilde ik na anderhalf uur graag weer naar buiten! Het Buitenmuseum lag te glanzen in de zon en ik hoorde de nauwe straatjes roepen: “Komen jullie nou eindelijk?” En daar liep ik dan eindelijk weer langs de oude huisjes. Voor vanavond nog even een paar impressie-foto’s.
Blauw kussentje voor oud raam
Ik had een oud kussentje meegenomen van thuis en vond wel wat plekjes waar ik dat kon ophangen. Voor mij is dit kussentje bijzonder: ik maakte het lang geleden toen ik vlakbij Enkhuizen woonde. Toen was er nog geen sprake van dat je zomaar tien verschillende foto’s maakte van een handwerkje. Ik denk dat ik aan een soort inhaalslag bezig ben, want ik vind het nu leuk om al dat handwerk te fotograferen op karakteristieke plekken. Zoals hier:

Blauw kussentje in Zuiderzeemuseum
Het leuke van de openluchtmusea is de bijdragen van vrijwilligers die de huisjes ‘bewonen’ en een levendige indruk geven aan het stadje en de hele dag door uitleg geven aan toeristen. Zo’n dag is al gauw te kort als je alles mee wilt maken want er is heel veel te zien.

Gehaakt tasje aan hek in Zuiderzeemuseum
Ik had nog een ander tasje bij me en dat kon nu ook een fotosessie krijgen. Ik was er op tijd aan begonnen (dacht ik) om het af te hebben vóór de viering van 70 jaar bevrijding. Maar ik raakte de bol rood kwijt en die vond ik pas afgelopen weekend weer terug. Toen maakte ik het tasje af en sloeg de twijfel toe: zal ik dit nog wel laten zien op m’n blog? Maar in zo’n oud-Hollandse omgeving kan zo’n tasje wel weer. De volgende foto vind ik zelfde mooiste:

Gehaakt tasje in Zuiderzeemuseum
We zagen nog een filmploeg die figuranten filmde. En we voelden onszelf ook een soort figuranten in een andere wereld.

Figuranten in Zuiderzeemuseum
Huisje in Zuiderzeemuseum Enkhuizen
Een wereld die op zo’n prachtige zomerdag ongelooflijk pittoresk is en zich van z’n mooiste kant laat zien.
Maar ook een wereld waarin de vroegere armoede ook duidelijk zichtbaar is.
Een wereld waarin klederdracht een grote rol speelde.  En waarin het heerlijk was om rond te lopen.

Schapen in Zuiderzeemuseum
Morgen nog zo’n mooie dag!

Lees reacties (7) of geef een reactie

Tapisserietas: ode aan de sterke vrouw

Tapisserieschilderij spinnende vrouw

“Ode aan de ijverige vrouw”, daar schreef ik vorig jaar een blogje over op internationale vrouwendag. Wat hebben vrouwen in de geschiedenis enorm hard gewerkt om hun gezinnen gevoed en gekleed te houden. Deze vrouw achter haar spinnenwiel vind ik daar een symbool van. Maar achter schilderij-glas komt ze niet zo goed tot haar recht. Ik haalde alle nietjes los, en trok het borduurwerk uit de lijst en maakte er een Tapisserietas van.

Tapisserietas
Om de tas uit te proberen nam ik hem een paar keer mee, maar ik wilde ook dat hij nog wat nieuw bleef dus was ik er voorzichtig mee. Bij deze tas was ik blij met de rand van stramien (waarop de gebruikte kleuren waren weergegeven). Die zorgde voor wat extra stevigheid waardoor de tas goed in model blijft en niet gelijk slap naar beneden gaat hangen bij gebruik. Dus m’n tip aan anderen is dan ook om die rand (ook als er veel nietjes in hebben gezeten) toch niet af te knippen want hij geeft die extra stevigheid.

Tapisserietas bij boomstammen
De tas maakte ik vorig jaar al en nu heb ik hem tevoorschijn gehaald. Al die tijd lag hij te wachten tot een goede gelegenheid om hem aan iemand kado te geven. In feite heb ik hem speciaal voor haar gemaakt: een sterke jonge vrouw die heel veel moeilijkheden in haar leven moest overwinnen en daar kort geleden een boek over publiceerde. Ik geef hem aan m’n vriendin (en die geeft hem dan aan haar dochter) en daarna gaan we samen naar het Zuiderzeemuseum in Noord Holland! Anderhalf uur rijden, dus nu gauw op weg!

Ik moet trouwens zelf ook even een ‘sterke vrouw’ zijn om dat allemaal voor elkaar te krijgen. So what’s new? We hebben allemaal zo onze strubbelingen. Maar gelukkig zijn er ook die mooie dagen, waarop we weer kunnen bijtanken! Allemaal een fijne dag gewenst, en als het nodig is: ‘sterk zijn!’

Lees reactie (1) of geef een reactie

Geschenken in kruissteek zelf maken

Boek Geschenken in Kruissteek zelf maken
Het boek “Geschenken in Kruissteek zelf maken” heb ik al heel lang. Ik maakte het speldenkussen wat op de voorkant staat afgebeeld, en ik maakte het naaldenboekje uit het hoofdstuk “Kleine cadeautjes”. Dat laatste vond ik zo’n leuk patroontje Opengeslagen naaldenboekjedat ik er nog twee maakte. Inderdaad: om als geschenk weg te geven! Van dit leuke boek met geschenk-ideeën om te borduren vond ik nu nog een ander exemplaar en dat plaats ik in m’n shop. Dit soort kruissteekboeken-verouderen niet en het weggeven (of ontvangen) van zo’n naaldenboekje is nog steeds heel leuk!

Nog een opmerking over de afwerking: in het midden van een naaldenboekje naaide ik een gedraaid koordje waarbij ik een paar draden perlé-garen gebruikte. Dit is een illustratie van waar perlé-garen voor kan worden gebruikt. De katoenen draad is gemerceriseerd (dat wil zeggen: glanzend gemaakt door een behandeling met alcalische vloeistof) en door die speciale glans en stevigheid is het heel geschikt voor het draaien van koorden.

Drie dezelfde naaldenboekjes

Lees reactie (1) of geef een reactie

Zijden tasjes voor een goed doel

Twee patchworktasjes uit Kyrgyzstan

Etnisch handwerk komt steeds meer in de belangstelling en ook vorige week op een grote Pinkstermarkt liep ik weer langs een paar kramen waar mooi handwerk uit andere landen te koop werd aangeboden. Er zijn altijd mensen die vanuit ideële overwegingen handwerk kopen in landen waar ze de plaatselijke bevolking willen helpen, en dat dan in Nederland te koop aanbieden. Ik vind het altijd jammer dat daar op zo’n markt of braderie minder belangstelling voor is dan voor de oliebollen en de suikerspinnen. Mijn gedachte is dat ik Tasje met patchwork aan marktkraamaltijd wel wat wil kopen op zo’n kraam. Het doorverkopen op mijn blog lukt nog niet zo goed, maar misschien komt dat nog. In ieder geval kocht ik toch nog een keer zo’n tasje en toen ik ze weer zag. Eerder zag ik deze tasjes op een Bevrijdingsfestival (hier het blogje en de foto’s daarvan). De mensen van deze stichting zijn actief om hun waren bij de mensen (lees: handwerkliefhebbers) te brengen. En ze pakken dat ook slim aan: in plaats van de concurrentie met de suikerspinnen en stroopwafels aan te gaan, zoeken ze de eetgelegenheden juist op. Een paar dagen geleden was het Nacht van de Fooi en de stichting Geefeenkoe.nl (die dit handwerk importeert en doorverkoopt) mocht ook een deel van de fooien in ontvangst nemen. Leuk idee, maar ik vind zo’n zijden tasje nòg leuker! Je vind ze allebei in m’n shop: het oudere tasje(met pineapple motief) en nu het nieuwe tasje erbij.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vernaaide linten van Marken

Vernaaide linten van Marken
Het Marker borduurwerk is onder te verdelen in Witwerk, Stopwerk, Sneewerk en niet vergeten het veelkleurige Kruissteekwerk. De laatste jaren staat al dit borduurwerk weer volop in de belangstelling en er zijn vrouwen die met elkaar de technieken opnieuw leren en een ‘pronkrol’ maken waarop al dat borduurwerk met elkaar wordt gemaakt. Eén van de initiatiefnemers hierin is Marcella van Oost (van de blog Nuttig en Fraai) en hier is een blogje van haar te vinden waarop ze een ontmoetingsdag in Marken beschrijft die in april werd gehouden. Wat bijzonder om met een grote groep handwerkliefhebbers samen zo’n dag op Marken te hebben. De foto’s die ik heb gezien zagen er prachtig uit!
Er is ook een E-cursus die ontwikkeld door Margreet Beemsterboer van de website Needlesatwork waarin geleerd wordt om  Spreitjes, Bauwtjes, Beffies, Letterlapjes, Keelbandjes en nog veel meer te maken. En Vernaaide Linten. Kenmerkend voor deze geborduurde randen is het veelal zwarte borduurwerk maar er zijn ook andere kleuren. Ik was bij iemand op bezoek die een collectie van deze mooie vernaaide linten te koop heeft en zocht er één uit die het meest leek op mijn eigen rand die ik als tiener vroeger borduurde. Ik had daar ergens een patroon van gezien en borduurde dat na en maakte er een ceintuur van. Ik heb dat ding tientallen jaren in huis gehad en me nooit gerealiseerd dat dat dus een ‘Marker’ patroon was! Blij dat ik het nu weet! In deze tijd met al die aandacht voor Marker borduurwerk is het ook haast niet mogelijk om het nìet te weten, want op veel handwerkblogs (van mensen die meedoen met de E-cursus voor de Marker pronkrol) staan prachtige foto’s. Borduur-liefhebbers die alsnog willen aansluiten bij die cursus kunnen dat elk moment nog doen (kosten zijn 30 euro).
Mijn eigen geborduurde Marker rand bewaar ik (hieronder op de foto), maar het authentieke vernaaide lint wat ik laatst kocht uit de collectie op de bovenste foto, plaats ik in m’n shop.
Mochten er liefhebbers zijn van vernaaide linten die één van de andere exemplaren op de foto willen kopen, dan breng ik hen graag in contact met degene die deze verkoopt.
Geborduurde zwarte randen

Laat wat van je horen en geef een reactie

DMC-Winkel-Display

DMC Winkel Display
Het winkelbelletje gaat. “Goedemorgen mevrouw, waarmee kan ik u van dienst zijn?” “Nou, ik wou graag een schortje borduren en de buurvrouw zei dat ik daarvoor Perlé-garen moet gebruiken. Maar dat ken ik niet, weet u misschien wat het is?” “Loopt u maar even mee, dan zal ik het u laten zien.” En in het bomvolle winkeltje loopt de verkoopster naar haar stevig kartonnen display waarop een streng blauwe Perlé-garen is bevestigd. En ook het hele produktieproces van ruwe katoen naar glanzend garen is erop uitgebeeld. “Wat mooi om te zien!” zei de klant in misschien wel 1960. “Ja, de buurvrouw had gelijk en nu snap ik wat er zo mooi is aan dat garen! Daar wil ik wel graag een strengetje van.” En met volle aandacht bestudeert ze nog even de verschillende steken die ze voor haar schortje kan gebruiken: Platte steek, Festonsteek, Flanelsteek, Vlechtsteek…. Dat gaat vast heel mooi worden!

Dat verzon ik zomaar even; zulke gedachten komen gewoon op als je dit oude DMC display ziet. Of het echt uit 1960 stamt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het zò weer de winkel in kan! Naast internet-verkoop zijn er nu gelukkig weer heel veel leuke handwerkwinkels en daar zou zo’n nostalgisch display best bij passen. Maar natuurlijk ook leuk voor een handwerkverzamelaar. Rechts zijn nog wat steken voor haakwerk zijn afgebeeld. In m’n shop laat ik meer detailfoto’s zien. Mooie nostalgie!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Tapisserie schilderijen

Tapisserie schilderijen
Dit weekend al mijn verzamelde tapisserie-schilderijen eens tevoorschijn gehaald. Sommige zijn al verwerkt tot tas, en andere zitten nog in de lijst. Het Melkmeisje van Vermeer is mijn favoriet, daar heb ik er inmiddels vijf van. Het wordt wel tijd om nog eens wat in m’n winkeltje te zetten! Het maken van een tapisserie-tas is nog best wel wat werk. Vooral als je eerst een paar honderd nietjes moet losmaken. Heeft iemand dat wel eens gedaan? Ik haalde een tapisserie-werk los uit de lijst en kwam daarbij dicht op elkaar geniete bevestigingen tegen die moeilijk eruit te halen zijn. Ook  het beslissen welke achtergrond ik ga gebruiken is enigszins tijdrovend. Het ene stuk ribstof past beter bij het kasteel of de stoere zeeman, en een stuk fluweel kan ik goed bij een romantisch tafereel gebruiken. En zo groeit er een mooie tassenverzameling en vond ik het leuk om wat van mijn work-in-progress te laten zien.

Tapisserie borduurwerken

Lees reacties (3) of geef een reactie

De B van Blog en van Brabant en van Berthi

Geborduurd schilderijtje boerderij Noord Brabant
De B van Brabant, de B van Blog, en de B van Berthi. Zij heeft 9 jaar en 9 maanden en 9 dagen een dagelijkse blog over Textiel en Handwerken bijgehouden en werd door veel mensen gevolgd. Vooral de laatste jaren was ze een accurate bron van informatie over allerlei textiel-events, die ze ruim van te voren aankondigde. Net als heel veel anderen las ik haar stukjes en had dan altijd het gevoel dat ik goed op de hoogte bleef van welke tentoonstellingen er waren, en welke nieuwe en oude dingen er op handwerkgebied waren te zien. Ze ging zelf ook vaak naar tentoonstellingen en deed daar dan verslag van. En ze heeft een boek geschreven, wat veel bekendheid kreeg en wat bijdroeg aan de populariteit van ‘stoplappen’. Dit boek heet “Merk- en Stoplappen uit het Burgerweeshuis te Amsterdam.”
Vorige week kreeg ik een kaart van haar (want ze wist dat ik gecharmeerd ben van de borduurpatronen van Mies Bloch), en die plaatste ik op m’n blog en ik bedankte haar per mail en toen….. was ze ineens gestopt met bloggen! Net als veel anderen was ik verrast. Maar zoals iemand in een reactie op haar blog schreef: “We kunnen het ook wel begrijpen”. Negen jaar is een lange tijd en dan komt er ook wel eens een moment om te stoppen. Ik heb het haar al geschreven, maar nu ook hier: “Berthi, heel hartelijk dank voor die stroom van informatie waarmee je ons op de hoogte hield van alles op textiel-gebied!”

Ze schreef ook wel eens over wat anders en zo ontdekte ik dat Berthi en ik allebei opgroeiden in Brabant, in hetzelfde dorp! Ik zou het heel leuk vinden om daar nog een keer naar terug te gaan en samen met haar daar ergens koffie te drinken. Als we dat gedaan hebben, hou ik jullie op de hoogte. En overigens is ze niet helemaal verdwenen van het digitale scherm: ze zei in haar laatste blog dat ze nu wat vaker op Facebook berichten gaat plaatsen en daar kun je haar blijven volgen. Dat leverde een stroom reacties op van vrouwen die zeiden dat ze geen zin hadden in Facebook, en van andere vrouwen die zeiden dat het ‘heus wel meevalt’.
In al die jaren dat Berthi (en vele anderen) blogden, is er heel veel gebeurd tussen handwerkers onderling. Vele contacten zijn gelegd via digitale wegen, en het lijkt wel of we dat steeds makkelijker doen. Een blog is nog steeds een goede manier (vind ik zelf) om ‘in touch’ te blijven, maar we kunnen elkaar nu ook wat makkelijker tegenkomen op allerlei handwerk-dagen en ontmoetingen. Berthi zegt in haar laatste blogje dat ze dat wel hoopt, en daar sluit ik me ook bij aan. Plannen zijn al in de maak!

Lees reacties (2) of geef een reactie