Archief voor februari 2016

Archief - februari 2016

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode februari 2016 getoond.

 

Patchwork anders (op schrikkeldag)

Quilt Roman stripes met molen
Patchwork anders“: dat is de titel van één van vier kleine hobbyboekjes over patchwork die ik in m’n shop plaats.
Patchwork anders: daar hou ik van! Als m’n patchwork of quilt klaar is, dan wil ik hem graag over muren of in bomen hangen en maak ik net zolang foto’s tot het naar m’n zin is. Deze foto vond ik aanvankelijk helemaal niet naar m’n zin: veel te donker met al dat bruin van de schutting. Maar nu – om m’n verhaal aan op te hangen – is hij precies goed. Want nu komen die draaiende wieken vooral goed uit. Schrikkeldag: maar de dagen draaien verder!

Het motief van roman stripes heb ik vaak gebruikt; een aantal jaar geleden kon ik er maar niet genoeg van krijgen. Ik kon al m’n restjes opgebruiken en maakte wel drie quilts op deze manier. Het is natuurlijk veel sneller en makkelijker om nieuwe strookjes te snijden maar het plezier zit hem ook in het gepriegel met al die kleine restjes. En daarna de voldoening als er een mooi geheel van is gemaakt. Kleine lapjes, groot plezier. Net als deze boekjes: ook klein, maar misschien toch nog bruikbaar.

En nu heb ik dus driedubbel plezier gehad met deze quilt: eerst om hem te maken, toen om hem te fotograferen, en nu weer om hem te laten zien.
En zo draaien we lekker verder, ook na vandaag.

vier boekjes patchwork

Laat wat van je horen en geef een reactie

De dagen geteld op schrikkeldag

Ons wandkleed

“Ons wandkleed” is een geborduurde kalender waarop de twaalf maanden van het jaar worden uitgebeeld. Hier blogde ik al eerder over, o.a. toen ik de betekenis van die twaalf maanden overtypte. Dit is vroeger een heel bekend patroon geweest, in 1950 gepubliceerd in de Elisabethbode, en veel vrouwen herkennen het nog van hun moeders. Ik heb dit wandkleed al vaker laten zien maar vandaag nog een keer. Onderaan het wandkleed staat de wijze spreuk uit Psalm 90 vers 12: “Leer ons alzo onze dagen tellen, opdat wij een wijs hart bekomen.”

Er is heel wat tellen-van-dagen voorafgegaan aan deze negen-en-twintigste februari! Vandaag is het schrikkeldag. Een extra dag om van het jaar te genieten en om een wijs hart te verwerven! Ik wens iedereen een bijzondere schrikkeldag toe!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Geborduurd leesplankje

Geborduurd leesplankje van Hoogeveen

Aan het eind van de 19e eeuw werd er nagedacht over goede leesmethodes en werden verschillende leesplankjes ontwikkeld. Niet alleen het bekende “Aap Noot Mies” was in omloop, maar ook diverse varianten. De eerste versie van dit leesplankje werd bedacht in 1897 door de hoofdonderwijzer Hoogeveen toen hij hoofd van de school was in Deventer. Zijn uitgangspunt was dat scholieren leerden woorden te ontleden in klanken, maar ook moesten leren door het samenvoegen van klanken woorden te maken. Begin jaren dertig moest het plankje worden gemoderniseerd en moest tekenaar Cornelis Jetses alle plaatjes aan die tijd aanpassen.
De geschiedenis vertelt dat Jetses voor prinses Juliana een uniek exemplaar van het leesplankje maakte en dat hij dit dit samen met de ontwerper van het leesplankjessysteem op het paleis in Soestdijk aan koningin Wilhelmina zou aanbieden. Maar tot grote teleurstelling van Jetses, en tegen de afspraak in, ging Hoogeveen alleen.

De tijd is verder gegaan, en de modernisering van het leesonderwijs ook. Maar terwijl de ontwikkelingen van het onderwijs verder gingen, werd ons verlangen om nog iets van vroeger vast te houden groter. Van het leesplankje werden borduurpakketten gemaakt en ik vond zo’n borduurwerk op een tweedehandsmarkt. Het was voor twee-derde klaar en de wol zat er in een zakje bij. Ik heb het afgemaakt en er daarna een kussen van gemaakt.
Mijn “Aap Roos Zeef” kussen! Om lekker mee uit te rusten van al die letters en woorden.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Kralenkragen uit noordelijke landen

Museum Coda the weather diaries
Cultuur onder Dak, dat is de Coda in Apeldoorn, gehuisvest in een modern museum. Ze hebben daar af en toe verrassende tentoonstellingen. Nu was er weer één bijna afgelopen en op de één na laatste dag wilde ik daar voor de tweede keer nog even heen. Close up breiwerkDat zou ik niet gedaan hebben als ik er ver voor moest reizen, maar zo even binnen wippen onderweg naar de markt is wel leuk. De tentoonstelling heet (heette) The Weather Diaries en laat de betekenis en invloed van tradities op de Faeröereilanden, Groenland en IJsland zien op lokale kunstenaars en mode-ontwerpers. En dat is toch verrassend want we zien niet zo vaak mode die uit deze noordelijke landen komt. De jurk die prominent bij de ingang hing, was een nader onderzoek waard: de stroken zijn machinaal gebreid van merino wol.

Kralenkragen tentoonstelling coda
Deze foto-van-een-foto vond ik het meest kenmerkend voor de tentoonstelling, die voor een groot deel bestond uit grote portretten waarbij traditionele kleding wordt gedragen, in de natuurlijke omgeving. Ik was verrast door het vele gebruik vanFoto uit boek Poolkleding, een tweede huid kralen, die verwerkt worden in grote kragen en zelfs complete jurken. Het leukste vind ik om na zo’n museum-bezoek te kijken of ik ook nog een boek heb wat ik in m’n shop kan zetten, wat aansluit bij het onderwerp. Ik vond een boek over Poolkleding. Dit boek is uitgegeven door het Rijksmuseum voor Volkenkunde in Leiden en biedt een beeld van de bescherming tegen de barre kou die mensen maken van de voorradige middelen. Ook in dit boek vond ik een foto van zo’n grote kralenkraag.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Kleurrijke kralenkleding uit Noord Europa

kralenjurk op tentoonstelling coda
M’n vorige blogje over de tentoonstelling The Weather Diaries was voornamelijk in zwart wit. csm_Poster_TheWeatherDiaries_7d888bf82fMaar er waren ook wat grote kleurenfoto’s. Door de lampen die erop schenen lukte het niet om die goed te fotograferen, maar een detail (van de Trinket Dress) lukte wel. Prachtig kralenwerk, zoals ook op de aankondiging van deze tentoonstelling was te zien. Om het beeld iets completer te maken.
En daarna ging ik door naar de markt. Ik had m’n fototoestel nu toch bij me. Bloemenkraam op de zaterdagmarkt…… volop kleur……dat is ook een beetje cultuur, toch? Nee, laat die foto van de markt maar, het is wel goed zo. Vond het leuk om deze foto’s met kunstig kralenwerk nog even te laten zien.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Ariadne kruissteken specials

Ariadne kruissteken specials
Ariadne gaf in de jaren tachtig en negentig bijzonder mooie kruissteken-specials uit. Eén van de mooiste nummers vond ik die met het vogeltje voorop: daarin staat op bijna elke bladzijde wel iets wat aantrekkelijk is. Folklore, bloemen, oud hollandse gebouwen zoals molens en boerderijen, en ook weer een artikel en patroon van een merklap uit de 18e eeuw. Ik heb twee van deze oude tijdschriften en die plaats ik in m’n shop.

In het winterseizoen van 1978 mochten de lezeressen het ook zelf proberen: er werd een wedstrijd georganiseerd “Fantaseren met kruissteken’ en dat leverde een stroom van inzendingen op. De beste inzendingen werden later in een kruisstekenboek uitgebracht, waarbij net zoveel zorg werd besteed aan styling als bij de reguliere kruissteek-specials. Een lezeres van mijn blog vroeg of ik dit Ariadne kruisstekenboek ook heb en ik kon haar blij maken. Er stond een ontwerp in van iemand die ze kende en ze was blij dit nummer weer terug te kunnen vinden. En ik heb er nog één, dus wie weet is hier iemand ook naar op zoek.
Dit nummer liet zien hoe hoog de kwaliteit was van eigen ontwerpen, en ook hoezeer we met elkaar beïnvloed zijn door de oude klassieke ontwerpen.

Lees reacties (5) of geef een reactie

Blauwe molens

Blauwe pannelappen
Hollandse molens: ze horen bij ons landschap. En ze zijn talloze keren afgebeeld op borden enPagina uit Ariadne Kruissteken tegels. Deze twee pannelappen plaats ik in m’n shop, en ook het bord plaats ik daar (voor de afwisseling) in.

Bij het doorbladeren van het tijdschrift Ariadne kruissteek, zag ik dat daar ook leuke blauwe molen-patronen in staan. Want zo’n oude pannelap kopen die door iemand anders is gemaakt is misschien wel leuk, maar er zelf één maken is nog leuker.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Voor de vrijdagavond: met een boek bij de haard

Borduurwerk met spreuk
Ook borduurwerken kunnen voordringen: dit borduurwerk kocht ik vandaag ergens en wil ik gelijk even laten zien. Terwijl andere borduurwerken al een tijdje liggen te wachten dringt deze gewoon voor. Ik wil nog eens wat meer uitzoeken over borduurwerken met spreuken, want dat is ook een hele tijd gewoonte geweest. In meerdere landen werden eenvoudige afbeeldingen geborduurd met kernachtige teksten erbij. Deze vind ik nu wel heel passend voor de vrijdagavond:

Een boek,
een lustigh vuer,
een praatjen aen den haert,
Dat acht ick heden nut
en groote schatten waart!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Straks op de route naar het quiltfestival

Molen Wetsinge
Dit is de molen van Wetsinge in Groningen. Het is een achtkantige stellingmolen met grote landschapswaarde (dat betekent dat hij goed zichtbaar is in het vlakke land). Vanaf het plekje waar ik gister me verheugde over het eerste SneeuwklokjesGroningse speenkruid tussen de sneeuwklokjes, en waar ik met iemand naar een oud kerkje liep, nam ik deze foto. De molen is vorig jaar gerenoveerd en stond daar zo prachtig. Ik wachtte met m’n foto tot er precies een rode auto over de weg reed. Ik kreeg namelijk een plannetje om deze foto over drie maanden te gebruiken, als het quiltfestival bijna begint. Maar ik kreeg leuke reacties op mijn blogje van gisteren, ook van Groningers die graag wilden weten waar ik dan was. En nu denk ik dat het leuker is om m’n tip dan toch alvast door te geven. Vooral voor mensen die nog nooit van het quiltfestival hebben gehoord, want wie weet wil je de data dan misschien ook alvast in de agenda schrijven.

Het quiltfestival is een twee-jaarlijks manifestatie gedurende drie dagen waarbij een (auto)route is uitgezet langs verschillende kleine plaatsjes in noord Groningen. Op karakteristieke locaties (zoals een molen, een kerk, een dorpshuis) worden quilts tentoongesteld en die kun je in eigen tempo bezoeken. Twee jaar geleden deed ik dat voor het eerst met mijn man en het was bijzonder leuk. We zagen veel echtparen die het ook allemaal leuk vonden. Natuurlijk kun je ook heel goed met vriendinnen zoiets doen maar het is toch ook heel leuk om met z’n tweeën zo’n route te rijden. Wat we vooral bijzonder vonden was het intense genieten van het Groninger landschap. En dat mogen we dus in juni weer doen! De data zijn al bekend: van vrijdag 10 t/m zondag 12 juni. Hier vind je mijn verslag van het vorige festival.kerkje

Komend uit de zuidelijke provincies is het voor veel mensen een goede aanrij-route om via Winsum naar Warfum te rijden. En nu komt mijn verhaal in beeld: Winsum is het dorp nà Sauwerd, en tussen die twee plaatsen ligt Wetsinge. En in Wetsinge staat dus het mooie kerkje wat nu een restaurant is. Je kunt er zomaar naar boven lopen (ook zonder eerst wat te gebruiken) om even van het bijzondere uitzicht over het Reitdiep te genieten. De foto die ik gister liet zien laat iets van die wijdsheid zien. En dan weer verder rijden, op weg naar het quiltfestival. Om de afslag naar dat kerkje niet te missen, nam ik deze foto: je moet precies vóór die witte molen linksaf en dan ben je er al bijna. Dus net doen of je in die rode auto rijdt en dan zie je het vanzelf.
Ik vond dat plekje zò mooi dat ik dit hele verhaal wel even wilde vertellen, en wie weet doe ik dat begin juni nog een keer.

En dan nu nog even wat warm maken voor het quiltfestival: Twee jaar geleden nam ik een picknickkleed mee, en die was mooi te fotograferen in die wijdsheid. En dan heb ik hier ook nog weer eens een quilt om te laten zien, want ik heb de laatste tijd wel veel over borduren geschreven. Dus nu nog weer even deze oude lappendeken, om alvast in de quilt-festival-sfeer te komen.

groene quilt

Lees reactie (1) of geef een reactie

Alles over kleur

kaarsen

In de stad Groningen gingen we gister nog even zo’n leuke hebbedingen-winkel binnen. Allemaal spullen die je niet echt nodig hebt, maar ach, als je er toch bent…. En dan koop je dus toch wat. Ik ben een soort ekster: als iets kraaltjes heeft en het schittert een beetje dan voel ik me ertoe aangetrokken. En je kunt je niet altijd afvragen hoe dat nou kan, zo’n lage prijs. Dus pakte ik zo’n leuk kralenportemonnetje en daarmee liep ik langs de kaarsen. Wow! Wat een kleurenexplosie!Boekje alles over kleur

Ik heb een leuk klein Cantecleer-boekje wat in een tijd geschreven is dat je beslist nog niet zulke kaarsen kon kopen. En al helemaal niet zoveel kleuren bij elkaar. Achterop staat dat er grote behoefte is aan een boek dat de mogelijkheden en de problemen van kleur behandelt. Er zijn hoofdstukken over de optische veranderingen welke door middel van kleuren plaatsvinden, de theorie van de primaire en secundaire kleuren, hoe kleur gebruikt kan worden. Het boekje is in dezelfde reeks verschenen als de kleine weefboekjes die al in m’n shop staan, en dit boekje Alles over kleur plaats ik daar nu ook bij.
Maar eigenlijk denk ik dat niemand zo’n boekje uit 1968 nog nodig heeft. In onze tijd doen we gewoon wat we leuk vinden met kleuren en alles kan!
Zelfs een beetje overkill op m’n blog….

gele kaarsen

Laat wat van je horen en geef een reactie

Op bezoek in Groningen

t
In noord Groningen ging ik op bezoek bij een universitair docente oude talen en toen ik haar huis binnenkwam keek ik m’n ogen uit. Ze heeft zòveel mooi handwerk overal hangen en liggen! Overal leuke hoekjes met interessante combinaties, zoals kerkjehier oud glas, staphorster stipwerk, en palestijns borduurwerk. Vanaf het allereerste begin heeft ze m’n blog gelezen dus al mijn spulletjes kent ze al, maar nu kon ik ook eens bij haar rondkijken.
Maar we wilden de dag goed benutten dus we gingen ook nog even naar buiten. Lopend naar een plekje waar ik later nog eens op terug wil komen, zo tegen de tijd van het quiltfestival. Het is een oud kerkje wat nu een restaurant is en ik heb foto’s gemaakt zodat ik later precies kan aanduiden hoe je daar kunt komen. Want het is een bijzonder plekje en ik denk dat er straks in de zomer wel bezoekers zijn van het quiltfestival die het leuk zullen vinden om daar ook even naar boven te gaan.

xt
Op weg naar dat kerkje vroeg ik: “En heb je het speenkruid al weer gevonden?” want andere jaren was zij een paar keer degene die m’n wedstrijdje won met de eerste melding. Toen ik het vroeg, liepen we langs een sloot en direct toen ik het had gevraagd zei ze: “Ja daar!” En warempel: bloeiend speenkruid. Ook in noord Groningen dus nu, waar op sommige plekken nog sneeuw lag. Wedstrijd bij deze gesloten.
In het kerkje is een dakraam gemaakt en daar konden we van het uitzicht genieten. Het Groningerland eind februari: Ruimte! Lucht! Weidsheid!

Uitzicht vanuit kerk in Groningen
Terug in de gezellige kamer met de vele boeken het het vele handwerk vroeg ik of een boek uit de rkast mocht halen om te fotograferen tegen twee mooie kussens. Dit boek heb ik zelf ook en ik plaats dit nu gelijk maar in m’n shop. Arabisch borduurwerk met de vele in elkaar grijpende motieven beleefde al sinds Oudtestamentische tijden een grote bloei. Toch bleef deze specifieke borduurkunst vrij onbekend tot er in dit boek in 1977 voor het eerst ruchtbaarheid aan werd gegeven. Deze oude volkskunst levert een overvloed aan verschillende technieken en motieven. De motieven tonen nog invloeden van de verschillende rijken en culturen die door de eeuwen heen in de landen van het oosten gebloeid hebben.

Het Turkse rijk heeft altijd een grote invloed uitgeoefend op de volkskunst in de regio. De Turken hadden veel van de kunst en het vakmanschap van het vroegere Byzantijnse Rijk geërfd en in hun cultuur opgenomen. Ze hadden een hoogontwikkelde textielindustrie en hun sterke commerciele banden met de rest van de wereld hielpen de textiel- en borduurmotieven verbreiden. Dit is de reden waarom dezelfde motieven van het Heilige Land in andere landen rondom de Middellandse Zee en zelfs in verder gelegen landen aangetroffen worden.

Boek Arabesken
En ook nog even samen de stad Groningen in geweest. Ik zag de gebouwen uit onze eigen cultuur. Deze foto is genomen vlak voor het Academiegebouw. Cultuur, ontwikkeling, traditie, wetenschap. En kunst en schoonheid. En natuur en ruimte. En de voorjaarszon.
Ja, maar ook schaduw.

e

Lees reacties (4) of geef een reactie

Update borduurwerkje

f
Update van m’n borduurwerkje wat ik hier en hier eveneens in de opbouwfase liet zien. Het had allang af kunnen zijn natuurlijk, maar soms gaat het niet zo snel als je zou willen of komen er weer andere dingen tussendoor. Dat zal wel herkenbaar zijn. Ik heb het patroon iets veranderd: de spaanse oogjes heb ik er bijverzonnen. Het dwaren eigenlijk gewone kruisjes maar ik wilde wat meer luchtigheid. En er is vast niks op tegen om een patroon uit de 17e eeuw een beetje te veranderen….

De hele winter ben ik al bezig met het uitproberen van verschillende ondergronden voor m’n zwart-borduursels. Ik heb wat restanten jute en linnen en daarop komen die zwarte motieven goed uit. Een paar dagen geleden begon ik ook weer aan een nieuw motief, nu een keer een ronde. Het patroon daarvoor is eigenlijk een filet-haakpatroon uit een frommelig tijdschrift van 60 jaar oud; dat vond ik leuk om te gebruiken. Na deze foto heb ik de cirkel met kruisjes gesloten en gelukkig: het kwam precies uit. Dat was even een spannend moment want ik zou er van gebaald hebben als er ergens een foutje zou zitten. Bij symmetrische en cirkelvormige motieven is dat natuurlijk heel storend. Nu is m’n borduurwerk weer klaar om mee te nemen in de trein. Ik ga naar het hoge noorden.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Filet-haken en filet-borduren

Tijdschriften filethaakwerk

Er is verschil tussen filet-haken (daarbij haak je zowel de ondergrond als het patroon, in één keer) als filet-borduren (daarbij stop je mazen op een ondergrond van netwerk). ‘Filet’ betekent ‘Net’. Een net- of filet-ondergrond is dus een geknoopt tralie-weefsel. In de 18e eeuw beleefde het filet-borduurwerk zijn hoogtepunt in Duitsland. Machinaal vervaardigd net-weefsel en net-kanvas kwamen in de handel en daarom was het niet meer nodig om eerst zelf het net-weefsel te maken. Op het geweven net-weefsel kon men gelijk met het borduurwerk beginnen. Uit deze tijd zijn bijzonder mooie en ongelooflijk fijne voorbeelden bewaard gebleven.Pagina uit burda filethaakwerk

Ik heb van beide technieken wat patronen voor m’n shop: oude Burda Filet haakbladen. Hierin patronen die vroeger ook als pronkstukken als versiering voor Franse en Italiaanse kastelen en kloosters gemaakt. En ook de specifieke patronen uit de Biedermeiertijd (1815-1848) zoals de romantische engeltjes met muziekinstrumenten.
En drie (dezelfde) boekjes met uitleg van de filet-doorstop techniek en wat minder ingewikkelde voorbeelden om na te maken.
Het patroon van de twee vogels in de vier verschillende jaargetijden komt uit de Burda Filethaakwerk (rechts onder op de foto). Dit is een patroon wat ook in heel veel andere tijdschriften is verschenen en wat ik altijd prachtig heb gevonden. Je hoeft het ook niet persé te haken, deze patronen kunnen ook goed geborduurd worden. Bij mij staat dit patroon nog op m’n verlanglijstje om eens te maken.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Crocussen

Crocussen in de regen
Eén van de mooiste complimenten die ik kreeg voor m’n blog was: “Door jou ben ik weer aan het borduren gegaan.” Tjonge, dat vond ik heel wat hoor!
Maar het is natuurlijk wel zo dat we elkaar beïnvloeden. En ik wordt op mijn beurt ook door anderen beïnvloed. Een voorbeeld: ik kreeg van een bloglezeres een foto toegestuurd van een stadspark vol met bloeiende crocussen, en daar bedankte ik haar detail geborduurde voorjaarsbloemenvoor. “Ga ik morgen ook doen!” mailde ik terug, want ook bij ons staat het stadspark vol met paarse stengels. De crocussen hebben het wel moeilijk dit jaar: ze wìllen wel en groeien lang en spits naar het licht, maar boze buien verhinderen dat ze tot volle bloei komen. Zo trof ik net een hagelbui toen ik na een afspraak even het park inging dus de crocusjes bleven voor mijn lens dicht.

Maar wat superleuk dat we de crocussen ook op andere manier tot bloei kunnen laten komen: met naald en draad! En dat we elkaar kunnen beïnvloeden met onze foto’s en ons enthousiasme voor handwerken!
De foto hiernaast is van één van m’n eerste oude borduurwerkjes die ik in m’n shop plaatste. Het was voor mij toen nog best wat uitproberen, en ik weet nog hoe ik met dit borduurwerk bezig was. Het is al oud maar ik vond het mooi en wilde het graag laten zien. Wat leuk dat ik daarmee ook een beetje invloed heb mogen uitoefenen: oud borduurwerk is nog waardevol!
En in geborduurde versie zijn de crocusjes altijd open.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Tien borduurbladen

Acht borduurbladen
Eeuwenlang hebben vrouwen dezelfde traditionele kruissteekpatronen aan elkaar doorgegeven en die zijn zo klassiek geworden dat ze als het ware in ons collectieve geheugen zitten. We vinden ze allemaal prachtig. Veel vrouwen hebben de ervaring dat je ze maar een paar keer hoeft te hebben gezien (in een boekje of in een museum) of je weet al dat je ze mooi vindt. Ze hèbben iets!

En in onze tijd blijkt het ineens mogelijk te zijn om àlles te borduren. Elk plaatje van een papegaai of een tijger kan omgezet worden in een borduurpatroon, en ook elke stripfiguur zoals bobo en elk romantisch tafereeltje. Het is aan de kundigheid en het talent van de patroonontwerpster of er het resultaat de moeite van het naborduren waard is. Van de begintijd om naturalistische patronen te maken weten we dat het vaak de kunst van het weglaten is, want tè veel details doet afbreuk aan een borduurwerk; dan kun je beter een foto maken. En of een ontwerp geslaagd is hangt ook af van de kleurkeuze, de schaal, de achtergrond en misschien nog wat meer. De patronen die opgenomen worden in het borduurblad zijn (op een enkel heksje na) allemaal erg mooi en aansprekend. Het borduurblad besteedt veel zorg aan presentatie van de patronen en biedt ook duidelijke teltekeningen. Het zijn heel mooie tijdschriften, waarin zowel ‘klassieke’ patronen worden geboden als ontwerpen uit onze tijd. Als je van borduren houdt, zijn dit mooie tijdschriften.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Voorbeeld van hergebruik textiel in Frederiksoord

Naaimachine in Frederiksoord
Een mooi voorbeeld van hergebruik van textiel zag ik vorig jaar in Frederiksoord. Over zo’nschoolbanken in Frederiksoord beetje alles wat ik vorig jaar meemaakte op het gebied van textiel heb ik een blogje geschreven, behalve over ons bezoek aan Frederiksoord. Dat kwam omdat we net in de rouw waren. We wilden even een dagje weg maar ik zag geen kans om naderhand verslag uit te brengen. Maar ik heb wel foto’s gemaakt en die ga ik nu laten zien. Veel te vertellen!

Frederiksoord kwam op ons wensenlijstje vanwege een uitzending van deWeefgetouw voor voddeweven heel interessante tv serie De IJzeren Eeuw. Vorig jaar maakte de VPRO afleveringen over de vele en ingrijpende veranderingen die in de 19e eeuw plaatsvonden in ons land. De derde aflevering (die hier nog terug te zien) heette Land zonder paupers, en ging over een initiatief van Johannes van den Bosch om arme en kansarme mensen in een kolonie in Drenthe bij elkaar te brengen en op te voeden tot burgers die zichzelf kunnen onderhouden. Er ontstond daar een Maatschappij van Weldadigheid en deze wordt nu als zo interessant gezien dat er voorbereidingen gaande zijn om enkele gebouwen van destijds aan te merken als werelderfgoed. Dat betekent dat straks veel meer mensen hiervan gaan horen en ernaar toe gaan en toen wij er waren geweest konden we dat ook goed begrijpen. Het is echt bijzonder om kennis te nemen van dit unieke stukje geschiedenis.

Er is nu al een museum (waar het na die uitzending al wel wat drukker was dan anders). weergave arm gezin in FrederiksoordHet is een soort openluchtmuseum, met een paar opengestelde oude gebouwen. Onder andere ook het kleine schooltje, waar het van binnen net zo uitzag als in alle andere vroegere schooltjes. Er stonden vitrines met rode schoollapjes, en ook een oud weefgetouw waarop vodden werden geweven. En een trapnaaimachine waarop smalle resten stevige stof aan elkaar werden genaaid. De armoede is tastbaar.

Nu kreeg ik pas een vraag. “Goede morgen Margriet, ik heb een vraagje aan je. Ik ben eigenlijk op zoek naar informatie over het gebruik van rest materiaal hier in Nederland. Zoals er veel wollen materialen werden hergebruikt in Amerika. Weet jij of dat hier ook gebeurde? Ik zou daar graag iets meer over willen weten.” Ik mailde haar terug dat ik gelijk dacht aan deze foto’s, die ik vorig jaar maakte in Frederiksoord, maar nog niet op mijn blog had laten zien.
De traditie om tapijten te weven uit vodden komt oorspronkelijk uit Scandinavië, en daar Boeken over voddewevenzet ik nu een boek van in m’n shop: Van vodden moderne kleden maken.
Hier schreef ik eerder over een ander boek over voddenweven.
Ik vond het mooi om in de historische omgeving van Frederiksoord zo’n voddenweefgetouw en die trapnaaimachine te zien en ik kan anderen ook aanraden om een keer daarnaar toe te gaan. In 2018 wordt het museum en de gebouwen daar toegevoegd aan het Werelderfgoed, maar het is vast leuker om vóór die tijd erheen te gaan, want dan is het minder toeristisch. En die aflevering van de IJzeren eeuw is ook een aanrader.

Lagere school in kolonie Frederiksoord

Lees reacties (4) of geef een reactie

Hoe blog ik?

kussentje Margriet op smeltende sneeuw
Hoe blog ik? Zo min mogelijk over het weer, maar soms ontkom je er niet aan. Niet elk stukje wat ik schrijf heeft alleen maar informatieve waarde. Sommige stukjes zijn een weergave van mijn persoonlijke belevenissen en die zijn ook vaak kussentje naast boomstronkdoor plaats, tijd en weer bepaald. En dan is het logisch dat ik soms de plaats, de tijd of het weer ook even benoem. Maar ik wil dat niet teveel doen, want ik vind het ook fijn als m’n stukjes later nog gelezen kunnen worden, als ze bijvoorbeeld over een specifiek handwerk-onderwerp gaan. Ik merk dat dat ook vaak wordt gedaan: als mensen op zoek zijn naar informatie over een bepaald onderwerp dan komen ze soms op mijn blog terecht. En dan krijg ik soms een reactie op een heel oud blogje, van meer dan een jaar geleden. Dat vind ik leuk. Dan vraagt iemand bijvoorbeeld of ik nòg zo’n haaknaaldendoos heb (die ze op een oude foto zagen), of iemand schrijft dat zij dat borduurwerk vroeger ook heeft gemaakt. Even een reactie van herkenning. Dus probeer ik m’n stukjes zo te schrijven dat ze ook later nog interessant zijn.

En vandaar ook al die links. Ik weet nog dat Oranje in de finale zat en ik een Margrieten geborduurd en echtmooi oranje blogje maakte. “Daar moet een link bij”, zij mijn lief (en coach) streng. “Maar het hele land staat op z’n kop, iedereen weet dat Nederland kans maakt op het wereldkampioenschap” sputterde ik tegen. “Maar later niet meer”, legde hij uit. Vandaar dus soms die links naar actualiteiten. En ik doe ook vaak links naar handwerkorganisaties. Mijn blog wordt gelezen door quiltsters die niet thuis zijn in de borduurwereld, en door borduursters die niet thuis zijn in de quiltwereld, en daarom probeer ik telkens die links te geven. Voor als je meer wilt weten.

M’n geborduurde kussentje is m’n herkennings-logo. Ik heb het al vaker tussen bloeiende bloemetjes laten zien maar nu kon ik het ook eens tussen smeltende sneeuw leggen. De foto’s maakte ik vrijdag bij de laatste restjes sneeuw. “Dan heb ik die foto vast voor zondag” dacht ik, want op zondag een kussentje. Maar vaak loopt het anders. Foto’s-vooruit maken is ook lastig want dan wil dik die foto’s tòch gebruiken terwijl ik ook al genoeg andere onderwerpen heb. De vraag “Hoe blog ik?” kan dus ook beantwoord worden met: teveel! Soms te véél blogjes op één dag. Ik weet het. Ik probeer me te beperken. Maar dat is lastig. Want bloggen is leuk! Ik doe het graag en er zijn zoveel onderwerpen!

M’n kussentje legde ik op een symbolische plek: waar vorig jaar een boom gekapt werd. Straks moet hier weer iets nieuws komen.
Het patroon voor dit borduurwerk komt uit één van de beste oude boeken op handwerkgebied: het Handwerkboek van Jutta Lammer. Daar staan alle technieken in en het is dus een fijn naslagwerk. Zie ook dit blogje over dikke handwerkboeken.
Al m’n sneeuwfoto’s heb ik genomen op blote voeten. Ik ging elke dag even naar buiten voor een rondje op het besneeuwde gras en ik mis het dat dat nu niet meer kan want de sneeuw is weg. Maar bezig zijn met handwerk kan wel: elke dag! (en soms een beetje teveel….)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Op bezoek in een atelier in een vakwerkhuis

w

Op bezoek bij een Nederlandse kunstenares in Duitsland: mijn schoonzus! Ze schildert prachtige vazen met bloemen, stillevens, schalen met vruchten. Vooral van haar bloemenschilderijen ben ik liefhebber. We houden allebei enorm van bloemen! Ik dachtr gister origineel te zijn door 60 narcissen mee te nemen voor mijn jarige broer, maar m’n zus had 60 tulpen mee en er stonden ook al 60 rozen. Zo: dan weet je dat je jarig bent! We hadden een familie-dagje in Duitsland en ik maakte foto’s in het atelier van m’n schoonzus en een paar laat ik hier zien.
De schaal met sinaasappels: hier is ze nog mee bezig. Het laat goed zien hoe meerdere lagen zorgen voor de uiteindelijk goede kleur.

e
Onder kunstenaars is het niet ongebruikelijk om reprodukties te maken van grote meesterwerken. En dan kan het zomaar gebeuren dat je het meisje met de parel tegenkomt in het atelier van je schoonzus. Haar weergave heb ik altijd cprachtig gevonden!

Soms zie ik ook bekende voorwerpen terug op haar schilderijen. Ze heeft een enorm talent voor het schilderen van oud zilver en oud glas en ik gaf haar eens een oud groen vaasje. Dat had ze geschilderd, en er lagen nog wat granaatappels bij zodat ik deze foto kon maken.
Ik vond het heerlijk om rond te mogen kijken in dit atelier in het Teutoburgerwald en wilde jullie graag wat laten meegenieten!

w

Lees reactie (1) of geef een reactie

Maandblad voor handwerken 1956

Maandblad voor handwerken feb. 1956
Maandblad voor handwerken van februari 1956. Precies zestig jaar oud.pagina uit handwerken feb.1956
Er stond een lief gehaakt babyjasje in.
Dit oude nummer neem ik vandaag mee: ik ga een dagje naar iemand die vandaag zestig wordt.
Om te laten zien: zò waren onze moeders (ook) met handwerk bezig. En ze droegen ook hippe gehaakte hoedjes. Onderweg naar de jarige ga ik iets uit dit oude tijdschrift maken.

Ik ga vroeg weg, m’n zaterdagse nieuwsbrief publiceert zichzelf automatisch, en ik wens jullie een fijn weekend!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Pastel gehaakt dekentje

Pastel gehaakt dekentje
Foto en tekst van vanmorgen:
Dit gehaakte dekentje heb ik ergens opgeduikeld (niet zelfgemaakt dus) en ligt op een stapel om er nog wat mee te doen. De rand lubbert namelijk en dat vind ik minder mooi. Vaak helpt het om nog een extra rand om een dekentje te haken, maar ik merk dat dat ook vaak wordt vergeten. Het kan natuurlijk dat de wol of katoen net op is en eigenlijk moet je er wel rekening mee houden dat je nog wat extra koopt voor een (brede) rand. Ik vind het altijd wel leuk om iets af te maken of op te knappen wat een ander al maakte, maar wat in het tweedehands circuit terecht kwam. Het voelt dan juist als ‘eigen’ als je er zelf nog iets aan hebt gedaan. Dus bij deze de tip als je iets ziet wat half-af is of een opknapbeurt verdient: niet aarzelen maar kopen! Iets opknappen of afmaken is leuk!

En nog een foto en tekst van vanmiddag:
Ineens besloten we nog even naar het hoge water van de IJssel te kijken. Dekentje mee. Licht was prachtig!
Winter en lente op één dag!

Pastel dekentje langs IJssel

Laat wat van je horen en geef een reactie

Filetdoorstopwerk

Tuledoorstopwerk
Filetdoorstopwerk en tuledoorstopwerk werd vroeger veel gedaan. Deze cirkel is verdeeld in vakjes en ieder vakje is op een andere manier opgevuld. Ragfijne effecten!
Vanmorgen sleepte ik een paar handwerken naar buiten die ik wilde fotograferen op de laatste restjes smeltende sneeuw.
En vanmiddag gingen we even naar het hoge water van de IJssel kijken. Ook ragfijne effecten! Zo mooi!

Ik heb een oude copie van een oud DMC-boekje over La Broderie sur Tulle in m’n shop gezet. Daar staan nog veel meer doorstop patronen in. Voor tuledoorstopwerk heb je gaas nodig met zeshoekige mazen en daarna kun je heerlijk spelen. Maar naar buiten gaan en spelen met m’n fototoestel is ook heerlijk!

Hoog water langs- IJssel

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breien met restjes handgesponnen schapenwol

Gebreide sjaal schapewol
De sneeuw is bijna weg: in m’n tuin is er nog net een klein stukje wit groot genoeg om m’n sjaal op te leggen. Zo’n lekkere stoere sjaal van handgesponnen schapewol. In m’n tienertijd breide ik m’n eigen truien van schapewol (de wol kreeg ik van m’n fschoonmoeder, die zelf spinde), en de restjes bewaarde ik tientallen jaren. En toen kreeg ik vorig jaar zin om die restjes op te maken en er een sjaal van te breien. Ik breide tijdens een korte vakantie op Schiermonnikoog alle restjes aan elkaar. Het resultaat was wel mooi, maar eigenlijk veel te stijf om je nek. En dus wilde ik er nu liever een warm wollen dekentje van maken. Dan wil ik meerdere van deze brede banen aan elkaar zetten. Maar nu heb ik al meer dan een jaar echt nèrgens van die restjes schapewol gevonden. Ik had gedacht dat ik die allang ergens zou zijn tegengekomen. Zie je wel: bewaren is nog niet zo’n gek idee: als je iets zelf bewaart komt het altijd wel weer van pas en als je naar iets op zoek bent kom je het soms nergens meer tegen. M’n trui uit m’n tienertijd bewaarde ik ook al veertig jaar. Deze trui heb ik deze winter tevoorschijn gehaald en draag ik met dit koude weer elke dag. M’n lievelingstrui: blij dat ik hem bewaard heb! Niks fijner dan een eigengebreide trui van handgesponnen schapewol. In het linkerhoekje zie je een driehoekje van leer: dat had ik toen zelf bedacht en vond ik heel stoer.
Heeft iemand nog wat handgesponnen restjes wol? Liefst in deze kleuren. Dan kan ik verder met m’n wollen dekentje.

Gebreide sjaal van schapewol

Lees reacties (3) of geef een reactie

Special Ariadne merklappen uit 1992

Twee tijdschriften Ariadne merklappen
1987: De eerste artikelen over antieke merklappen verschenen in Ariadne. De redactie begon al iets te vermoeden van de nieuwe trend (schrijven ze later). “Er kwamen zo ongelooflijk veel telefoontjes en brieven binnen! Of we een patroon konden maken voor die ene speciale merklap. Of er cursussen worden gegeven. Of er een winkel is waar je merklappen kunt kopen. Of er exposities zijn….”
“Door al die reacties leerde de redaktie meer verzamelaars kennen. Merklappen komen uit de lades tevoorschijn waar ze jaren met liefde zijn bewaard. Gemaakt door oma als klein schoolmeisje.”

1992: Unieke merklappen uit het hele land zijn opgespoord en verzameld door Ariadne’s redactrice Wilma van Hattem. Het resultaat van de maandenlange speurtocht door musea, persoonlijke collecties en antiekwinkels was een Merklappen-Special.
Volgende jaren: Merklappen blijven mooi gevonden worden. Ariadne had het juist: Merklappen zijn de nieuwste trend. En de special die ze in 1992 uitgaven wordt door velen jarenlang bewaard.

2014: Annelies en Simone publiceren elke week een randje van oude merklappen op hun blog en duizenden vrouwen gaan die randjes namaken. Hierdoor stijgt ook de merklappen-liefde tot grote hoogte.

2016: Het bewaarnummer van Ariadne is nu nergens meer te vinden. Iedereen die hem nog van vroeger heeft bewaard, koestert hem, en als hij toch ergens te koop wordt aangeboden is hij zò weg! Na lang zoeken heb ik er één.
Met elkaar genieten we van deze interessante historische aandacht voor merklappen en daar gaan we hopelijk nog een tijdje mee door. En wie weet is er een uitgever die nog eens zo’n mooi tijdschrift maakt.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Crocusverdriet

Crocussen in de sneeuw

De crocussen waren vroeg dit jaar.
En de sneeuw was laat.
Dan krijg je dat.

Sneeuw, crocussen en een dode bij.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Breien in de achttiende eeuw

Vitrine jaar 1775 in tentoonstelling breien
In 1775 was breien een dameshobby. Adellijke dames worden niet geacht te werken dus voor hen was breien een tijdverdrijf. Populaire breisels zijn mitaines: lange vingerloze handschoenen. Ze worden gedragen om niet bruin te worden want een witte huid is in de mode. Een bleke huid wijst op een goede sociale afkomst, in tegenstelling tot de mensen die op het land moeten werken. De dames gebruiken elk moment om te breien en doen dat ook lopend. Daarvoor is een speciale garenspoel ontwikkeld, en die ziet er natuurlijk ook sjiek uit. Met deze garenwinder kunnen ze een klos garen aan de schortband hangen.
De mitaines in de vitrine komen van een adellijke Friese familie. Het motief heet damastbreiwerk. Dat is breiwerk in één kleur, waarbij door een patroon van rechte en averechte steken een mooie textuur ontstaat. Het patroon komt al in 16e eeuwse boeken voor. De garenwinder links naast de mitaines is van zilver.

Ik schreef al eerder over de tentoonstelling Breien! in het Fries museum. Dit is een langlopende tentoonstelling (tot eind augustus) die heel interessant is om te bezoeken. In meerdere vitrines wordt een overzicht gegeven van de breigeschiedenis en de foto’s die ik daarvan maakte wilde ik graag laten zien omdat het zo’n treffende en originele weergave is. Ik heb nu aan het museum gevraagd of ze het goed vinden dat ik alle vitrines laat zien en met deze toestemming publiceer ik nu ook m’n andere foto’s. Hier en hier en hier vind je eerdere blogjes met foto’s van deze mooie vitrines.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Haakpatronen voor een groot rond kleed

Oude tijdschriften haken
“Ronduit gehaakt”
“Eenvoudig in de rondte”
“Kleedjes die generaties overbruggen”
“Gezellig vroeger …. gezellig nu!”

Die kreten staan bij patronen van gehaakte kleden. Er is vraag naar de oude Durable-boekjes (ik heb er weer drie!), maar dit oude tijdschriftje van 3 Suisses  is ook erg leuk. Van dit boekje plaatste ik wat foto’s in de galerij, om te laten zien hoe leuk het is. ffIk was daar nèt mee bezig, toen er een mailtje kwam van iemand die graag zo’n kleed wil haken van vissersgaren. Timing is alles! Ik mailde haar terug dat ik ook nog wat andere plaatjes zou opzoeken, dan kan ze kiezen. Want het kleed wordt een huwelijkskado voor haar zoon en toen ik dat las dacht ik: “Daar zit wel weer een blogje in!” Eventuele anderen zijn ook welkom om een patroon te kiezen, want je ziet: ik heb er genoeg.
Grappig toch: “Kleedjes die generaties overbruggen!”

d

Laat wat van je horen en geef een reactie

Reprodukties Van Gogh en Vermeer

Stramien Vermeer
Zelf een schilderij borduren met een afbeelding van een beroemd schilderij: dat wordt al tientallen jaren gedaan. Het is een tijd lang wat ouderwets geweest maar nu niet meer. Vlak voordat ik naar de handwerkbeurs ging kreeg ik een vraag of ik ook een patroon van de Nachtwacht heb. Dat heb ik niet, maar het leek me een leuke vraag voor de beurs. Ik kwam een stand tegen waar voorbedukt stamien werd verkocht, maar die hadden geen nachtwacht bij zich. Wel zag ik dit mooie stuk stramien liggen van het beroemde meisje met de parel en in een opwelling kocht ik dat. Leek me leuk om haar nog eens in m’n shop te hebben. Zelfs geprint op tapisserie-stramien is ze mooi!

Vandaag ging ik even naar een Blokker bij mij in het winkelcentrum. Ze hebben opheffingsuitverkoop (dat is ook toevallig: vanmorgen blogde ik over de failliete V&D). Maar Blokker is gelukkig niet failliet, alleen dit filiaal houdt ermee op. En dan kijk ik natuurlijk of er nog iets te halen is. Deze keten had afgelopen winter reprodukties van beroemde schilderijen in het assortiment, en die waren nu de helft van de helft van de helft. Toen bleef er maar een euro over en voor dat bedrag koop je natuurlijk zo’n vrolijke van Gogh.

Snel klaar dus: die Irissen. Ik hoef alleen maar het cellofaan eraf te halen. Maar daarna ben ik er vervolgens ook sneller op uitgekeken. Van zo’n tapisserie-schilderij heb je langer plezier!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Het steekspel van V & D

Boeken Steekspel

Het warenhuis V&D is dicht. Eind vorig jaar was het al failliet verklaard maar het werkte hard aan een doorstart. Nu is het in het nieuws dat het niet gelukt is. De karakteristieke winkel met de duizenden werknemers is definitief dicht. Het bedrijf was opgericht in 1887 en heeft zovele jaren bij Nederland gehoord. Vooral in de decennia na de oorlog was het een belangrijke winkel voor onze moeders om naar toe te gaan. Een dagje naar de stad, en dan bij V&D de roltrap op: een luxe! Mijn moeder kan zich nog goed herinneren hoe fantastisch het was om op de afdeling fournituren rond te kijken. Dáár lag wat elke vrouw die zelf naaide en breide graag wilde kopen. Die afdeling was door de invloed van Cécile Dreesmann toonaangevend geworden op het gebied van handwerk-supplies. En Cécile werkte zelf ook hard mee om vrouwen weer nieuw elan te geven, door hen bewust te maken van hun waarde op het gebied van kunstzinnigheid en handvaardigheid. Ze gaf de huisvlijt een plaats binnen een veel grotere handwerk-geschiedenis en dat vind ik een bijzondere prestatie voor die tijd. Ze schreef in 1964 een boek over de cultuurgeschiedenis van het borduren, met daarin veel foto’s van bijzondere handwerken. En ik denk dat ze er ook voor zorgde dat dit boek in een grote oplage verscheen, zodat veel vrouwen er kennis van konden nemen. Het heeft natuurlijk ook wel in het warenhuis van haar familie gelegen.

Dit boek wil ik nu onder de aandacht brengen. Het heeft een zeer toepasselijke titel, voor bij het nieuws van het warenhuis, waarvan de deuren nu gesloten blijven. Het boek heet: Steekspel. V&D heeft het steekspel verloren….

Maar vrouwen blijven altijd steekjes maken! En ik ben er een voorstander van dat iedereen die nu bezig is met randjes en letters borduren, iets weet van de achtergrond van het borduren. Dit boek was in 1964 daarbij behulpzaam, maar is het nu nog steeds. Ik heb drie exemplaren en kan ze aanbevelen aan geïnteresseerde borduursters.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Naalbinding: handwerktechniek uit de oudheid

Boekjes over naaldbinding

Naaldbinding is een handwerktechniek uit de oudheid, die nu (opnieuw) in de belangstelling komt. Op de handwerkbeurs in Zwolle werd een demonstratie gegeven en het laatste nummer van Handwerken zonder Grenzen had er een artikel over. Naaldbinden lijkt op haken, maar het verschil is dat er niet met een haaknaald, maar een gewone naald gewerkt wordt en met korte stukken draad. De draad wordt met de naald door een lus gehaald, waardoor een nieuwe lus ontstaat. Het werk dat zo gemaakt wordt is erg sterk en moeilijk uit te halen. De techniek is tijdens de laatste eeuwen verdrongen door breien en haken, technieken die sneller resultaat geven dan naaldbinden. Maar nu dus ook weer belangstelling voor het aloude naaldbinden, wat over de hele wereld beoefend werd en wordt.

Het enige boekje over Naaldbinding wat ooit in het Nederlands verschenen is, is een boekje uit 1978, geschreven door Helga Steffensen. Zij benoemt daarin de oudste vondst die gedaan is: een want uit Zweden. Daaruit werd geconcludeerd dat het naaldbinden al in 200 na Christus werd gedaan. Maar inmiddels zijn er nog veel oudere bewijzen gevonden, van wel duizenden jaren voor Chr. (in Israël en Denemarken). In de Scandinavische landen wordt de techniek nog steeds veel beoefend, en het interessante artikel wat HzG recent schreef is dan ook een verslag van een ontmoeting met twee Zweedse vrouwen. Zij gebruiken de techniek nog steeds om er wanten mee te maken, die later worden gevilt en geborduurd.

Voor het naaldbinden heb je alleen een grove naald met een groot oog nodig. Het traditionele materiaal voor naaldbinding is koehaar en schapewol, al dan niet gemengd met geitewol. Van het stugge garen dat van de koe of geit kwam, werden zeven gemaakt, die onder andere bij het bierbrouwen werden gebruikt, of als een soort deksel op de tonnen met ingelegde haring. Maar de toepassing die ons nu het meest aanspreekt (of gaat aanspreken) is die van de wanten. Mooie zwarte of witte wollen wanten in de naaldbindtechniek.

De twee boekjes die ik hierbij te koop aanbied, zijn op dit moment de enige tweedehands boekjes die verkrijgbaar zijn.
Een interessant overzicht van oude vondsten en beschrijving van de verschillende steken vond ik hier.

Lees reacties (6) of geef een reactie

Elke keer dezelfde foto is saai

Gebreide-das-op-auto
Als jullie vinden dat ik overdrijf, moet je het zeggen hoor! Drie bijna dezelfde foto’s om een oude gebreide sjaal te laten zien: dat is niet leuk meer. Komop, heb je niks anders? Jawel, maar eerst wil ik nog even wat tekst kwijt.
Wat het weer betreft was het een topdag met een stralend februari-zonnetje. Op onze auto lag nog een dikke laag sneeuw en die moest ik eraf halen voordat ik ermee weg kon rijden. Daar aarzelde ik nog even bij, want ik vind dat altijd een fijn gezicht, die witte laag. Ik had de ijskrabber al in m’n hand toen ik besloot m’n sjaal even af te doen en die op de besneeuwde voorruit te leggen (krab-uitstel).

Gebreide das op-auto
Die sjaal breide ik twintig jaar geleden al en toen hij af was lag hij jarenlang in een verborgen hoekje. Totdat het me een paar jaar geleden opviel dat op de folder van de Handwerkbeurs een meisje staat met precies zo’n gebreide streepjessjaal om haar hals. Die foto is inmiddels denk ik wel honderdduizenden keren gedrukt en ik heb hem ook al honderden keren gezien. Want de organisatie van de Handwerkbeurs Entreekaart Handwerkbeursgebruikt die oude foto elk jaar opnieuw. Je voelt hem aankomen: “Komop zeg, hebben jullie niks anders?”
In m’n vorige blogje over de Handwerkbeurs (gisteren was de laatste dag) heb ik een positief verslag gegeven over deze beurs, maar ik wil ook wel wat kritische opmerkingen kwijt. Natuurlijk is het best te begrijpen dat de organisatie in haar presentatie een jong publiek wil aanspreken (middels zo’n jonge blom), maar de realiteit is: er komen ook duizenden oudere vrouwen op af. En zij (wij) vormen de grootste groep. Daar is dan toch niks op tegen om in de presentatie dat ook te laten doorschemeren? Ze hoeven toch niet altijd alles te richten op de jeugd (die toch al zoveel heeft)?
En verder kon de catering ook heel wat beter en zo kan ik nog wel een paar  minpunten geven (die vooral de hosting van het event betreffen).

Gebreide das-op-auto
Drie foto’s dus van m’n oude gebreide sjaal. Een muts had ik er destijds ook bij gebreid. Nooit gedacht dat je met zo’n sjaal zóóóveel jaar een jonge blom kunt blijven…

Lees reacties (3) of geef een reactie

Kelim

Kelim kleed
Ik ging een dagje naar m’n moeder en werd gevraagd of ik wilde helpen om de diepvries te ontdooien. Dat is makkelijk op zo’n koude dag: dan kun je een paar uur de bevroren levensmiddelen buiten zetten terwijl je de vrieskist ontdooit. Ik was dus in wat winterse sferen vandaag.
Maar binnen was het warm, mede dankzij kleden in warme kleuren. M’n moeder heeft een paar prachtige kelim-kleden en die Boekje-Kelimgebruikte ik als achtergrond om een Engels kelim-boekje op te leggen. Mijn familie heeft vroeger meerdere kelim-kleden gemaakt en die zijn nog steeds mooi om te zien. Kenmerkend voor de kelim-steek is een schuine steek (langer dan breed) waardoor de gewerkte draad netjes naast elkaar komt te liggen (en niet over elkaar heen zoals bij kruissteek). De kelim-steek wordt vanouds gebruikt voor geometrische vormen en ook de gebruikte kleuren zijn traditioneel/klassiek. En verdere uitleg vind je o.a. in dit boekje, wat zo wel mooi uitkomt.

Ik heb vroeger ook eens aan m’n handwerktante gevraagd of ze mij die kelim-steek eens wilde leren en dat deed ze. Ze stimuleerde me om m’n eigen patroon te maken en dat was best een avontuur. Maar achteraf vind ik die aloude klassieke patronen toch veel mooier. Best zin om nog eens zo’n kleed te maken!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Op blote voeten in de sneeuw

Rond gehaakt kleedje in sneeuw
Het sneeuw-regende hier gisteren de hele dag, dus kon Narcisjes in sneeuwik er niet op uit trekken om nog wat quilts aan besneeuwde bomen te hangen. Pas om half zes ’s avonds hield het op en ging ik even naar buiten. Dan is het licht zo mooi: de blauwe Stunde! Nu probeerde ik vanmorgen om acht uur ook nog iets van dat blauwe licht te vangen. Op een foto is teveel blauw niet mooi, maar in het echt wel. Soms ga ik speciaal op een stoel een tijdje voor het raam zitten om naar buiten te kijken in de blauwe Stunde.

fSinds de vorige keer dat er een laagje sneeuw op het grasveldje lag heb ik iets nieuws bedacht: even naar buiten op blote voeten! Dat is zo heerlijk! Echt waar, je hoeft maar een paar minuten met blote voeten in de sneeuw te staan en daarna voel je je nog een uur lang toppie!
Dit weekend was ik bezig met pauwen borduren en die kleedjes legde ik er even bij om te illustreren hoeveel soorten wit er wel niet zijn. Er zijn er vast nog meer, maar ik laat het hier bij. Ik ga de sneeuw van de auto krabben en er een eindje mee rijden. Fijne dag!

Borduurwerkje in sneeuw

Lees reactie (1) of geef een reactie

Borduurtijdschriften uit de negentiger jaren

Tijdschriften Borduren

Het katten-alfabet om te borduren wat in de negentiger jaren door tijdschrift Margriet werd uitgegeven, was destijds een succes. Vorige maand schreef ik wat over het tijdschrift waarin dat katten-alfabet stond. En nu heb ik nòg twee van deze glossy tijdschriften uit de negentiger jaren, en in één daarvan staat nu ook het honden-alfabet. Eerst waren die honden-letters los gepubliceerd in het wekelijkse tijdschrift en later verscheen het hele honden-alfabet in dit bewaar-nummer. Gelukkig hebben sommigen dat ook echt bewaard (twintig jaar lang) want nu heb ik er een paar. Maar ook als je niet van honden en katten houdt (ja, dat vind ik ook: ze laten wel eens wat achter in de verkeerde tuin) dan zijn dit mooie tijdschriften met veel mooie ontwerpen.
De ontwerpster van het katten- en honden-alfabet was Remy Ludolfy.

Collage borduurpatronen

Lees reacties (2) of geef een reactie

Kussen in de sneeuw

Besneeuwd landschap
Zò zag het er gisteren ongeveer uit toen ik over de snelweg naar Zwolle reed. Maar als ik zelf achter het stuur zit kan ik geen foto’s nemen, dus dit is een oude foto (gemaakt door mijn valentijn).Kussen in sneeuw
En zò ziet de sneeuw er vanmorgen uit in mijn achtertuin. Ik legde mijn tapisserie-kussen (15 jaar geleden gemaakt door mij) even naast de dappere narcissen, die hun kopjes fier omhoog houden. Op zondag doe ik het wat bloggen betreft wat rustiger aan: meestal alleen een foto van een kussen.

En zò ziet het er op veel plaatsen in Nederland straks weer uit. Als het weer ophoudt met sneeuwen, kunnen we gaan wandelen! En dan sleep ik nog wel wat meer handwerk naar buiten want oude kleden en nieuwe kussens laten zich heerlijk fotograferen in een witte omgeving.
Fijne (ontspannen) zondag gewenst!

De beekbergse beek bij Klarenbeek

Lees reacties (4) of geef een reactie

Hollandse Handwerkbeurs

Rood en blauwe Dutch spulletjes
Van A tot Z: van Apeldoorn naar Zwolle!
In Zwolle wordt vandaag de jaarlijkse handwerkbeurs gehouden. Dit is de grootste handwerkbeurs in Nederland.
Duizenden vrouwen gaan lekker Kijken en Kopen en Kletsen.
En ik ga ook!

Handwerkjes in rood en blauw

Laat wat van je horen en geef een reactie

Diverse handwerkjes Tweedehandswerk

Diverse handwerkjes Tweedehandswerk
Wie weet komen er weer wat nieuwe lezers op mij blog (want ik deel vandaag wat visitekaartjes uit), en daarom schrijf ik aan de hand van deze foto nog wat over mezelf. Ik hou van handwerk en heb veel verzameld. Ik hou ook van bloggen en schrijf iedere dag een stukje. Soms over m’n belevenissen, en soms over iets wat ik te koop aanbied. Ruim een maand geleden ging ik op Facebook en plaatste daar deze foto als banner (ik had hem nog niet hier laten zien). Als ik over al deze voorwerpen wat heb geschreven, plaats ik weer een nieuwe verzamel-foto en heb ik weer nieuwe handwerkjes om over te schrijven. Er zit niet echt een lijn in, want elke dag is er wel wat anders om over te bloggen en ik hou van veel afwisseling.

Elke dag een blogje dus op Tweedehandswerk. Als je dat teveel vind, dan kun je me ook op Facebook liken. Daar plaats ik dezelfde foto’s, maar de tekst is een stuk korter. En je kunt je ook abonneren op m’n nieuwsbrief: dan krijg je zaterdag een overzicht van de blogjes die ik die afgelopen week plaatste. Dat is ook makkelijk om op de hoogte te blijven.
Leuk dat je meeleest en ik hoop dat je je thuisvoelt op m’n blog!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boeken Kantklossen (in vrije vorm)

Oude Boeken kantklossen
Al deze boeken staan al op m’n handwerkboeken-shop, behalve het middelste. Die komt wel goed naar voren zo! Vandaag ga ik naar de Handwerkbeurs in Zwolle en daar worden ook demonstraties en workshops kantklossen gegeven. Het aloude ambacht wat in Europa zoveel grandeur heeft gebracht, staat nu weer in de belangstelling bij een nieuwe generatie handwerksters en dat is verheugend. Boeken over kantklossen zijn bij uitstek geschikt voor mijn internet-shop omdat de markt nog niet groot genoeg is voor nieuwe boeken. Over haken en breien worden wel heel veel nieuwe boeken uitgebracht, maar voor oude ambachten en technieken zoals kantklossen en weven en macramé zijn de oude boeken van de vorige generatie fijn om weer opnieuw te gebruiken.
Maar het kantklossen hoeft niet meer zo strak als vroeger. Natuurlijk is het fijn als je in deze boeken de technieken kunt zien en veel achtergrond informatie kunt lezen. Maar er is in onze tijd ook heel veel vrije toepassing. En daarom kwam het me wel goed uit dat het volgende tweedehands-boek wat ik in mijn shop plaats, precies de juiste titel heeft: Kantklossen in vrije vorm. Het middelste boek van de foto dus.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Naar de handwerkbeurs in Zwolle

Bolletjes katoen en kaartjes maasgaren
Vier dagen feest voor handwerkliefhebbers: de handwerkbeurs in Zwolle is er weer!
Het is de grootste handwerkbeurs van Nederland en er is enorm veel te beleven en te zien. Gehaakte bloem als corsageIk hoef er niet echt reklame voor te maken want ik neem aan dat alle hollandse handwerksters hier al vanaf weten.
Het leek me alleen leuk om even te melden dat ik er morgen ook heen ga.
Net als vorig jaar ga ik een bloglezeres ontmoeten. Vorig jaar kreeg ik een spontaan mailtje van haar en spraken we af om elkaar even op de beurs te ontmoeten. Temidden van het geroezemoes gaan wij even samen aan een tafeltje zitten en wat kletsen. Vorig jaar was dat nog een beetje spannend, maar dit jaar voelt het al als heel vertrouwd. En m’n verre handwerkvriendin ga ik ook ontmoeten, met haar heb ik een uurtje later afgesproken. Ik doe net als vorig jaar weer m’n gehaakte gele bloem als een corsage op m’n kleren dus als je daarmee iemand ziet lopen dan weet je dat ik het ben. Ik ben best in voor een praatje hoor!
De handwerkbeurs is een bijzondere gelegenheid om heel veel te zien op handwerkgebied. Veel verrassende innovaties, maar ook veel oude dingen die weer terugkomen en daarbij voel ik me uiteraard zeer in m’n element. Tweedehandswerk op weg naar Zwolle! Wie weet tot ziens!

Lees reacties (5) of geef een reactie

Oosterse Smyrna patronen

Oude patronenboekjes Smyrna
Oosterse tafelkleden worden al sinds de gouden eeuw of nog langer naar het westen verscheept Illustratie uit boekje Smyrnawaar ze in sjieke huizen op deftige tafels en vloeren kwamen te liggen. Maar er is ook een rijke traditie ontstaan om die kleden zelf te maken. Er zijn meerdere manieren om zo’n kleed te knopen of te borduren.  Deze oude patronenboekjes kunnen zowel voor knopen (op grof stramien) of voor borduren (met dikke sudan of smyrna-wol) gebruikt worden. Voor kelim worden andere patroon-aanduidingen gebruikt. Ik heb zelf goede herinneringen aan een tante die deze kunst beoefende (en het mij ook leerde) en ik bewaarde haar oude patronenboekjes zorgvuldig. Alleen als ik een ‘dubbele’ vind plaats ik die in m’n shop. Over een tijdje heb ik nog wat meer ‘dubbele’ want er zijn best nog wat meer van deze oude boekjes bewaard. De patronen die erin staan zijn zo mooi, en spreken tot de verbeelding. En de ouderdom van die boekjes maakt dat het bij mij altijd gaat tintelen: dan heb ik zin om al m’n nieuwe boekjes aan de kant te schuiven en een voorbeeld uit zo’n oud boekje te gaan namaken. De echo uit de verte en uit het verleden die weer zachtjes klinkt.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een kleuter kan al borduren: koe, kip of kikker

Borduren voor kinderen

In de sixties en seventies werd er volop geëksperimenteerd (en dat schreef je ook zo!) met draadjes en lapjes en er werd ook grondig nagedacht hoe je dat door kinderen kon laten doen. Een bekende schrijfster in handwerkland was Jutta Lammer en zij schreef een mooi handwerkboek voor kinderen. Op speelse wijze wordt aan kinderen vanaf zes jaar de grondbeginselen aangeleerd van naaien-borduren-weven-knopen-haken-en-breien. Ook de andere boekjes zijn specifiek voor kinderen geschreven, of ook wel voor hun begeleiders. Het blauwe boekje Naald, draad en lapjes komt uit 1967 en geeft een goed beeld van die eksperimentele tijd. Het boek Werken met textiel is onderdeel van de serie Beeldende vorming.

Maar je kunt ook nòg eerder beginnen om je kind enthousiast te maken voor handwerk. Je kunt een kleuter al zo’n nostalgische doos geven waarbij ze met een draad die aan de uiteinde verstevigd is de contouren van een kip-kikker-of-koe kan omtrekken. Ik had vroeger zo’n doos om te borduren zonder naald! En het heeft gewerkt: doordat ik dat als kleuter al mocht oefenen, hou ik nu nog steeds van borduren!

(Bij deze dus de tip aan de commercie: weer zulke borduurkaarten maken voor kleuters! Met zo’n leuke koe, kip en kikker!)

Koe-kip-kikker

Laat wat van je horen en geef een reactie

Meneer de Uil

Wandkleedje meneer de Uil
“Hallo meneer de Uil,
Waar brengt u ons naar toe?”

“Ja, dat weet ik ook niet hoor!
Maar ik wens je een fijne dag!”

Lees reacties (4) of geef een reactie

Peintisseries van Saskia Weishut

Peintisserie-vogel
De eerste keer dat ik een Peintisserie zag, was ik verwonderd en verbaasd. Wat is dat? Een paar jaar geleden was er een kleine expositie in mijn stad en een vriendin had gezegd: “Daar moet je eens heengaan!” Dat deed ik en ik keek m’n ogen uit. Zò mooi! Zo kleurrijk en fantasievol! Maar wat is het precies voor techniek? En wat is een peintisserie dan? Ik las nog eens goed de naam van de kunstenares: Saskia Weishut-Snapper. Ik vond haar heel artistiek en bewonderde haar textiel-verwerking. En ik weet nog zo goed wat het met me deed, die tentoonstelling. Ik kwam weer buiten, het was voorjaar en de zon scheen overvloedig. Fijn om weer buiten te zijn? Jawel, maar ik ging toch nòg een keer naar binnen. Unieke kans om die peintisseries nog eens op me te laten inwerken, vond ik. (Deze bovenste foto maakte ik een paar jaar geleden dus al).

peintisseries in Elburg
Maar er kwam nòg een keer gelegenheid om de peintisseries van Saskia Weishut te zien. Afgelopen zomer exposeerde zij in Elburg. Daar heb ik toen over geblogd en ik stuurde haar ook een mailtje. En toen nodigde ze me uit om eens langs te komen in haar atelier.
En zo kwam het dat ik gister bij haar op bezoek mocht zijn. Ik vond het super! Bij textiel-liefhebbers is zij wel bekend. Ze heeft regelmatig prijzen gewonnen, o.a. bij de wedstrijd land en water (vorig jaar georganiseerd door het Textielfestival in Leiden). Ze heeft een zonnige expressievorm, gebruikmakend van glanzende lapjes en Tyvek. Ze brengt meerdere laagjes textiel aan en door hitte gemanipuleerde Tyvek  vervaardigt ze intrigerende bouwsels en landschappen. Haar werk leidt tot bezinning en verder fantaseren. De naam ‘peintisserie’ is een samentrekking van het Franse peintures en tapisserie, en alleen die naam al illustreert haar originaliteit.

f
En nu mocht ik dus een kijkje nemen in haar atelier. Zò bijzonder! Rechts een straatje in cSafed, het kunstenaars-stadje in Israël. Op de grond en aan de muur meer dan genoeg om naar te kijken. Saskia schildert met textiel. Ze maakt volop gebruik van de naaimachine en de strijkbout (die zag ik ook staan). Ze heeft een grote voorraad kant, gaas en stukjes satijn en zo bouwt ze met naald en draad en met bezielde bevlogenheid aan haar creaties. Ze gebruikt ook fiberfill voor reliëf-effect en oppervlakte-verschillen. Ze laat materialen spreken en kleuren sprankelen en brengt boodschappen over en dat alles met zo’n kracht dat het verbluffend is.
Ik zag ook een mand met kaarten. Daar heb ik er een aantal uit gekocht want ik ben benieuwd of er onder mijn lezers ook belangstellenden zijn voor deze kunst. Komt later nog wel.Saskia Weishut in atelier
En dan mag ik nu ook een foto van haarzelf laten zien. Ze vertelde dat er net iemand langs was geweest om te spreken over een overzichtstentoonstelling en daarbij liet ze me een heel groot werk zien uit haar begintijd. Een soort wandkleed met heel veel franse knoopjes. Ik had het aan de ene kant vast en zij aan de andere kant en ineens vroeg ik: Mag ik zò een foto maken?

Dit wandkleed komt in de tweede helft van 2016 te hangen in Warffum, en dat is goed nieuws voor liefhebbers van art-quilts. Deze zomer wordt het twee-jaarlijkse textiel-festival weer gehouden in Groningen en daar wordt het werk van Saskia Weishut tentoongesteld. Deze expositie zal lànger duren dan het textielfestival, dus ruim voldoende tijd voor (andere) liefhebbers van kleur en expressie en wervelende en sprankelende fantasie.
Saskia heeft haar talent geërfd van beide ouders. Haar vader Rein Snapper was schilder, tekenaar en graficus. Haar moeder Mies Bloch illustreerde kinderboeken en tekende talrijke portretten. Het meest bekend is ze evenwel geworden door haar Margriet Kruissteek boek.

Ik eindig zoals ik begon: iemand zei tegen mij: “Daar moet je eens heengaan….” Quilt-liefhebbers die deze zomer naar Groningen gaan zullen dat vast doen!

Lees reacties (6) of geef een reactie

Hollanders van de Gouden Eeuw

f

In de Gouden Eeuw bloeit de handel als nooit te voren. Het geld stroomt binnen en dat wil men graag zo houden. In heel Europa zijn burgers onderhorig aan vorsten en adel, maar in Holland willen de betere burgers graag zelf aan de macht zijn. Fier en zelfverzekerd laat de rijke adel zich portretteren. In de Hermitage-aan-de-Amstel is een prachtige tentoonstelling ingericht over de Hollanders van de Gouden Eeuw. Het is een unieke collectie van schitterende groepsportretten uit de 17e eeuw. Deze worden ook wel de ‘Broers en zussen van de Nachtwacht” genoemd. De doeken zijn gigantisch groot. De grootste is meer dan 3 bij 6 meter en moest door het dak getakeld worden om in de Hermitage te kunnen komen. (de Hermitage was dus toch niet zo hermetisch….)

Dit eerste doek is de blikvanger bij binnenkomst  van de tentoonstelling. Ik was daar gisteren en ga het gelijk aan anderen doorgeven: als je de kans krijgt zou je ècht ook even moeten gaan kijken. Of de kans màken, want dit is een bijzondere tentoonstelling. Via dit filmpje  kun je enthousiast gemaakt worden (ik bekijk dat soort filmpjes altijd pas achteraf, want ik vind het altijd heerlijk om me te laten verrassen en daarom verdiep ik me van te voren nooit zozeer in wat ik ga zien). In m’n verslag vandaag ben ik totaal niet evenwichtig: er was zoveel moois te zien en dat kan ik toch niet weergeven. Dus een scheve foto als binnenkomer. Het was trouwens haast niet mogelijk om die doeken recht voor je lens te krijgen: daar waren ze gewoon te groot voor. Een beter en rechter beeld van deze schilderijen krijg je te zien als je op deze website van Hollanders van de Gouden Eeuw klikt.

fd

Deze traditie van groepsportretten is uniek in de wereld. Op originele wijze werd dit benadrukt doordat er in de tentoonstelling ook wat hedendaagse portretten van hoge bestuurders of invloedrijke weldoeners te zien waren. Door de vergelijking ga je zien hoe bijzonder deze 17e eeuwse groepsportretten waren. In de tentoonstelling wordt veel verteld over de personen die te zien zijn en de functies die ze bekleedden en over hoe de samenleving – mede door hun toedoen – was ingericht. Meestal geef ik bij dit soort schilderijen extra aandacht aan hun prachtige kleding Gehaakte kleedjes op pluche kleedmet kanten kragen en luxe uitstraling. Maar dit keer vond ik het leuk om m’n blik te richten op de tafelkleden die over de tafels lagen. Veel van die rode zware tafelkleden met oosterse motieven. Later werden deze kleden ook in goedkopere versie nagemaakt en één zo’n oud kleed had ik een tijdje in m’n shop en stuurde ik recent op naar een buurland. Ik kreeg net voordat ik naar Amsterdam ging een mailtje van de ontvangster van dat kleed dat ze er blij mee was. Dat vond ik leuk, en daarom deze foto’s mede voor haar: kijk eens naar die mooie tafelkleden! Alles wat je daarop legt of zet, komt prachtig uit, en wie aan een tafel zit met zo’n kleed erop weet ook gelijk dat hij van adel is! (Ik hou van die kleden omdat ze zo’n mooie ondergrond vormen voor mijn gehaakte kleedjes.)

 

Tenslotte toch nog een foto van de heren met hun prachtige kragen. Te mooi om niet te laten zien. Deze tentoonstelling is nog het hele jaar 2016 te zien en een aanrader voor wie van unieke en bijzondere tentoonstellingen houdt. Heel veel Hollanders uit de Gouden Eeuw bij elkaar!
Toen ik dit allemaal had gezien liep ik door de regen langs de Amstel naar de metro. Maar met m’n gedachten nog bij heel veel moois. Zo hebben die mannen daar dus ook gelopen, op datzelfde plekje, een paar eeuwen eerder.

k

Lees reacties (2) of geef een reactie

In Holland staat een huis

Amsterdamse grachtenhuizen
In Holland staan een heleboel huizen maar de Amsterdamse grachtenhuizen zijn over Tasje aan brugde hele wereld bekend. Vandaag had ik het voorrecht om in één van die grachtenhuizen te worden ontvangen. Ik was het al een jaar van plan en vandaag voerde ik m’n plan uit. Eerst met de trein, toen met de metro en dan nog een stukje lopen in hartje Amsterdam. Staande op één van de bruggen over de Amstel nam ik deze foto. “Precies de huizen zoals in het bekende borduurwerk”, vond ik. Toen liep ik nog een klein eindje verder en daar zwaaide een deur voor me open. Ik was op bezoek bij de dochter van Mies Bloch!

Nu heb ik natuurlijk zoveel te vertellen dat het niet in één blogje past. Dus ik ga het verdelen over meerdere stukjes. Bewust noem ik de naam van de dochter nog niet. Zij is zelf een textiel-kunstenares en verdient op z’n minst gepaste aandacht in een paar aparte blogjes. Ik had het gevoel dat ik haar al een beetje kende want ik was al twee keer eerder naar een expositie van haar kunst geweest. En ik hoorde dat er een nieuwe expositie van haar in voorbereiding is. Daarover later dus meer; in dit stukje eerst alleen aandacht voor het werk van de ontwerpster die door zoveel Hollanders werd gewaardeerd in de tijd dat haar patronen op grote schaal werden gedrukt.

Bij binnenkomst in het mooie grachtenhuis zag ik dat er een geborduurd Oude kaarten Voor het kind ontwerp Mies Blochschilderij voor me was klaargezet. “In Holland staat een huis!” Dit is precies de specifieke Mies Bloch-stijl die zoveel mensen aanspreekt. En vlak voordat ik dit begon te schrijven kreeg ik juist een treffende reactie van iemand op mijn stukje van gisteren, waarin ik zes kaarten liet zien (dat had ik natuurlijk expres gedaan: die kaarten eerst laten zien.) Iemand schreef daar als reactie op: “Bijzonder toch, die eigen stijl van Mies Bloch herken je altijd.” En dit was nu precies wat ik me had voorgenomen om te doen: ik wilde de dochter van Mies Bloch vertellen dat er nog steeds veel waardering is voor deze ontwerpen. Ik merk het aan de vraag die er is naar die oude Margriet Kruissteekboeken (uit 1977)

In de zestiger en zeventiger jaren hebben er vaak patronen van Mies Bloch in het tijdschrift Margriet gestaan. Als voorbereiding voor mijn bezoek Borduurwerk Amsterdamse grachtenhuizenhad ze een stapel oude Margrieten tevoorschijn gehaald. Die mocht ik doorbladeren en gelijk kwam ik de foto tegen waarin het ontwerp van de Amsterdamse grachtenhuizen stond afgebeeld. Gelukkig waren deze oude tijdschriften nog compleet (en niet dat alleen de interessante pagina’s waren uitgescheurd). Zo was bijvoorbeeld gelijk te zien dat het tijdschrift waarin dit ontwerp stond, uit 1964 kwam. Ik leerde dat eigenlijk àlle ontwerpen die later in het Margriet Kruissteekboek stonden, éérst als los patroon in de Margriet waren gepubliceerd. Ontzettend leuk was het om die oude tijdschriften te zien. En om te kunnen vertellen dat ik zelf deze Amsterdamse huizen ook heb geborduurd, toen ik 16 was.

“In Holland staat een huis!” In een bijzonder grachtenhuis mocht ik vandaag  zijn. En in duizenden andere huizen woonden vrouwen die het thuis gezellig maakten door de ontwerpen van Mies Bloch te borduren. Een herinnering: “Als ik vroeger met m’n moeder ging wandelen, zag je de wandkleden in veel huiskamers hangen. ‘Ik heb het land vergeven met deze borduurwerken’, zei ze dan. Ze werd de kruisjeskoningin van Nederland genoemd.”

En toen nam ik weer afscheid. Ik was nu zò dicht bij de Hermitage, daar wilde ik ook nog een kijkje nemen. En toen weer naar huis. Stukje lopen langs de Amstel, dan met de metro en dan met de trein. Nu ben ik in mijn eigen Hollandse huis. En lezen jullie mijn stukje in jùllie Hollandse huizen. De kruisjeskoningin heeft veel vrolijkheid gebracht in Nederlandse huizen en ik voelde me bevoorrecht om daarover vandaag te spreken met haar dochter.
(wordt vervolgd)

In Holland staat een huis

Laat wat van je horen en geef een reactie

In volle draf op weg naar u

Patroon koets ontwerp Mies-Bloch
Ik verheug me er al op om vanavond te vertellen waar ik geweest ben vandaag.
Maar misschien kunnen jullie het raden. Het heeft iets met dit borduurwerk te maken.
Ik heb haar net gemaild en geschreven: “Ik ben in volle draf naar u.”

Lees reacties (6) of geef een reactie

Gebreide handdoekjes

gebreide handdoekjes van katoen
En nu ben ik weer naarstig op zoek naar een bolletje dikke katoen. Morgen ga ik een treinreis maken en heb ik zin om in de trein te breien. Een paar jaar geleden maakte ik al m’n oude dikke katoen op en breide er handdoekjes van. Dat was heel leuk werk. Ik gebruikte de weegschaal om te weten of uit een oud bolletje nog een handdoekje kon en anders werd het een pannelap. Maar ik geloof dat ik nu niks meer heb liggen. Moet ik toch nog even wat anders zoeken om mee te nemen.

Ik heb nadat ik deze foto eerder liet zien nog een paar keer een vraag gekregen over de rand. Dus laat ik ook de onderste foto nog een keer zien want daarop is duidelijk zichtbaar dat de ribbelrand toch nèt anders is als het averechte-blokje. Ach, breisters weten wel wat ik bedoel: de blokjes gewoon in voorkant-recht achterkant-averecht. Ik maakte ze zeven steken breed en met de centimeter moet je zelf nameten hoe lang je moet doorbreien voordat je wisselt. En de rand dus de hele tijd recht, zowel heen als terug.

En morgen ga ik heen en terug naar …..het begint met een A en het is een grote stad!
Meer vertel ik nog even niet!

gebreid blauw katoenen handdoekje

Lees reacties (3) of geef een reactie

Oude kaarten Voor het kind

Oude kaarten Voor het kind ontwerp Mies Bloch
Dit zijn oude kaarten die vroeger zijn uitgegeven in een Voor-het-kind serie. De ontwerpen zijn van Mies Bloch en er hoort ook een velletje bij waar het patroon op staat. Leuke kaarten! Ik had er twee en nu heb ik er zes want ik heb er vier bij gevonden en die wil ik graag even showen.

Lees reacties (7) of geef een reactie

Sneeuwklokjes

Sneeuwklokjes geborduurd
Lieve witte klokjes steken overal hun kopjes omhoog. Kleine klokjes die niet hoorbaar klingelen maar zichtbaar tringelen en het laten zingelen in ons hoofd: het voorjaar komt eraan!

Sneeuwklokjes

Lees reacties (5) of geef een reactie

Joodse symboliek in schilderijen en borduurwerk

Expositie Sjoel-Elburg

De oude Sjoel in Elburg is een museum geworden en daar worden mooie tentoonstellingen gehouden. De afgelopen maanden exposeerde de bekende kunstenares Jip Wijngaarden daar enkele van haar prachtige en krachtige schilderijen en op Sjoel Elburgde laatste dag ging ik daar nog even heen. Ik had wat foto’s gemaakt en was nèt aan het vragen of ik die ook mocht publiceren en toen kwam de kunstenares er zelf aan en kon ik het aan haar zelf vragen! Het was een bijzonder moment om staande voor één van haar grote schilderijen uitleg van haarzelf te horen. Ze is bekend geworden als de vertolker van Anne Frank in vele toneelvoorstellingen maar nu woont ze alweer jaren in Frankrijk. Ze schildert vooral bijbelse personages en die zitten boordevol symboliek. Overigens is ook in al haar schilderijen wel iets van Anne Frank terug te vinden (zegt ze zelf). Doordat ze zich destijds zò intens heeft ingeleefd in de persoon van Anne, heeft ze zich ontwikkeld als een schilderes die de kunst verstaat zich ook intens in te leven in de personen die ze schildert, en dat is op haar doeken te zien. Identificatie.

Terwijl ik nog niet wist dat ik de kunstenares een half uurf later zelf zou ontmoeten, liep ik daar genietend rond en merkte ik dat ik me thuisvoel bij deze kunst. Haar kleurgebruik is subliem, de uitdrukkingskracht van de geschilderde personen is groot en de taal van de symboliek is krachtig. De expositie heette “De Heer is mijn herder” en daarom koos ik voor de bovenste foto om te laten zien. Met persoonlijke toestemming dus: super hè?

In joodse kunst is vaak symboliek verwerkt die eeuwen her teruggaat. Veel symboliek is ook Het mozaiek handwerkboekverwerkt in mozaïeken die na eeuwen onder het zand te hebben gelegen nu weer zijn opgegraven. Ik heb een boek met foto’s van deze mozaïeken waar Ann Roth borduurpatronen van heeft gemaakt. Dit is een bekend boek geweest en ik heb er een paar van en daar blogde ik hier al eens over. Vorige week herkende ik een handwerkje wat ik op de ontmoetingsdag van Merkwaardig kon kopen: dit komt uit dit boek. Ik laat het hier nu zien, want het past goed bij dit blogje. Jip Wijngaarden verwerkt joodse symboliek in prachtige schilderijen, maar als je ook iets met deze symboliek wilt doen, dan is iets borduren uit dit boek een mooie mogelijkheid.

Borduurwerkje knoop van Salomo

Lees reacties (6) of geef een reactie

Lentebodes en behoefte aan kleur

patchworklapjes
Een borrelglaasje is al genoeg om de lente in huis te halen. En hebben jullie het speenkruid al gevonden?
Ik heb even gewacht met dit blogje tot iets over tienen. Om tien uur wordt op zaterdagochtend m’n nieuwsbrief verstuurd en dat was dit keer zo’n vol overzicht dat ik vond dat het blogje-van-vandaag er dan maar even uit moest blijven. Deze week probeerde ik uit om vijf blogjes per dag te publiceren en ik ben me er van bewust dat dat wel veel is. Als je het vervelend vind om elke dag zoveel posts door te scrollen, dan kun je je ook op m’n nieuwsbrief abonneren: dan krijg je elke week een overzicht van de blogjes van de afgelopen week en kun je alleen aanklikken wat je interesse heeft.

Roman stripes quilt rond zwarte vaas
Maar ik wil ook nog wel graag wat grotere bloemen in de vaas. Die ga ik halen voor mezelf. Fijn weekend gewenst, en als je last hebt van het sombere weer: wat zijn we bevoorrecht met zoveel bloemen (en vis) -verkopers in iedere stad en dorp. Zorg goed voor jezelf!

Lees reacties (4) of geef een reactie