Archief voor maart 2016

Archief - maart 2016

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode maart 2016 getoond.

 

Borduurwerkjes rond pasen

Borduurwerkjes

 

Borduurwerkjes waar ik niet aan toe ben gekomen om nog af te maken. Pasen was ook veel te vroeg. De rode kip borduurde ik een paar jaar geleden op mooie wollen stof. En van het oude merklapje wilde ik een tas maken. Er blijft wel eens wat liggen natuurlijk. Ik wou het toch even laten zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Droogbloemen opruimen

Borduurwerkje rozen
Er zijn veel manieren om de schoonheid van bloemen nog wat langer vast te houden. Eén van die manieren is om ze te borduren. En een andere manier is om ze te drogen. Ik ben een droogbloemenmens en dat komt denk ik uit de zeventiger jaren, toen iedereen z’n bloemen na de bloei omgekeerd aan het plafond hing om ze op die manier nog wat langer te bewaren. fLang geleden hadden wij Alliums in de tuin, hele grote mooie paarse. Die krijgen na de bloei stevige zaaddozen op langgerekte stelen en die vond ik ook decoratief. Dus haalde ik ze naar binnen en legde ze bovenop een kast. En daar lagen ze denk ik meer dan tien jaar. Durf ik dit wel te schrijven? Méér dan tien jaar. Af en toe kreeg ik er een opmerking over dat het tijd was om ze weg te doen maar ik vond ze mooi en liet ze liggen. De kast is zo hoog dat je er niet bovenop kunt kijken dus je kunt niet zien hoeveel stof erop ligt. Dat zag ik wèl toen ik op een krukje ging staan om deze foto te maken. Hoog tijd voor een schoonmaakbeurt. Ik heb de droogbloemen er nu af gehaald en als ik die bovenste foto zie dan vind ik zelf ook wel dat het tijd was. Maar als je de foto hieronder ziet: dan is het gelijk aan mijn kant! We lieten een tijdje geleden dakramen plaatsen en daar viel het avondlicht na een paar fikse buien ineens zò mooi door naar binnen! Het was goud, puur goud! En ik trof nèt dat ene moment dat m’n droogbloemen in lichterlaaie stonden: zo mooi!

Uitgebloeide allium

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude borduurbladen

Collage oude borduurbladen
Deze oude borduurbladen heb ik toegevoegd in m’n oude-tijdschriften-shop. Het zijn mooie tijdschriften met bijzonder mooie borduurpatronen maar er is helaas toch een nadeel: er is in de patroonbladen geknipt. In deze tijdschriften van ongeveer tien jaar oud hebben vaak patronen van Hümmel gestaan en ik denk dat de mevrouw van wie deze bladen waren die allemaal heeft geborduurd. Ik denk dat ze daarvoor de patronen losknipte uit het grote patroonblad, zodat ze makkelijker te gebruiken waren. Niks mis mee natuurlijk, maar voor tweedehands-verkoop wil ik het natuurlijk wel vermelden. Er zijn nog genoeg patronen over waardoor het aantrekkelijke tijdschriften blijven. En die Hümmel-patronen zijn gewoon los bijgesloten, ze zijn alleen wat meer beduimeld.
Op elke voorkant staat de kreet: En nog veel meer! Dat klopt ook wel: wat een enorme hoeveelheid borduurpatronen staan er in deze oude nummers!

Collage Hummel op oude borduurbladen

Laat wat van je horen en geef een reactie

Einde Vroom & Dreesmann

Sale bij V&D

Je wilt er toch even geweest zijn, bij V&D. Niet gelijk de eerste dag dat ze weer opengingen voor de uitverkoop, want dat leek me te druk. Maar een paar dagen later. Om even de sfeer te proeven. Daar was ik gauw achter: die was er niet meer. Geen V&D-sfeer-meer. Alleen maar heel veel mensen die tussen de overgelaten schoenen en stationary nog wat voordeeltjes probeerden te vinden. De grote partijen zijn al opgekocht en de klanten mogen nog wat snuffelen tussen de restjes. Des te meer tijd heb je om nog wat te mijmeren over het verleden. V&D als trekpleister in de stad voor ons als tieners, twintigers, dertigers en vijftigers. In elke leeftijdsfase was er wel wat te zoeken en te kopen daar. En dat is nu voorbij. Ik vond het wel leuk om nog wat foto’s te nemen. Vanaf de roltrap: een stroom mensen naar boven en een stroom mensen naar beneden. Allemaal op zoek naar koopjes. Eigenlijk is het gewoon een klucht en door dan een foto te nemen geniet ik daar ook van. Omhoog en omlaag met die trap: dat is toch geinig? Ik beleefde weer dat gevoel als jonge tiener die voor het eerst met de bus naar de stad ging, helemaal naar V&D, om daar een boekje van Enid Blyton te kopen. Dat gevoel dat ik in m’n eentje die roltrap opging kwam weer bij me boven.

Etalagepoppen bij V&D
Terwijl haar familie het Dreesmann-concern opbouwde, ging dochter Cécile een eigen weg en bouwde een persoonlijk borduurwereldje op. Ze maakte een hele ontwikkeling door en in één van haar boeken schetst ze die ontwikkelingsgang. Eén van de Boek Cecile Dreesmann vertelt over haar levenswerkhoofdstukken uit haar levensbeschrijving heet “Van Vroeger naar Nu.” In dit blogje dus andersom: van Nu naar Vroeger. Van het Nu met de uitgeklede etalagepoppen terug naar het droomwereldje wat Cécile creëerde met naald en draad, en met onverwachte borduurelementen zoals edelstenen en vogelveertjes. Haar borduur-sculpturen werden beroemd en tot in koninklijke kringen bekend. Voor wie er meer van wil lezen heb ik twee van deze boeken te koop: “Cécile Dreesmann vertelt over haar levenswerk.”

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kies je kleur

Boeken over kleur
“Kleuren oefenen een grote invloed uit op ons lichaam en onze geest. Ook al gebeurt dit min of meer onbewust, toch is het zo dat ieder van ons emotionele en lichamelijke reacties heeft op het zien van kleuren. Zodra we een bepaalde kleur zien, voelen we ons vrolijk of terneergeslagen, optimistisch of depressief, en worden we door die kleur aangetrokken of afgestoten.”
Dat is de eerste zin van de inleiding van het boek “De geheime kracht van kleuren.” Waarop is die geheimzinnige werking van kleuren gebaseerd? En hoe kunnen we ontdekken wat kleuren voor onszelf betekenen? Hoe kunnen we kleurentherapie gebruiken om ons leven positief te beïnvloeden? Die vragen worden in het boek beantwoord.

Vooral handwerksters krijgen steeds weer met kleur-vragen te maken. Soms kijk ik op een Facebookgroep voor borduursters en dan valt het me op dat het vaak voorkomt dat iemand een borduurwerkje laat zien, en dat iemand anders dan reageert met: “Mooi, maar mag ik ook vragen welke kleurnummers van dmc je hebt gebruikt?” Veel mensen zoeken houvast bij voorgeschreven of al eerder gebruikte kleuren. Het wordt moeilijker als we met patchwork bezig zijn. Ik had het soms dat ik een voorbeeld uit een tijdschrift wilde namaken en in de lapjeswinkel niet precies dezelfde lapjes kon vinden. Dus moest ik zelf combineren en dan wordt er best wel een beroep gedaan op je kleurgevoel. In de foto-wereld wordt veel gebruik gemaakt van de kleurencirkel: Groen tegenover Magenta, Rood tegenover Cyaan, Blauw tegenover Geel en Violet tegenover Limegroen.
Kleurencirkel
Ik heb een partijtje boeken over Kleur en kleurenleer waarin flink wat informatie wordt doorgegeven over kleurgebruik. Het klassieke Kleuren ABC van Hitckethier is een beproefd kleurensysteem. Door een zinvolle beperking tot 64 verschillende kleuren kan het de meest voorkomende vragen op het gebied van kleur beantwoorden. Deze methode werd al in 1963 ontwikkeld en ik vond het interessant om in de inleiding te lezen dat in vroeger tijden kleuren hoofdzakelijk ter versiering werden toegepast, en nu voor veel meer doeleinden. Die ontwikkeling heeft zich dus enorm doorgezet.

Toen we vorige week klaar waren met het verven van onze keuken, stuurden we een appje naar onze kinderen: Kijk, zo is het geworden. We kregen enthousiaste reacties terug. Dochter zei: Ongelooflijk, wat een verschil! En ze vroeg: “Hoe komen jullie aan die kleur?” Toen zeiden we: “Het was een kleur-advies van de schilder die vorig jaar ons huis heeft geverfd.” Zij weer: “Dan is daarmee wel weer bewezen dat professionals echt het verschil maken, die weten waar ze over praten, en hun adviezen zijn vaak ècht goed!” Daar stem ik mee in. Kleuradviezen van professionals kunnen heel behulpzaam zijn. Maar zelf er een beetje over lezen en met kleuren spelen is ook interessant. En dan: Kies je kleur!

Regenboog boven brug over IJssel

Lees reacties (2) of geef een reactie

Patchwork kaarten met hexagonnen

Twee kaarten met hexagonnen
Hexagon is de naam van de zeshoekige vorm die ook veel voor patchwork wordt gebruikt. Je kunt een stukje stof eromheen spannen en de naden met kleine steekjes vastzetten. Op die manier kun je een hele quilt of kussen maken maar een enkele bloem van zeven hexagonnen is ook mooi. Mijn handwerkvriendin maakt op die manier kaarten en deze mocht ik van haar fotograferen. Je kunt de vormpjes van patchwork makkelijk zelf maken van karton maar hoe kleiner je ze maakt, hoe belangrijker het is dat ze echt precies pas zijn, want een milimeter scheef knippen kan al het resultaat beïnvloeden (oftewel: dan wordt het minder mooi). Daarom gebruiken veel quilters ook de Patchwork decoratie hexagonnenkant-en-klare vormpjes die bij quiltwinkels te koop zijn. Handwerken-zonder-Grenzen heeft al in 1978 zulke kartonnetjes laten maken. Ze zaten bij het derde nummer wat dit tijdschrift uitgaf en waren ook los bij hen verkrijgbaar. Af en toe vind ik nog zo’n zakje en ik heb nu ook een paar van die zakjes met hexagonnen en hexagonnetjes weer in m’n shop. Ook dit vroege tijdschrift HzG-3 (waarin ook aandacht voor volkskunstmotieven uit Joegoslavië) heb ik weer te koop.
Op sommige blogs heb ik gelezen dat patchworksters een stapeltje van die kaartjes en wat lapjes meenemen in een klein plat blikje in de trein, want het schijnt een ideaal werkje te zijn om op reis te doen. Zo groeit er dan een hele stapel bloemen. Hier liet bijvoorbeeld Chris van Quilt and Friends recent haar vorderingen zien.

Ik heb hier nog een leuke decoratie op m’n prikbord hangen, gekregen van m’n vriendin. Ze maakte de voor- en de achterkant gelijk en zo kun je er ook een hele slinger van maken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Inspiratie voor kreatief naaldwerk

Handboeken voor kreatief naaldwerk
Veel boeken op het gebied van naaldkunst die in de zeventiger jaren op de Nederlandse markt verschenen, waren vertaald uit het Engels. En sommige boeken sloegen zo aan dat er meerdere uitgaven kwamen, in dit geval een hardcover en een softcover-editie. Toevallig heb ik drie verschillende uitgaven van het boek liggen, en voordat er één op de post gaat, zette ik ze nog even alle drie op de foto. De auteur Constance Howard schreef dit boek voor mensen die wel bekend zijn met de techniek van het naaldwerk, maar misschien weinig of geen ervaring hebben in het maken van eigen ontwerpen. De volgende onderwerpen worden belicht: het ontwerp, werken met strukturen, de invloed van kleur en kleurnuances. Ook meer gespecialiseerde technieken op het gebied van ontwerpen als versiering van kleding en de invloed van naaldwerk op de binnenhuisarchitektuur komen aan bod.
Inspiration for Embroidery verscheen het eerst in 1966.Pagina uit Handboek voor kreatief naaldwerk(1)

Vanmorgen blogde ik over kruissteek-vogeltjes, en nu vind ik het grappig om een bladzijde uit dit boek te laten zien waarin vogeltjes op een heel andere manier kunnen worden weergegeven.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde vogeltjes

Geborduurde vogeltjes
Het is weer wennen aan de zomertijd, maar het vogelkoor wat we in deze tijd van het jaar krijgen maakt het wel weer makkelijker om op tijd op te staan. Na het wakker worden kunnen we weer een tijdje genieten van zingende vogels. Of we nou op het platteland wonen of midden in de stad: overal is dat vogelconcert gratis te beluisteren.

De patronen van deze prachtige vogeltjes hebben vroeger in tijdschrift Margriet gestaan en zijn door veel vrouwen geborduurd. Leuk om het verschil te zien bij gebruik van andere ondergrondstof. Het leuke schilderijtje plaats ik in m’n shop. Het lijkt me geschikt om in een tas of kussen te verwerken want het lijstje is niet zo heel mooi.

En hieronder een pagina uit het klassieke boek met Korsstingsmönstre met Eva Rosenstand-patronen. Deze patronen zijn al tientallen jaren geliefd. Ze zijn zò schattig: die twitterende vogeltjes. In het echt, geborduurd, maar zelfs in patroon-vorm in een oud boek van een halve eeuw oud zijn ze mooi om te zien.

Geborduurde vogeltjes en oud patroon

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tweede Paasdag

Voorjaarsbloemen-geborduurd
Voor vrolijke voorjaarsbloemen moeten we zelf zorgen, want Pasen is dit jaar zo vroeg dat er nog niet zoveel bloeit. Dit oude schilderijtje met geborduurde voorjaarsbollen haal ik elk jaar tevoorschijn want ik ben eraan gehecht. Het is één van de eerste borduurwerkjes die ik begon te verzamelen. En nu zat ik vanachter het raam op de bank koffie te drinken, en uit te kijken op m’n bloeiende narcisjes in een afgebladderde bloempot. Met deze feestdagen ben ik niet zo vroeg met bloggen, zoals jullie al hadden gemerkt. Naast die bloei-pot zette ik even m’n geborduurde versie van narcissen en tulpen. Terwijl ik de foto nam woei de wind om m’n oren en ving ik flarden van de stoomtrein-fluit op, want die rijdt weer heen-en-weer voor plezier-doeleinden. Met Pasen willen we graag leuke dingen doen maar soms valt het weer tegen. We veegden ons straatje na de winter, zetten de tuinstoelen klaar, maar je kunt maar beter binnen blijven en het binnen gezellig maken. Ik hou van marmeren eieren en van afgebladderde bloempotten. Deze bloempot kan eigenlijk wel weg maar toen ik in de herfst op zoek was naar nog een bollenbak gunde ik hem nog één seizoen. Maar m’n voornemen is dat die pot na deze bloei wel weg kan. Ik ben maar wat aan het kletsen hoor, het is allemaal niet zo interessant. Maar ik wou jullie toch even groeten! Ondanks dat het geen voorjaarsweer is: hartelijke paasgroet en een fijne dag gewenst!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Resurrection

Quiltje Resurrection
Pasen 2016.

Dit quiltje maakte ik tien jaar geleden speciaal voor Pasen. Ik gaf het de naam Resurrection. Het gebruikte patroon heet Double Irish Chain.f

 

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stille zaterdag

Venster in kerk
Na alle drukte, hektiek, drama, heftigheid, onrust, en ongelooflijke gebeurtenissen, is er een dag van stilte. Stille zaterdag is de stilste dag in de geschiedenis van de mensheid. Een dag om verdriet te verwerken,  om tot stilstand te komen, om te rusten. Om tot je door te laten dringen wat er allemaal gebeurd is.

kleedje in kerk Westeremden
Een paar maanden geleden was ik in het eeuwenoude kerkje van Westeremden, in Noord Groningen. We waren eerst naar de naastgelegen oude Pastorie geweest die door Henk Helmantel opnieuw is opgebouwd en waar hij nu zijn kunst exposeert. Onder de indruk van wat we hadden gezien maakte ik ook een paar foto’s in dit verstilde kerkje, waar het licht zo mooi naar binnen viel. Ook een gebreid kleedje kan de rust accentueren en de kwetsbaarheid van het leven benadrukken. Het contrast tussen het witte gebreide garen en het ruwe hout.

Kerk Westeremden
Stille zaterdag is de laatste dag van de lijdenstijd. De dag is zo gaan heten omdat op stille zaterdag de klokken niet meer luiden, tot aan de paaswake. Voor mensen die niet speciaal met het geloof bezig zijn is het misschien een dag om te denken aan ouders of andere geliefden die er niet meer zijn. Wat het weer betreft, belooft het een mooie lentedag te zijn. Ik wens iedereen een goede, mooie, rustgevende stille zaterdag toe.
In m’n nieuwsbrief van vorige week heb ik al aangekondigd dat ik deze zaterdag geen nieuwsbrief verstuur. Daarmee doe ik het vandaag even wat rustiger aan.

Laat wat van je horen en geef een reactie

The Passion

Biedemeijer schilderij Lam Gods
Heeft elke tijd zijn eigen Passion? Het lijkt erop. Eeuwenlang was de Mattheus Passion van Bach de bekendste muzikale manier om het lijdensverhaal van Jezus te vertolken. En nòg is dit klassieke meesterwerk een muziekstuk wat elk jaar op vele plaatsen wordt uitgevoerd en wat duizenden mensen beroert en verheft. Met mijn gezin heb ik vaak zo’n uitvoering bijgewoond.

Maar er zijn ook andere manieren gekomen om op grootse wijze de gebeurtenissen die leidden tot de kruisdood van Jezus opnieuw voor een hedendaags publiek voor het voetlicht te brengen. In Amersfoort werd gisteravond voor de zesde keer op moderne wijze een Passion opgevoerd, waar bijna 20.000 bezoekers bij waren. En nog eens 3,2 miljoen keken ernaar op tv. De uitvoering stond onder hoogspanning, vanwege de aanslagen in Brussel. Er is wel heel wat gaande. De grondslagen van onze beschaving wankelen. Er worden aanslagen gepleegd en de beveiligingen worden opgevoerd. Deze week kwam ik in Utrecht met de roltrap van het spoor naar boven en het eerste wat je ziet is agenten. Goed gewapende agenten. Dan weet je het wel weer. We staan op scherp.

Heeft elke tijd zijn eigen Passion? In de tachtiger jaren was de uitvoering van Adrian Snell populair. Het was een soort rock-uitvoering met grandioze nummers. Ik luisterde ernaar en elke regel zong en zonk in mijn hart. Elke melodielijn van saxofoon, elke drumslag, elk koorstuk en elke solo, en dan het virtuoze pianospel van de componist: het werd een schat in m’n hart die ik meedroeg. Vorige week las ik dat Adrian Snell na al die jaren nog lang niet vergeten was en hij kwam opnieuw naar Nederland voor nog eens een serie concerten. Met mijn zussen ging ik gisteravond naar het eerste concert van de tournee. Elke minuut genoten. Alles kwam weer terug. En dan het slot: het eindigt niet met de kruisiging, maar er zijn nog een paar fantastische nummers om de opstandig van Jezus uit te bejubelen. Een hoopvol einde.

Dan kom je weer thuis en je oren zijn nog helemaal vol met de indrukwekkende en blijde klanken. Ik keek nog even op het nieuws. Zag dat Neerlands bekendste voetballer is overleden. Ook een JC. Maar die man waarop het christendom is gebaseerd, de JC die de wereld veranderde, die bleef niet dood. Hij werd door God opgewekt en leeft.
Dat is hoop. In een week waarin opnieuw Europa geschokt is door aanslagen en terreur.

Ik koos een foto van een Biedemeier schilderij wat ik recent kon kopen. Het staat hier in m’n kamer  en ik kijk ernaar als een tijdsbeeld. Zò werd vanuit katholieke traditie eind 19e eeuw het Lam Gods uitgebeeld. Er zijn talloze manieren geweest, in de loop der eeuwen. Onze cultuur werd gebouwd op de fundamenten van het christendom. Zowel de cultuur als het christendom worden bedreigd. We weten al tweeduizend jaar waar het om gaat. En ieder moet erover nadenken wat het betekent.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Blauwe Borduurwerkjes

Borduurwerkjes blauw
Van een oud boekje borduurde ik het patroon op de voorkant. Maar het stiksteekrandje eromheen vond ik net niet mooi strak genoeg. Borduren doe je meestal met een naald met ronde punt, die lekker in de stof glijdt. Maar bij dit stiksteek-randje stdoe ik het nu anders: eerst de stippel-streep-rand, en daarna wissel ik van naald. Voor het opvullen van de tussenliggende streepjes gebruik ik nu een naald met een scherpe punt en daarbij steek ik precies midden in de draad van de eerste rand. Hierdoor komt het opvul-streepje precies middenin te liggen en glijdt hij niet naar de ene of de andere kant (waardoor de steek wat minder strak wordt). Mocht je dit interessant vinden, dan kun je op de kleine foto klikken waardoor die groter wordt en dan zie je het verschil tussen het bovenste stik-steek-randje (gemaakt met stompe naald, minder strak) en het onderste randje (waarbij ik met scherpe naald midden in de vorige steek insteek).

Lees reactie (1) of geef een reactie

Geweven muziek

Orgels in museum Speelklok

Deze draaiorgels speelden vandaag vrolijke muziek en ik begon bijna te dansen. Ik was in Utrecht enFolder museum Speelklok bezocht het Museum Speelklok wat gehuisvest is in een prachtige ruimte waar al die meeslepende en indringende muziek lekker duidelijk klonk. En dan die rijke decoraties op deze nostalgische instrumenten: zeer fraai!
Tot en met augustus heeft het jubilerende museum Speelklok een extra tentoonstelling die handwerksters aanspreekt: Geweven Muziek. Op verrassende wijze zijn twee oude ambachten samengebracht: dat van de orgelman en dat van de wever. De makers van deze tentoonstelling hebben de oude technieken op een nieuwe manier ingezet. Ze hebben orgelmuziek geweven. Zowel de orgelman als de wever maken allebei gebruik van ponskaarten en die overeenkomst fascineerde de ontwerpers. Ze besloten het patroon van een orgel-ponskaart te gebruiken als input voor een weefgetouw waarmee draaiorgelmuziek is geweven. De tafellakens en sjaals die zo geweven konden worden met orgelmuziek werden vervaardigd in het Textielmuseum in Tilburg.
Ook hier was weer de gedachte dat het belangrijk is om kennis, herinneringen, routines en gebruiken van ambachtslieden en hun vak te ‘bewaren’ en daarom was er ook een mooie film te zien die doorlopend vertoond werd.

Zijden geweven sjaal met orgelpatroon
En daarna nog even de stad in! M’n zoon studeert daar en wist de juiste plekjes om koffie en bier te drinken. Met uitzicht op de Dom. “Alweer een foto van die toren?” vroeg hij. Ja, best wel raar. In de stad waar je woont neem je ook niet elke keer een foto. fMaar nu weet ik nog wat meer te vertellen over het beroemde carillon van de Dom want dat had ik juist gehoord in het museum. Vroeger waren de kerkklokken belangrijk voor het aangeven van de tijd want mensen hadden niet zelf horloges. Werkte je op het land, dan wilde je graag weten wanneer het tijd was om te schaften. Maar soms miste je net de eerste slagen, en hoe laat was het dan? Daar werd op verzonnen dat een klokkespel eerst een wijsje speelde en daarna kwamen de slagen. Het wijsje was om de aandacht te trekken: dadelijk komen de klokken die de uren aangeven. Na dit slimme idee ontstond er een kerktorenstrijd voor de mooiste carillons en daar kunnen we in Nederland nog steeds van genieten. Net als van die draaiorgels.

Dom in Utrecht

Lees reactie (1) of geef een reactie

Wilde lentebloeiers

Geborduurde voorjaarsbloemen
Wilde lentebloeiers oftewel vroege voorjaarsbloemen: kleine maagdenpalm, gevlekte aronskelk, longkruid, lelietje der dalen, sleutelbloem, madeliefje, kruipend zenegroen, maarts viooltje, dovenetel. Het zijn de eerste bloemen die in maart en soms ook al eerder bloeien. De meesten van deze negen bloemen heb ik al gezien want ik zoek er altijd naar. Het zijn bloemen om op te letten en blij van te worden als je ze vindt.Borduurpatronen Thea Gouverneur Voorjaarsbloemen
Al een tijdje heb ik een prachtig geborduurd schilderij in huis maar nu vond ik ook de patronen die hiervoor zijn gebruikt: ze komen uit tijdschrift Margriet. Ze werden gepubliceerd rond 1985; negen weken achtereen verscheen telkens een nieuw patroon. De natuurgetrouwe borduurpatronen zijn van de bekende ontwerpster Thea Gouverneur en Diet van Beek tekende de illustraties erbij. Ik kan nu alle negen velletjes met deze mooie telpatronen in m’n shop zetten, tegelijk met het schilderij. Dat zal ik wel missen als het besteld zou worden, maar gelukkig bloeiende bloemetjes nu buiten ook weer overal. De bloemen zijn natuurlijk ook heel geschikt om individueel geborduurd te worden, maar alle negen bij elkaar – zoals op het schilderij – is toch ook wel heel mooi om zo te zien.

Ook wel grappig om te realiseren dat het idee van ‘elke week een patroon’ ook in de tachtiger jaren bestond.

g

Lees reacties (2) of geef een reactie

Bandweven en Handweven

Boek Handweven met geweven gitaarbanden
Het boek Handweven was het twintigste boek wat ik op m’n shop zette. Ik herinner me dat ik helemaal blij werd toen ik het doorbladerde en op een bladzijde kwam met geweven gitaarbanden. Dat had ik vroeger moeten weten: dan had ik vàst zelf zo’n band willen weven voor m’n gitaar!
Het boek werd al gauw besteld want Handweven en Bandweven wordt weer beoefend en juist die oude boeken daarover geven veel informatie. Wat is eigenlijk het verschil tussen Handweven en Bandweven? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb echt niet overal verstand van hoor (doe af en toe maar net alsof). Waar ik wèl verstand van had was van die gitaar. Wat was het heerlijk om die overal mee naar toe te nemen in de seventies. We zongen wat af in die tijd! En we weefden banden, maar dan met elkaar, bij kampvuren en koffiebaravonden. Goeie ouwe tijd!
Ik heb zelfs nog eens een muziekbundel gemaakt voor een landelijke studentenvereniging. Ik heb altijd wat met boeken gehad, en nu verkoop ik ze. Handweven en Bandweven bijvoorbeeld.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Chocoladebruin in de keuken

m
Achter m’n aanrecht wilde ik geen tegeltjes. “We laten het zo”, zei ik tegen de keukenman toen hij lang geleden de keuken had geïnstalleerd. “Dan hoef ik ook geen tegeltjes schoon te houden”, dacht ik bij mezelf. Nadeel is natuurlijk wel dat zo’n muur dan vies wordt. Oplossing: af en toe geef ik hem een ander kleurtje. Dit keer chocoladebruin!

Het leuke van zo’n nieuwe kleur in je keuken is dat je spulletjes dan weer heel anders uitkomen. Ik geniet van het visuele effect en heb gelijk de poetsdrang om nu alles weer eens een goede beurt te geven. En ik heb nog geen enkele keer trek gekregen in chocola, benieuwd hoe lang ik dat volhoud.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wol snijden met (of zonder) molentje

Stramien voor knopen en toebehoren
Al m’n wolsnijdersmolentjes zijn helaas op en dit is een oude foto van meer dan een jaar geleden. Toen had ik er nog drie en gaf ik er wat uitleg bij. Maar deze apparaatjes zijn nu allang uitverkocht en omdat je nu dus niet meer via een link in de shop naar dat oude blogje kunt komen, plaats ik deze foto opnieuw. Ik krijg af en toe vragen over deze molentjes dus nu lijkt het me handig om deze foto nog eens te laten zien en er wat over te vertellen.

De vraag die me nu werd gesteld is hoe deze apparaatjes heten en of ik er nog wat meer over wilde schrijven. Ik noem ze “Wolsnijders molentjes” maar er staat geen Nederlandse term op die oude doosjes. Wel de Engelse, Franse en Duitse benamingen: Wool Cutter, Coupe Laine, Wollschneider. Misschien handig als je nog eens wilt googelen.

Er werden vroeger twee verschillende apparaatjes gemaakt: in een blauw doosje, voor draadjes van 5,5 à 6 cm. En in een rood doosje, voor draadjes van 4,5 à 5 cm.
Deze apparaatjes zijn handig om te gebruiken als je Sudan of Smyrna wol (of andere wol) wilt snijden Smyrna haaknaalden en patroonraderwieltjesin gelijke stukjes, waarmee je wilt gaan knopen. Op de foto wat oude stukjes witte wol, geschikt om mee te knopen. Deze stukjes zijn ook voorgesneden te koop maar ik vond het vroeger altijd veel leuker om het zelf te snijden met zo’n molentje.
Mocht je er één tegenkomen en het mesje is geroest of bot: geeft niks, want met een klein schroefje kun je het scheermesje losdraaien en er een nieuwe in zetten. Altijd kopen dus, want het zijn fijne apparaatjes.

In mijn eerdere blogje over hulpmiddelen bij knopen schreef ik dat mijn schoonmoeder vroeger een heel tapijt knoopte van ongesponnen schapenwol. Ze nam telkens een pluk witte wol en met de smyrna haaknaald knoopte ze die op de ondergrond van grof stramien. Dus de stap van het stukjes-snijden kun je eventueel ook overslaan. Het was een prachtig kleed maar later aten de motten het op.

Wat je vooral nodig hebt bij het knopen is een smyrna-haaknaald. Die heb ik nog wel in m’n shop. Je kunt me altijd vragen als je er één zoekt met een extra groot of extra klein oog; dan zoek ik er één uit want daar heb ik nog wel een voorraadje van en ze zijn allemaal net een beetje anders. Knopen is leuk! En als je geen wolsnijders molentje kunt vinden: je kunt ook heel goed de wol om een kartonnetje of houtje wikkelen en de draden dan in één keer tegelijk doorknippen, dus ook zonder dat apparaatje kun je wel knopen.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Kleine stroomstoring

Geweven kleedje
Om tien voor half zes gingen ineens alle lampen en apparaten uit. Stroomstoring. Eerst even naar de meterkast maar alle schakeltjes stonden nog goed, dus ik had niet zelf ergens kortsluiting gemaakt. Ik was pas om kwart over vijf thuisgekomen en wilde snel eten koken, maar dat ging nu wat langzamer. Gelukkig kook ik op gas en met een lucifer ging dat nog wel aan. Gauw de aardappels en de groente opzetten. Toen even een appje naar m’n man: “Kijk jij zodadelijk even als je thuiskomt of het bij de andere mensen in de straat ook donker is?” Maar dat berichtje las hij niet meer want hij was al onderweg. Wèl zag ik dat hij net nog had geappt: “Ik ben wat later thuis; vergadering liep uit.”  In dat geval ga ik gewoon nog even bij het raam zitten borduren, bedacht ik lui. Dus terwijl de aardappels kookten, ging ik gewoon om half zes met naald en draad bij het laatste licht voor het raam zitten. Even later komt mijn lief thuis: “Wat is het hier donker!” “Ja, stroomstoring denk ik.” Hij ging gelijk even op z’n mobiel checken. En inderdaad: een paar straten in onze buurt hadden ermee te maken. Dus zocht ik de kaarsen op, en toen konden we bij kaarslicht eten. Best gezellig zo. Denken aan landen waar het altijd zo gaat. Je leest er wel eens over, je hoort er wel eens van: miljoenen mensen leven met altijd die onverwachte stroomstoringen. Maar in ons goed-georganiseerde land gebeurt het maar weinig.

Even later. Eten is op. We beginnen het koud te krijgen want de kachel doet het ook niet. Het is dan wel de eerste lentedag, maar het is gewoon koud. De verwachting is dat het nog een uur zal duren. We praten erover: “Wat mij betreft mag het wel 4 uur duren, dan krijgen we 35 euro terug.” En: “Hoe moet dat dan dadelijk met de koffie? Ik heb zin in een bakkie…” “Dan gaan we lekker ouderwets heet water opschenken want we kunnen nog wel water koken.” “Ga jij maar doen, ik ga eerst even een dutje doen op de bank. Lekker onder een dekentje.” Best gezellig, zo’n onverwachte gedwongen pauze. Niet achter de computer, je nergens meer druk om maken. Gewoon lekker niks doen bij een kaarsje.

En toen: floep! Alles doet het weer! Dat liep gelukkig goed af.
Een paar dagen geleden hadden we hier een andere storing: toen vloog hier een uur lang een helikopter boven de wijk. Volgende dag lazen we op het nieuws dat er een dode was gevallen. Soms gebeuren er zomaar van die onverwachte dingen. Maar een uur zonder stroom is zo erg nog niet.

(In landen waar de stroom vaker uitvalt dan bij ons maken ze prachtige kleedjes! Dit geweven kleedje zet ik in m’n shop. Hier liet ik het al eerder op een blogje zien.)

Laat wat van je horen en geef een reactie

De vier jaargetijden

Borduurwerk-Vier-jaargetijden-van-Rie-Cramer
Het lengen van de dagen was al een tijdje bezig en nu duren de dag en de nacht precies even lang. Dus het is lente! Maakt niet uit dat het bewolkt en koud is, het is tòch lente. Het jaargetijde waarin je zin krijgt om te genieten van blaadjes aan de bomen en zingende vogels en weer energie krijgt om dingen af te maken. Deze afbeelding van de vier jaargetijden naar een ontwerp van Rie Cramer is voor veel mensen een bekend oud en vertrouwd tafereel en het is door veel borduursters gemaakt. Maar ik kreeg ook een mailtje over een nog onafgemaakt borduurwerk. Iemand mailde dat ze enige tijd geleden beloofd had om eenzelfde borduurwerk van de vier jaargetijden af te maken voor iemand anders die haar handen niet meer goed kan bewegen. “Maar ik ben te voorbarig geweest, schrijft ze, want ik kan het zelf niet meer goed zien. Ik vind het sneu voor deze dame daarom ben ik op zoek ben gegaan naar iemand die het wèl kan afmaken.” Ze schrijft dat ze al kaartjes heeft opgehangen bij de supermarkt en dat ze al bezig is geweest op facebook, maar nog zonder resultaat. En nu vroeg ze het aan mij.
Ik speel ik de vraag hierbij door. Een foto van dit mooie en klassieke borduurwerk had ik nog liggen want dit schilderij staat ook in mijn shop, en hier blogde ik er al eens eerder over. Is er iemand die nog in de lente of zomer of herfst van het leven is en die zin heeft om een soortgelijk borduurwerk af te maken voor iemand die in de winter van het leven is gekomen? We maken allemaal deze gang door het leven, en later is er misschien iemand die zich voor ons inzet. Ik vind het wel een passende vraag, zo aan het begin van onze gezamenlijke lente.

Reageren kan via mij en dan breng ik een eventuele borduurster graag in contact met de vragensteller.

Collage De Vier Jaargetijden borduurwerk Rie Cramer

Lees reacties (2) of geef een reactie

Eieren beschilderen

Boekjes eieren verven
Het verven van eieren is een heel oude traditie die al bij de oude Chinezen en Egyptenaren bekend was. Bij de Perzen heet het nieuwjaarsfeest dat in de lente wordt gevierd: Feest van het Rode Ei. De kleur rood is tot lang na de middeleeuwen een dominerende kleur bij het eierverven geweest. In veel landen was en is het rode ei onlosmakelijk verbonden met de voorstelling ‘paasei’. In Roemenië is een spreekwoord: “Als de christenen geen rode eieren meer maken, is het einde van de wereld gekomen.”
Het ziet ernaar uit dat we nog een keer eieren kunnen verven voor deze vroege Pasen. Ik deed het vroeger met m’n kinderen, maar ik had ook een aantal plastic eieren met een speciale eigenschap: je kon de helften van elkaar halen en ze daarna weer bij elkaar zoeken. Paaseitjes zoeken hebben we ook nog gedaan in de tuin. Leuke herinneringen aan lieve kindjes die de hele tuin afspeurden op zoek naar eitjes van chocola. Op veel plaatsen in de wereld is het beschilderen van paaseieren tot ware kunstvorm ontwikkeld en in deze vier boekjes zag ik heel mooie voorbeelden. Ik laat hieronder ook de achterkanten van deze leuke kleine doe-boekjes zien, maar binnenin de boekjes staan nog veel meer mooie foto’s van verbazingwekkende eier-schilder-kunst.
Eieren beschilderen, Eieren kleuren en Paasversieringen maken: veel plezier voor wie aan de slag gaat.

Achterkanten boekjes eieren beschilderen

Laat wat van je horen en geef een reactie

Twee kussens (filet)haakwerk

Twee kussens (filet)haakwerk
Het linkerkussen: van m’n zus gekregen. Ze had het op de markt gekocht en ik heb de stikker er nog even op laten zitten. Tot m’n verrassing staat erop dat het gemaakt is in China.

Het rechterkussen: zelf gemaakt toen ik vijftien was! Al die jaren bewaard (zonder vulling) en nu weer tevoorschijn gehaald en er een binnenkussentje in gestopt. Ik vond het heel leuk om het weer te zien. Filethaakwerk is weer in de mode en je kunt er hele taferelen in verwerken. Vervolgens zou ik het jammer vinden om die voor de ramen te hangen want ik heb liever niks voor m’n raam want ik wil vrij naar buiten kunnen kijken. Maar een kussen in deze techniek kan natuurlijk altijd wel. Ik herinner me dat ik in m’n tienertijd een soort drive had om elke techniek uit te proberen waar ik materiaal voor kon krijgen. Een haaknaald en een bolletje katoen was alles wat ik nodig had. En een plaatje als voorbeeld. Dit zal wel een keer in zo’n Ariadne hebben gestaan waar we vroeger zoveel aan hadden.

Kussentje voor de zondag: fijne bijna-lente-dag gewenst!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Geborduurde tulp

Geborduurde tulp met echte tulpen

Foto van een eerder voorjaar.
We willen de tulpen nu de grond wel uitkijken!
Dit was m’n eerste borduurwerk waarbij ik een oud lapje gebruikte wat ik niet meer wilde gebruiken voor die kleine steekjes. Ik maak nu gewoon kruisjes over vier hokjes!

Borduurwerk Potter in oude Ariadne

Borduurwerk Potter in oude Ariadne
Ik liet eens een foto zien van alle zes de Flower Fairies, waarvan Ariadne de patronen verkocht. Ik heb zelf vroeger één van die Fairies gemaakt en vond het leuk om het plaatje te zien van alle zes. En ik dacht dat anderen het misschien ook leuk vonden Borduurwerk Potter in oude Ariadneom dat plaatje weer te zien. En soms krijg ik daar ook reacties op, op dat oude blogje, van lezeressen die het inderdaad leuk vinden om dat overzicht te zien, omdat ze (net als ik) goede herinneringen hebben aan die borduurwerken.

En nu vond ik deze oude Ariadne, met foto’s van de borduurwerken van Beatrix Potter. Opnieuw leek het me leuk om die aan jullie te laten zien. Maar – echt waar, zò toevallig! – prompt werden mijn borduurpatronen die ik hiervan op de shop had staan, besteld. Ach, nu kan ik m’n blogje niet meer maken, dacht ik, want nu heb ik niks meer om naar te verwijzen. “Onzin”, zo spreek ik mezelf nu toe: laat maar gewoon zien want er zijn vast nog wel anderen die dat patroon nog ergens hebben en blij zijn om deze oude foto’s nog weer te zien. Dus bij deze!

Mij spreekt vooral dat muisje aan, met haar stoffer en blik. Het is tijd om te poetsen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

De keuken verven

Geborduurd huis
In de Libelle stonden in de tachtiger jaren patronen voor vier woonhuizen en dit schilderijtje komt uit die serie. Ik kocht het een paar dagen geleden en zette het even tegen de keukenmuur die we gingen verven. Van zachtgroen naar chocoladebruin. Het huis op het schilderijtje is van buiten een plaatje en onze keuken wordt van binnen nu ook een plaatje. Chocoladebruin…. wie verzint dat nou?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude Ariadnes

Oude Ariadnes met opbergmappen
Er kwam vandaag iemand bij mij aan huis om twee Ariadne-opbergmappen en een paar tijdschriften op te halen die ze had besteld. Leuk om even een praatje te maken en elkaars enthousiasme te delen over die oude nummers. We bladerden er een paar door: “Die trui heb ik nog gemaakt!” zei zij, en even later kon ik er ook één aanwijzen: “En die heb ik nog gemaakt!” We waren van gelijke leeftijd en raakten helemaal enthousiast over de nummers uit midden jaren tachtig. Ik heb er weer een flink aantal op m’n shop gezet. Ariadne wist vroeger wel hoe ze mooie jonge vrouwen op de covers moest zetten. En nu we allemaal wat ouder zijn vinden we die oude nummers opnieuw en nog steeds leuk. Ook al kunnen we ons niet meer zo identificeren met die jonge gezichten van toen: het waren wèl prachtige edities waar we goede herinneringen aan hebben.
(ik heb nog één zo’n mooie tulpen-bewaarmap over!)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oud boerderijtje in een grote stad

Boerderij in Hoogland
Beetje fantaseren mag wel: hoe zou het zijn om in zo’n boerderijtje te wonen?
Maar als dat  waarschijnlijk niet te realiseren is, dan is erlangs fietsen ook leuk. Ik was bij m’n zus op bezoek en het was prachtig weer en ik zei dat ik zo’n zin had om eens bij haar in de buurt rond te fietsen. Dat had ik nog nooit gedaan en ik wilde graag een sentimental journey maken. Want in de stad waar zij nu woont, heb ik vroeger ook een paar jaar gewoond. Toen was ik 19 en woonde ik op kamers boerderijtje Hooglanden alles was nieuw en spannend. Ook op bezoek gaan bij andere studenten was heel leuk en opwindend. Met een groepje gingen we vaak op bezoek bij een paar mede-studenten die met elkaar in een boerderijtje woonden. Dat was in een dorpje iets verderop. Het was een behoorlijk lange fietstocht, maar we kregen daar lekker eten en we vonden het reuze! Goede herinneringen dus.

Op een keer waren we weer in dat boerderijtje en werd er gepraat over de bouwplannen in de omgeving: “Het gaat hier hélemaal vol gebouwd worden!” Geschrokken keken we om ons heen: al die weilanden, alles volgebouwd? Alleen het boerderijtje mocht blijven staan. Nu woont mijn zus in één van die uitbreidingswijken van de grote stad. Inderdaad, het dorpje is opgeslokt door de stad en overal staan huizen. Zullen we er eens langsfietsen? Die opmerking van meer dan 35 jaar geleden is altijd in m’n hoofd blijven hangen. Zou het boerderijtje er nog zijn?

We fietsten dus gewoon in de richting van de kerk en toen stapten we hier af. Het is dus echt wel lang geleden, maar het zou kunnen dat het hier was, waar ik als 19-jarige naar binnen mocht. In mijn herinnering stond het naast de kerk, dus hier was het denk ik wel. Gelukkig maar: temidden van de nieuwbouw staat nog dit mooie oude boerderijtje!
We fietsten door, en even later vond ik nog een geborduurde versie.
Maken jullie ook wel eens een sentimental journey langs plaatsen of huizen waar je goede herinneringen aan hebt? Of ben ik de enige die opmerkingen van 35 jaar geleden nog eens wil controleren?

Geborduurd boerderijtje

Lees reacties (2) of geef een reactie

Twee gehaakte dekentjes granny squares

Twee dekentjes granny squares gehaakt
Zussen zijn vaak met hetzelfde bezig. Bij ons ging het weer aardig op. Ik ging gister bij m’n zus op bezoek en had het roze gehaakte dekentje bij me om daar een paarse rand omheen te haken. Zo’n makkelijk klusje bewaar ik speciaal om ergens naar mee te nemen, of voor op reis. Bij de hoeken was ik gewoon de bocht omgegaan, maar onder de koffie zei m’n zus dat ik beter een echte haak-hoek had kunnen maken. Haar dekentje was net klaar en legde ik even op de grond voor een foto, waarop ook haar mooie hoeken goed zijn te zien. Dat ga ik de volgende keer ook zo doen? Hoewel…. ik weet niet echt of er wel een volgende keer komt, want granny’s aan elkaar maken en daarna alle draadjes afhechten is best veel werk. Het werkt fijner als je in één keer door kunt haken. Het roze-en-paarse dekentje vond ik ergens maar de rand lubberde erg. Ik heb er nu een rand omheen gehaakt en vind het wel best zo.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Het wandtapijt van Bayeux

Boeken over tapisserie Bayeux
Een stripverhaal van zeventig meter: dat is het wandtapijt van Bayeux. Het beeldt de slag bij Hastings uit van Willem de Veroveraar met zijn leger in 1066. De vierkante zeilen staan bol van de wind, de manschappen met hun gevechtsschilden en de paarden zitten op drakenschepen. Zo komt Harold in Engeland aan. De held van het verhaal maakt aanspraak op de Engelse kroon. Het enorm lange Pagina uit tijdschrift Handwerken Bayeuxwandtapijt wat alle gebeurtenissen uitbeeldt is wereldberoemd en behoort tot de nationale kunstschatten van Frankrijk. Afbeeldingen van dit bijzondere borduurwerk vind ik terug in veel van de boeken die ik verzamelde. Vooral in boeken die de geschiedenis van het borduren behandelen staat steevast ook een hoofdstuk of een verwijzing naar dit belangrijke kunstobject. En het is natuurlijk ook extra bijzonder omdat het zo oud is en zo goed bewaard. Weliswaar werd het tijdens de Franse revolutie tot tweemaal toe bijna vernietigd. Men had bedacht dat het doek wel in stukken kon worden geknipt om er de karren van de militaire praalwagens mee te versieren. Gelukkig werd het wandkleed beide keren op het nippertje gered.

Op de foto legde ik een opengeslagen boek van Cecile Dreesmann en een boek van Nel Rol, die allebei een overzicht geven van de borduur-historie, maar er zijn nog veel meer boeken waar dit in terug te vinden. Als je eenmaal de karakteristieke afbeeldingen hebt gezien, herken je ze later gelijk.

Historici hebben het immense borduurwerk natuurlijk grondig onderzocht. De stijl geeft een Patroon Bayeux uit tijdschrift Handwerkennaturalistisch verslag van het Middeleeuwse leven. De haardracht, de kleding, de beslagen paarden, de vorm van het zadel…. zò moet het er dus toen hebben uitgezien. In de randen zijn allerlei taferelen uitgebeeld, zoals de jacht en het bewerken van het land. En ook naar de gebruikte techniek is veel onderzoek gedaan. En nu vond ik naast mijn boeken ook nog een tijdschrift, waarin een leuk artikel staat over het Borduurwerk van Bayeux. Hierin is een heel leuk extraatje: een patroon om zelf een gedeelte na te borduren! Hiervoor wordt een speciale steek gebruikt die door dit tijdschrift de Bayeux-steek wordt genoemd. Er wordt netjes uitgelegd hoe je die steek maken moet.
(Het leuke langerekte boek onderop deze foto werd net besteld, en dat was aanleiding voor me om dit blogje te maken. Maar er staat ook nog twee andere boeken over het tapis of het  tapisserie de Bayeux in m’n shop.)

boekje Bayeux

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een kleedje in een vakantiehuisje

k
Iets borduren hoeft helemaal niet groot en ingewikkeld te zijn: een klein bloemetje op een mooie ondergrond heeft ook al gelijk effect. Dit kleedje nam ik een half jaar geleden mee naar een vakantiehuisje op Vlieland en ik vond een leuk hoekje om het even neer te leggen. En nu vond ik nog zo’n geborduurd kleedje, en ik plaats ze allebei in m’n shop. De afgelopen week was Vlieland weer vaak in m’n gedachten, en dan vooral de indringende slotaflevering van Dokter Deen van vorige week. Als kijkers moesten we een beetje afkicken omdat er nu deze week geen nieuwe aflevering is. Dus daarom maar een bloemetje, om nog even aan die mooie serie terug te denken!

Kleedjes met kleine bloemetjes
En toen ik net de foto’s maakte van die twee kleedjes, viel m’n oog op een klein borduurwerkje wat ik een paar dagen geleden maakte. Misschien wel in dezelfde tijd die anders nodig was om naar een nieuwe aflevering te kijken, want zo’n klein borduurwerkje krijg je in ongeveer drie kwartier klaar.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Diverse handwerken

Diverse handwerken
Soms is het een gezellige drukte op m’n foto-tafel en ben ik met van alles tegelijk bezig. Deze foto is niet zo erg gestyled maar geeft een indruk van mijn soms wat rommelige bezigheden.
Kleine blauwe bloemetje: borduren in de avonduren.
Het grote boek Naaldkunst: een prachtig boek! Van harte aanbevolen. Alles staat erin! Gebreid kinderrokje
Roze pannelappen: het lijkt me leuk nog eens een collage te maken van alle oude Nederlandse pannelap-modellen die we nog kennen van onze moeders en oma’s. Dit model met de schuine opzet is talloze malen gehaakt en gebruikt.
Het gehaakte rokje: wat een schatje! M’n zus was laatst ook zo’n rokje aan het haken maar ik zag er niet zo gauw een verhaaltje bij. Nu laat ik alsnog het rokje van m’n zus ook even zien. Ze vroeg mij om een elastiek voor de taille. Langzamerhand wordt ik ook in de familie de handwerk-vraagbaak. Heerlijk om met handwerk bezig te zijn. Ook al is het soms wat rommelig….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Leren naaien

Drie boeken modinette
De opleidingen om te leren naaien waren vroeger degelijk en deugdelijk. De Modinette boeken die voor de opleidingen tot coupeuse of costumière werden uitgegeven hebben vele jaren hun nut bewezen en zijn nog steeds gezocht en bruikbaar. Bij het samenstellen van het leersysteem werd er niet vanuit gegaan of een model “leuk” of “in de mode” is, maar werd gekeken naar de moeilijkheidsgraad. In de boeken worden allerlei halsafwerkingen, mouwen, kragen etc. behandeld, onafhankelijk van wat er in de mode is en die een goede coupeuse moest beheersen. Ook het modetekenen kreeg ruim aandacht in deze opleiding. Ik heb weer wat om op te sturen als iemand er belangstelling voor heeft.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Twee stukken stramien met kerk

Twee stukken stramien met kerk
Oh o: de kerk staat scheef! Zo’n mooi wit kerkje in de bergen aan een waterstroompje. Daar zou ik best een heel verhaal over kunnen houden, over scheefgegroeide kerken maar die kant ga ik nu maar niet uit. Kerkgebouwen horen in ieder geval tot ons cultuurerfgoed en je komt ze in heel Europa tegen. Bovenop bergen (soms op ongelooflijke plekken), op het platteland (overal waar je kijkt zie je een toren aan de horizon), en in de steden. Sommige kerken zijn beroemd, zoals de Westertoren in Amsterdam. Joost van den Vondel beschrijft hoe de stad “haer kroon tot aen den hemel toe” verheft, Anne Frank genoot vanaf haar onderduikadres op de Prinsengracht van het geluid van de klokken, en Willi Alberti bezong de parel in de Jordaan. Veel kerken spelen een grote rol in iemands leven, als plek om elke zondag naar toe te gaan waar je kunt luisteren en zingen en bidden. En veel kerken zijn ook gewoon prachtige gebouwen.

En zoals met alles wat mooi is: dat kan ook geborduurd worden! De scheve kerk in de bergen is al Detail borduurwerk tapisserie kerkjehelemaal geborduurd. En daardoor scheefgetrokken. Best wel een treffend beeld, vind ik. Want kerken hebben de opdracht om eeuw-in eeuw-uit Gods Woord door te geven maar als je daar teveel aan trekt dan groeit de boel scheef. Maar gelukkig kan het ook wel weer recht getrokken worden. Met een borduurwerk kan dat iets makkelijker dan met een hele kerk, dus laat ik me daar maar toe beperken. Als je het borduurwerk nat maakt dan kun je het weer rechttrekken. Daarna in model laten drogen. En dan kun je er een tas of zo van maken.
Het borduurwerk van de Westertoren is aan de onderkant al geborduurd, en een stukje van de lucht is klaar. Wie heeft zin om de lucht nog wat verder te klaren?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oranje soedanwol

Oranje Soedan wol
En dit is dus Soedanwol! In de oranje knalkleur waar Nederland zo goed in is. Made in Holland, staat er ook nog achterop. Vroeger werden deze strengen veel gebruikt om kleedjes mee te knopen en daar waren ook hele mooie voorbeeldenboekjes van. Als ik die strengen weer in m’n handen heb, krijg ik gelijk zin om er iets van te maken. Hoewel….. acht strengen tegelijk is misschien wel wat veel van het goede. Maar je weet maar nooit: laatst kreeg ik een vraag of ik een paar van deze stengen heb in geel. Dat had ik niet, maar voor het geval iemand op zoek is naar acht strengen oranje zet ik dit partijtje toch maar in m’n shop. Geen partijtje voetbal, maar wel partijtje knal oranje!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Schering en inslag

Boeken over weven

Met iemand van de jongere generatie liep ik een keer in een museum langs een weefgetouw waar op dat moment een demonstratie werd gegeven. In het voorbijgaan vingen we de woorden “Schering en inslag” op en m’n museumgenoot stond prompt stil. We liepen weer terug naar dat weefgetouw en sloten ons aan bij de andere belangstellenden, die ook aan het luisteren waren naar de uitleg. Daarna liepen we weer door en buiten gehoorsafstand van de weefster die de demonstratie gaf, zei m’n museum-partner: “O, dus dáár komt die uitdrukking vandaan!”

Dus dat kan. In onze taal kun je leren spreken en schrijven. Je kunt de spreekwoorden en gezegdes kennen en gebruiken. En toch nog nooit hebben gezien waar die spreekwoorden vandaan komen. Goede gidsen hebben allang door wat hun publiek wel en niet weet en laten vaak een pauze vallen in hun verhaal. “Dus dáár komt de uitdrukking ‘in duigen vallen’ vandaan”, zeggen ze bijvoorbeeld in een openluchtmuseum, als ze een rondleiding geven bij de houten tonnen, die met ijzeren banden bij elkaar worden gehouden. De gebogen houten planken heten duigen. En altijd zijn er dan wel een paar mensen in het publiek die verrast reageren: “O, nooit geweten!” We hebben veel spreekwoorden in onze taal waar we de herkomst niet meer van weten.

Terug naar het weven. Naar de schering en de inslag. Dat zijn dus termen die bij een weefgetouw horen. En het is ook de titel van een boek van Paula Dietz met uitleg over hoe je moet weven. Er is ook een Paulli (lijkt erop, maar haar achternaam is Andersen) en zij schreef een standaardwerk over weven: Het weefboek. Hier zijn veel nieuwe weefsters naar op zoek en ik heb weer een exemplaar. Mooie gelegenheid om ook m’n andere weefboeken er even bij te leggen voordat het boek weer weg is.

Toen ik me net omdraaide nadat ik de foto had gemaakt, zag ik m’n nieuwe kleedje Boeken over weven en kleedjeliggen. Als ik zoiets ergens zie wil ik het altijd gelijk hebben want ik ben gek op die kleuren en motieven. Ik laat het hier nog even liggen in de kamer en dan komt het ook wel weer eens in m’n shop.

Nog even over die museum-genoot: dat was m’n zoon. Iedere moeder probeert zo goed mogelijk haar best te doen met de opvoeding maar er slippen toch altijd dingen tussendoor waarvan je je nooit bewust bent geweest dat je ze niet verteld hebt. Je denkt gewoon dat een kind vanzelf weet waar al die uitdrukkingen vandaan komen. Maar het is schering en inslag dat we nog wel eens wat steken laten vallen…..

(En daarom heb ik een handwerkblog, maar ik denk eigenlijk niet dat hij m’n stukjes ook leest)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Designs for shawls

Pagina uit boekje Designs for shawls

We hadden vandaag nog volop dassen en shawls nodig want het is nog flink koud. Mijn shawl is maar een gewone die ik ooit een keer ergens kocht. Ik vond het dessin mooi en dat vind ik nog steeds.  Ik vond een leuk klein boekje (een Victoria and Albert Book, dus uit het beroemde museum in Londen) en daar staan net zulke dessins in als op mijn shawl. Ineens bekijk ik mijn ouwetje met andere ogen: heb ik soms een dessin van een beroemde ontwerper om m’n hals gehad vandaag? De “Designs for shawl fabric” in dit boekje zijn het werk van de Engelsman George Haité uit de 19e eeuw. Hij was één van de toonaangevende ontwerpers van zijn tijd. Ik vond de afbeeldingen in dit boekje zo mooi dat ik meerdere bladzijden heb gefotografeerd om in de galerij in m’n shop te zetten. Voor liefhebbers om ook even naar deze dessins te kijken en te realiseren dat ze ooit een keer bedacht zijn door mensen met veel gevoel voor vorm, kleur en schoonheid.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Spelen met steken

Stekenlap
“En wat verzamel jij?” vroeg een handwerkverzamelaar aan mij. “Schellekoorden en Stekenlappen” was m’n antwoord. Maar het gekke is dat ik van allebei nog maar weinig heb laten zien op m’n blog. Dus daar kan ik wel wat verandering in aanbrengen. Boekje spelen met stekenVandaag deze stekenlap, gemaakt door een naaldkunst-lerares uit het westen van land. En ik wil ook graag een leuk boekje laten zien wat ik weer heb: Spelen met steken. Het zijn soms maar eenvoudige steken, rustige patroontjes en simpele figuurtjes, maar door de combinaties en door de beperking tot slechts korte randjes kun je toch heel leuke effecten bereiken. Vroeger moesten beginnende handwerksters eerst oefenen op stekenlappen en door een mooie indeling werden dat ook leuke lappen om naar te kijken en te bewaren. En te verzamelen.

Er zijn in de zestiger en zeventiger jaren  ook veel boekjes verschenen waarin al die steken werden beschreven. Deze werden ook op de opleidingen gebruikt. De boekjes van Nel Rol waren heel bekend en zijn nog steeds bruikbaar en overzichtelijk. Voor heel veel stekenplezier.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Voorjaarszonnetje

K
Er kwam vandaag niet zoveel uit m’n toetsenbord. Hopelijk heeft iedereen genoten van het lentezonnetje!

(Het kussen met mooi geborduurd etnisch motief is te koop)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quiltje in de Bush en Tas in de Desert

Klein quiltje ster op groot blad
Bij de kapper maakte ik vandaag een praatje: “Ik ben deze week naar de dierentuin geweest!” En ik merkte dat ik net zo enthousiast klonk als een kind. Terwijl m’n haar vakkundig werd bijgewerkt deed ik er nog een schepje bovenop: “Vroeger Boekje Laat ons niet in de steekdachten we dat je dat alleen deed met je gezin maar het is ook heel leuk om daar zonder kinderen rond te lopen, dan heb je meer tijd om bordjes te lezen.” “En handwerkjes op de bladeren te leggen”, dacht ik er nog bij, maar dat begrijpen jullie inmiddels wel maar ik weet niet of de kapper gelijk zou weten wat ik daarmee bedoel. Deze foto’s had ik nog niet laten zien en wil ik nu ook graag showen.Dit kleine quiltje maakte ik een aantal jaren geleden in mijn quilt-tijdperk.

Ik kies m’n foto’s vandaag op kleur: ik heb ook nog een mooi boekje met kruissteekpatronen. Hierin staan superleuke ouderwetse patronen van bedreigde dieren waar het wereldnatuurfonds aandacht voor vroeg. Laat ons niet in de steek.

Ik had ook nog een tas mee, gemaakt van geweven banden. Dit wordt vooral in Thailand veel gedaan. Ik hing hem op in de woestijn! Dat wil zeggen: de woestijn van Burgers Zoo. Volgende week schrijf ik nog wat meer over deze tas.

Tas in hoekje Burgers Zoo

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handboeken voor zelfmaakmode

Handboeken voor zelfmaakmode
Als je wel eens naar een stoffenspektakel gaat, dan kom je vaak ook een stand tegen van de Knip. En daar ligt dan sinds vorig jaar ook weer een nieuwe uitgave van hun Handboek voor Zelfmaakmode. Al in de zestiger jaren ontwikkelde Knip een methode om duidelijk uit te leggen hoe je kleding in elkaar moet zetten en gaven ze via honderden duidelijke illustraties precies aan welke handigheidjes je kunt toepassen. In de loop der jaren verschenen verschillende uitgaven van dit populaire handboek. De nieuwe uitgave kost 25 euro (zag ik bij m’n laatste stoffenbeurs, en dat kun je hier ook nazoeken). Maar die oude uitgaven voldoen natuurlijk ook nog prima (en zijn tweedehands wat goedkoper….)
Editie 1982, Editie 1991, of editie 1997.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Richelieu

Boekje en kleedje Richelieu
Richelieu is een oude witborduurtechniek die al in de 15e eeuw werd toegepast. Toen onder de naam ‘open borduurwerk’ of ‘uitgeknipte steek’.
Ten tijde dat dit DMC-boekje met veel patronen verscheen, was Richelieu de verzamelnaam voor enkele handwerktechnieken uit die tijd, zoals Colbert, Venetiaans en renanaissance. Het verschil tussen die drie zit in enkele kleine details.
Tot de techniek behoren steken zoals: Platsteek, Festonsteek, Spijltjes, Frans knoopje, Kettingsteek en nog wat variaties daarop. Die worden in dit boekje netjes uitgelegd met tekeningen. Maar als je dan met zo’n kleedje in handen staat, dan ben je toch echt verbaasd: wat mooi! Het kleedje rechts vond ik deze week ergens en is zo prachtig gemaakt; ik wil het gelijk even laten zien. En dan zet ik het ook maar in m’n shop samen met het boekje wat al een tijdje lag te wachten tot ik er een mooi kleedje bij vond. In m’n shop laat ik ook de achterkant van het kleedje zien en je ziet bijna geen verschil. Eigenlijk begon ik me al af te vragen of het dan misschien toch machinaal is, maar bij goed kijken zag ik gelukkig toch wat afwerkdraadjes en dat is meestal het teken dat iets wel met de hand is gemaakt.
Het tafelkleedje waar ik het boekje en kleedje oplegde is wel machinaal gemaakt.

Ik vind het zo leuk dat er weer en nog steeds vrouwen zijn die deze oude borduurtechnieken beoefenen en dat er daarmee aandacht is voor deze rijke en oude handwerktradities.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Handwerktentoonstelling in Kulturhus in Vorden

Handwerktentoonstelling Vrouwen van Nu

Vrouwen van Nu: dat is een grootste vrouwenvereniging van Nederland waar bijna vijftigduizend vrouwen lid van zijn. En veel van die vrouwen-van-nu kunnen (nog?) zo prachtig handwerken! De vereniging is opgedeeld in 11 provincies en vandaag en gister hield de afdeling Gelderland haar jaarlijkse Handwerktentoonstelling in Vorden. Nadat ik met veel bewondering had rondgekeken Handwerktentoonstelling Vrouwen van Nu(2)in het Kulturhus wat helemaal vol lag met prachtig handwerk, maakte ik een praatje met de voorzitter. Ik wilde haar graag complimenteren met een prachtige tentoonstelling en aanbod van cursussen, waarin oude technieken opnieuw worden aangeboden. Maar de vereniging mag natuurlijk best nog wat bekender zijn onder de jongere generatie handwerksters, en daar wil ik graag aan bijdragen met dit blogje. Want als je geïnteresseerd bent in cursussen op het gebied van handwerk dat wat anders is dan het gewone quilten of haken, dan is het aanbod van Vrouwen van Nu misschien wat. Ik kreeg een folder waarin de cursussen voor het nieuwe seizoen werden aangekondigd en dat aanbod is aantrekkelijk: Oekraïens borduren / Borduren van Walcheren / en Peruaanse handwerktechnieken. Van deze handwerktechnieken waren ook heel mooie voorbeelden te zien en die staan op hun eigen facebookpagina en later misschien ook op hun eigen website.

Van veel technieken zoals Schaduwbreien, Roemeens naaldkant en Zwitsers borduren (ook wel: Ruitveranderen) werden ook informatie- en materiaalpakketjes aangeboden. Ik kocht er één, om eens te kijken wat het is. Die zet ik morgen in m’n shop, om eens te kijken of daar belangstelling voor is. Maar eigenlijk vooral om het kultuur-werk van deze vereniging onder de aandacht te brengen. Kwam goed uit dat hun jaarlijkse tentoonstelling in het Kulturhus werd gehouden!
k

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stinzenbloemen op kasteel Hackfort

Gebreide tas bij kasteel Hackfort
Je hoeft helemaal niet op een kasteel te wonen – om ervan te genieten.
Je hoeft er alleen maar af en toe omheen te wandelen – om ervan te genieten!
Kasteel Hackfort is zo’n geschikt kasteel om omheen te wandelen. Opengestelde paden en Kasteel Hackfortals je in maart gaat: duizenden sneeuwklokjes! Sneeuwklokjesfeest! En er waren nog veel meer stinzenplanten te zien. We zagen de eerste bloeiende skylla’s (dat zijn de blauwe sterbloemetjes), het stralende lenteklokje, en ook al de eerste bosanemonen. Stinzenplanten zijn verwilderde voorjaarsbloemen die vanaf de 16e eeuw werden aangeplant op buitenplaatsen en landhuizen. Het was koud vandaag maar vanmorgen voelden we toch al die tinteling in de lucht: het zou wel eens voor het laatst kunnen zijn dat we de winterjas aanhadden. En misschien ook voor het laatst m’n wintertas? Ik hing hem nog eens aan een hek. Ik kreeg er laatst een opmerking over van iemand die het ook een leuk idee leek: als je zin hebt in een paar stoere kabels maar geen zin hebt in een hele trui dan is zo’n kabel op een tas misschien leuk om breien. Maar mijn tas gaat bijna de kast in: de winter is bijna voorbij! Duizenden voorjaarsbolletjes staan te juichen tussen het dorre blad. En ik zag ook een paar wilde primula’s. Toen stond ik ook te juichen, want primula’s in het wild zijn véél mooier dan die van het tuincentrum.

page
Tot de groep stinzen wordt gerekend:sneeuwklokjes, sterhyacinten, sneeuwroem, winterakoniet, krokus, lenteklokje, bosanemoon, gele anemoon, vingerhelmbloem, zomerklokje, bosyacint, wilde narcis, kievitsbloem, lelietje der dalen en aronskelk. We gaan ze allemaal weer zien!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerken met spreuken

Borduurwerken met spreuken
Je kunt veel wijsheid kwijt op een borduurwerk! Of heeft het niet zozeer met wijsheid te maken, maar meer met waarschuwen? Want die spreuk rechts vind ik wel serieus: Het trouwen en het huys-gesin, Die hebben veel bedenckens in!” Oftewel: denk goed na voor je eraan begint.
Gelukkig is er een goede raadgeving om een huwelijk toch tot een goed einde te brengen, en die staat links: Wysheyt in mans, gedult in vrouwen, dat kan het huys in rusten houwen!
En als je dan toch in de gezins-fase met kleine kinderen bent beland, dan is het een groot goed om na gedane arbeid ook eens lekker met een boek bij de haert te zitten. Dat is heden nut en groote schatten waart!

Deze spreuken heb ik in drie fasen van gereedheid:
Het middelste schilderij (kant en klaar ingelijst)
Het rechter borduurwerk (alleen als borduurwerk waar je zelf iets mee kan doen. Misschien aan iemand geven die een waarschuwing lijkt te kunnen gebruiken?
De linker afbeelding. Dit is alleen een patroon.

En ik heb ook nog een gouden spreuk. Ik leerde hem vroeger in het Engels en daarin is hij eigenlijk mooier:
“Make new friends, but keep the old,
These are silver, those are gold.”
(dit is een borduurwerkje waaraan iemand al is begonnen, maar nogal pietepeuterig. Borduurgaren bijgesloten.)

Nu dus ook geborduurde spreuken in m’n shop!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kantklosjes (bobbins)

Oude klosjes kantklossen
Vandaag was ik bij iemand op bezoek die een fantastische verzameling kantklosjes heeft. In het Engels heten ze ‘bobbins’ en het was ook in Engeland dat ze voor het eerst kennismaakte met een paar prachtig versierde klosjes (of spoeltjes) in een antiekwinkel. Haar interesse werd gewekt en dat leidde tot een creativiteit die groot uitgroeide. Zo groot dat ze zelf ging lesgeven, boeken ging schrijven, reizen maakte en steeds verder thuisraakte in de wereld van kant. En ze ontwikkelde een eigen stijl, waarin veel invloed uit het oosten zichtbaar is. Ik was al eens eerder bij Yvonne Scheele op bezoek geweest, en had daar ook over geblogd. Er is een heel mooi boek van haar verschenen “The Beauty of the Orient painted in thread” en daarvan liet ik een paar afbeeldingen zien (schoonheid in kant: ragdunne ambachtelijkheid).

Er was nog steeds genoeg om naar te kijken in haar atelier maar de muren waren iets leger want Chrysanthemum in lace, by Yvonne Scheele-Kerkhofeen deel van haar kant-kunst is in Engeland voor een expositie in maart. Daar praatten we over. De expositie wordt gehouden in het Nature in Art Gallery and Museum in Gloucester. Voor ons niet iets om zomaar naar toe te gaan (zouden we wel willen!), maar het was wel leuk om even over te praten. Ik vertelde dat ik een paar weken geleden een interessante lezing had gehoord op de ledendag van Merkwaardig. Bij de aankondiging van die lezing had ik gedacht “waarom zou het interessant zijn om wat te horen over één of andere particuliere verzameling van een echtpaar in Engeland?” Maar tijdens en na die lezing ging ik daar wel anders over denken. Het is juist enòrm interessant om een boeiend betoog te horen over de rijke cultuur van Engeland. En door die lezing (hier blogde ik daar over) in combinatie met wat Yvonne vandaag vertelde begin ik me te realiseren dat het misschien wel juist die particuliere verzamelingen zijn die de rijke erfenis van bepaalde aspecten van onze cultuur zo treffend bewaren en openstellen voor anderen. Het zijn niet alleen de grote musea maar het zijn zéker ook de particuliere initiatieven en de art galleries die zoveel te bewaren en te bieden hebben.

Maar nog even over de klosjes. De ondertitel van het boek “The Beauty of the Orient” is: Boekje-Pillow-Lace-and-bobbinsA Lace Journey. Yvonnes reis begon dus met de vondst van die eerste bijzondere antieke en rijk versierde kantklosjes. Later werd het een hele verzameling. Die bewaart ze in oude  Chinese wedding-baskets en vandaag mocht ik daar de deksels even vanaf halen en kijken. Wat mooi! Mijn houten klosjes die ik in m’n shop zet (ik heb weer een zakje gevonden) zijn lang zo mooi niet (maar als je wilt beginnen wel functioneel). En ik heb ook nog een boekje wat ik bij dit blogje kan passen: Pillow Lace and Bobbins. Lekker Engels!

Klosjes voor kantklossen

Lees reactie (1) of geef een reactie

Dokter Deen van Vlieland

Dijk op Vlieland
Kijk: de dijk waarop Isa liep met de kinderwagen met daarin de baby van haar zus Wendy. Naast haar liep Oscar en die vroeg of ze het een goed idee vond dat hij haar moeder ten huwelijk ging vragen. Nou, dat was zeker een goed idee! En net als 1,8 miljoen andere kijkers verheugde ik me op de zestigste verjaardag van dokter Maria Deen, waarop Oscar haar zou vragen. Robert en Pip en alle anderen hadden een mooie strandtent ingericht en alle geliefde personages waren gekomen maar Maria verraste iedereen door als eerste een doosje met ringen tevoorschijn te halen. Hoe al die familierelaties liepen was best ingewikkeld maar na al die wekelijkse afleveringen zat ik er helemaal in en leefde ik mee met de hoofdpersonen.

Veerboot Vlieland
De hoofdrol van de populaire serie Dokter Deen (omroep Max) werd vertolkt door Monique van der Ven. We hadden haar in aktie gezien op de boot naar Vlieland, een half jaar geleden. Ik wil altijd graag op het dek van een veerboot zitten want dan begint de vakantie al terwijl je nog onderweg bent. Heerlijk, die luchten op de Waddenzee. Dit keer kwamen we op het dek tot onze verrassing een complete filmploeg tegen. Het werd ook omgeroepen: als je besluit om op het dek te blijven, dan werd je tot de figuranten gerekend bij de opnames tijdens de overtocht voor Dokter Deen. Daar had ik nog nooit van gehoord (ik ben niet zo’n tv-kijkster) maar nu werd ik toch wel nieuwsgierig. En dus besloot ik in januari naar de uitzendingen te kijken.

Kerkplein Vlieland
En ja, ik herkende alles direct. Het dorpje, het kerkje, het strand, de dijk, de veerboot. Zo’n prachtig eiland! Maar ook op zo’n mooi eiland dus al die sores en moeiten van relaties en ziektes en keuzes en verwikkelingen. Zoals overal. Maar als vakantieganger merk je daar niet zoveel van. Dus was ik lekker bezig met quiltjes ophangen en fietstochten maken en genieten van een paar dagen op Vlieland. Terwijl er die dagen juist veel werd gefilmd. Af en toe zagen we ergens een bordje staan waar je niet verder mocht: opnames voor dokter Deen!

Quiltje op Vlieland
Vanaf januari dus naar die afleveringen gekeken. Heleen en Joey en Bart en Femke en Paul en al die anderen: wat waren ze mooi en wat speelden ze goed en wat een indringend beeld gaven ze van wat er in het echt ook gebeurt en wat mensen kunnen meemaken. Heftige dingen. En daarbij was dokter Maria de steun en toeverlaat voor iedereen. Intussen zagen we het haarzelf af en toe moeilijk krijgen. En toen in de laatste vijf minuten: een hartaanval. Zo erg!
De laatste aflevering was een paar dagen geleden en ik heb er zelfs twee keer naar gekeken. Ik moest het echt verwerken. Je weet wel dat het geacteerd is maar toch… zulke dingen gebeuren toch?
Wil iedereen alsjeblieft goed op zichzelf letten? En er acht op slaan als er symptomen zijn dat het niet goed gaat? Niet negeren hoor!
Zò erg!

Kleedjes in de duinen
Als je de afleveringen nog niet gezien hebt: ze staan nog op uitzending gemist. Ik kan ze zeker aanbevelen. Het zijn mooie en knappe acteer-prestaties met heel sterke teksten en prachtige beelden. M’n kleedjes zal ik weer eens opzoeken om er nog weer eens wat in m’n shop te zetten. Maar ach, ik was echt nog wel een tijdje met m’n gedachten bij deze serie. Anderen ook?

Lees reacties (6) of geef een reactie

Olifanten op mijn kussen

Olifant in Burgers Zoo
Ik wou graag nog eens een olifant op m’n blog. Ik weet wel: in een dierentuin kun je een olifant verwachten. Wat anders? Maar ik was er toch niet echt op bedacht. We waren in Burgers Zoo en liepen langs de enorme hal waar een Bush is gerealiseerd. Door het Kruissteekpatroon Olifantenhoogteverschil in het park kijk je er haast op neer als je er buiten langs loopt, terwijl als je binnen bent in die hal dan lijkt hij heel groot. Zo knap gedaan allemaal. We gingen er helemaal in op om daar te zijn en te lopen en te praten over alles wat we zagen. Maar ineens hielden we stil. Stonden we stil. Daar! De olifanten! Het blijft toch altijd een fantastisch gezicht. Wow!

Het was een flinke tijd geleden dat ik een olifant had gezien, dus het wow-effect was groot. Maar als ik er elke dag één zou zien, zou ik nog onder de indruk blijven. Majesteus dier. Indrukwekkende grootheid. Wow!
En nu wil ik ook graag mijn olifantenkussen nog eens laten zien. Ongeveer twintig jaar geleden door mij geborduurd. Ook wow?

Olifantenkussen in boom

Lees reactie (1) of geef een reactie

Afwerking borduurwerkjes

Achterkant borduurwerkje
Soms heb je geen zin of middelen om een borduurwerk netjes met een voering af te werken. Ik liet laatst hier een mooi borduurwerkje zien waarvan ik het patroon herkende want dat heb ik ook in één van m’n boeken. Nu laat ik van dat borduurwerkje de afwerking zien want die is ook wel informatief. Iemand heeft er netjes vlieseline tegenaan geplakt. Plakvlieseline kun je per meter kopen en is niet al te duur. Met een strijkijzer strijk je een op maat geknipt stukje plak achterop. Het wordt gebruikt om bijvoorbeeld winkelhaken in je kleding weer netjes dicht te plakken en ook om tailles en boorden in zelfgemaakte kleding te verstevigen. En je kunt het dus ook gebruiken om een borduurwerk Borduurwerkjesaf te werken. Het is natuurlijk niet zo’n permanente oplossing als een netjes afgewerkte voering, want na verloop van tijd zal de plak wel een keer minder worden. Maar aan de andere kant: waarom ook niet? Ik wilde deze tip een keer doorgeven. Als de keus is tussen een borduurwerkje onafgewerkt te laten liggen, òf er even een stukje vlieseline achter te plakken, dan is het laatste toch meer voldoening-gevend.

Het kleine bloemetje links onder borduurde ik een paar dagen geleden. Op wat stukjes oud linnen borduur ik wat oud-hollandse motiefjes. Geen idee of ik die nog ga afwerken….. Want onafgewerkte borduurwerkjes: ach, dat gaat nou eenmaal zo. De lol ligt vaak in het borduren en de afwerking wordt nogal eens vooruitgeschoven.

(PS misschien krijg ik wel reacties dat de plak in de vlieseline vreselijk slecht is voor kwetsbaar weefsel omdat er later chemische reacties optreden. Tja, zou best kunnen. In geval van twijfel zou ik dus niet gaan plakken met de strijkbout.)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Quiltje in the Desert

Desert in Burgers Zoo
In een grote hal met glazen dak liepen we tussen rotspartijen en langs palmbomen en cactussen. Boven dat dak was de Hollandse winter nog bezig met wat hagelbuien maar onder dat dak dachten we dat we in een Noord Amerikaanse woestijn waren. fHet is heel bijzonder wat familie Burgers in tientallen jaren hier ontwikkeld heeft: de mogelijkheid om als Nederlanders even te ontsnappen aan ons eigen wereldje en om als toerist een andere wereld binnen te stappen. Dit is de wereld van de Mojave en de Sonora-woestijn, en daar kan het flink koud en flink warm worden. Deze subtropische gebieden zijn uitzonderlijk rijk aan planten- en diersoorten. Dat stond op een bordje te lezen, maar ik had het bordje ook even gebruikt om er een meegenomen quiltje op te leggen. Het is helemaal niet zo’n heel mooi quiltje, en al zeker niet groot genoeg om je warm te houden als je in zo’n woestijn zou moeten overnachten. Het is een oud experiment uit m’n quilt-beginnerstijd en ik had het meegenomen tijdens mijn bezoek aan Burgers’ Desert. De fletse kleuren leken me daar wel passend.

quiltje in desert burgers zoo
Hier zagen we de steenbokken in nagebootst/natural environment en konden we in verwondering rondlopen. Het was zò mooi allemaal! Gisteren waren we een dagje in Burgers Zoo, en nu ik een dag later de foto’s zie realiseer ik me nog meer hoe fijn het is om zomaar een dagje in een ‘andere wereld’ te zijn geweest. Ze hebben daar de mooiste plekjes om even op een terrasje te zitten. Met uitzicht op de woestijn: fantastisch!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Internationale vrouwendag

Collage oude foto's vrouwen
Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Over de hele wereld worden allerlei activiteiten georganiseerd om vrouwenrechten te steunen.
Op 8 maart 1917 kwamen vrouwen in Sint-Petersburg in opstand tegen de verschrikkelijke gebeurtenissen van de Eerste Wereldoorlog. Ook was er een ernstig voedseltekort. Door deze demonstratie en de revolutie kwamen de communisten aan de macht. Vrouwendag werd daarna vooral in communistische kringen gevierd op 8 maart. In 1978 is Internationale Vrouwendag erkend door de VN. Nu worden er over de hele wereld allerlei activiteiten georganiseerd om vrouwenrechten te steunen

In het Museum voor Volkenkunde (daar was ik afgelopen zomer) was één kamer gevuld met kstandaarden met ansichtkaarten. Het was een project van iemand die oude foto’s had opgezocht van vrouwen en informatie over hen had weergegeven achterop die kaarten. Als bezoeker mocht je een tijdje onder de indruk raken van de portretten van deze krachtige vrouwen. Dan heb je al rondgelopen in zo’n museum waarin je wordt geconfronteerd met andere tijden en andere culturen. En door die kaarten wordt je nog eens bepaald bij de levens van anderen. Vrouwen. Vroeger. Ver weg.

Je mocht wat kaarten uitzoeken, en ik nam er zoveel als ik durfde. Ik heb ze nu een tijdje in huis gehad en heb er met veel belangstelling naar gekeken. Nu is het tijd om ze door te geven. Ter gelegenheid van Vrouwendag ga ik ze weggeven. Ik zet ze in m’n shop. Je kunt bij een bestelling aangeven of je een kaart erbij wilt ontvangen. Je vind ze in de tijdelijke categorie give away of bij de textielkaarten.

Collage oude foto's vrouwen
Ik kies één van deze kaarten uit om de informatie die achterop staat door te geven. Haar foto staat twee keer in de collages (want ik had maar acht kaarten): boven rechts en onder links. Haar naam is Melanie Klein. Ze werd geboren in Wenen, van Joodse afkomst. Ze zocht eerst psychotherapie voor zichzelf toen ze in Budapest leefde gedurende WW I. Ze werd zelf een psycho-analyst en begon met het analyseren van kinderen in 1919. Ze kreeg grote invloed op de theorie en methodes van psychoanalyse. Toen Freud en zijn dochter Anna zich in London vestigden, kwamen de ideeën van Klein in botsing met de mainstream-ideeën van Freud uit die tijd. Er waren veel controversiële discussies en de verschillen in aanpak van psycho-analyse zijn tot vandaag blijven bestaan. Ik vind het dapper van deze vrouw dat ze toen al met de strijd aanging met Freud.

Collage oude foto's vrouwen
Motoko Hani (haar portret is het laatste in deze weergave) was de dochter van een voormalige samoerai-familie. In 1890 werd ze gedoopt tot christen. Ze werkte eerst voor een onderwijstijdschrift, later als redacteur bij een krant. In 1897 werd ze de eerste fulltime vrouwelijke verslaggever. Ze richtte met haar man een nieuw tijdschrift op met de titel “Vrouwenvriend”, waarin ze pleitte voor zelfstandigheid voor de vrouw als lid van de samenleving. In 1921 stichtte ze een particuliere school, die bekend stond om zijn liberalisme en was gebaseerd op zowel protestantse als traditionele Japanse gedragsnormen. De school heeft de inmenging tijdens de WO II door de staat overleefd en bestaat nog steeds en heeft uitstekende academici voortgebracht.

Al deze vrouwen hebben een bijzonder levensverhaal. Ze leefden in tijden waarin niemand het nodig vond of verwachtte dat vrouwen erop uit trokken of bijzondere daden deden. Maar ze trokken zich het lot van anderen aan en maakten verre reizen, richtten kranten op, haalden academische titels, stichtten scholen of streden voor gelijkheid. Dappere vrouwen die in hun tijd deden wat ze konden!
En dan die kleding die ze droegen. Geen snelle spijkerbroek of een makkelijk gekochte powersuit. Ze droegen kleding die bij hun tijd en cultuur pasten en dat zal heus niet altijd makkelijk zijn geweest om die ook nog te verzorgen bij de grote taken die ze hadden. Vrouwen om nog eens aan terug te denken.
Ver weg. Vroeger. Vrouwen!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Een dagje naar Burgers Zoo

Quiltje roman stripes bij waterval
Dit kan zomaar in Nederland! Echt ongelooflijk: coca cola reclame in Burgers Zooje kunt jezelf een paar uur lang in de Bush wanen. Of in de Desert. We hadden een dagje vrij en reden naar Burgers Zoo, de prachtige dierentuin in Arnhem die bekend is geworden door bijzondere innovatieve projecten. Er zijn enorm grote hallen waarin een eigen klimaat en eco-systeem kon worden gerealiseerd. Het moment dat je als bezoeker uit zo’n toegangssluis komt en dan door de deur zo’n hal binnengaat: super! Met een paar stappen sta je dan ineens in de Bush. Of in de woestijn. Bijzonder!

Lang geleden had het al eens grote indruk op ons gemaakt en ineens wisten we het: dat willen we nog een keer beleven. Nu niet met kleine kinderen, maar gewoon als twee volwassenen. En zo waren we vandaag in tropische sferen. Ik vind een foto van een waterval nòg leuker als er een rood quiltje over een hek hangt, dus ik had wat meegenomen van thuis. Rood quiltje roman stripes in BushDit kleine quiltje is één van mijn roman-stripes projecten. Een paar jaar geleden had ik een periode dat ik alsmaar strookjes katoen aan elkaar wilde naaien. Dat vond ik leuk om mee bezig te zijn. En nu vind ik het leuk om te kijken hoe en waar ik die quiltjes het beste tot z’n recht kan laten komen. De bush gaf de juiste entourage en vogel-voorbeelden want rood temidden van al dat groen knalt er prachtig uit!

Burgers Zoo heeft als visie-statement geformuleerd dat natuur en natuurbeleving essentieel is voor het welzijn van mensen. Het contact met de natuur heeft een direct positief effect op mensen en Burgers wil graag een belangrijke rol blijven vervullen in het verbinden van mens en natuur. Aan het eind van ons bezoek konden we ons toegangskaartje omzetten in een jaarabonnement en dat hebben we gedaan. Hier willen we dit jaar graag nog eens vaker naar toe. Want een mooiere plek voor rood-temidden-van-groen weet ik voorlopig niet!

Ibis in Burgers Bush

Lees reacties (4) of geef een reactie

Zeldzaam

Kievitsbloem

Kievitsbloemen zijn zeldzaam en als je ze vindt mag je niet op internet zeggen waar dat was. Een paar jaar geleden vonden we er een paar en lieten ze netjes staan. Wel even gemeld bij waarnemingen.nl

We probeerden de kievitsbloemen ook in de tuin te kweken, want het zijn gewoon bolletjes die je kunt kopen. Daar is de bovenste foto van. Mijn man is nog gekker op foto’s maken dan ik en hij kan het ook veel beter. Perfecte belichting en zo. Vandaag meld ik even dat hij jarig is. Mijn lief, zonder wie ik deze website niet kon hebben want hij doet al die technische dingen voor mij en helpt mij met alles. En ik mag soms een mooie foto van hem publiceren, zoals deze van de perfecte kievitsbloem.

Vorig week kochten we ook eens een bosje kievitsbloemen op de markt, want als snijbloemen kun je ze soms ook gewoon kopen. Bij aankomst thuis waren ze al bijna verlept maar toch wilde ik ze nog even gebruiken voor een foto. Lang niet zo mooi als de foto’s die m’n man maakt. We hebben een dagje vrij genomen en trekken erop uit. Fototoestellen mee! Een verjaardag is ook zeldzaam, die ene dag in het jaar waarin je even blij wilt zijn met het leven en niet wilt denken aan de dingen die soms ook moeilijk zijn. Verjaardagen zijn om te vieren en leuke dingen te doen. Joepie!

Kievitsbloemen met borduurwerkje

Lees reacties (6) of geef een reactie

Kussentje in de sneeuw

Kussentje in sneeuw
Vrijdag was er weer een laagje sneeuw, zondag is alles weer weg. Maar ik wil m’n kussentje toch graag nog even laten zien. Hoewel de motieven oosters zijn, is het kussentje vermoedelijk toch Nederlands. Er zit ook nog een verhaaltje aan vast. Ik zag dit kussentje een keer in een kringloop en was na één blik al besloten: “Die wil ik!” Er zat geen prijskaartje aan, alleen een stukje plastik waar het kaartje aan vast had gezeten. Ik stond ermee in de hand en er liep net een medewerker voorbij en dus vroeg ik wat dit kussentje koste. “Die mag u niet kopen, zei ze streng, want er zit geen prijskaartje aan.” “O, nou, dan verzint u toch een prijs”, probeerde ik vriendelijk. Bij mezelf had ik toch al wel bedacht dat ik heus de volle prijs wel wilde betalen, want zo’n mooi kussen zie je niet vaak en deze wilde ik echt graag hebben. “Nee, geen sprake van, zei ze streng. Iemand heeft het prijsje ervan afgetrokken en nu moet het eerst weer terug naar de prijsafdeling.” “Maar ìk heb dat toch niet gedaan! protesteerde ik. Nou kan ik het niet kopen omdat een ander het prijsje eraf rukt.” “De mevrouw had nu het kussentje in de hand en werd steeds strenger en stelliger. “Niks aan te doen, u mag het niet kopen. Dat is ons beleid. Want er wordt hier veel te vaak prijsjes afgerukt en dan willen mensen zelf prijzen maken. Nu moet het eerst terug naar de prijsafdeling. “Maar wanneer kan ik dan terugkomen om het wèl te kopen?” vroeg ik. In mezelf zuchtte ik om de extra fietstocht, maar die zou ik er wel voor over hebben. “Volgende week” zei de medewerkster streng, terwijl ze duidelijk liet merken geen zin meer te hebben in het gesprek. “Maar bewaart u het dan wel voor me?” En eindelijk werd ze iets toeschietelijker. “Ja, in dit hok. Daar mag u er om komen vragen. Weet u wat, dan noteer ik uw naam wel.”

Een week later fietste ik dus weer terug naar de kringloopwinkel, die zo graag wilde dat hun klanten ook in een kringetje lopen. Ik liep naar het hok en vroeg om het kussentje. “Er staat een naam op een briefje bij”, zei ik nog behulpzaam. De medewerker (een ander) zocht het hele hok af maar kon niks vinden. Teleurgesteld draaide ik me om. En toen zag ik het ineens: dáár lag het weer! En er zat nu een prijsje aan. Eén euro! Hoe bestaat het!

Twee dingen begrijp ik niet.
1. Waarom niemand anders dit kocht voor slechts één euro. (ik ben er superblij mee, echt oud handwerk in de door mij zo geliefde motieven).
2. Waarom die kringloopwinkel zo kinderachtig doet. Moet ik opgevoed worden om geen prijskaartjes eraf te trekken? Willen ze mij graag heen en weer laten fietsen voor één euro?

Ach, zulke verhalen had ik allang moeten vergeten. Maar misschien hou ik wel van verhalen vertellen….

Het kan ook veel korter: Mooi kussentje hè?

Lees reacties (6) of geef een reactie

Handwerkjes

Handwerkjes

“Grannies haken” is de populaire haakhit en na alle dekens die al met dit patroontje zijn gehaakt is de zin om grannies te haken nog lang niet afgelopen. Iemand haakte er een leuk tasje van. Legio mogelijkheden en variaties met dit oude vertrouwde haakpatroontje. Het roze tasje (of is het een zakje) zet ik in m’n shop.

Laat wat van je horen en geef een reactie

(Kralen) borduren in zwart

Borduurwerkje en gehaakt kleedje
In een 60 jaar oude Ariadne stond een patroontje voor filet-haakwerk en het leek me leuk om dat te gebruiken voor nog een zwart-borduurwerk. Het is nu af maar ik wil er eerst nog iets leuks mee doen, dus ik laat het nog niet helemaal zien. Ik borduurde met vier draadjes op mooie linnen handwerkstof.

En ik heb nog een heel mooie kralendecoratie: gitzwarte kraaltjes geborduurd op een tule ondergrond. Dit werd vroeger wel vaker zo gedaan. Dit antieke kunststukje (12 cm breed) kan zò ergens op worden genaaid en dan heb je een prachtige antieke blikvanger. Ik plaats het in m’n shop voor een liefhebber.

Oude kralen decoratie

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde keukendoeken

Handdoek in ouderwetse keuken
Terwijl mijn zoon ons land aan z’n meisje showde, mocht ik in de keuken staan. Want na het dagje uit kwamen ze bij ons eten. En dat was gezellig! Eigenlijk had ik wel een etensbord op dat versleten bloemenrandje kunnen zetten, maar het is toch eerlijker als ik even laat zien dat het rode borduursel nogal is afgesleten. Grappig dat het rood en roze meer gesleten is als de andere kleuren. Ik twee geborduurde overhanddoekenkreeg deze handdoek een paar dagen geleden van iemand toegestuurd en ze schreef erbij dat ze niet goed had gezien dat hij niet zo best meer was. “Zie maar wat je ermee doet” schreef ze. En nu zien jullie het ook: ik hang hem niet op, maar ik hang er een verhaaltje áán op. Deze handdoeken waren bedoeld om de gebruiks-theedoeken aan het oog te onttrekken. Vroeger deden ze dat zo. Daarom hebben dit soort geborduurde handdoeken ook een speciale rand bovenin, waar een roede door past. Ik vind deze oude versleten handdoek toch wel leuk en er zijn ook mensen die ze verzamelen en daarom zet ik hem toch maar in m’n shop. Die blauwe met dat schattige tafereeltje is natuurlijk wel veel mooier, maar die hou ik nog even. Wie weet geef ik die nog wel eens aan m’n zoon en z’n vriendin. Voor als zij ook nog eens samen een keuken inrichten?

De bovenste foto is gemaakt in één van de kleine huisjes in het Openlucht museum in Arnhem. Die foto liet ik hier eerder zien en geeft goed weer hoe dit soort geborduurde handdoeken in de keuken hingen. Die keukens : de trots van de huisvrouwen!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Lekker bezig zijn

Handwerkspulletjes
Dit lag hier allemaal. Ik was gewoon lekker bezig. Jullie ook?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussentje

Kussentje in sneeuw
Leuke manier om een klein hartje te naaien: de naden gewoon aan de buitenkant laten zitten en je niet druk maken om het allemaal netjes naar binnen te stoppen. Gewoon met de kartelschaar.
We hadden weer een lekker laagje sneeuw maar nu is het weer bijna weg.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een stelletje

KLM Ontbijtdoosje met kussend boertje en boerinnetje
Een bijzondere ontmoeting vlak voor een paleis. Daar vertelde ik iets meer dan een jaar geleden over in dit blogje. Vóór het grote hek van paleis het Loo komen van verschillende richtingen brede lanen bij elkaar. Op één laan kwamen mijn man en ik aanlopen. En op een andere laan onze zoon en z’n vriendin. We ontmoetten elkaar daar voor het eerst. En zo’n bijzondere ontmoeting: dat kun je maar beter in stijl doen toch?

Een paar dagen later vierden we kerst met elkaar. Bijzonder hoor, om je zoon verliefd te zien! Maar er was één KLM delfts kussend-koppel borduurwerkonderwerp waar ze liever niet over wilden praten: de verblijfsvergunning. Even een paar dagen pauze van die spanning waar het meisje al een tijdje in zat. Maar na die kerst, vorig jaar begin januari, kwam dan toch het gevreesde bericht: ze moest het land uit. Tja, ze hadden het zien aankomen. Dus het meisje ging weer terug naar Amerika. Ze was net aan haar eerste baan begonnen, en had liever hier willen blijven, maar nee, het mocht niet. Ik vertelde er wat over op m’n blog, aan de hand van dit KLM-doosje. Ik kreeg er leuke reacties op, van mensen die het borduurpatroon wel wilden hebben. Maar dat kon ik niet geven, want dat is van de KLM. Ik bedacht wat leuks: ik vroeg toestemming aan de KLM om het patroontje te publiceren. En dat werd een populaire download, want veel mensen willen dit wel borduren.

En zijn jullie nu nog benieuwd hoe het verder ging met het Dutch-American stelletje? Onze zoon vloog een paar keer naar Amerika, en het meisje kwam nog eens een week hier. Het is nog aan! En deze week is ze weer even een week in Nederland. Ze komen bij ons op bezoek. En ik ben de mama die lekker eten gaat koken. Bijzonder hoor, om je zoon verliefd te zien!

De download van het originele KLM-patroontje is nog steeds beschikbaar. Het is de foto die ik toegestuurd kreeg en met toestemming mocht publiceren. Het is niet echt een patroon, maar doordat in de downlaod in hoge resolutie het borduurwerk weergeeft, heb je er misschien toch genoeg aan als je het wilt naborduren. Ik heb het afgelopen jaar een paar reacties gehad van mensen die dat hebben gedaan.
De KLM gebruikte dit borduurwerk voor hun ontbijtdoosjes die in de vliegtuigen werden uitgedeeld.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Borduren in de trein

borduurwerkje in trein
“Ja maar heel goed dat je dat gezegd hebt.”
“en zijn er nog meerdere….”
“enne, toen zei ze, nou….”
“het is voor een half jaar?”
“…. dat ze zo dik was”
“goed hè? nou!”
“maar ik heb toen ook met die cursus….”

Je kunt er geen touw aan vastknopen! Terwijl je dat wel probeert. Ik zat vorige week een paar uur in een trein en borduurde het bovenste blauwe randje. In een nieuwsbrief had ik iets gezegd over de grens tussen winter en lente. Die stimuleert om oude handwerken af te maken en nieuwe te beginnen. Maar dan moet ik dat zelf ook doen, vond ik, en zo nam ik dit trein-borduurwerkje mee. Al eerder borduurde ik de onderste randjes in de trein. Lekker makkelijk in één kleur. Nu leek het me leuk om nog een paar bloemenrandjes erbij te borduren. Ondertussen luisterde ik naar het gegons om me heen.

“en het is een worsteling hè?”Twee borduurwerkjes
“ja dat kan ik wel waarderen.”
“maar nu we het nieuwe systeem hebben….”
“hoe ernstig is die vertraging?”
“we zijn er echt heel blij mee!”
“geholpen op een andere manier je cv op te stellen”
“maar het is ook wel gezellig hoor!”

Vóór me zat een jonge vrouw te slapen. Die zei niks. Schuin voor me zat een groepje hippe vijftigers, in strak leren broeken, die bewonderend moesten kijken naar de foto’s op iemands mobiel van de verbouwing van haar keuken. Schuin achter me zaten paar zakenmannen van wie ik telkens alleen maar een paar halve zinnen opving. En recht achter me een paar vrouwen die denk ik een afval-programma bespraken. Ik wilde helemaal niet luisteren, maar dat gaat gewoon vanzelf. Dan vang je een paar woorden op van de reizigers voor je maar gaat de rest van de zin verloren door de woorden van een andere zin die van achter komt.

“zegt ze: rij jij of rij ik?”
“m’n zusje zei: dat moest je niet thuis vertellen hè?”
“was ik eigenlijk nooit trots op”
“we hebben de ervaring dat je op tijd moet beginnen”
“we moesten kosteloos materiaal meenemen”

Intussen borduurde ik verder en probeerde me te concentreren op mijn eigen kosteloze materiaal. Gewoon een oud lapje waarop ik wat randjes borduur. Het is een leuk borduurwerkje om klaar te hebben liggen als je op reis gaat. Inmiddels is het lapje vol, maar ik ga het eerst helemaal afmaken voordat ik het nog eens laat zien. De zinnetjes van reizigers had ik achterop het patroon gekrabbeld. En dat briefje kan ik nu weggooien. Maar nog wel de tip: leuk om ook eens te doen: halve zinnen van mensen om je heen opschrijven. Na een week vraag je je dan nòg meer af: waar gáát dat allemaal over?

“ja wat zal ik ervan zeggen, dat is natuurlijk niet te….”
“tien bijeenkomsten?”
“ik vind wat dat betreft het heel onhandig…”

Op de terugweg wou ik het kunstje nog een keer doen, maar toen was ik moe. Naast me zaten drie studenten. Nee maar: moet je horen wat ik van één van hen opschreef:

“tjonge, die jeugd van tegenwoordig!”

Echt waar!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Dorus Rijkers

Borduurwerken Zeeman met pijp Dorus Rijkers
In een eerder blogje over de tapisserie-schilderijen met afbeelding zeeman-met-pijp benadrukte ik de verschillen die verkregen worden door het gebruik van net iets andere kleuren. Het rechter-schilderij maakte ik al eerder los uit de lijst om op te sturen, en nu werd ook het linkerschilderij besteld en gaat vandaag op de post. En voordat ik dat doe, wil ik er eerst nog even een stukje over schrijven. Dit borduurwerk wordt meestal zeeman-met-pijp genoemd, maar dat maakt de man zo anoniem. Terwijl het oorspronkelijke schilderij juist is bedoeld om hem uit de anonimiteit te halen, en hem de eer te geven die hem toekomt. Deze man is namelijk een held!

Dorus Rijkers is een van de bekendste redders van schipbreukelingen uit de Nederlandse geschiedenis. Hij leefde van 1847 tot 1928. Hij verwierf roem door een paar barre tochten als schipper op een zelfrichtende roeireddingsboot. Verder is hij ook bekend geworden als de “Heldersche Mensenredder”, dat werd het symbool bij wervingsakties voor Nederlandse reddingsmaatschappijen.

In 1872 heeft Rijkers eens met zijn eigen boot 25 mensen gered van een gestrande Nederlandse Tapisserietas man met pijp.boot. En in totaal heeft hij met zijn bemanningen meer dan 500 zeelieden gered, totdat het reddingswerk hem te zwaar werd. Maar het inkomen van ‘gepensioneerde’ redders was in het begin van de twintigste eeuw niet best geregeld, en daarom had hij tot ver na zijn zeventigste jaar allerlei bijbaantjes nodig om te kunnen overleven. Hij moest bijvoorbeeld een gouden eremedaille verkopen om een fiets te kunnen kopen. Van de meer dan 500 geredde drenkelingen en van de rederijen heeft hij nooit een blijk van waardering ontvangen. Hij was daar zelf vrij lakoniek over en vond dat hij weinig te klagen had.

Gelukkig kwam er verandering. In 1923 werd het Helden der Zee-fonds “Dorus Rijkers” opgezet om geld in te zamelen voor oud-redders en hun nabestaanden. En bij diverse wervingscampagnes voor nieuwe redders werd altijd de naam en portret van Dorus Rijkers gebruikt, wat zeker heeft bijgedragen aan zijn grote naamsbekendheid en populariteit als symbool van de Nederlandse redders in het algemeen.
In de jaren twintig werd hij eens uitgeroepen tot de populairste man van Nederland.

In de jaren zestig hing het tapisserie-werk van de man-met-pijp in veel huizen aan de muur. En nu we nog wat verder in de tijd zijn, worden deze oude borduurwerken niet altijd meer gezien als de beeltenis van de vroegere held. Voordat mijn borduurwerk vandaag opgestuurd wordt, wilde ik graag de naam van deze man nog eens onder de aandacht brengen. Niet zomaar een zeeman, maar een zeeheld!

Lees reacties (7) of geef een reactie

Tapisserie, de kunst van het borduren op stramien

Boeken Tapisserie
Tapisserie is het borduren op stramien waarbij het stramien helemaal bedekt wordt. Deze borduursteken kunnen gelijkvormig zijn (bijvoorbeeld de halve kruissteek) maar ook grote afwisseling vertonen (steken in meerdere richtingen en lengtes). Ik had een tapisseriewerk  met een bloemenvaas in m’n shop en die werd besteld en toen ik hem tevoorschijn haalde dacht ik: die ga ik missen. Sommige handwerken vind ik zelf zo mooi (maar ik vind het ook leuk als ze verkocht worden hoor). Een goed afscheids-momentje is om er dan nog even een paar foto’s van te maken. Ik legde er een paar boeken van Mary Rhodes bij. Dit boek uit 1974 is één van de mooiste boeken en denk ik ook bekendste die in die jaren verschenen op het gebied van tapisserie. Het begint met een korte geschiedenis van de Europese borduurkunst. Daarna volgt een hoofdstuk over het zelf ontwerpen van patronen en over het gebruik van borduurramen. Aan dat laatste wordt veel aandacht besteed, inclusief werkinstructies over het bevestigen en spannen van het stramien.
Het is een boek wat de kunst van tapisserie overzet van de historische setting naar de hedendaagse cultuur waarbij tal van mogelijkheden worden aangereikt om daar zelf mee bezig te gaan.
Het boek links onder is een patronenboek van DMC met mooie (en ook oude) voorbeelden. Hier blogde ik daar eerder over en zie je nog een paar exotische foto’s van dit mooie patronenboek.

Tapisserie borduren voorbeelden

Laat wat van je horen en geef een reactie

Onderweg in de regen

Huis Voorstonden
Onderweg vandaag. Ik nam een binnendoorweggetje en het regende. Precies toen ik langs dit landhuis reed (huis Voorstonden) was het licht zo prachtig. Ik zette de auto aan de kant, draaide het raampje open en nam deze foto. Normaal gesproken neem je geen foto’s in de regen want dat is slecht voor je toestel, maar op deze manier kon het wel. Een regenfoto geeft een heel apart effect.

Vorige week liet ik een geborduurde boerderij zien waarvan het patroon uit een oude Ariadne-special kwam. Ik kreeg een reactie van iemand dat de patronen voor nog andere boerderijen vroeger in de Libelle hebben gestaan. Die patronen ga ik nog wel een keer tegenkomen. In geborduurde versie heb ik er al drie. Nederland heeft mooie landhuizen en boerderijen!

Drie geborduurde boerderijen

Lees reacties (2) of geef een reactie

Ochtendgloren

Oud borduurpatroon
Een bericht in het nieuws kan je soms raken. Een bericht van overlijden, van iemand die je hoog achtte. Ik kende hem niet persoonlijk, nou ja, wel eens een praatje mee gemaakt. Ik las z’n boeken, ik ging eens naar een lezing die hij hield. Een man met een eigen geluid. Gepromoveerd, erudiet, een man van gezag. En nu verongelukt. Wat erg!
Nu wacht ik maar even met deze patronen. Als ik ze nu in m’n shop zet wil niemand ze hebben, vanwege deze associatie. Ik gebruik ze eerst om me te uiten. Waarom eigenlijk? Waarom jullie erbij betrekken? Ik denk omdat ik graag open wil zijn over wat me bezighoudt. Soms denk ik: ach, al die handwerkjes, er zijn zoveel andere dingen. De ernst van het leven. Maar meestal vind ik het leuk om met handwerk bezig te zijn. In handwerk kun je ook veel uitdrukken. Zoals met deze afbeeldingen vol symboliek. Ik vind ze passen bij de man die ik hoog achtte. Ik vond hem de grootste theoloog van Nederland.

Oud borduurpatroon

Lees reacties (2) of geef een reactie

Oude trouwe blauwe pauwen

Borduurwerkjes met pauwen
Van de vele soorten vogels die we in kruissteek zien weergegeven is de pauw waarschijnlijk het meest voorkomend. Ontwerpers uit vroeger tijden kozen verschillende manieren om de pauw weer te geven. Lange tijd is er een vaste traditie geweest om de staart met zeven ronde of ovaalvormige veren vast te leggen. Later stoorde men zich niet meer zo aan die zeven, en zie je op merklappen ook wel vogels met acht en soms tien staartveren.

Op mijn blog liet ik een paar weken geleden een zwarte pauw zien die ik bezig was te borduren en een (trouwe) bloglezeres sloot daarbij aan door mij een oud klokkekleedje te sturen. Gister kreeg ik het met de post en ik was er blij mee. Ook nog een mooie margrieten-kaart erbij en daar ben ik ook altijd blij mee. Dat maakt het bloggen nog leuker: soms zo’n extraatje en dat nog wel op de nationale complimentendag. Ik was juist deze week bezig om nog wat meer pauwen te borduren en nu ook in blauw. Het verschil met het oude klokkekleedje is wel goed zichtbaar: op fijn linnen werden vroeger ongelooflijk kleine steekjes gemaakt terwijl bij mij de trend is om steeds grotere steken te maken. Daarbij gebruik ik oude restjes aida-stof en borduur ik rustig over vier hokjes. Bij elk oud lapje kijk ik welk patroontje er het beste bij past en zo kan ik misschien wel een hele pauwen-verzameling aanleggen. Op elk restje handwerkstof een ouwe trouwe blauwe pauw!
Klokkekleedje met pauwen

Lees reacties (3) of geef een reactie

Tijdschriften Handwerken uit 1979

Twaalf tijdschriften Handwerken
Nineteen-seventy-nine. Zo zei ik dat vroeger toen ik negentien was. Elke maand van dat jaar was het zo enòrm volop negentien-negen-en-zeventig. Het hele jaar lang. Op je negentiende beleef je alles nogal intens en zo kan ik me ook deze tijdschriften van toen nog heel goed herinneren.
Er was in die tijd markt voor nog een tijdschrift naast de populaire Ariadne want er werd volop gehandwerkt. Dit tijdschrift “Handwerken” werd uitgegeven door de Margriet en was iets ‘gewoner’ (of toegankelijker voor een groot publiek) dan zusje Ariadne (wat meer diepgang gaf aan de bespreking van technieken). Toch wordt er in deze tijdschriften ook wel voldoende uitleg en achtergrond-informatie gegeven. Ik zag bijvoorbeeld een artikel over Tenerife en over Mola’s. Met veel plezier heb ik deze tijdschriften allemaal doorgebladerd en het voelde weer helemaal als nineteen-seventy-nine. En natuurlijk gun ik dat plezier ook aan anderen, dus ik plaats deze oude bladen in m’n shop.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Vielsetatie uit Volendam

Drie oude ansichtkaarten VolendamLieve Cato,
hartelijk gevielseteerd met je verjaardag wil ook Pa en Moe voor mij vielseteren nu. En hoe maak je het kom je mij nieteens gauw opzoeken ik hoop van ja je moet eens vragen aan Moe of ze mij eens gauw wil schrijven ik verlang er zoo na ik ben bijna weer de geheele dag op en ga goed vooruit nu To wens ik je een plezierige dag vandaag groet Pa en Moe en zus en ontvang gij vele groeten van mij, Bertha

Deze oude ansichtkaarten laten een beeld zien van honderd jaar geleden. De tijd waar we graag Achterkant-oude ansichtkaart Volendamnostalgisch over doen over hoe mooi de klederdracht eruit zag. Maar ik denk niet dat het zo comfortabel was op die klompen, met die lange rokken, op de koude stenen, en in de scheefgezakte huizen. Bertha heeft de rechterkaart uitgezocht om Cato te vielseteren en na dat eerste zinnetje gebruikt ze de rest van de kaart om haar eigen situatie onder de aandacht te brengen. Verlangen naar contact met haar Amsterdamsche familie. De kaart is geadresseerd aan jongejuffrouw Cato met een adres in Amsterdam en het poststempel is van Volendam. Zou ze daarheen gestuurd zijn om aan te sterken? Arme Bertha, die ver weg van huis moest uitzieken.

Ik denk dat ik zin heb om honderd jaar nadat Cato deze kaart ontving ook nog eens naar Volendam te gaan! Dan zal ik aan Bertha denken, maar haar kaart zet ik nu eerst in m’n shop, samen met die andere twee.
Oude ansichtkaart Volendam 1, 2, 3

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kwetsbaarheid

Kleedje frivolité
De foto is van vorige week, het verhaaltje wat ik erbij wil schrijven is van gisteravond, maar het onderwerp speelt al mijn hele leven. Kwestbaarheid. Dat is het onderwerp: kwetsbaarheid. We zijn kwetsbare mensen, ja toch? En we lopen allemaal butsen en deuken op. Lichamelijk en psychisch. En dan moeten we wegen vinden om daarmee om te gaan. Soms moeten we dreunen incasseren en soms moeten we dingen accepteren die we oneerlijk vinden. Soms worden we boos en soms trekken we ons terug. Dat heeft met onze aanleg maar ook met onze voorbeelden te maken: worden we boze en verontwaardigde mensen of worden we stille en teruggetrokken mensen? Maar welke richting we ook uitgaan, één ding staat bij iedereen bovenaan: we willen zo graag begrepen worden.

Weet je wat pas echt moeilijk is? Als je je hele leven niet begrepen wordt. Omdat je anders bent dan de andere Filetdoorstopwerkkinderen in de klas. Je krijgt een stempel. Moet naar een andere school. Soms zelfs het huis uit, om ergens anders opgevoed te worden. Vroeger deden ze daar niet zo moeilijk over. En wat er dan allemaal op die andere school gebeurt? Daar hadden die ouders niet altijd zicht op. Het kind kwam in de weekenden thuis, praatte niet veel en je kwam er niet achter. Misschien werd het kind op dat internaat wel in een donkere kast gestopt. En kon het er niet over praten.

Zulke dingen gebeurden, veertig, vijftig jaar geleden. Als we er op terug kijken zou je die “opvoeders” wel willen aanklagen. Maar daar moeten we nu maar niet meer teveel energie aan verspillen. Belangrijker is dat de dingen na tientallen jaren eindelijk eens benoemd kunnen worden. Wat hebben sommmige mensen als kind geleden! Geen wonder dat ze kwetsbaar zijn. En dat ze hun afweermechanismes tot in de perfectie hebben ontwikkeld.
Gisteravond hadden we een goede avond met mijn familie. Onder leiding van een deskundige Frivolitéspraken we over mijn gehandicapte broer, die vroeger zoveel heeft meegemaakt. Hij was een beetje anders, maar door de behandeling werd hij nog veel meer anders. Dat kreeg een naam, een diagnose. En daar zit je dan de rest van je leven mee. Ik ben er altijd een fel tegenstander van geweest, tegen die etikettenplakkerij. En ik ben blij dat de tijden veranderen. Ook mensen met een autisme-stikker wordt nu eindelijk recht gedaan. Eerst maar eens vragen hoe vaak ze vroeger in de kast werden gestopt, voordat je met je stikkers komt. Stelletje sukkels!

Het mooiste wat we gisteravond als familie te horen kregen was: “Jullie broer is een toffe vent!” Wat was het heerlijk om dat te horen. Een kwetsbaar mens, maar wel mijn broer!

Lees reactie (1) of geef een reactie