Archief voor augustus 2016

Archief - augustus 2016

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode augustus 2016 getoond.

 

Laat nu al wat Neerland heet….

Speelhuisje van Wilhelmina

Op 31 augustus 1948 vierde koningin Wilhelmina haar vijftigjarig regeringsjubileum. Een enorme massa mensen in Amsterdam samengestroomd om haar hulde te betuigen. Op de website van ‘Het geheugen van Nederland‘ is een Speelhuisje Wilhelminafoto te zien van die grote mensenmassa op de Dam. Een groot contrast met de rust en de stilte in het bos-park achter paleis het Loo. De jonge Wilhelmina had van haar vader-de-koning een speelhuisje gekregen en daar speelde ze graag. Het romantische bos-huisje staat er nog steeds, en wordt goed onderhouden. Gedurende twee maanden per jaar is dit park voor publiek opengesteld en je waant je echt in sprookjes-sferen als je na een wandeling dan ineens dat huisje ziet. Deze foto is van dit voorjaar.

Ik vond een oud boek over het ‘Particuliere leven’ van de vroegere koningin, geschreven door één van haar dienaren. Het begint met de woorden: “t Is op een warmen zomerschenBoeken over Wilhelmina middag…..”. Dat maakt het een nog toepasselijker boek voor vandaag. Ik heb het boek helemaal gelezen en vond het erg interessant. Aan de ene kant: wat een àndere tijd was dat! Aan de andere kant: het is eigenlijk in de geschiedenis nog maar zo kort geleden. Leuk om eens zo’n oud boek te lezen, en voor wie dat ook wil: ik plaats dit nostalgische boek in m’n shop. Het is wel geen handwerkboek, maar met die witte jurkjes van de vroegere koninginnen (die nog een week te zien zijn op paleis het Loo), past het er toch wel bij. Het heet: Ten Paleize, koningin Wilhelmina in haar particulier leven.
En ook een herinneringsboek aan haar inhuldiging, met foto’s van vaandels en borduurwerk in de Gouden Koets.

De schooljeugd kreeg door de regering een prachtige rijmprent aangeboden op 31 augustus 1948. Dat was niet alleen de datum van het 50-jarig koninginne-jubileum, maar ook de verjaardag van de koningin. Op die dag gold: Laat nu al wat Neerland heet het uitjubelen! Ik vond een ingelijst exemplaar van die prent en dat plaats ik in m’n shop. Ik probeer me in te denken hoe dat geweest moet zijn. Drie jaar na het einde van de oorlog wordt het ‘Levend hart van ’t Vaderland’, de Moeder van de lage landen, de geliefde vorstin, gedragen op de handen van ‘al wat Neerland heet’. Deze jubilerende landsvorstinne  wordt op haar verjaardag en na een halve eeuw regering, uitbundig door het volk geprezen. Haar hoofd had zich dikwijls verscholen in smart en zorgen, maar ze liet zich nimmer door de last overweldigen. Al die gedachten zijn verwerkt in deze goed bewaarde rijmprent.

Kort na dit grote volksfeest in 1948, werd Juliana koningin van Nederland en werd koninginnedag niet meer gevierd op 31 augustus. Toch denken veel ouderen op deze datum (vandaag) nog wel terug aan die vrolijke volksfeesten, waarbij het altijd mooi weer was, aan het eind van de lange zomervakantie. In de dorpen werden oranje-spelen gespeeld en de fanfare verhoogde de feestvreugde met vrolijke muziek. Bij de beschrijving van dit schilderijtje in m’n shop, heb ik de hele tekst weergegeven van “Laat nu al wat Neerland heet“. Leuk om vandaag nog even bij stil te staan.

Schilderijtje Regeringsjubileum Wilhelmina

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Verzadigde kleuren van augustus

Quiltje aan hek

Een quiltje gemaakt van stofjes in oogstkleuren nam ik vandaag mee naar een landelijke omgeving. Het is bestemd voor m’n shop. Ik kocht het een paar weken geleden op de antiekmarkt, het prijskaartje hangt er nog aan. Het is een leuk klein dingetje voor deze tijd van het jaar, om in je fietstas te stoppen en iets leuks te hebben om tegenaan te kijken tijdens een picknick of zo. Wat zijn het mooie dagen zo eind augustus, met die verzadigde kleuren.

Quiltje bij mais

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wit babyjurkje

Oud jurkje

Dit voorjaar werd in onze familie een baby geboren maar dat was in het buitenland en ik kon niet zo makkelijk op bezoek. Maar nu is de baby even in Nederland en nu ga ik wèl op bezoek! Dit schattige antieke jurkje uit m’n shop neem ik mee. Misschien gaan we wel verkleedpartijen houden.

En daarna wordt het hoog tijd dat ik m’n verzameling oude Oude capehandwerkjes ga fotograferen voor m’n shop. Maar ze zijn hier in de buurt nog bezig met de tiende verbouwing van dit jaar en het komt me ook wel goed uit dat ik nog even weg kan. Het is nog mooi weer, en het is nog de tijd van uitstapjes. En die handwerkjes…. die zijn tòch al honderd jaar oud, en daar kunnen nog best een paar weken bij. Fijne dag gewenst, op deze bijna-laatste-dag-van-augustus!

O ja, de koninklijke witte zomerjurkjes op paleis het Loo zijn nog tot eind deze week te zien.
Maar als dat niet lukt om naar toe te gaan, kun je via de link ook een aardige indruk krijgen.
En hier schreef ik op mijn blog over deze tentoonstelling van prinsessejurkjes.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Papierfabriek De Middelste Molen

Katoen

Op mijn blog gaat het meestal over iets wat met handwerk en textiel te maken Papiermolenheeft. Vandaag een ‘uitstapje’ naar papier. Het gaat over een (letterlijk) uitstapje naar de enige papierfabriek in Nederland die in oude staat bewaard is gebleven. Deze ‘Middelste Molen’ (er stonden daar vroeger drie op een rijtje, en dit was de middelste) staat pal aan het Apeldoorns kanaal, en daar waren we al honderden keren langs gereden. Met het voornemen om er eens een rondleiding te doen. In deze periode doen we wat uitstapjes dicht bij huis, en nu dus naar deze oude papiermolen. Sinds 1622 wordt hier op waterkracht en later stoom papier geproduceerd.

We kregen uitleg van een vrijwilliger die er alles vanaf wist. Hij vertelde Tasover de molenvrouw die met haar kinderen vroeger lompen moest ontdoen van knopen en ritsen. Geen fris baantje, want vroeger waren ze niet altijd even schoon. De knopen-knippers werden zodoende regelmatig besprongen door luizen, en daar komt de uitdrukking ‘luizebaantje’ vandaan. De lompen werden in water bewerkt zodat de vezels gebruikt konden worden voor papier.
Ook andere grondstoffen verdwijnen in de ‘Hollander’, en tijdens de rondleiding kon ik het niet laten om dan tòch nog een keer m’n tas daar op te hangen. De ‘Hollander’ is de benaming van een grote bak waarin het water met de toevoegingen wordt rondgedraaid. Het was een uitvinding van een Hollander, en wereldwijd wordt dit in alle papiermolens nog zo sgenoemd. De bak was nu leeg, dus een plaatje kon wel.
Vlas wordt ook gebruikt voor speciaal-papier, en daar kocht ik een groot vel van. Daar ga ik nog wat leuks voor verzinnen. In de museumwinkel zijn grote vellen papier te koop, en als je iets bijzonders wilt, kun je ook papier kopen waar olifanten-poep in is verwerkt. Daar zitten namelijk ook lekker veel vezels in. De poep wordt opgehaald in de dierentuin.
Originele ideeën dus, in deze oude papiermolen. Papier is gewoon net zo veelzijdig als de grondstoffen voor onze handwerk-hobby. En een ‘uitstapje’ is ook leuk: voor de gelegenheid plaats ik een bijpassend boekje in m’n shop, Kreatief met papier.

Tijdens de open monumenten-dagen (binnenkort) is deze molen gratis te bezoeken.
De Middelste Molen heeft een informatieve website, met duidelijke informatie over dit oude Hollandse ambacht.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handenarbeid en bezigheid voor gehandicapten

Vrachtwagens langs kanaal
Twéé-honderd-en-vijftig keihard toeterende vrachtwagens in en rond de stad! Op de laatste zaterdag van augustus werd het jaarlijkse trucker-festival gehouden en reden al die 250 truckers knetterend en tetterend in kolonnes rond. Langs de route niet alleen wuivend riet maar ook veel wuivende mensen. Normaal heb ik een grondige hekel aan die keiharde claxon-knallen, maar op deze ene dag hoor ik een paar uur lang de herrie met een glimlach aan. En dit jaar was ik er zelfs – door toeval – vrij dichtbij. We waren op weg naar iets, en tot twee keer toe werden we boek handenarbeid gehandicapte kinderen tegengehouden door agenten, die de vrachtwagen-kolonnes eerst lieten voorgaan. En zwaaide ik vrolijk mee. Op you-tube is een filmpje te zien wat een goede indruk geeft van de langsrijdende vrachtwagens, maar wat daarbij nìet is te zien (en ook niet bij mijn foto’s), is het plezier van de bijrijders. En om hùn gaat het tijdens deze truckers-dagen. Alle gehandicapten uit de regio kunnen zich aanmelden om in te stappen in zo’n grote machine en veel van die jongens zitten met zichtbaar plezier achter de open raampjes te genieten. Het is zwaaien over-en-weer. Het publiek zwaait niet zòmaar naar een paar vrachtwagen-liefhebbers, maar we zwaaien naar onze eigen mensen, die volop genieten van hun jaarlijkse uitje. Dit evenement werd dit jaar voor de twintigste keer gehouden en is elk jaar een hoogtepunt voor verstandelijk gehandicapten.

Vlakbij waar ik de bovenste foto nam, aan het Apeldoorns kanaal, kiekte ik ook een pas gemaaid weiland. Mooi, die leegte. Maar niet voor gehandicapten. Voor hun begeleiders is het elke dag weer een taak, een opdracht, een uitdaging om de mensen die aan hen zijn toevertrouwd te begeleiden. Om voor hen te zorgen, om hun dagen te vullen. De gehandicapten-problematiek interesseert me wel. En ik ben blij dat ik dit mooie boek in m’n shop kan zetten: Handenarbeid met gehandicapte kinderen. Als handwerksters weten we hoeveel voldoening het kan geven als we iets zelf hebben gemaakt. Maar dat geldt net zo goed (of nog meer) voor gehandicapten. Voor hen is het aanbieden van materiaal en het begeleiden met geduld van groot belang, om hen te helpen te leven met hun handicaps. Dit boek is geschreven door een deskundige, en ik hoop dat het bij iemand terecht komt die er weer wat aan heeft. Om daarmee anderen te kunnen ondersteunen.

Grasveld

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breivreugd (oftewel de kunst van het breien)

Boeken breivreugd
Meestal is het andersom: dan hebben de Nederlanders de nuchtere benadering en de Pagina uit boek BreivreugdFransen de meer romantische invalshoek.
Maar bij deze (beroemde) oude breiboeken viel het me op:
De Fransen noemden het breiboek: l’art du tricot, de kunst van het breien.
En in Nederland verscheen dit boek onder de titel: breivreugd.

Ik blogde al eerder over dit prachtige boek uit 1962, en in dat blogje geef ik een deel weer uit de inleiding en wijs ik op de mooie zwart-wit foto’s van dromerige meisjes. Het is puur een tijdsbeeld uit die jaren. De Fransen en de Nederlanders hebben allebei gelijk: het is een vreugdevol boek, met volop informatie over al die breisteken om zelf aan de slag te kunnen gaan.

En nu plaats ik deze beide boeken allebei in m’n shop, en bij één daarvan is er eenPagina uit boek Breivreugd leuk extra: de originele doos waarin deze in de zestiger jaren werd verstuurd. Dat zie je niet vaak, dat die doos er nog is, en lijkt me leuk voor verzamelaars van oude breiboeken.

Tenslotte nog een voorbeeld van de speelse teksten die bij de romantische foto’s zijn afgedrukt:
De schaduw speelt met de wol
en de wol speelt tussen je vingers
in recht teken, omslagsteken,
gekruiste steken, Alice,
er is keuze in overvloed!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Lavendelkussentjes

lavendelkussentjes
Lavendelkussentjes!
Allemaal door mij gemaakt in mijn tienertijd.
Het voorbeeld had ik van een India-bloese waar ik dol op was, handwerkboeken had ik nog niet.
Ik gebruikte alle restjes handwerkstof en garen die ik kon vinden.
En de lavendel plukte ik in de tuin van mijn vader.

Mijn mooie herinneringen.

Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tentoonstelling Breien!

Vitrine jaar 1775 in tentoonstelling breien
Een vitrine in de expositie Breien! in het Fries museum. Met deze gebreide mitaines beschermden adellijke vrouwen in de 18e eeuw hun onderarmen en ze breiden er kunstige patronen in. Ik bezocht de tentoonstelling aan het begin van het jaar en dit vond ik de mooiste vitrine. Het leek een eindeloos durende tentoonstelling: bijna een jaar lang was de zeer goed bezochte tentoonstelling in de Friese hoofdstad te zien. Toch komt er een einde aan: morgen is de laatste dag. Met toestemming van het Fries museum publiceer ik de foto’s  die ik maakte van alle vitrines. Ter herinnering aan een mooie tentoonstelling. En uit waardering voor het feit dat een groot en modern museum zoveel moeite deed om de nationale volkskunst Breien! voor een groot publiek te belichten. En omdat de vitrines zo mooi waren om te zien!

Vitrines uit tentoonstelling Breien

Rond 1500 wordt er in Nederland nog niet gebreid. Vrijwel alle stoffen worden geweven. Of, zoals bij deze ridderhandschoen, gemaakt van kleine ringetjes. Niet echt comfortabel nog, wel beschermend.
Het middeleeuwse kaartweefwerk lijkt een beetje op breien, maar daarbij komt geen naald van pas.
De techniek naaldbinding is al wel bekend vanaf het begin van de jaartelling. Daarbij worden korte stukken draad verwerkt met een gewone naald.

De tachtigjarige oorlog brengt de breitechniek naar Nederland. Alleen de elite kan zich het kostbare breiwerk veroorloven. De gebreide handschoen wordt een chique must-have voor de rijken. Eén van de oudste breivondsten is een fragment van een bisschopshandschoen (in de vitrine van 1580). Met deze handschoenen toonde de 16e eeuwse bisschop zijn status. Een vrijwel complete wollen handschoen is opgegraven in Groningen.

Vitrine in Tentoonstelling Breien

In de 16e eeuw is breien iets voor mannelijke professionals. Er komen gilden die zich specialiseren in bijvoorbeeld kousen of wanten. Leden van een gilde kunnen zich legitimeren met een gildepenning. Met een breischede (midden in de vitrine te zien) kunnen de gildeleden sneller breien. Tijdens het breien steken ze de werknaald in het kokertje, dat in de broeksband wordt gestoken.
In 1589 vindt een Engelse dominee een breimachine uit. Voorlopig kunnen daar alleen rechte lappen mee worden gebreid, dus de gildes blijven handmatig breien.
Lange tijd is alleen gebreid met wol en stug linnen. Dat verandert als de VOC iets nieuws brengt: katoen! Dit materiaal is zacht en luchtig en het vervilt niet. Ideaal ook weer eerst voor de rijken. Zij tonen hun rijkdom door hun kroost te kleden met katoenen borstrokjes.

Vitrines uit tentoonstelling Breien
In de 18e eeuw was breien een dameshobby (daar hoort de eerste foto bij, aan het begin van dit blogje). De dames breiden zelfs lopend en hadden mooie materialen, zoals een zilveren garenwinder, om hun rijkdom mee te showen.
In de 19 eeuw komt het kralenbreiwerk in de mode. Kralentasjes zijn zeer luxe. De meeste tasjes werden als huisnijverheid gemaakt, o.a. in het Duitse Swabische Gmund, en door heel Europa verspreid.
In de 19e eeuw worden vaak slaapmutsjes gedragen, want warmte verlaat het lichaam via het hoofd. De mutsjes konden ook weer rijk versierd worden met patronen. In de vitrine van 1835 een bakkersmutsje, waarnaar de mannenmutsjes werden genoemd: ‘bakkertjes’.

Vitrines uit tentoonstelling Breien

Troie is een oud Noors woord voor trui. Gebreide truijen worden in de 19e eeuw vooral gedragen door vissers en soldaten.
In Noorwegen wordt de trui nu ‘genser’ genoemd, wat afgeleid is van het Engelse eiland Guernsey, waar men veel visserstruien breide.
In de eerste wereldoorlog wordt het kantbreien populair. Er is gebrek aan materiaal voor gewoon breiwerk. Naaigaren is nog wel verkrijgbaar en dat leent zich goed voor het breien van kant. Friese dames breien er traditionele floddermutsen mee, maar ook kantgebreide kleedjes.

Vitrines uit tentoonstelling Breien

Breien is in 1934 inmiddels een hobby voor alle lagen van de bevolking geworden. En vrouwen breien ook gezellig samen. Dat wordt ook gezien door de garenfabriek ‘Everlasting”, want ze brengen een tijdschrift uit onder de titel: “Praten en Breien” (links in de vitrine). Het is het eerste echte breitijdschrift in Nederland.
In de jaren twintig en dertig raakte de gebreide trui erg in de mode. Eind 19e eeuw droeg men deze ‘sweaters’ alleen bij het sporten, maar nu wordt het algemeen goed. Mede gestimuleerd door de breitijdschriften slaan vrouwen fanatiek aan het sweater-breien. In Engeland wordt dit ‘sweater-craze’ genoemd.
In 1955 wordt er vooral gebreid uit noodzaak. Na de tweede wereldoorlog is confectiekleding moeilijk verkrijgbaar en daardoor. Vrouwen breien veel kleding voor hun kinderen zelf. Alle bekende damesbladen geven inmiddels een eigen breitijdschrift uit. Vrouwen vinden hierin patronen voor praktische kledingstukken, zoals vesten, sjaals en handschoenen. Moeders, oma’s en jonge vrouwen doen volop inspiratie op uit al die tijdschriften.

Vitrines uit tentoonstelling Breien
En nu: is breien niet meer uit het leven weg te denken. Veel van onze kleding is gebreid, tot aan voetbalschoenen toe. Ook in de industrie wordt breien verrassend vaak gebruikt. Breiwerk is praktisch en efficient.
Technisch textiel wordt gebreid van allerlei kunststoffen en metalen. Voetbalteams spelen bijvoorbeeld op gebreid kunstgras. Bouwstijgerdoek wordt ook gebreid, op een kettingbreimachine met veel draden naast elkaar. En voor verpakkingen in machinemotoren is er breiwerk van roestvrij staal. Voor een voorbeeld dichter bij huis kun je denken aan de gebreide pannesponsjes.

Folders tentoonstelling Breien
Er is in de media en op andere blogs veel aandacht geweest voor deze tentoonstelling over breien. En nu is deze tentoonstelling dus bijna voorbij. Het overzicht van de geschiedenis van het breien vond ik heel aansprekend en interessant. Mijn foto’s zijn niet allemaal even recht, want ik maakte ze terwijl er ook andere bezoekers naast me stonden en dan heb je niet altijd genoeg tijd om je even te concentreren. Ik hoop dat het Fries Museum foto’s van hun eigen vitrines ook op hun website plaatst, of ergens anders, want dit korte overzicht van de geschiedenis lijkt me de moeite waard om beschikbaar te houden. In ieder geval plaats ik ze nu op m’n blog. De teksten heb ik overgenomen van de uitleg op de bordjes.

Leuk voor ons allemaal om iets meer te weten over de rijke en boeiende geschiedenis van het breien!
Bedankt voor deze mooie tentoonstelling!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Oogstfeesten

Granen
“Scheppende arbeid is de meeste menselijke arbeid en staat daarom hoog aangeschreven. Wie scheppend werkt, gebruikt de materie op de meest juiste wijze en ontvangt als beloning niet alleen het resultaat, maar tevens een voldaan en gelukkig gevoel. En wie zou dit niet telkens opnieuw willen ervaren?”

Dat staat in het voorwoord van het boekje met de simpele naam “Handwerken”. Deze weken worden overal Boekje HandwerkenOogstfeesten gehouden. Ook met die simpele doeltreffende naam: oogstfeest. De oogst geeft reden tot feest. Tot dat voldane en gelukkige gevoel. Dit seizoen kweekten wij voor het eerst flinke pompoenen en courgettes en het is wáár: dat geeft een gelukkig gevoel! Die grote vruchten, uit je eigen tuintje!

Ik citeer nog wat uit het leuke Handwerken-boekje: “En wie zou dit gelukkige gevoel niet telkens opnieuw willen ervaren? Als het werk bovendien niet in verband staat met de nooodzaak tot levensonderhoud, kan het spèl worden. En spel is immers de vrijste vorm van geestelijke activiteit. Mw. Koese-Tammeling (dat is de schrijfster van dit oude boekje) verstaat als één van de weinigen de kunst dames van alle leeftijden te inspireren tot het zelf zoeken naar vormen, en verschaft hun daarmee een nieuwe stimulans tot waarlijke  creatieve arbeid. “Niet nadoen, maar uw werk een eigen karakter geven”, is haar devies.

In dit blogje vond ik het leuk om de overeenkomsten tussen de oogst (van granen en vruchten) en het ‘creatieve handwerk’ te illustreren met deze foto’s. Veel plezier voor iedereen die nog naar oogstfeesten gaat (zoals Stoppelhahne in Raalte) of lekker bezig is met handwerk-thuis.
Over het leuke boekje Handwerken blogde ik hier al eerder.

groente openluchtmuseum

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tas

Tas op hei
Een week geleden nam ik een Boer-zoekt-vrouw-tas met Hollands dessin mee naar het Openluchtmuseum. Het stroomde van de regen toen we daar waren en we schuilden in een oud huisje met een mooie betegelde haard. Tegen die achtergrond Taskwam de tas mooi uit. En daarna werd het een week mooi weer en nam ik dezelfde tas overal mee naar toe. Zo kun je ook verslag doen van een week: fotografeer je tas!
Eerste foto: gisteravond op de hei. Avondstilte.
Onderste foto: gistermiddag bij Busloo. Een groot recreatiemeer op een half uur fietsen vanaf de stad. Het is een geliefde plek voor jongeren om naar toe te gaan, en eind augustus wordt daar altijd een groot muziek festival gehouden. Ze waren al bezig om het op te zetten. En zo maakte ik weer iets mee wat ik nog niet eerder meemaakte: zwemmen met bomzware beat. Ze waren het even aan het ‘uitproberen’. Echt niet normaal! Eerst denk je dat er een helicopter vlak boven je hoofd komt vliegen. Vervolgens vlucht je het water uit van de schrik en als je dan aan de kant nog ligt bij te komen, wordt het weer even stil. Daarna moest er nog wat anders worden uitgeprobeerd en sjeesde ik er met de fiets gauw weer vandoor. Arme jongeren, die zullen vannacht wel weer stokdoof worden. Dus ik kan hier op m’n blog wel mooie plaatjes laten zien van Hollandse tradities, maar waar de Hollandse ‘glorie’ gebleven is?

Tas bij Busloo

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerkboekenplezier

Collage handwerkboeken
Een collage van twintig handwerkboeken die ik de afgelopen tijd toevoegde aan m’n winkeltje. En voor nieuwe lezeressen geef ik graag nog eens wat uitleg over mijn werkwijze. Ik hou van oude handwerkboeken, en blader alles wat ik tegenkom zelf ook met interesse door. Soms schrijf ik een blogje om een bepaald boek aan te bevelen, en dan wil ik graag een foto maken van dat boek met iets wat erbij past, of wat in het blogje ter sprake komt. Soms plaats ik ook iets in m’n shop zònder daar eerst over te schrijven, zoals het Basishandboek Breien. Soms wordt een boek na een blogje gelijk besteld, en dan haal ik het weer uit m’n shop.  En soms staan de boeken wat langer te koop, vooral de nogal specialistische, maar dan worden ze vroeg of laat ontdekt door een liefhebber en dan is het fijn als een specifiek boek weer terecht komt bij iemand die er wat mee kan.
Soms heb ik meerdere exemplaren van hetzelfde boek, en dan blijft het boek in m’n shop ook al heeft iemand het net gekocht.

Voor alle oude handwerkboeken geldt: ze weerspiegelen een deel van de handwerkcultuur. Ze zijn met liefde en kennis-van-zaken geschreven, ze zijn met toewijding gebruikt en bewaard door vorige eigenaressen, ze ze worden door mij ook met liefde opgestuurd naar degenen die ze kan gebruiken (en ze bij mij bestelt). Handwerk-plezier hoort bij Handwerkboeken-plezier!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Applicatiewerk

Tw
Appliqueer een pannekoek! Maar voordat ik hem op ging eten, dacht ik dat ik er wel een foto van kon maken. Ik pakte gauw wat boekjes die hier lagen en drapeerde die er zo snel mogelijk omheen, vóórdat de poedersuiker ging smelten. En nu zit ik eraan vast: Het boekje over applicatiewerk ligt nu zo prominent op de foto dat ik er een blogje over wil schrijven. Boeken appliqueren
Iemand zocht een keer naar wat boeken over Appliqueren op m’n shop en zei toen dat er haast geen Nederlandse boeken bestaan over deze patchwork-techniek. En toen ging ik er dus op letten. En nu vond ik dit leuke kleine boekje en dacht ik dat ik er één gevonden had. Jawel, het titelwoord is op z’n Nederlands geschreven maar ook dìt boekje is vertaald. Zoals de meeste boekjes. Maar voor de echte applicatie-liefhebber maakt het natuurlijk niet veel uit. Applicatie-werk (of “Appliqueren“) is leuk om te doen en geeft snel resultaat. En zeker met onze mooie naaimachines met festonsteek. Even een voorbeeld en wat gekleurde lapjes opzoeken en je hebt al bijna wat leuks. En die leuke oude retro-voorbeelden, vind je dus in deze leuke oude retro-boeken!
Ook nog een heel nieuw boek over Appliqueren, met 100 motieven en patronen toegevoegd. “Ontdek eindeloze combinaties en maak de meest bijzondere ontwerpen”, is de ondertitel van dit boek.
(Pannekoeken-met-blauwebessen is ook zo’n eindeloze combinatie….)

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Avondwandeling op de hei

Bos bij Nierssen
De zon in de zee-zien-zakken kan alleen als je op het strand staat, maar op andere plekken de zon-zien-zakken is ook mooi. We maakten een avondwandeling op de hei, dronken koffie bovenop een grafheuvel (wat ook wel gek voelde) Tas op heien daarna draalden we nog wat in het bos omdat het avondlicht zo mooi was. Ik had een tas meegenomen met een boek en de thermoskan en een kussentje en het leek me leuk om die tas op de hei te fotograferen. Het is m’n “complimenten-tas”, gemaakt van een onafgemaakt borduurwerk. Als ik er mee loop, krijg ik vaak opmerkingen. En dan ga ik dromen van nog eens een tassen-workshop bij mij thuis. Met een groepje naaimachines en een groepje vrouwen…. gezellig! Maar eerst is het nog even zomer en dat brengt bij mij een onstuitbare drang om buiten te zijn. Vanavond dus de hei. Daar wil ik elk jaar in augustus graag een paar uur vertoeven. Toen we bovenop die grafheuvel zaten en uitkeken over de paarse vlakte, kwam er een mevrouw naar boven geklommen die wel graag even een praatje wilde maken. Ze zei dat de hei toch niet zo paars was als anders. Of is de paarsigheid al op z’n retour? Hoe dan ook: de paarse hei maakt me blij!

Hei

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Monumenten (in kruissteek)

Ophaalbrug Enkhuizen
Als je in Enkhuizen woont, dan heb je maar een wazige foto nodig om te weten dat daar in de verte de Drommedaris staat. Deze Zuiderpoort uit 1540 was een verdedigingstoren ter beheersing van de haventoegangen. En nu is het een markant gebouw wat iedereen (die daar in de buurt woont) kent. Deze Drommedaris was ook de aanleiding tot een leuk klein boekje wat ik wil aanbevelen, en dat wordt zo’n lang verhaal, dat ik twee foto’s nodig heb om het verhaal aan op te hangen, dus ook deze foto van de Drommedaris-achter-de-ophaalbrug. De mevrouw die het leuke boekje “Monumenten in kruissteek” maakte, schreef in 1969 dat een familielid geëmigreerd was naar Amerika en dat ze haar een herinnering aan haar oude stad Enkhuizen wilde meegeven. En zo tekende ze zelf een kruissteekpatroon. Later volgde een geborduurd gebouw voor iemand in Californië, en nog één voor iemand in Afrika. De ontvangers bleken het zo te waarderen dat mw. Buningh doorging met ontwerpen en zo ontstond een heel boekje.

Als een huis of kerk een paar eeuwen oud is, krijgt ze een zekere charme. “Deze oude schoonheidpagina uit boekje monumenten-in-kruissteek(1) heeft voor ons allen veel te betekenen, iedere dag dat wij ermee te maken hebben. De één komt ’s morgens door de oude stad als hij naar zijn werk moet, de ander bezoekt haar ’s middags om te winkelen. Weer anderen komen opzettelijk als toerist genieten van de sfeer die er hangt. Maar ook de eerstgenoemde, die er om zo te zeggen onoplettend doorheen loopt, ondergaat de invloed van de omgeving. Het is dan ook van groot belang of de dagelijkse dingen om ons heen mooi zijn of lelijk. Tot die dingen behoort niet alleen ons interieur thuis, maar ook het geheel van straten en pleinen buitenshuis”. (Uit het voorwoord: vroeger waren ze ook breedsprakig, net als ik nu).

Nog meer inleiding: “Op allerlei manieren kunnen wij de schoonheid van onze oude gebouwen vastleggen. De eeuwen door zijn zij getekend en uitgeschilderd. Zij zijn zelfs, al of niet in kleuren, terechtgekomen op theekopjes en ontbijtbordjes. Sedert de fotografie is uitgevonden, zijn zij ontelbare malen gefotografeerd. Zo lang er reclame gemaakt wordt, zijn ze door de reclame-tekenaar als onderwerp gekozen voor hun affiches. Het zal echter nog maar zelden gebeurd zijn dat zij in borduursel worden afgebeeld.”

Ik krijg steeds meer plezier in die inleiding, want ik vind dat ze echt een punt heeft. Drommedaris EnkhuizenDus ik citeer verder: “Toch, wanneer wij erover nadenken, kan niet worden ontkend, dat ook dit een alleraardigste manier is om met een oud gebouw bezig te zijn. Er wordt voor het borduursel een tekening gemaakt, die naar de aard van het werk niet zo precies kan zijn. Allerlei details, moeten worden weggelaten. Tekenkunst is de kunst van het weglaten. En een ontwerp voor een borduursel, dat een oud gebouw voorstelt, kan dan ook best, in alle bescheidenheid, een soort van kunststukje zijn. Te meer omdat het in kleur wordt uitgevoerd en de kleuren met smaak moeten worden gekozen.”

Nu vind ik het toch echt tijd om te besluiten. In m’n shop kun je bij dit boekje lezen welke gebouwen-in-kruissteek er nog meer in worden aangeboden. Een leuk boekje!
(PS de foto’s maakte ik vorig jaar, bij een bezoek aan het Zuiderzeemuseum. Naar aanleiding van mijn blogjes over het Openluchtmuseum in Arnhem, vroeg een lezeres of ik ook dit Zuiderzee-Openluchtmuseum kende. Jazeker! Eveneens een prachtig museum! En als je daar ook een keer naar toe gaat, dan kom je vanzelf die markante toren tegen.)

Zuiderzeemuseum

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Zomerzotheid

Borduurwerkje onafgewerkt koets met paardenIk ben een beetje zomerzot!

Zes schellekoorden
In Den Haag daar woont een graaf.
Ik wil de molen van Zaandam bezoeken.
Ik wil achter de draaimolen aanlopen en dansen door de straat.
Bloemetjes plukken aan de slootkanten.
Boer, wat zeg je van m’n kippen?
Maar het is te warm voor alles en de postkoets rijdt niet meer.
De buurkinderen schreeuwen de buurt bij elkaar, terwijl ik dacht dat de scholen weer waren begonnen.
Jammer van die postkoets, ik pak de fiets maar weer.
Is er ergens nog een plasje water waar ik in kan duiken?
De molen van Zevenhuizen, die lijkt me ook wel wat. Doorgedraaide wieken in een doorgedraaide zomer.
Niet teveel naar het nieuws kijken, want dan weet je het ook niet meer.
Zeg moeder, waar is Jan?

Fijne zomerdag!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zomerse dag

t

Vanmorgen holde ik gewoon m’n huis weer uit en dacht niet al te lang na. Zwemkleding leek me het belangrijkste om mee te nemen. Ik wilde weer terug naar dat heerlijke plekje waar je zo fijn kunt zwemmen. Ik heb serieus overwogen om m’n fototoestel het water in te nemen en vanaf de plek waar m’n zus zwemt een foto te nemen van het uitzicht. Maar zie je dat bruine goedje rechts? Dat is pure klei. Héél glibberig. Dus toch niet zo’n goed idee om daaroverheen te strompelen met een mobiel. Je hebt al je evenwichts-reflexen nodig om het water te bereiken zonder uit te glijden. En dan: heerlijk, zwemmen! We gingen er wel drie keer in, en pas bij de laatste keer kreeg ik het idee om die klei gewoon op m’n armen en benen te smeren. Dat is vast wel ergens goed voor, vonden we, en daarna weer lekker afspoelen.
Vanaf de tas-plek nam ik toch ook nog even een foto de andere kant uit, maar hij was vast mooier geweest als het water er ook nog op had gestaan.

f
Een fijn plekje dus! En wat deden jullie met de warmte? Eropuit trekken of juist binnen blijven? Het zijn wel heel aparte dagen. En raken jullie ook in de war van die hitte? Ik wel. In m’n tas had m’n fietssleuteltje moeten zitten, maar daar zat het niet meer in, en ook niet meer in m’n zakken. Ik ben wel bezig hè? Dus moest ik vanavond lopen vanaf het station en m’n op-slot-fiets staat nog in het fietsenrek.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Viooltjes in augustus

Viooltjes
Soms wil ik even een foto nemen speciaal om te herinneren dat “toen” iets nog bloeide of ergens stond. Zoals viooltjes in augustus! De hele juni maand dacht ik al: “Nou, die viooltjes houden het ook lang vol”. En de hele juli-maand idem: “Tjonge, bloeien jullie borduurpatroon viooltjesnou nog steeds?” Normaal zijn Viooltjes in mei wel zo’n beetje uitgebloeid. Het zijn voorjaarsbloemen die niet zo goed in de zomer gedijen. Maar nu is het al eind augustus en staan ze er nog stééds! Ze trotseren zelfs de tropische hitte en zijn blij met elke dag een plensje water en een plekje in de schaduw.

Ik kwam een paar hele leuke viooltjes tegen in een oud tijdschrift met borduurmotieven. Je kunt die viooltjes natuurlijk ook borduren: dan gaan ze nòg langer mee!

Maar voor vandaag: wij hebben ook een plensje water nodig en een plekje in de schaduw. Ik trek er weer op uit, op zoek naar rustige plekjes. Fijne dag!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Keep it cool

Kussen
Het was tropisch warm vandaag, wat uitzonderlijk is voor eind augustus. Ik pakte de trein naar het dorp waar m’n moeder woont en las onderweg de Metro of de Spits of hoe die kranten ook heten. Het ging erover dat de Olympische sporters werden gehuldigd en dat er een aardbeving was in Italië en dat het warm was. Twee onderwerpen “ver weg”, en één onderwerp ‘dichtbij’. Apart hoe je in tijden van warmte vooral bezig bent met je eigen dingen. In die treinkrant stonden richtlijnen voor tropisch weer en dat iedereen vooral moet opletten op de ouderen in hun omgeving: zorg dat ze genoeg drinken. Mooi, dacht ik, dan heb ik vandaag een belangrijke taak: thee drinken bij m’n moeder.  Maar intussen vond ik het zelf natuurlijk ook heerlijk om bij haar in de tuin onder de parasol te zitten.

Leverkruid langs waterkant

Dus ik deed wat boodschappen voor m’n moeder en daarna besloot ik te gaan zwemmen in een groot gat van veertig meter diep. Een oude zandafgraving, en er waren nog meer zwemmers dus het was wel verantwoord. En daarna maakte ik nog een wandeling in het bos. Leverkruid langs de waterkant, augustus-licht op z’n mooist. O, wat is het bos mooi op een tropische dag in augustus! Het is wel warm ja, maar ook heel mooi. Onder de bomen-parasol was het cool-best.

Bankje in het bos

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boeken over weven en binden en verven

Weverij in Openluchtmuseum

In een klein schuurtje, afkomstig uit de Achterhoek, staan twee weefgetouwen opgesteld, waarmee keuterboertjes vroeger wat konden bijverdienen. Ze konden van de landbouw alleen niet rondkomen en daarom bewerkten en weefden ze vlas voor de kooplui in de buurt. Nu worden deze weefgetouwen gebruikt om er kleurige doeken op te weven, bestemd voor de verkoop in de museumwinkel. We kochten er één toen we een paar dagen geleden onze trouwdag vierden met een dagje uit. Het leek me wel een toepasselijk kado voor onszelf: een onverslijtbare droogdoek!. En deze doek gebruik ik vanmorgen als ondergrond voor wat weefboeken. En ook om te laten zien hoe mooi die doek is natuurlijk….

Boeken over weven
Weven met een naald was een paar duizend jaar geleden een vorm van borduren op hoog niveau. De techniek werd vooral in Scandinavië, Turkije en de Balkanstaten populair. Daar wordt het ook op decoratieve wandkleden toegepast. Het boek Weven met naald en draad is geschreven nadat de auteur vele jaren voorbeelden van deze speciale vorm van weven in musea heeft bestudeerd. Daarna schreef ze deze praktische werkwijze om het na te kunnen doen.
Het boek Weef met plezier behoeft geen aanbeveling. Het is één van de meest bekende boeken uit de Ariadne-handwerkboekenreeks. Een degelijk standaardwerk. En ook het boekje Eenvoudig weven is een bekende klassieker.
Een weefbreinaald is een slim instrument om het weven op weer een hele andere manier te beoefenen. Misschien heeft iemand nog zo’n handige naald en is ze op zoek naar de bijbehorende handleiding voor het gebruik van weefbreinaalden.
De grote weefnaald op de foto is niet hetzelfde als een weefbreinaald; ik plaats hem los in m’n shop.

En het is deze week mooi weer om buiten te zijn met stof en verf, als je daarvan Boeken over knopen binden vervenhoudt. Bij mij gaat het helaas niet: zojuist werd vlak in de buurt begonnen met de tiende verbouwing in dit seizoen. Iedereen laat maar grote machines komen alsof het normaal is om daarmee de hele zomer te vullen. Misschien dat juist daarom die oude technieken mij zo aanspreken: met apparaten en middelen die de menselijke maat niet al te zeer overstijgen mooie dingen maken.

De schrijfster van het boekje Knoop en Kleur deed onderzoek naar de oude Plangi & Tritiek-techniek in Azië. Ze laat in dit boekje zien hoe je decoratieve stoffen kunt verven door ze eerst te knopen, te binden, te vouwen of te naaien. Verwant hieraan is de bekende Tie & Dye techniek die in het boekje Plooien Binden Verven wordt beschreven.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

(postzegels) Mooi Nederland

Los hoes in Openluchtmuseum
Na binnenkomst van het Openluchtmuseum valt de blauwe boerderij direct op. Het is een zogenaamd “los hoes”, waarbij bewoners en hun vee in één open ruimte leefden. De bewoners kookten boven een open vuur en de koeien en varkens Molens op Openluchtmuseum Arnhemstonden achterin de potstal. De gevel bestaat uit vakwerk met leemvulling en het ziet er prachtig uit, maar het was natuurlijk wel grote armoe. In de zijruimten stonden weefgetouwen om nog wat bij te verdienen.
Deze Gelderse boerderij is tot 1920 bewoond geweest.

Sinds ik vaak bestelde boeken verstuur, let ik altijd op of ik nog ergens mooie postzegels kan kopen. In de winkel van het Openluchtmuseum vond ik deze velletjes, getiteld Mooi Nederland. Ze zijn te mooi om los te halen. Er zitten vijf zegels op een velletje en dat is precies genoeg voor het versturen van de meeste boeken-pakketjes. Dus degenen die in de komende tijd wat bestellen, krijgen zo’n velletje zegels op hun envelop, zolang de voorraad strekt.

Postzegels mooi Nederland
“Mooi Nederland”: dat is wat het Openlucht museum laat zien. De vroegere armoede is op veel plekken duidelijk zichtbaar, maar ook de schoonheid van het landschap. Het is ook een heel “Mooi museum”. Bij deze nog een keer: Heel hartelijk dank aan al die vrijwilligers, die op speciale dagen een bezoek aan het museum nòg specialer maken. In historische kledij staan ze achter kraampjes, rijden ze op de trams, staan ze achter de tap om ons bier te laten proeven, demonstreren ze spinnen en weven en kaasmaken en nog zoveel meer! De vele vrijwilligers die het museum levend houden vervullen een belangrijke taak.
Het museum werkt aan een tentoonstelling aan de hand van de Canon van Nederland. Stap voor stap zal de geschiedenis van het dagelijks leven met de grote gebeurtenissen uit het verleden verbonden worden. De Canon zal vanaf 2017 te zien zijn in het museum. Nòg een reden om er (straks) eens heen te gaan.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Over merklappen gesproken….

Boeken over merklappen
Mooie boeken over merklappen hebben misschien geen intrigerende ondergrond nodig om ze aan te prijzen. Maar dit schilderij hing hier toevallig aan de muur….

Mw. Schipper-van Lottum en mw. Meulenbelt-Nieuwburg schreven allebei prachtige boeken over de geschiedenis van de Nederlandse merklap.
Het boek “Over merklappen gesproken” (midden op de foto) is rijk gedocumenteerd, en bevat ook wat informatie over de geschiedenis van stoplappen. Dit boek is uitgegeven in de serie “Wereldbibliotheek” en dat geeft al aan dat dit een belangrijke studie was. Boek Versleten-en-verschotenUitgegeven in 1980. Er staan niet zoveel kleurenplaten in, maar wel een paar. O.a. de afbeelding van een merklap uit 1777 uit Middelburg.

Deze zelfde afbeelding staat ook op de nieuwere uitgave van het boek “Merklapmotieven” (de achtste druk, links op de foto, maar niet in m’n shop). Een ouder exemplaar van het boek “Merklapmotieven” heb ik weer gevonden voor m’n shop (het boek rechts op de foto). Voor geïnteresseerden misschien leuk om even de verschillen in de voorkant te zien. De schrijfster van dit boek is hoofd van de afdeling handwerken en textiel van het Openluchtmuseum geweest.
Dit boek Merklapmotieven is een rijke bron van patronen. Ik borduurde er zelf meerdere keren wat uit, en blogde er kort geleden ook over.

En hoe moet je omgaan met een echt oude merk- of stoplap? Het boek “Versleten en verschoten” geeft deskundige adviezen.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Overhanddoek Hollands Glorie

Overhanddoek Hollands glorie
In de kleine Noorse Watersnoodwoning in het Openluchtmuseum in Arnhem hangt een geborduurde  overhanddoek en dat wist ik nog van een vorig bezoek. Speciaal voor deze foto had ik een eigen overhanddoek meegenomen, met de tekst Hollands Glorie. Beter dan dit kan ik niet laten zien hoe deze handdoeken vroeger werden gebruikt. Ze werden aan een rekje gehangen en daarachter – aan het zicht onttrokken – hingen dan de gebruiks-handdoeken. Ze werden vaak geborduurd, en verzamelaars zoeken naar de bekende verschillende afbeeldingen.

In 1953 voltrok zich een nationale ramp: door het breken Noors huisje in Openluchtmuseumvan de dijken kwamen grote delen van Zuid-west Nederland onder water te staan. Nederland kreeg hulp. Vanuit Noorwegen werden meer dan 300 prefab-huisjes gestuurd, die snel opgebouwd konden worden, zodat gezinnen weer een dak boven hun hoofd hadden. Eén van deze huisjes is opnieuw opgebouwd in het Openluchtmuseum en als je erdoorheen loopt, hoor je het verhaal van één van de bewoners, die de ramp als kind beleefde. Het huis was voor de gezinnen een groot geschenk, wat hielp om het verlies en het trauma van de watersnoodramp te verwerken. Er kon weer verder geleefd worden.

Een bezoek aan dit huisje (wat oorspronkelijk in Raamsdonksveer stond) is zeker de moeite waard. Je raakt ervan onder de indruk hoe dat vroeger moet zijn geweest. Maar niet iedereen kan zomaar naar Arnhem. Wil je ook iets meer zien van dit huisje, dan kan dat via deze link.
En de overhanddoek plaats ik in m’n shop: Hollands glorie. Na de watersnoodramp een toepasselijke naam. Maar dat geldt natuurlijk ook voor die mooie handdoek die er al hing: Eigen haard is goud waard.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude handwerkboekjes

Vitrine sparen in openluchtmuseum
“Door het hele onderwijs en ook in het vrije leven is er een tendens naar vernieuwing. Ook op handwerktechnisch gebied zijn de bakens verzet en al weten de vrouwen van deze tijd, dat bij het handwerk kennis der technieken evenals vroeger een eerste vereiste is, de toepassing dezer technieken is anders: rationeler, praktischer, maar ook: artistiek meer verantwoord. Het borduren van onze tijd beperkt zich niet tot het vervaardigen van fraaie maar vaak nutteloze pronkstukken. Integendeel, het richt zich op de practijk van het dagelijks leven, het wordt toegepast op de vele dingen, die ons omringen, die wij gebruiken en dragen, zonder daarbij echter te vervallen in de ‘versierwoede’ van een halve eeuw geleden, de tijd van de geborduurde pantoffels en schellekoorden.”
Deze inleiding staat in het boekje Ik kan het ook, uitgegeven net na de oorlog. Naaidoos in museum
Ik heb ook nog een paar andere oude handwerkboekjes uit die tijd. Het was de tijd van schaarste maar toch ook vernieuwing in het onderwijs. Deskundige handwerkleraressen schreven nieuwe boekjes voor het onderwijs.
En daar kijken wìj, zestig jaar later, dan óók weer tegenaan als ‘oud’ en ‘ouderwets’.
Gisteren was ik met een stelletje uit de generatie ‘twintigers’ samen met mijn man (wij zijn vijftigers) in het Openluchtmuseum. in Arnhem. En het viel me op hoe grote interesse de jongere generatie had voor het leven in het tijdperk van hun grootouders. Vol aandacht stonden we te kijken naar filmpjes en uitstallingen over hoe het leven vroeger was. Het gebouw “Dingenliefde” was heel bijzonder om te bezoeken. Het is een depot stampvol met illustratieve ‘dingen’ staat die we allemaal herkennen. Uit onze eigen jeugd of uit het leven van onze ouders. Al die ‘dingen’ illustreren de veranderingen die Nederland heeft gekend: de komst van de wasmachine (waardoor het leven zòveel gemakkelijker werd), de ijskast (waardoor het wecken op de achtergrond raakte), de stofzuiger (voorheen was er de matteklopper) en nog veel meer. Pickups, zware koffers, speelgoed, biezen matten etc.

Mijn ‘dingenliefde’ strekt zich vooral uit naar oude handwerkboekjes, en vandaag plaats ik er een paar in m’n shop. Er volgen er nog meer. Maar ook al leef ik niet meer in dat strakke stramien dat de maandag geheel bestemd is voor de was: ik ga toch eerst even nu wat anders doen!

Oude handwerkboekjes

Lees reactie (1) of geef een reactie

Bezoek aan Openluchtmuseum Arnhem

Molen openluchtmuseum Arnhem

Het Nederlands Openluchtmuseum is een “levend museum”. Op een groot terrein rijdt de tram rond tussen de historische gebouwen. Je kunt uitstappen waar je wilt en rondwandelen in de geschiedenis, waar ambachtslieden laten zien hoe het leven vroeger ging. Originele boerderijen, kleine arbeidershuisjes, malende molens, een open kerk, een oude melkfabriek en nog veel meer: dat vormt samen het bijzondere Openluchtmuseum in Arnhem. Mijn echtgenoot en ik bezochten dit museum al toen we nog verkering hadden en nu leek het ons leuk om (voor onze trouwdag-herdenking) er nog eens heen te gaan. En nòg leuker: onze jarige zoon en z’n vriendin gingen ook mee. We hadden een topdag met elkaar!
Mede mogelijk gemaakt door onze garage, van wie we een leenauto kregen, zodat we dit weekend weg konden.

In dit museum worden vaak themadagen gehouden, waarop er voor het publiek groente openluchtmuseumwerkelijk van alles tevoorschijn wordt gehaald om een indruk te geven van hoe het leven vroeger was. Dit weekend waren de oogstdagen. Ondanks de regen was er enorm veel te zien. En ’s avonds aten we snijbiet, die we hier hadden gekocht.
Zeer van harte aanbevolen om ook eens een keer naar dit museum te gaan!
De komende dagen hoop ik nog wat meer foto’s te laten zien die ik hier maakte.
De volgende foto is genomen vanaf de molen.

Openluchtmuseum Arnhem
En voor deze keer ga ik zelf ook eens op de foto. Waarbij ik jullie wil bedanken voor jullie meelevende reacties op m’n blogjes van de afgelopen dagen.

f

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kingsize kussen

Groot geborduurd kussen
Een kingsize kussen voor deze augustus-zondag. Voor onze regio is het de laatste zondag die nog bij de vakantie hoort; morgen beginnen de scholen weer. Vandaag nog een vrije dag om uit te rusten of iets leuks te doen. Ik legde dit maxi-kussen op twéé stoeltjes, om te illustreren hoe groot het is. Het is een beetje ingezakt, en zou opnieuw opgevuld moeten worden. En het zou een wasbeurtje kunnen gebruiken. Maar verder is het een prachtig kussen, met een krachtig motief! Staat mooi in iedere tuin. Behalve als het regent. Jammer dat het vandaag niet zulk mooi weer is, want wij zijn iets leuks van plan. Kregen speciaal van de garage een leenauto om weg te kunnen. Vanavond hopelijk verslag van iets heel Hollands! Fijne dag!

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

And now you hold me!

Uitzicht-op-Faroër-eiland

You don’t know which way the wind blows
So how can you plan tomorrow?

Dat wisten we ook niet, maar we gingen wèl op weg!Muurtje op Faroër eiland
Vandaag is onze trouwdag en vieren we dat we blij zijn met elkaar.
Zo lang geleden, ergens begin jaren tachtig, gingen we op weg.
Er waren huizen waar we in woonden,
werk wat we deden,
twee kinderen die geboren werden en die lange tijd bij ons woonden (o, wat een rijkdom!),
Er waren familiebanden die we onderhielden,
auto’s waar we in reden, en ook: obstakels op onze levensweg.
Soms grote obstakels (nu doel ik niet op de autopech van een paar dagen geleden, maar nog wat grotere moeilijkheden),
en soms waren er weidse vergezichten!

Op onze laatste vakantie nam ik een handwerkje mee, maar daar kwam niks van.
Ik wilde twee levensbomen borduren, maar ik was te druk met het fotograferen van het landschap waar juist helemaal geen bomen groeien.
Nu heb ik dit borduurwerkje afgemaakt: gisteravond de laatste steekjes gezet.
En nu laat ik dit zien, en deel mijn foto’s en woorden met jullie.
Vandaag onze trouwdag!

Borduurwerkje met levensbomen

We begonnen de dag met nog eens te luisteren naar onze lievelingsmuziek van zo lang geleden.
Daarin de woorden die hier bovenaan staan, over dat we niet weten hoe de wind waait, en dus ook niet weten hoe ons leven eruit zal zien.
En ook de woorden:

I need your hand to guide me
every step along the way
I need your arms to hold me

Kerkje op Faroër eiland

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (12) of geef een reactie

Tassen van touw

Tassen van touw
Tassen van touw (en katoen), om te haken, guimpen, vlechten, knopen en/of te breien. In een oude Ariadne (november 1977) kwam ik een leuk overzicht tegen van hoe je tassen van touw kan maken. Maar je kunt er (bij mij) ook eentje kant en klaar kopen: het gehaakte netje om bijvoorbeeld uien in te doen. Nèt als in 1977!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Het kaartweefboek

Diverse handwerk
Ik zocht wat geweven banden die met behulp van kaartjes zijn gemaakt, om daarmee het Kaartweefboek te illustreren.
Maar ik kon die banden niet vinden. Wel wat andere banden, maar dan van macramé.

Hier schreef ik al eerder over het kaartweven, met zijn boeiende geschiedenis. De eeuwen door hebben archeologen doorboorde plaatjes gevonden en antropologen wisten tot de 19e eeuw niet waarvoor die werden gebruikt. Maar toen kwam er iemand achter, en sindsdien is Kaartweven weer terug op de kaart.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Heel erg in: de cactustrend

Cactussen
Het leven heeft mooie maar ook stekelige kanten dus. Iets wat we allemaal al wisten, maar als je het weer merkt is het toch weer flink “Au.” In ons geval: de ‘au’ van auto. En natuurlijk ben ik enorm dankbaar dat ik veilig aan de kant kon komen en dat ik zo goed werd begeleid en opgevangen, toen m’n auto middenop de snelweg kapotging. Op de plek waar de auto naar toe werd gesleept, werd ik opgehaald Ariadnes cactussendoor een taxi die me naar huis bracht. Het bleek een rolstoel-taxi te zijn, en er zat al iemand achterin. Eerst was ze heel meelevend naar mij toe, en kon ik mijn verhaal doen. Dat helpt: gelijk je verhaal vertellen. Daarna was er gelegenheid dat we ook over háár konden praten. Wat heeft zìj allemaal meegemaakt? Waarom zit ze in een rolstoel? In dat half uur ontstond er betrokkenheid bij elkaar. En ze is nu nog in m’n gedachten. Op het laatste moment (toen we al bijna bij mijn huis waren), vroeg ik: “Hou je ook van handwerken?” Dat was zo, en ik gaf haar snel nog m’n visitekaartje. Nu weet ik dat m’n blog ook wordt gelezen door mensen die het moeilijk hebben. Die in een rolstoel zitten. Die ziek zijn. Die niet meer zelf weg kunnen. Het leven heeft ook veel stekelige kanten.
En deze uitwisseling, met iemand die ik anders nooit zou hebben ontmoet, helpt me ook om m’n eigen teleurstelling te relativeren. Het is zo. Het heeft impact, maar het is zo.
Deze foto’s had ik al klaarliggen. Vorige week zocht ik al m’n Ariadne’s uit en sorteerde ze opnieuw. Van de meeste heb ik maar één exemplaar, van sommige vier. Dat is handig: als zo’n nummer besteld wordt, blijft hij gewoon nog te koop. Vooral handig als het een extra leuk nummer is. Alle oude Ariadne’s zijn leuk, maar sommige thema-nummers springen eruit. “Heel erg in: de cactustrend”, zo kopte Ariadne in augustus 1990. En nu zijn die cactussen wéér heel erg in.

Als de cactus-trend maar niet op dit soort levens-perikelen slaat…..

Ariadnes cactussen
Het DMC-boekje met twee mooie cactussen om te borduren is een mooi boekje, waar nog veel meer mooie borduurpatronen in staan. Zie verder in m’n shop. In dit blogje wilde ik iets weergeven van hoe handwerken voor veel mensen – ook in moeilijke omstandigheden – een troost en ontspanning is. En hoe bijzonder het is dat handwerksters ook in ongewone omstandigheden, elkaar altijd weer ontmoeten en herkennen. We zijn niet allemaal meer zo jong en stralend als de vrouwen op de covers van die oude Ariadne’s, maar we weten wèl dat handwerken ons door moeilijke tijden helpt.

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (5) of geef een reactie

Blauw en rood en geel

Weiland Beemte Broekland
Het loopt soms anders dan gepland. Ik wilde in m’n tuin bezig zijn vandaag, maar werd weggeblazen door de herrie. Toen ben ik maar gaan fietsen.
En gisteren wilde ik naar Staphorst, maar een uur na m’n vertrek zat ik het kantoortje van een sleepburo. Midden op de snelweg draaide de motor in de soep. Dat wordt vaak zo genoemd, maar dat weet je pas achteraf dat dat gebeurd is. Vandaag kreeg ik een bevestigend telefoontje van de garage. Hij is echt ‘total loss.’

Gehaakte tas
En daar moeten we dan nu eerst maar even over nadenken. Het is de categorie ‘domme pech’. Het kan gebeuren, en soms gebeurt het ook. De distributieriem brak en dan houdt alles op. Letterlijk en figuurlijk.

M’n gehaakte tas is een ouwetje uit de zeventiger jaren. Ik had hem mee willen nemen naar een oud klederdracht-plaatsje. En nu stond hij in dat kantoortje, waar ik koffie kreeg, en een handtekening zette onder alle verleende service. Het is ècht schrikken hoor, zoiets wat ik gisteren meemaakte. Maar goede opvang maakt wel veel uit. M’n tas voerde ik lang geleden met een koningsblauw lapje, vandaag was de hemel weer koningsblauw. Koningsblauw doet me goed. En het staat ook goed bij de primaire kleuren van rood en geel.
Tenslotte nog een laatste foto van de auto gisteren. Op de takelauto staat “Incident management”. Daar haalde ik de titel van het blogje van gister vandaan.

En voor wie niet zo geïnteresseerd is in m’n verhalen maar wel in m’n handwerk: deze tas van filethaakwerk is heel leuk om te maken van een bolletje witte katoen. Makkelijk te maken, en een makkelijk-te-combineren resultaat. Vooral met een koningsblauw lapje erachter. Maar de volgende keer kies ik voor rood, uit heimwee naar m’n auto.

sleep

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Focussen

Borduurwerk uit Gouden Driehoek

Focussen, ik moet me opnieuw focussen. Maar het valt me niet mee. Voor vandaag had ik een thuis-dagje op het programma. Maar vanmorgen om kwart-voor-acht begon de herrie weer. Dat is hier vaak zo. Er zit niks anders op: de fiets pakken en weggaan.
Deze foto’s had ik al klaarliggen, maar m’n hoofd staat nu niet zo naar handwerk. Zelfs niet naar dit mooie handwerk uit Thailand.
Wou toch even wat van me laten horen.
Fijne dag (hopelijk zonder honderdduizend decibel).

Oud zakklepje Thailand

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Incident management

a
Een stralend mooie augustus-dag, en ik was op weg naar Staphorst. Ter hoogte van Zwolle viel de motor uit. In een flits moest ik een beslissing nemen. Ik zag een melding op het dashbord, iets met ‘motor gestagneerd’ maar ik had geen tijd om het helemaal te lezen. En het drong ook niet in één keer tot me door. Ik begon al vaart te verliezen en het gaspedaal reageerde niet meer. Ik moest naar de kant. Ik werd geleid om de goede beslissing te nemen en nam de afslag die er ineens was. Even later stond ik stil. Helemaal beduusd. De motor deed niks meer.

auto weggesleept

Daar sta je dan, als ‘vrouw alleen’, die zoiets nog nooit eerder heeft meegemaakt. Op een klein stukje gras precies tussen twee snelwegen in. Links en rechts raasde het verkeer en ik was veilig. De hulpdienst was er al snel en even later zat ik in die grote gele auto en onze mooie rode Alfa Romeo bungelde erachter. Nog steeds was ik helemaal beduusd.

Quiltje-op-gele-auto
De man van de hulpdienst regelde alles. Hij belde met een instantie om te overleggen waar de auto naar toe moet: in de stad waar we waren naar een garage, of naar onze eigen garage. Ik kreeg koffie, ik werd gerustgesteld. Ik mocht kiezen of ik een vervangende auto wilde of een taxi naar huis. Nee, ik wilde niet meer naar Staphorst, ik wilde naar huis.

De monteur keek onder de motorkap en zei: ik zie het al: distributieriem geknapt.
Dat is ernstig.
De man van de garage zei: Total loss.

Nu ben ik er nog van aan het bijkomen.
Terwijl ik wachtte op de taxi, in de zonovergoten stad, midden op zo’n groot bedrijventerrein, haalde ik vast wat dingen uit de auto. Dit quiltje lag er nog in.

Maar onze mooie rooie auto is total loss….

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Dagje naar Stap-horst

Oude ansicht
Ik hol en ik vlieg, ik ren en ik draaf, ik doe en ik laat, ik werk en ik slaap, ik zie en ik lees, ik blog en ik schrijf.
Maar vanmorgen ben ik niet goed bezig: de foto van de kleine ansichtkaart is groter dan het grote paneel, geborduurd met klederdrachten. Komt dat wel evenwichtig over in een blogje?
Maar ik vind het ook wel leuk zo: het geeft de nostalgie waar ik vandaag naar op zoek ga goed weer.
Ik ga naar Staphorst, voor de laatste Staphorster-dag van dit seizoen. Ik hoop daar ook wat te zien te krijgen van vroegere oogst-gewoonten en oude ambachten. In de zomer komen veel vroegere tradities weer tot leven. Speciaal voor toeristen, maar wat maakt dat uit? Juist die bekende plaatsen die zo markant in het Nederlandse landschap zijn (geweest) wil ik graag eens bezoeken.

Vandaag schijnt de zon. Ik hol niet meer, ik vlieg niet meer, ik schrijf niet meer. Ik laat alles even liggen en ga kijken hoe ze vroeger leefden. Ik ga kijken hoe ze vroeger het rogge maaiden en nog veel meer. De zon schijnt en ik ga een dagje onthaasten in Stap-horst. Een dagje stappen.

Paneel borduudwerk klederdrachten

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Klein quiltje (uit het Hollandse landschap)

Klein quiltje blauw en rood
Een klein quiltje uit het Hollandse landschap van de vele quilts en quiltjes die er zijn gemaakt. Deze kocht ik op de antiekmarkt, wat redelijk bijzonder is want je komt bijna nooit quiltjes tegen op markten. Deze is gemaakt door een non in een klooster, dat vertelde de verkoopster mij. Ze zei dat ze thuis nog meer quiltjes had, en dat ze die een volgende keer mee zou nemen. Dus ging ik nog een keer, want dat leek me wel leuk om daar nog wat van meer te zien (en te kopen). En zo hoorde ik dus dat er al in de zestiger (of zou het de zeventiger) jaren kleine quiltjes werden gemaakt in kloosters. Om les te geven? Of om zelf mee bezig te zijn? Of voor de verkoop? Dat weet ik niet. In ieder geval is dit quiltje wèl weer voor de doorverkoop.

Borduurwerkje-Hollands-landschap
Het Hollandse landschap is mooi! Dit borduurwerkje komt ook van de antiekmarkt en legde ik op de achterkant van het quiltje.
Ik hoop dat jullie (lezeressen) genoten hebben van het Hollandse landschap in de vakantie of in dagjes uit met mooie fietstochten. De verhalen over vakanties worden nu weer uitgewisseld: ik ben deze week weer bezig met mijn kleine baantje gedurende een paar dagen en als je elkaar dan na lange tijd weer ziet, is het leuk om te vragen: Hoe is je vakantie geweest? In de verhalen die ik gisteren hoorde merkte ik dat ‘vakantie in eigen land’ eigenlijk net zo wordt gewaardeerd als vakantie in het buitenland. Holland is mooi! En ons klimaat is geweldig!

En alles wat er in ons land is gemaakt, in vroeger tijden: óók mooi!

Borduurwerk klaprozen

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Randen borduren

Twee boeken randen borduren
Randjes borduren! Dat heb ik altijd leuk gevonden. De herhaling van de motiefjes, het rustgevende effect, en de ontelbare mogelijkheden. Randjes borduren is superleuk! Het is al een paar jaar in de mode om randjes onder elkaar te borduren op lange randenlappen, maar randjes borduren op lange restjes overgebleven stof kan ook. Of op speciaal daarvoor bedoelde aida-band. Ik begon al randjes te borduren toen ik nog een twintiger was (voor de foto heb ik een paar hele oude opgezocht), en het lijkt me dat je er wel mee door kunt gaan ook als je wat ouder bent. Ik zie vaak dat oudere mensen nog heel erg hun best doen om mooie en ingewikkelde dingen te borduren en dan vraag ik me wel eens af of ze het niet leuker zouden vinden om wat simpeler randen te maken. Het onderste boek op de foto, Ideeën voor kruissteek, lijkt me in ieder geval heel geschikt voor ouderen, omdat de telpatronen ook heel duidelijk en groot zijn afgedrukt.
De boeken op de bovenste foto zijn Frans (in Frankrijk hebben ze altijd al prachtige kruissteekboeken gemaakt), maar dat maakt voor het borduren niet uit. In m’n shop geef ik van alle boeken een paar pagina’s weer, zodat je een indruk kunt vormen van deze mooie boeken.

Boek ideeën voor kruissteek

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken over weven

Boek Indiaans weven

Weven werd en wordt over de hele wereld gedaan, en elke cultuur ontwikkelde eigen technieken en tradities. En die zijn allemaal even prachtig om te zien!
Ik vroeg lang geleden een keer aan iemand of hij een kleedje voor me mee wilde nemen uit Marokko en ik Map 123 nye Vaevemonstrewas er heel blij mee toen ik het kreeg. Helaas begint het nu wat te verkleuren. Maar het is een mooie ondergrond voor dit boek over Indiaans weven. Het boek liggend of staand neerleggen: ik kon niet kiezen want het is allebei even mooi!
In Scandinavië zijn ook oude en prachtige weef-tradities en in de tijd dat er in Nederland nog niet zoveel literatuur bestond op dit gebied, werden boeken en mappen met weefpatronen hiernaar toe gehaald. Dat is waarom sommige van deze oudere weefboeken in het Deens of Zweeds zijn. En het klinkt ook net zo aantrekkelijk als de patronen eruit zien: Nye Vaevemonstre for Rammevaev. Alleen weet ik nog niet hoe ik die leestekens uit m’n toetsenbord krijg. Ga ik nog uitzoeken.

Map met weefmotieven

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Om te doen waar u zin in hebt

Tijdschrift 200 Prinses toppers

“Om te doen waar u zin in hebt”: Hà, die titel spreekt me wel aan! Het is de ondertitel van een ongedateerd oud knutselboek, 200 Prinses toppers, uitgegeven door uitgeverij Prinses. Er staan ook een aantal leuke handwerk-patronen in,  in die hele speciale stijl van begin zeventiger jaren. Koffie met een krakeling, vruchten in de römertopf, kip in het pannetje, een slokje met een hapje, vis in wijn en een vruchtencoupe: het waren allemaal gedurfde combinaties die via talloze reportages en recepten in tijdschriften de Nederlandse keukens binnenkwamen. Spànnend, na al die decennia aardappels-met-groente!

En nu: nu spreekt die titel me nog steeds aan. Wat de keuken betreft: ik doe al een tijdje vooral waar ik zin in heb, op kookgebied. Al een hele tijd blijven mijn recepten-mappen ongebruikt in de kast staan. Als ik iets op wil zoeken, gebruik ik internet en wat ik eet wordt meer bepaald door het aanbod dan door het recept-in-het-tijdschrift. Die tijd, dat tijdschriften talloze recepten aanboden voor garnalen-cocktails en zo – en dan maar op zoek naar die garnalen….- ik dacht dat die tijd nu wel voorbij is. We doen waar we zin in hebben! De volgende stap is dat ik al die verzamelde en ingeplakte recepten ga weggooien. Misschien een mooi klusje voor vandaag. Als ik er zin in heb….

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussens in het gras

Doorkijkje weiland
Het was koud, nat en bewolkt geweest in de afgelopen week, maar ’s avonds klaarde het op. We besloten deel twee van de klompenwandeling te lopen. Een uitgezette wandeling die te groot is voor één keer kan ook heel goed door midden worden geknipt. Deze foto nam ik aan het begin. Doorkijkje en uitkijkje op de snelweg. We hoopten dat het geluid van de snelweg wat minder zou worden naarmate de route verder de weilanden inging, maar dat was nauwelijks het geval. Denk dus niet te gauw: “mooi wandelen daar!” Want die snelweg beheerst hier wel de hele regio. Maar ach: ’t is toch ook wel mooi hier.

Sloot
Op een bruggetje over een sloot dronken we de thermoslan leeg. Met onze benen bungelen tot nèt boven het water. Links zagen we een luchtballon aankomen. Op het moment van de foto zit die nèt achter de bomen. Dom: ik was gewoon te laat. Ik was helemaal geboeid door dat gezicht van de weerspiegeling van de luchtballon precíes in de sloot. En dan mìs ik zo’n moment….

Kussens in gras
Een volgende foto dan maar. Het lijkt wel of ik op elke foto in dit blogje wat aan te merken heb. Deze kussens liggen al drie wandelingen in de auto en telkens lukt het me niet om er een mooie compositie mee te maken. En nu was ik het zat. We doen het maar gewoon met deze lichtstraal!
Fijne zondag! (en rust lekker uit!)

Lees reactie (1) of geef een reactie

Borduurpatronen geisha

Borduurwerk Geisha

In deze vier oudere nummers van het Borduurblad staan mooie borduurpatronen van Geisha’s op de cover.
Een geisha is een hoogopgeleide en gerespecteerde Japanse gastvrouw die zorgt voor entertainment op feestjes in Japanse theehuizen. Haar taak is de gasten te vermaken met een gesprek, zang, muziek en dans. Wat zijn ze mooi!
Voor wie er de inrichting voor heeft heb ik ook een tapisserie-schilderij met een afbeelding van een geisha onder de kersenbloesem.

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Grootste gehaakte deken ter wereld

Granny7 square deken over baggerbuis
In april schreef ik een blogje over de recordpoging om de grootste gehaakte deken ter wereld te maken. Ik noemde dit blogje “Haken is verbinden“. In interviews las ik dat de gedachte achter het initiatief vooral is: mensen met elkaar in contact brengen. Mooi, daar hou ik ook van! En m’n oude granny-deken op zo’n pijpleiding kan die gedachte aardig weergeven!

Inmiddels is het nu augustus en er word flink gehaakt. De grootste gehaakte deken moet in 2018 ‘klaar’ zijn, als Leeuwarden de culturele hoofdstad van Europa is. Die hele grote deken gaat straks hopelijk bestaan uit tienduizend éénpersoonsdekens, die op de hoeken aan elkaar worden geknoopt. Na die grote stunt worden de dekens dan geschonken aan goede doelen. Publiciteit om dit allemaal te realiseren is natuurlijk welkom, en nu kreeg ik een mailtje van de organisatie of ik dit initiatief kende. Ik kom er graag nog eens op terug, want alle beetjes helpen.
Op facebook en op andere social media wordt het initiatief begeleid. Je kunt de instructies lezen (hoe groot de deken moet zijn) en informatie over de inleverpunten. De bedoeling is dat mensen enthousiast worden en met anderen in contact komen om samen te haken. Niet alleen het eindresultaat is belangrijk, maar ook het proces. Samenhaken = lekker samen bezig zijn! Hier (een andere facebook-link) vind je foto’s van dekens die al ingeleverd zijn en die foto’s zijn inspirerend. En dat is ook de bedoeling!

Overigens: in dit Friese initiatief hebben de ‘granny squares’ een eigen naam: ze heten daar Beppes blokjes!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken door Jutta Lammèr

Boeken door Jutta Lammer
Jutta Lammèr was in de vorige eeuw kampioen in het maken van leuke doe-boekjes over een grote verscheidenheid van onderwerpen. Al een tijdje had ik de wens om zoveel mogelijk boeken van haar bij elkaar op één foto te zien. Het kleine boekje (met de mooie voorkant) “Weven op kleine weeframen” werd nu besteld, en voordat ik het op de post deed legde ik alle andere boeken die ik had opgespaard bij elkaar voor de foto. Niet op deze foto zijn haar bekende kruissteekboeken. Alleen de kleine doe-boekjes, met de uistraling van de zestiger en zeventiger jaren.
Ook de grote dikke boeken middenop zijn door haar geschreven. Ze was een deskundige op velerlei terrein.
Op één van de kleine boekjes vermeldt de uitgever dat er niet wordt gestreefd moeilijke, grote werkstukken te maken, maar eenvoudige en prettige dingen, die hun nut hebben en door hun vormgeving de moderne mens aanspreken.
Het groene dikke handwerkboek is een all round boek waar over vele onderwerpen gedegen en praktische informatie staat.
Dat geldt ook voor het witte dikke hobbyboek, maar dat heeft nog één vermeldenswaardig aspect: het is uitgegeven door Vroom & Dreesmann. In het jaar dat V&D failliet ging, legde ik middenop de foto. Ter herinnering aan good old times.
Al deze boekjes weerspiegelen een bepaalde tijd waarin er ook veel werd geknutseld, ontdekt en gespeeld met materiaal en vorm. Ik vond het leuk om ze allemaal bij elkaar te zien en nu zijn ze te koop!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gestikte deken

Gestikte deken met borduurwerkje

Zo, m’n eerste gestikte deken (van de vier die ik in de uitverkoop deed) is op de post.
Voordat ik hem in een doos inpakte, vroeg ik me af:
Wat kan ik er nog even òp leggen, voor een bijpassende foto?

Of misschien moet de vraag meer zijn: Wie kunnen we er ònder leggen?

G

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Haken (en breien) met Durable katoen

Twee boekjes Durable

Het meest bekende Durable-boekje en het oudste Durable-boekje (wat ik heb) samen op de foto.
De Durable-boekjes zijn de afgelopen jaren populair geworden. Iemand vroeg me of ik eens een lijst wilde maken met alle titels die zijn verschenen. Dat wil ik wel doen, maar dan wel met de aantekening dat ik die titels nu niet meer in m’n shop heb staan. Ik blijf wel zoeken natuurlijk naar nieuwe boekjes.
Dat oudste boekje is nu wel te koop! Voor wie de hele serie graag compleet wil hebben. Maar helaas: dit is een breiboekje en geen haakboekje.

Sfeer maken: dat konden onze moeders en tantes en oma’s en vroeger vroeger! Met de haaknaald kleedden ze hun huizen aan. En hun dochters zagen dat, verguisden vervolgens de kleedjes en gooiden de boekjes weg. Maar nu willen we ze allemaal weer terug. In goede herinnering aan onze moeders, tantes en oma’s. Gelukkig zijn er ook nog genoeg boekjes bewaard gebleven en die zijn dus nu in trek. Nou, hier is de lijst, van de boekjes die ik op m’n shop heb gehad. Misschien zijn er nog veel meer! Dan vul ik de lijst wel weer aan en werken we aan een compleet overzicht.

Durable katoen thuis in ieder huis
Maak’t gezellig Durable katoen
Durable gezellige haakmodellen van vroeger
Durable katoen voor elk interieur
Met Durable katoen zit u op de goede toer
Met Durable katoen kunt u alle kanten op
Kreatief plezier met Durable katoen
Speels met Durable katoen
Haakboek Durable katoen
Durable katoen al meer dan 50 jaar een begrip
Gezellige haakmodellen van vroeger, nu gemaakt met Durable
Wie voor sfeer kiest, kiest stee(k)vast voor Durable katoen
Sfeer en romantiek in uw interieur met Durable katoen

Tien boekjes Durable katoen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tentoonstelling The Beauty of the Orient

Kantklossen Yvonne Scheele-Kerkhof
Op bezoek bij Yvonne Scheele-Kerkhof, die hedendaagse kantskloskunst op een zeer hoog niveau beoefent. Eén keer per jaar ga ik bij haar op bezoek en mag ik genieten van bijpraten in haar atelier en kijken naar de prachtige dingen die ze daar heeft hangen. Ze exposeert af en toe in het buitenland en nu was haar kant-kunst net weer terug uit Engeland. Ze gaf me een folder, voor haar nieuwe expositie en daar ben ik enthousiast over: dat is voor Nederlanders goed te doen om naar toe te gaan! Deze nieuwe tentoonstelling wordt gehouden in het Flachsmuseum (vlasmuseum) in Beeck. En dat is toch eigenlijk best een goed idee om eens naar toe te rijden. Beeck ligt ter hoogte van Roermond, maar dan meer naar het oosten, in Duitsland.

Ik legde twee folders naast het echte kantkunstwerk: zo mooi! En we praatten over de tv-serie die Boek Chinese Folk designswe net allebei hadden bekeken: “Aan de oevers van de Yangtze”. Vorige week had ik de tip voor deze serie gekregen van iemand die ook geïnteresseerd is in China, en sindsdien keek ik elke avond één aflevering. Zeer informatief en indrukwekkend. De manier waarop de jonge interviewer in vloeiend Chinees vragen stelt en mensen ontmoet is heel bijzonder. Ik geef de tip graag door, op Uitzending gemist is deze serie (die ook net weer is herhaald) nog wel te vinden.

Er is veel “Beauty in the Orient” en het is voor ons verrijkend dat er mensen zijn zoals Mieke (die handwerk verzamelt en er studie van maakt) en Ruben (de maker van bovengenoemde tv-serie) en Yvonne (die met haar kunst de schoonheid van oude orientaalse motieven laat zien).
Voor dit blogje heb ik een heel mooi bijpassend boek opgezocht. Ik vraag me af of ik het wel kwijt wil…. Er zit zo’n kracht en pracht in die prachtige eeuwenoude symbolen. Chinese Folk Designs.

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Handwerk-antiek en brocante in de regen

Bankje op antiekmarkt
De derde antiekmarkt van deze zomer werd vandaag gehouden en er was een klein probleempje: het regende zowat de hele dag. Maar ik merkte dat echte brocante-liefhebbers zich daardoor niet lieten weerhouden, want het was nog steeds gezellig druk. Vóór een kraam ontmoette ik opnieuw een paar bloglezeressen die van ver kwamen en net als ik op zoek waren naar oude merklapjes of interessante koopjes. Maar de merklapjes waren nu op.
Ik nam een paar foto’s van oude handwerken waar m’n oog op viel. Een oud granny-square-dekentje. Een ingezakt kussen in richelieu-techniek. Dat zou de moeite waard zijn om op te knappen. Merkjes-met-initialen die vroeger ingenaaid werden in linnengoed. En kleine pakjes met naalden. De rij foto’s zou nog honderd keer zo groot kunnen zijn: er was opnieuw genoeg te zien en te kopen. En dat bankje…. als je er een geschikt huis voor hebt…. mooi!

Maar ik zocht een ander bankje om op te zitten na m’n bezoek aan deze antiekmarkt. Ik heb een traditie opgebouwd om na afloop van één van deze markten bij iemand op bezoek te gaan waar nog veel meer moois te zien is. Daarover in een volgend blogje.

handwerk op antiekmarkt

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boeken over jelly rolls

Boeken over jelly rolls
Een paar jaar geleden was er ineens een soort sensatie in de quiltwereld: Jelly rolls! Ze waren op alle quilts-stands op de handwerkbeurs te zien en in alle quiltwinkels te koop en ze waren en zijn onweerstaanbaar aantrekkelijk. Jelly rolls zijn voorgeknipte repen stof die tot één rol zijn gebonden. De stoffen passen mooi bij elkaar en als je ze ziet, dan ga je dromen: hier wil ik een quilt van maken!
Later kwamen er ook ‘charm packs’ en ‘layer-cakes’ bij. Als je zo’n pakketje bij elkaar passende stoffen had, dan kon je daar iets prachtigs van maken. De winkel of de groothandel had alle repen stof al bij elkaar voorgesneden en je hoeft alleen maar op een slimme manier de quilt in elkaar te zetten.

Deze vernieuwende manier om quilts te maken werd populair door het werk van Pam en Nicky Lintott. Moeder en dochter die met veel verve hun nieuwe vinding uitdroegen en er mooie boeken over schreven. Hun idee is enorm aangeslagen! Wat ik vooral zo leuk vond is dat zij ècht vernieuwend bezig waren: ze joegen een frisse wind door de stoffige lappenwereld èn ze kwamen met geslaagde ideeën om al die prachtige stoffen te gebruiken, die de laatste jaren in overvloed worden ontworpen en gedrukt.

Je kunt deze boeken trouwens ook gebruiken als je zelf een grote stoffenvoorraad hebt en je eigen stoffen tot smalle repen wilt snijden. Het enige waar je op moet letten is dat de repen altijd 2,5 inch breed zijn.

Deze vier (nog nieuwe) boeken heb ik te koop:
2 Quilts uit 1 Jelly roll (18 ontwerpen om meer met uw stof te doen)
Quilten met Layer cakes, Jelly rolls en Charm packs
Jelly Roll sampler quilts (maak 10 verbluffend mooie sampler quilts)
Jelly roll quilts (Het handboek om optimaal gebruik te maken van de nieuwste jelly rolls)

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kranteknipsels in boeken over ikat-weven

Boeken over ikat

Ikat is minder bekend als batik. Ikat-weven is een bewerkelijk proces. De te weven draden worden niet één maar tweemaal opgespannen op een frame of weefgebouw. Ook wordt een speciale afbind-techniek gebruikt. Het ikat-weven werd en wordt nog gedaan in het oosten van Indonesië. Iedere streek kent zijn eigen stijl en kleurgebruik.

De taal der kleding: da’s altijd interessant! Mensen die veel met een bepaald onderwerp bezig zijn, zien vaak ook artikelen in kranten en tijdschriften die hen interesseren. En soms kwam het er toe om een artikel uit te knippen en in een boek te stoppen wat over hetzelfde onderwerp gaat. Als ik bezig ben met het toevoegen van oude boeken voor m’n shop, dan kom ik soms dit soort oude knipsels tegen. En nu wou ik dus eens zeggen: die laat ik er dan altijd inzitten. Een extraatje voor degene die een boek bestelt. Vanuit de gedachte: wat voor de vorige eigenares(se) interessant was, is dat waarschijnlijk ook wel voor een nieuwe koopster.

Dit boek Weefsels en adatkostuums is verscheen naar aanleiding van een bepaalde tentoonstelling. Dan is er vaak al zòveel voorbereidend werk verricht, dat het ook jammer zou zijn om daar géén boek over te maken. Het is enerzijds een vakboek, met veel gedetailleerde informatie, anderzijds een kijkboek, wat geïnteresseerden onder de indruk doet komen van de kunstzinnigheid en vakkennis van Indonesische vrouwen. Het gaat over batik en ikat, goudweefsels en borduursels met zijde en kralen. En over de betekenis die veel weefsels hadden en hebben in het uitgestrekte eilandenrijk van Indonesië.

Ik heb zelf sinds kort ook een ikat-sjaal en ik ben er helemaal weg van. Zò soepel en sierlijk en warm tegelijk. Een paar dagen geleden gebruikte ik hem op de grote boekenmarkt. We gingen al vroeg, en toen was het nog wat fris om de rivier over te varen. Maar ik wilde geen vest of jas mee, want daar heb je later weer last van (als je van plan bent veel te kopen). Dan is zo’n dunne sjaal die weinig ruimte inneemt en tòch veel warmte biedt echt ideaal.

Ik heb ook nog een ander boekje over ikat-weefsels en daar zaten toevallig ook wat knipsels in. Over diezelfde tentoonstelling, die al in 1983 werd gehouden. Deze boekjes zijn van heel verschillende herkomst. Dan is het vast een tentoonstelling geweest die veel indruk heeft gemaakt. Lijkt me ook terecht: ikat-weefsels zijn prachtig!
Hier vind je interessante informatie over ikat-weven, met duidelijke foto’s die het proces laten zien. Leuk als je er nog wat meer over wil weten.
En hier vind je informatie over een a.s. lezing over Ikat, georganiseerd door Weefnetwerk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Oude DMC-boekjes

Vier oude DMC boekjes
Mooie oude DMC-boekjes!
Ze verschenen vroeger in hoge oplagen, in meerdere talen, en gedurende tientallen jaren. En ze zijn nog steeds mooi!
In m’n shop vind je van elk boekje een aantal foto’s, zodat je een goede indruk kunt krijgen van de inhoud.

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Oude borduurpakketten

Geborduurd schilderij Prunus

Helemaal aan het begin van m’n shop had ik twee oude borduurpakketten te koop. Gescheurde verpakking, maar de inhoud nog compleet. M’n zus verzuchtte toen een keer dat ze dat pakket met afbeelding van de pruimenbloesem en de lelietjes-der-dalen zo mooi vond. Dus die gaf ik haar en ze borduurde de mooie bloemen op het bijgevoegde linnen. Ze vond er een bijpassende lijst bij en hing het schilderij op bij onze moeder. Zo had ik geen ‘verdiensten’ van dit pakket, maar mijn voldoening is op een andere manier nog veel groter. Wat leuk dat die pakketten na jarenlang door iemand te zijn bewaard, toch weer gebruikt worden. En nog leuker om een tijdje later zo’n mooi schilderij thuis te zien hangen.

Nu was m’n zus gister op bezoek en zei ze: “Dat àndere pakket, van die rode bloem…. die borduurpakket lignanoheb je toch ook nog op je shop staan?” Het was duidelijk dat ze daar nu ook wel zin in had. Ook een mooi ontwerp van Thea Gouverneur. Dus die gaf ik haar ook. En toen ik het artikel in m’n shop op ‘uitverkocht’ zette, zag ik dat het m’n twééde artikel was geweest wat ik te koop had aangeboden. Een artikel met TW0002. Nóóit gedacht dat ik nog eens boven de duizend artikelen zou komen. Intussen groeit de hoeveelheid spulletjes aan, en met name de oude patronen en de oude pakketten blijven liggen. Die zijn best veel werk om te fotograferen en te beschrijven. Ik denk elke keer: “Komt volgende week wel.” Of ik denk: “Daar begin ik maar niet meer aan.” Ik heb er nog niet echt een beslissing over genomen.

Maar voor vandaag is m’n boodschap: Zie je ook een leuk borduurpakket wat al heel lang op m’n shop staat, en waarvan je denkt: Daar heb ik wel belangstelling voor? Laat het me weten en dan ga ik kijken wat ik doe om je een extraatje te bezorgen. Dit geldt alleen voor vandaag en voor de oude borduurpakketten. Je vindt ze onder de categorie “Zelf maken.”

collage borduurpakketten

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Prinsesse-jurkjes op paleis het Loo

Kroonluchter paleis Loo
Ik heb nog nooit zoveel prinsesjes bij elkaar gezien als vandaag. Honderden kleine meisjes verkleed als prinses. Paleis het Loo organiseert in de zomer op vier dinsdagen ‘Prinsessedagenpwaarop jonge kinderen in prinsesse-kleding deel kunnen nemen aan allerlei activiteiten. Dat trekt enorm veel gezinnen naar het paleis en ik kreeg de indruk dat die prinsesjes-voor-één-dag het goed naar hun zin hadden. Mijn zus en ik hadden ook zin om naar het Loo te gaan maar wij liepen gewoon op gympen. Toch deden we aardig ons best om ons aan te sluiten bij het dinsdag-thema. Tijdens dit bezoek was ik prinses Margriet en m’n zus was prinses Irene. Het ging ons best goed af!

Zomerjurkjes prinsessen

Maar we kwamen niet alleen om te spelen, we wilden vooral kijken! Paleis het Loo had weer een leuke tentoonstelling (tot eind augustus): Prinsesse jurkjeeen opstelling van zomerjurkjes van de echte prinsesjes van vroeger! In een soort ‘kijkdoos’ waren verschillende oorspronkelijke prinsessejurkjes opgesteld, en daar kon je omheen lopen om de jurkjes van alle kanten te bekijken. Er stonden ook bordjes met informatie en ik stond steeds naast een moeder die de tekst op die bordjes voorlas aan haar prinsesse-dochtertje. Mooi-makkelijk was dat: ik kon gewoon mee-luisteren. Dit is wat ze voorlas: “Veel meisjes dromen ervan om een prinsesje te zijn. Maar is dat eigenlijk wel leuk? Natuurlijk, je woont in een prachtig paleis en je wordt door iedereen bewonderd en je rijdt in een rijtuig met paarden ervoor. Ook hangen er prachtige jurkjes in de koninklijke kledingkast. Maar als prinsesje ben je minder vrij dan een gewoon meisje en is je leven gevuld met allerlei regels, belangrijke afspraken en met torenhoge verwachtingen voor de toekomst. Meer dan honderd jaar geleden – aan het eind van de 19e eeuw – woonde er een prinsesje opPrinsesse jurkje paleis het Loo. Dat was Wilhelmina, de overgrootmoeder van koning Willem-Alexander. Ook haar dochter Juliana woonde later -aan het begin van de twintigste eeuw – op het Loo. Beide prinsessen hadden geen broertjes en zusjes, en voelden zich dus af en toe alleen in het paleis.
Maar er was één jaargetijde waarin de kleine Wilhelmina en Juliana zich blijer en vrijer voelden: dat was de zomer. Dan waren de prinsessen lekker buiten, samen met familie, dieren en mooie bloemen. In deze ‘kijkdoos’ nemen we je mee terug in de tijd. Kom kijken en beleef samen met de prinsesjes de zomer!”

Mijn zus en ik bewonderden alle jurkjes met de borduursels en het kant en de bijpassende zomerhoedjes en schoentjes en parasols. Wie er ook nog wat van wil zien kan kijken op de website koninklijke kinderjurkjes.

Ik vind het bij elk bezoek aan dit paleis weer heerlijk om even in prinsesse-sferen te zijn. We hadden eerst een flinke plensbui over ons heen gehad (jammer, fietstocht net verkeerd getimed). Dus ik zag er zelf enigszins verzopen uit. Toen bedacht ik maar: het gaat er niet om hoe je eruit ziet. Als de entourage maar goed is. Daar straalt ook altijd wel wat van af op hoe je je voelt.
De foto hieronder toont ‘mijn’ lievelingsstoel: daar kijk ik altijd even extra naar. Nou, dàg hoor, groeten van eh….. gewoon Margriet!

Stoel op paleis het Loo


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie