Archief voor oktober 2016

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Op stap, op de trap

tas
Er is en wordt hard gewerkt om de vernieuwde stationshal van Utrecht binnenkort te openen, na een jarenlange renovatie. Ik nam de trein en toen ik uitstapte op het Centraal Station ontdekte ik hoe schoon een station ook kan zijn. En vlak voordat ik de trein weer nam voor de terugweg, zette ik m’n tas nog even op de fiets van m’n zoon. Die fiets leunde tegen het hek van de Oudegracht. We hadden gegeten op een terras aan de voet van de Dom. Zomaar buiten, op de laatste dag van oktober. Het was een middag om te genieten van het vele moois op een herfstdag in de oude stad. Nu ben ik net terug en publiceer nog even een avondblogje. Morgen verder verslag.

f

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Met een pompoen kun je wat doen

Pompoenstukjes
Tijd voor pompoensoep.DMC patronen pompoenen
Deze gesneden stukjes liggen op een mooi geborduurd tafelkleedje, wat geborduurd is in de tijd dat Halloween nog onbekend was in ons land en in de tijd dat pompoenen gewoon werden gebruikt om op te eten, niet om uit te hollen er er enge dingen mee te doen.
Pompoenen en andere (oranje) groente lenen zich uitstekend voor allerlei decoratie, en ook in geborduurde versie vrolijken ze van alles op. Ik heb een mooi DMC-patroon voor m’n shop, met duidelijke en aantrekkelijke kruissteek-patronen van dit vrolijke herfstfruit.
Of een borduurwerkje wat al kant en klaar is met een geborduurde pompoen.

pompoenen: echte en geborduurd

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vier je bijbel

bijbel
Op de laatste zondag van oktober is het Bijbelzondag. In veel kerken wordt gevierd dat we in Nederland in vrijheid de Bijbel kunnen kopen en lezen. In veel landen in de wereld is het streng verboden om een bijbel te hebben en in veel andere landen is de Bijbel (nog) niet beschikbaar omdat hij nog niet is vertaald. Maar in Nederland hebben we de Bijbel al sinds 1637. Toen kwam de Statenvertaling beschikbaar die eeuwenlang veel invloed heeft uitgeoefend op de taal en de cultuur en het geloof in Nederland. De Bijbel wordt (door vriend en vijand) als het allerbelangrijkste Boek ter wereld gezien.

Ik heb een oude familiebijbel die uit het eind van de 17e eeuw komt. Die bijbel is al op heel veel plaatsen in de wereld geweest. Sinds een paar jaar ligt hij in ons huis op een pronktafeltje. En ergens anders in de kamer ligt de bijbel die ik als tiener kreeg, precies veertig jaar geleden. Ik wilde niet elke dag tegen de zwarte kaft aankijken dus maakte ik een omslag en daarbij gebruikte ik de middelen die ik op zolder vond. Een doosje met restanten breiwol en een stuk vitrage prikkelden m’n creativiteit. Ik bedacht randjes en vormen en verzon een geschikte afwerking en toen dat allemaal klaar was verfde ik de zijkant van de bijbel rood want dat vond ik er mooier bij kleuren.

Zo vrij als ik omging met het versieren van de buitenkant van de bijbel, zo vrij gaan miljoenen mensen ook om met het lezen en vertalen en uitleggen van de bijbel. Dat is wel eens lastig, ja.

Maar vandaag is het dus Bijbelzondag. Het thema is: Vier je bijbel. Dus dat doe ik.
Waarbij ik er me van bewust ben dat het een heel groot voorrecht is om een Bijbel te hebben er erin te kunnen lezen.

geborduurd boekomslag

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrolijke herfstdagen

bomen
We maakten weer een herfstwandeling. Onwaarschijnlijk geel-groen was overal om ons heen.
Wàt een herfst!
Van een bomen-borduurwerk wilde ik een foto maken. Maar niet zo’n saaie……

bo

Lees reacties (2) of geef een reactie

Onder de dekens en op de deken

Boek onder de dekens tussen de lakens
Mw. Meulenbelt-Nieuwburg was hoofd van de sectie handwerken en interieurtextiel van het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Zij was de samenstelster van het standaardwerk Merklapmotieven, maar ze deed nog veel meer onderzoek naar oude tradities in textiel. In 1981 werd haar boekje “Onder de dekens, tussen de lakens” gepubliceerd. Dit is een belangrijke bijdrage in het onderzoek naar de rijke Nederlandse cultuur op het gebied van beddegoed en alles daar omheen.

Op de foto ligt het boekje ook òp de deken. Dit is de laatste gestikte deken die ik nog heb. En misschien ook wel de mooiste! Hij harmonieert in ieder geval goed met de foto van de prent op de achterkant van het boekje. Deze prent laat een interieur uit Hindelopen zien uit 1850.

Het boekje “Onder de Dekens, tussen de lakens” plaats ik in m’n shop. En de originele gestikte deken vind je daar ook.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrouwelijke handwerken

Handleidingen vrouwelijke handwerken
Rond de vorige eeuwwisseling werd er door vrouwen en meisjes volop gehandwerkt op hoog niveau. Er werden ook mooie boeken uitgegeven die verzamelaars nu maar al te graag willen hebben. Maar er zijn er niet meer zoveel van, van die oude boekjes met hun schitterende illustraties. En dat was in de zeventiger jaren van de vorige eeuw ook al zo. Toen werden er herdrukken gemaakt van de Sijthoff-boekjes van destijds. Ik denk dat ze toen ook al vonden dat die duidelijke illustraties en uitleg toch niet verbeterd kon worden, dus dan kun je maar beter herdrukken. Deze herdrukken zijn ook heel mooi om te zien en door te bladeren. Je komt onder de bekoring van de technische vaardigheden die vrouwen in die tijd ontwikkelden en de prachtige dingen die ze in die tijd maakten. Op het gebied van Kantklossen, Witborduren, en Haken. Deze boekjes plaats ik in m’n shop en hopelijk kom ik de andere boekjes ook nog eens tegen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Richelieu en etskant

Kleedjes etskant en richelieu

Het linkerkleedje is met de hand gemaakt in de techniek Richelieu. Met dichte festonsteken worden eerst de omtrekken van een latere gaatjes-versiering gemaakt en daarna wordt met een fijn puntig schaartje de tussenliggende stukjes stof weggeknipt.

Het rechterkleedje is machinaal gemaakt en dat konden ze vroeger heel goed. Maar ik heb me wel eens afgevraagd hoe ze dat dan deden en hoe deze techniek dan heet. Nu leerde ik dat dit Etskant is. Met een katoenen draad wordt een bepaald patroon op een weefsel van wol of afvalzijde geborduurd, en dat kan machinaal. Na het borduren wordt het kleedje helemaal ondergedompeld in loog. Hierdoor lossen de wol en de zijde op, maar de katoen wordt niet aangetast. En zo blijft het geborduurde patroon over en ziet het eruit als kant. Wat waren ze vroeger inventief!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken kantklossen van uitgever Terra

boeken kantklossen
Eeuwenlang heeft kant een belangrijke rol gespeeld in Europa, maar nadat er machines waren uitgevonden die ook prachtige kant konden (na)maken, leek die rol wat uitgespeeld. Maar in de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw was er een opleving en werd er weer volop met de hand geklost.
Uitgeverij Terra in Zutphen ondersteunde dat door een serie boeken die elk een apart onderwerp uit de kantwereld bespraken. Zo was er weer volop aandacht voor die oude technieken die niet verloren gingen. Er wordt nu ook weer volop geklost en wie weet is iemand op zoek naar deze boekjes.
Het boekje “Kant, rondom afgewerkt” plaats ik nu (nieuw) in m’n shop.

Nog leuk om te weten: de Duchesse-kant is als soort rond 1850 ontstaan uit oude Brusselse kanten. De hertogin (‘duchesse’) van Brabant was zeer verrukt van deze kantsoort en die is dan ook naar haar gaan heten. Tegenwoordig wordt er een tulp naar je vernoemd als je belangrijk bent, vroeger dus een kantsoort. Maar het is een leuke naam, vind ik, het geeft iets weer van de luxe uitstraling van de sierlijke en verfijnde kant. Kant is elegant.

Overigens is de serie nog veel uitgebreider, maar dit is wat ik momenteel in m’n shop heb. Ze komen en ze gaan weer, die boekjes.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

(IJs)vogeltjes borduren

borduurwerkjes vogeltjes
IJsvogel gezien! De blauwe flits, zo noem ik hem. Op een plekje midden in de stad (maar wel langs stromend water) zag ik hem. Dat betekent dat ik nu nog vaker ga uitkijken als ik daar fiets of ik hem nog eens kan spotten. Alle eerdere keren dat ik een ijsvogeltje zag weet ik nog precies. En ik blijf dan nog jàren later als ik weer op dat plekje kom hopen dat ik het bijzondere vogeltje nog eens zie. Het geeft gewoon een kick om dit pijlsnelle en hemelsblauwe vogeltje te zien. En met deze aanleiding wat vogeltjes bij elkaar gezocht.geborduurd ijsvogeltje

Het opengeslagen boek bovenin is van Eva Rosenstand. Er staan mooie, haast klassieke patronen in.
Het schellekoordje links op de foto maakte ik als kind. Gelukkig altijd bewaard. Kennelijk wilde ik al heel vroeg vogeltjes borduren.
Het boekje Gevleugelde Kruissteken is van Bini Jansen en staat vol met evenwichtige patronen voor herkenbare vogeltjes. Door mijn blog kwam ik met haar in contact en zocht ik haar een tijdje geleden op. Zij liet me zien dat dit leuke boekje vroeger ook in het Duits is vertaald: das Kreuzstich Musterbuch für Vogelfreunde.
De andere geborduurde vogeltjes zijn van een onbekende maakster en hangen hier al een tijdje op m’n prikbord.
Er zijn ook mooie borduurpatronen gemaakt die veel gedetailleerder zijn. Die werden gepubliceerd in een Permin-kalender 1982.  Ik legde de bladzijde open bij de ijsvogel. In geborduurde versie kun je de blauwe flits nog wat langer vasthouden.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Visitekaartjes

groene kaartjes

Dit jaar gebruik ik drie verschillende ontwerpen voor m’n visitekaartjes, en die wissel ik wat af. En telkens maak ik weer wat bedankkaartjes, die een beetje bij het seizoen (of bij het pakje wat ik verstuur) passen. Nu heb ik een serie groen karton gevonden en daarbij passen deze liggende kaartjes goed.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Haken en breien in oude Ariadnes

Oude Ariadnes
Er werd volop gehaakt en gebreid in 1970!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduur de natuur

Dijkhuisjes langs Waal
Mensen die zo dicht langs een rivier wonen, met kilometers weidse vrijheid in de nabije omgeving, zullen wel van de natuur houden. Altijd het spel van wisselende wolken en wilde wonderlijke planten om op uit te kijken. Maar ook alle andere Nederlanders (die wat dichter op elkaar moeten wonen) hebben de afgelopen tientallen jaren de aansporing gehad om zich over de natuur te verwonderen. Via agenda’s, kalenders, wekelijkse illustraties in de Libelle, via serviesgoed en via kaarten: op talloze manieren kwamen de mooie tekeningen van Marjolein Bastin tot ons. Zij opende de ogen van veel mensen voor de kleine en grotere wonderen in de natuur. Ze tekende vogeltjes in voederhuisjes, en vliegende vlindertjes, en bloeiende bloempjes. En dat alles ondersteunde ze met korte teksten in haar karakteristieke handschrift waarin ze haar verwondering uitsprak over al het moois wat ze zag. Via haar tekeningen konden we meegenieten en werden veel mensen bepaald voor het dagelijkse moois om ons heen.

Van haar tekeningen werden ook borduurpakketten gemaakt. En die waren al even verfijnd, met aandacht voor detail. Ik vond drie borduurwerken die mooi zijn ingelijst, en zet deze in m’n shop.

Drie schilderijtjes M. Bastin
Deze verfijnde borduurwerken had ik al eens eerder gezien, maar ik wist niet eerder dat deze gemaakt zijn naar het voorbeeld van een tekening van Marjolein Bastin. Nu weet ik het wel, want ik vond ook een oud borduurpakketje, waar haar naam op staat vermeld als de ontwerpster. Het bevat het patroon van de kaardebol.

Mensen die in zo’n dijkhuisje wonen, kunnen elke dag het vrolijke en ruige spel bekijken wat de natuur allemaal doet met kaardebollen. Het is een echte woekeraar, en langs de Waal hebben ze de ruimte om groots en meeslepend uit te groeien. Soms lopen daar de half-wilde Konikspaarden doorheen (maar die zag ik nu niet). Een plant om met verwondering naar te kijken (zoals botanische tekenaars ons voordeden). En een plant om nog eens te borduren, als je wilt, want dit pakketje zet ik in m’n shop.

kaardebollen
Nepeta cataria: wild kattenkruid. Een naar munt ruikende plant die behoort tot de lipbloemenfamilie. De plant komt voor op droge, kalk- en stikstofrijke grond tussen struiken en ruigten.
Dipsacus silvester: Een plezierige woekeraar. In de winter zie je de droge kaardebollen nog uitsteken in ruige gebieden, zoals langs de rivier de Waal. Er komen veel hommels op af. Sterk gekartelde bladeren.
Cirsium vuigare: Stekelige distel, met bloemen in hoofdjes, omgeven door puntige blaadjes.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Strijken, streek, gestreken

Oude strijkijzers
Als je heel veel strijkijzers bij elkaar wilt zien, dan kun je het beste naar het Rijssens Museum gaan. Daar hebben ze een hele zolder-etage ingericht met attributen die bij de was en de strijk hoorden. Ze hebben uitzonderlijk veel oude gietijzeren strijkijzers, en aan de hand van die tentoongestelde oude ijzers vertellen ze hoe die vroeger werden gebruikt.
De massief ijzeren strijkbouten ontstaan als men van openhaardvuren overgaat op kookkachels. Het strijkijzer wordt op de kachelplaat verwarmd. Men heeft vaak twee exemplaren, zodat de ene kan worden opgewarmd terwijl de andere in gebruik is. Ze worden met een doek of soms met een losse handgreep beetgepakt. Nadelen van de kachelbout zijn het zware gewicht en het dikwijls vuil worden van de zool. Kachelbouten zijn nu nog steeds in gebruik in gebieden waar geen electriciteit is. Boek strijken streek gestreken
De vroegste strijkijzers hebben een afsluitbaar vakje waarin gloeiende turf, kooltjes of een heet binnenblokje gedaan kon worden. Deze worden in het open vuur van de haard verhit. Strijkijzers werden zowel van koper als van ijzer gemaakt.
Strijkijzers werden vroeger op treefjes gezet. Later werden speciale houdertjes aan de strijkplank bevestigd.
De hele tentoonstelling op de zolder van dit museum is interessant. Het laat de ontwikkelingen op was- en strijkgebied zien. Een paar weken geleden ging ik naar dit museum en sindsdien denk ik er steeds aan als ik m’n handige stoomstrijkijzer tevoorschijn haal. Ik hoef alleen maar de stekker in het stopcontact te doen en een beetje water in het reservoir en verder is alles even makkelijk. Dan denk ik er aan hoe kort geleden het nog maar was, dat vrouwen zoveel moeiten moesten doen om hun ijzers warm te krijgen.

Deze expositie is denk ik wel vrij uitzonderlijk in de hoeveelheid strijkijzers en de compleetheid van het overzicht. Maar niet iedereen kan zomaar naar Rijssen gaan. Ik heb ook nog een boek wat in zijn soort ook vrij uitzonderlijk is, want er is geen ander boek verschenen wat zo’n compleet overzicht biedt over de geschiedenis van het strijkijzer: Strijken, Streek, Gestreken.
Ook foto’s en informatie over plooitangen en mangelplanken etc.

strijkijzers

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Encyclopedie Vrouwelijke Handwerken

Encyclopedie Dillmont
Het standaardwerk van alle verfijnde handwerken van de 19e en begin 20e eeuw is de Encyclopedie van encyclopedie-weibliche-handarbeiten-dillmontVrouwelijke Handwerken, die door Thérèse de Dillmont werd samengesteld. Zij was misschien wel de belangrijkste pionier op het gebied van het het handwerk om al die patronen op grote schaal te verzamelen en uit te geven. Zij werd de creatieve kracht van de uitgeverij DMC. Haar Encyclopedie werd in 17 talen uitgegeven, maar ik dacht niet in het Nederlands. In ons land kwamen Duitse en Franse edities in omloop. De eerste druk van deze uitputtende encyclopedie verscheen in 1886.
Het exemplaar wat ik te koop heb is vermoedelijk uit 1920: Encyclopedie Weiblichen Handarbeiten. Boordevol mooie foto’s van de onovertroffen naaldkunst en borduurkunst uit die tijd. Maar ook staaltjes van verfijnde breikunst en haakwerk en frivolité en kantklossen staan beschreven in dit mooie oude boekje.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Sjaal langs de Waal

dijk langs rivier
Hier parkeerde ik m’n auto vanmiddag. Dijkweggetje. Om even op adem te komen. Pauzeweggetje.

waal
Lopend over de dijk. Kijken naar de schepen op de Waal.


Op de terugweg onderlangs. Nog lekkerder. Rust, ruimte, vrijheid, stilte!

s
Van pure blijdschap m’n sjaal aan het prikkeldraad gehangen!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kingsize tapisseriekussens

tapisseriekussen
Een heel groot borduurwerk wat helemaal is opgevuld leent zich goed om een kussen van te maken. Een groot kingsize kussen voor op een bank. Twee jaar geleden probeerde ik dat uit en ik was heel tevreden met het resultaat. Ik vulde de kussens met veren, die ik in een binnenvulling stopte. Zo’n groot kussen moet ook een beetje zwaar aanvoelen en daar zijn die oude verenkussens geschikt voor. Als achterkant gebruikte ik bruine ribfluweel die goed bij de voorkant paste. En nadat ik een tijdje genoten had van m’n kussens, besloot ik er afstand van te doen en er één in m’n shop te zetten. Die werd nu besteld en ik stuurde hem gister op. Dat voelde toch wel een beetje anders, om iets wat je zelf gemaakt hebt op te sturen en dan hoop je nog wat meer dat de ontvanger er blij mee is.

tapisseriekussens
Toen die twee kussens destijds klaar waren, fotografeerde ik ze op een mooi plekje langs de Waal, en die foto’s heb ik nu weer opgezocht. Want vandaag moest ik daar weer naar toe. Heerlijk om dan na een tandarts-behandeling nog even daar rond te dwalen. Die rust langs de rivier: daar heb ik dan echt behoefte aan. Dit keer had ik een schilderij achter in de auto gestopt wat ook helemaal is volgeborduurd. Dat zou ook geschikt zijn om zo’n kingsize kussen van te maken. Ik ging op zoek naar een geschikt fotoplekje en nota bene op een paar meter afstand als het plekje van de vorige keer vond ik nu een verkleurde kastanjeboom die decor kon zijn voor dit herfst-tafereel.
Voor wie ook aan de slag wil met ribfluweel en veren heb ik dit schilderij in m’n shop. Het is echt een beauty! En met deze foto’s heb ik je misschien een idee gegeven voor zo’n kingsize tapisseriekussen.

tapisserie schilderij

Laat wat van je horen en geef een reactie

Assisi borduurwerk

Boek assisi stickereien
Assisi-borduurwerk wordt meestal in twee kleuren uitgevoerd, blauw of roestbruin. Er zijn voorbeelden uit de geschiedenis waarin prachtige en ingewikkelde randen zijn gemaakt, waarin veel mythologische dieren zijn uitgebeeld. De patronen ontstaan door de achtergrond op te vullen en de afbeelding uit te sparen. Een Holbein-randje geeft een extra accent.
Ik borduurde een rand waarvan het patroon teruggaat tot de 16 eeuw, maar deze rand komt uit een ander boekje en daarin was niet aangegeven dat er nog een contrastrandje bij moet. Het kan dus ook zonder contourrandje, maar met is denk ik mooier.
Honderd jaar geleden was er een opleving van deze borduurtechniek. Er zijn niet veel boeken uitgegeven met patronen. DMC gaf in Duitsland het boek Assisi Stickereien uit en dat werd ook hier gebruikt omdat het het enige boek was op dit gebied. Een mooi boek waarin al die fascinerende randen en patronen uit vroeger eeuwen verzameld zijn.

Boek met kleedje assisi

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gebreide lappendeken

Gebreide lappendeken
Buiten is het somber. En dat hoort ook zo eind oktober. De vrolijke lappendekens zijn allang opgeborgen. Iemand was wat oude blogjes aan het lezen en kwam op een eerder blogje over deze gebreide lappendeken. En ze vroeg of ik er een patroon van heb. Het is de tijd van het jaar om zelf voor de kleur te zorgen, en met plezier laat ik deze foto nog eens zien. Maar een patroon? Nee, dat heb ik niet. Ik maakte de deken in de tijd dat ik met m’n kinderen naar het Kleine Huis op de Prairy keek. Elke donderdagmiddag was er weer een nieuwe aflevering. En dan wilde ik wat te breien hebben, maar het moest wel simpel zijn, want soms waren die programma’s nog best spannend en dan had je al je aandacht nodig bij de tv. Terwijl de handen lekker doorbreiden. Een centimeter had ik ook altijd bij de hand, want ieder lapje moest precies even groot worden. 14 centimeter dacht ik dat het was, maar ik ga het nu niet nameten. Ieder moet zelf maar weten hoe groot de lapjes worden. Zo breide ik door, en dat was  gewoon simpel. Recht toe rechtaan. En heel nauwkeurig meten dat elk lapje echt vierkant wordt.

Maar wat nìet simpel was, was een evenwichtige verdeling. Daar deed ik best lang over. Ik weet nog dat ik bijna genoeg lapjes had, en alles op de grond uitlegde, maar ik vond het niet spannend genoeg. Er moest nog wat oranje bij om het samen te binden, maar dat was nog niet zo makkelijk te vinden. Twintig jaar geleden was het moeilijker om aan breiwol te komen als nu, zeker als je niet vlakbij een winkel woonde.
Elk lapje haakte  ik om met zwart en daarna zette ik alles aan elkaar en maakte ik er nog twee of drie randen omheen met vasten.
Dus dat is m’n patroon. En terwijl er inmiddels duizenden patronen in omloop zijn voor gebreide lappendekens, vind ik het toch wel leuk dat iemand me nu vroeg om de werkwijze van mìjn oude deken. Mijn ouwetje, die ik nog steeds graag in de bomen hang.

Gebreide lappendeken

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Baltimore quilts

Boek red and green applique

Baltimore quilts zijn applicatie quilts, meestal opgebouwd uit meerdere blokken. Deze manier van quilten ontstond in Baltimore, Amerika, halverwege de 19e eeuw. Er werden veel bloemen in vazen en kransen afgebeeld, en fruit in manden. Veel sierlijke en bloemrijke motieven. Lange tijd was deze manier van quilten wat minder bekend, maar de laatste jaren is er weer een enorme opleving van deze quilt-vorm.
Op mijn nieuwe quilt-aanwinst ligt een mooi boek met tientallen voorbeelden en patronen op ware grootte. Als je het doorbladert, krijg je zin om alles aan de kant te gooien en alleen nog maar Baltimore-quilts te gaan maken. Waarom ook niet?

Dit boek heeft als bijzonderheid dat het door de auteur is gesigneerd. Met de ‘best wishes’, staat er ook nog bij in mooi Amerikaans handschrift. Vroeger was elk blok ook een soort handtekening, van de maakster. In de tijd dat deze album-quilts ontstonden, werd er door meerdere vrouwen aan gewerkt. Ieder maakte een blok, en die werden dan samengevoegd. Elk blok was een dierbare herinnering aan gekoesterde vriendschap.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Heel Holland bakt – koken naar hartewens

Boekje koken naar hartewens
Heel Holland Bakt. Dat wil zeggen: een klein groepje bakt taarten voor de televisie en twee-en-een-half miljoen mensen kijken toe.
Gister was de slotaflevering van het populaire programma, waarbij de wedstrijd door Annemarie werd gewonnen.
Ik sluit erbij aan met dit leuke boekje, zonder jaartal maar toch ook niet helemaal tijdloos want voedingsinzichten veranderen. Hoewel….. het inzicht om veel suiker te gebruiken blijft wel èrg lang aanhouden….

Het leuke boekje “Koken naar Hartewens” werd uitgegeven door de Algemeen Nederlandse Vrouwen Vereniging Tesselschade, die altijd al zo goed is geweest in borduren. In dit boekje worden alle recepten geïllustreerd met leuke borduur-motiefjes van veel groente en fruit. En er is een leuke inleiding bij. Daar citeer ik wat uit:
Gezondheid: zorg er goed voor! Gezondheid is: je lichamelijk lekker voelen, niet àl te veel zorgen aan je kop hebben en er redelijk gelukkig aan toe zijn. Kortom, gezondheid is iets om goed voor te zorgen. Je kunt er weliswaar niet alles, maar toch veel aan doen.
Overvloed doet geen goed. We leven in een overvloed. Eigenlijk is ons lichaam daar helemaal niet op gebouwd. Dat heeft namelijk juist de eigenschap om in goede tijden voorraadjes aan te leggen. Die komen dan weer van pas in schrale perioden. Maar wij kennen zulke schrale perioden niet meer. De winkels liggen boordevol. Het is daarom zaak om binnen die overvoed verstandig te leren inkopen. Als ’n dagelijkse bijdrage om onszelf en onze kinderen zo goed mogelijk gezond te houden.”
Ik legde dit receptenboekje met geborduurde illustraties op een geborduurde overhanddoek en die komt ook nog wel eens in m’n shop.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Het poppenhuis van Petronella Oortman

Poppenhuis Rijksmuseum
In het Rijksmuseum staan een paar poppenhuizen tentoongesteld waar je je ogen uitkijkt. Voor zover je daarvoor gelegenheid hebt, want het is bijna altijd druk voor de vitrines waarachter de poppenhuizen te zien zijn. Nu ik deze foto Boek het poppenhuisweer heb opgezocht, bedenk ik me dat ik nu eigenlijk meer tijd heb om naar die prachtige kamertjes te kijken, dan toen ik daar (vorig jaar) tussen de andere bezoekers stond. En een nòg betere manier is om een boekje te lezen over dit sublieme poppenhuis: Het poppenhuis van Petronella Oortman.
Ook is er nog een ander boekje over de 17e eeuwse Poppenhuizen in het Rijksmuseum.

Zij was de dochter van een welgestelde geweermaker uit Amsterdam. Toen haar vader overleed, erfden zijn zeven kinderen ieder tweeduizend gulden. Ze trouwde in 1686 met een koopman en ze kreeg vier kinderen. Het gezin was zeer welgesteld en dit poppenhuis is daar een duidelijke illustratie van. Het kostte tussen de twintig en dertigduizend gulden, en daar kon je ook een grachtenpand voor kopen.

Poppenhuis rijksmusem
Als je in de 17e eeuw bij Petronella op bezoek mocht komen en het poppenhuis mocht bekijken, dan kreeg je een echte rondleiding met verrassingseffecten. De gordijntjes werden weggeschoven waarna je de kamers in kon kijken. Een poppenhuis was in die tijd geen speelgoed. Het was educatief: kinderen konden leren hoe een orderlijk huishouden eruitzag. Er werd een ideale wereld gepresenteerd. De huisvrouw was verantwoordelijk voor het huis, de inrichting, de kinderen, het personeel, de schoonmaak, de voedselvoorziening. Vandaar ook de grote aandacht voor werkverttrekken als de kleerzolders, de provisiekasten en de keukens.
Na de dood van Petronella werd dit poppenhuis bekend als een ‘uitmuntend kunstwerk’ of ‘verwonderlijke kunstkast’ en het trok bezoekers die van ver kwamen om het te bekijken.
En nu kan iedereen die naar Amsterdam gaat, dit ook zien. Poppenhuizen uit deze tijd zijn een goede bron van informatie voor historici, om te weten hoe bijvoorbeeld zo’n zolder eruitzag, waar de was en de strijk werd gedaan.

Poppenhuis zeolder rijksmuseum

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bloemenkleedjes

Bloemenkleedjes
Voor wie zich misschien wel eens heeft verbaasd over de mooie bloemenkleedjes die vroeger werden gemaakt, laat ik dit kleine kleedje zien. De patronen waren vaak al voorbedrukt met uitwasbare inkt. Zo kon er makkelijk worden geborduurd, vaak met platsteek.
Maar er waren natuurlijk ook boekjes voor Bloemen om te borduren!

Laat wat van je horen en geef een reactie

In aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen

Blokken van alle staten van Amerika
In aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen vond ik een leuk boek:
Een boek met quiltblokken voor alle Staten van Amerika!
Voor elke hoofdstad van alle Amerikaanse staten is er een eigen quiltblok.
Montgomery in Alabama, Phoenix in Arizona, Little Rock in Arkansas, Sacramento in California, Denver in Colorado, Tallahassee in Florida, Honolulu in Hawai, Springfield in Illinois, Topeka in Kansas, Frankfort in Kentucky, Boston in Massachusetts, Jackson in Missisippi, Lincoln in Nebraska, Columbus in Ohio, Guthrie in Oklahoma, Harrisburg in Pennsylvania, Columbia in South Carolina, Nashville in Tennessee, Salt Lake City in Utah, Richmond in Virginia.
Ik sloeg er een paar over, maar de rest vind je in het boek. Een Amerikaan vraagt je altijd: “Where are you from?” Dat is belangrijk om te weten.
Bij elk blok ook een korte beschrijving over de geschiedenis van een staat  en verder de duidelijke patronen om zo’n State Capitals Quilt Block te maken.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Richelieu borduurwerk

Boek Richelieu
Richelieu is een witborduurtechniek die honderd jaar geleden heel populair was. Men versierde er linnengoed en kleding mee en het werd ook veel toegepast op kleedjes. Vooral in chique interieurs komt de verfijning goed tot z’n recht: het harmonieert goed met een zilveren theeservies of een mahoniehouten salontafel of met geslepen glas of met petitpoint borduurwerk in kunstig bewerkte lijstjes. En met droogbloemen. Vroeger werd er altijd op wit of ecru linnen gewerkt, of op katoen. Karakteristiek voor dit borduurwerk zijn de dicht op elkaar uitgevoerde festonsteken, en de verbindingen met staafjes, terwijl een deel van de stof is weggeknipt. En het is mooi om daar een contrasterende kleur achter te leggen.

Lang geleden maakte iemand eens een theemuts in deze techniek en op latere leeftijd besloot ze hem uit elkaar te halen om hem te wassen. Maar daarna kwam het er niet meer van om de theemuts ook weer in elkaar te zetten. Dat mag iemand anders nu doen. In onze tijd gebruiken we weliswaar geen theemutsen meer, maar het staat nog steeds wel chique als je een mooi servies hebt en je zoekt daar nog een verfijnd handwerkje bij.
Het boek La Broderie Richelieu geeft 25 van die oude patronen. Met veel mooie foto’s van alles wat er zo mooi bij staat: zilveren theelepeltjes en bonbons op een porseleinen schaaltje en een oude familiefoto in een klein ovaal lijstje ….. daar hóórt gewoon een kleedje van richelieu bij….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kleurig handwerk

Diverse handwerken herfst
Fijne herfstzondag toegewenst!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tapisseriekussens

oude kussens
Soms kom je leuke kussens tegen! Boek nieuwe wereld naaldkunst
Dit soort tapisserie-werk werd vroeger uitgevoerd op verschillende soorten stramien, meestal ‘monostramien’genoemd.
Nu is het ook weer leuk om te doen. Met dikke wol is zo’n kussen snel klaar. Ik vond ook weer een nieuw exemplaar van het mooie boek “De nieuwe wereld van de naaldkunst“. Daar staan nog veel meer van deze oude aansprekende patronen in.
Hier blogde ik eerder over dit mooie boek, en de foto die daarbij staat laat zien dat die wereld van de naaldkunst niet nieuw is, maar juist al oud.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilting, al eeuwenlang toegepast

Boekje quilting
Quilting of quilten is een praktische vorm van borduren die al eeuwenlang wordt beoefend. Twee of drie lagen stof werden op elkaar genaaid om warmte en bescherming te geven. Soldaten droegen vroeger gewatteerde kleding als harnas tegen pijlen en gewatteerde jasjes onder de wapenrusting om het lichaam te beschermen tegen het harde metaal. En voordat de centrale verwarming was uitgevonden droeg men vroeger gewatteerde onderrokken en jasjes. Bekend waren vroeger ook de gewatteerde beddespreien, die de (hemel)bedden warmer en ook luxer maakten. De gewatteerde en/of gequilte spreien werden van lieverlee ‘quilts’ genoemd.
Het quilten is beoefend onder meerdere namen. De Franse naam ‘matalassé’ is ook in ons land lange tijd gangbaar geweest. Het ‘watteren’ komt het meest overeen met het Engels quilten. Zaans stikwerk is de naam voor de piquétechniek of het Italiaans quilten. En verder is er nog het schaduwquilten, trapunto, vlak quilten en het opvullen, wat allemaal net iets anders is. Het boekje Quilting besteedt aandacht aan al deze verschillende technieken.

In de tijd dat er nog met koetsen werd gereden werd een speciaal dekje gemaakt wat een passagier beschermde tegen kou. Het dekje werd met de hand doorgequilt. Het was vast voor iemand van de goede stand, want de stof is luxe. Het dekje plaats ik in m’n shop en het komt hopelijk bij iemand terecht die geïntrigeerd is door de dit oude staaltje van quilting van misschien wel honderd jaar oud. Alle steekjes zitten nog net zo als dat ze toen zijn gemaakt, alleen zijn er wat vlekken bijgekomen.

In het dikke boek met 1000 quiltmotieven zijn zoveel aansprekende quilt-patronen bij elkaar gezocht, dat het moeilijk wordt een keuze te maken. Maar van zo’n oud koets-dekje is er maar één (nou ja, op mijn shop dan).

Boek 1000 quiltmotieven

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dagje museum (en nog wat serendipity)

museum
Deze week liet ik wat oude foto’s van museum-bezoeken zien maar we hadden ook zin om zelf weer eens iets te bezoeken. We gingen op weg. Als je de borden volgt is het niet moeilijk, maar onderweg kwamen we nog wat meer tegen. Een fotoverslag.


’s Morgens vroeg de snelweg op. Oktobermist. Af en toe willen we weidse verten zien. Dan is het tijd om weer even naar Groningen of Friesland te gaan.


Onderweg zijn er altijd leuke dingen te beleven. Serendipity: kijken waar je terecht komt als je ergens de snelweg af gaat en door de dorpen gaat rijden. We kwamen pompoenen tegen en kochten wat. Er lagen er genoeg, en m’n tas komt nu véél beter ruit als op die besjesfoto van vorige week.
Vlak voor vertrek was er nog een bestelling gekomen van een paar tijdschriften. Ik schreef gauw nog haar naam op de envelop en zag dat ze in het uiterste puntje van Zuid-Nederland woont. Geen tijd om eerst nog thuis naar de brievenbus te gaan, want we wilden weg. En het leek me leuk om die ergens in een dorpje in het noorden van Nederland op de post te doen. Zo kunnen die tijdschriften de grootst mogelijke afstand van Noord-Zuid overbruggen.

h
Op bezoek bij een bloglezeres, op een mooie locatie midden in de weilanden. Ze had een prachtige collectie naaigerei en oude klosjes garen. Zo mooi om te zien! Ik weet dat er veel meer handwerksters zijn die oude radeerwieltjes verzamelen en houten klosjes en mag deze foto laten zien ter inspiratie. Nog niet eerder zag ik de radeerwieltjes zò mooi opgehangen.

molen
Nu maar eens naar Leeuwarden, volgend jaar de culturele hoofdstad van Europa. Deze molen zie je als je van de noordkant de stad binnenrijdt. Natuur nadert cultuur. Een stad om af en toe naar toe te gaan, en de tocht ernaartoe is in ieder jaargetijde mooi om te maken.

“Die tas is te groot om mee naar binnen te gaan, mevrouw” gehaakt tasjekreeg ik bij de ingang van het Fries Museum te horen, doelend op de rode roman-stripes tas. “Weet ik”, zei ik en haalde dit tasje tevoorschijn. De tas en de jas gingen in de kluis, en een klein tasje ging mee naar binnen. Maar bij de ingang hingen bordjes dat je niet mag fotograferen, dus het fototoestel kon prettig in het tasje blijven. Lekker rustig. Geen foto’s dus van de grote tentoonstelling van het werk van Alma Tadema. Wel het oude gehaakte tasje van m’n tante.

dr
In de grote hal hing een metershoge afbeelding van één van de meest bekende schilderijen van deze spectaculaire tentoonstelling. En hier kon je wel foto’s maken. De titel van de tentoonstelling is: De klassieke verleiding. In het werk van één van de meest succesvolle schilder van de 19e eeuw zie je beeldschone vrouwen in fijne gewaden en mijmerende geliefden voor dromerige vergezichten. Zijn werk werd de basis voor regisseurs van spektakelfilms, die door zijn weergave van de klassieke oudheid beïnvloed werden. En daardoor werd ook een miljoenenpubliek bepaald bij deze romantische weergave van de oudheid.

gr
Op loopafstand van het Fries Museum bevindt zich ’t Andere Museum: een Pakhuis boordevol oltdimers, treinen en vooral: kant!
De treinen en de auto’s en de oude radio’s en meccano-opstellingen en de kant en het oude handwerk: alles is bij elkaar gebracht door het verzamelaarsechtpaar Geersing. We kregen een rondleiding door Mayken die bezoekers meeneemt op een kantreis door Europa aan de hand van het vele kant wat ze verzameld heeft. Ik kom er in een volgend blogje nog op terug.

d

Het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen publiceerde in het september-nummer een artikel over Handwerken uit Peru vanwege deze tentoonstelling in het Pakhuis. Deze tentoonstelling wordt ondersteund door een eigen uitgave van het museum over dit handwerk en is opnieuw een illustratie hoe verzamel-liefde kan leiden tot het verdiepen en uitdragen van kennis over handwerk in andere culturen. Heel verrijkend.

a

Het werd tijd om naar huis te gaan. En opnieuw namen we een afslag van de snelweg, want we herinnerden ons dat er in Zwolle een concert werd gehouden van een artiest die dertig jaar geleden volle zalen trok met het muziekstuk Alfa en Omega. Nu was hij weer terug in Nederland en bracht hetzelfde werk ten gehore. Dat was een prachtig slot van ons dagje uit.
geweven band peru

Cultuur – Natuur.    Noord – Zuid.    Oud – Nieuw.    Alfa – Omega.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Klein toeristen-tasje

Tasje op pompoenen
“Weet je ook wat voor techniek voor dat kleine tasje is gebruikt?” vroeg iemand me nadat ik vorige week dit tasje wat kleiner had laten zien op een foto. Ik deed de toezegging om er nog een wat duidelijker foto van te maken. Het antwoord is nu: het is geweven en daarop is geborduurd.

Ik deed er m’n mobiel in en die viel eruit omdat aan de bovenkant wat draadjes loslieten. En ook al vind ik het niet leuk dat m’n mobiel op de grond viel, toch blijf ik zeggen: doe nooit denigrerend over ‘toeristenwerk’! Vrouwen die dit soort tasjes en handwerk (moeten) maken om wat bij te verdienen, hebben soms geen tijd voor een nette afwerking en er laat wel eens een steekje los. Maar evengoed verdienen ze onze bewondering en waardering. “Toeristenwerk” vind ik zelf geen mooi woord voor hun kleurrijke en karakteristieke huisvlijt.

Maar nu weet ik nog steeds niet waar dit tasje vandaan komt. Het groeit niet tussen de Hollandse pompoenen. Weet iemand waar het wel vandaan komt?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kant in het Pakhuis

i
Eeuwenlang oefenden vrouwen het beroep ‘kantkloster’ uit. Als huisarbeid en als bron van inkomsten. Het kant is gelijktijdig ontstaan begin 16 eeuw in Italië en Vlaanderen. De bloeitijd van kant lag in de 16e tot en met de 18e eeuw.
Politieke gebeurtenissen zoals de Franse revolutie en ook sociaal-economische factoren hadden invloed op de kantgeschiedenis. De machinale kant kwam opzetten in de 19e eeuw. Hierdoor verdween kloskant aan het begin van de 20e eeuw bijna. Rond 1960 ontstaat er weer een opleving van de belangstelling voor kantklossen als vrijetijdsbesteding en als kunstuiting.

u
In het Pakhuis, ook wel ’t Andere Museum‘ genoemd, is een permanente tentoonstelling met de titel “Kantreis door Europa”. Mayken Geersing verzamelde enorm veel kant en heeft dit aantrekkelijk tentoongesteld. Overzichtsboeken en stalenboeken geven een indruk van de grote diversiteit die ontwikkeld is. Kant werd meestal genoemd naar de plaats of streek waar een bepaalde kantsoort werd ontwikkeld.

q
In de tentoonstelling is een grote hoeveelheid te zien van materialen, klosjes, kantkloskussens, stalenboeken en voorwerpen die gemaakt zijn met kant.
In het Pakhuis-museum is ook een collectie oude handwerken te zien zoals gebreide oefenlapjes en merk- en stoplappen.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Museumplezier

Melkmeisje tapisserie
Tijd om zelf ook weer eens een museum te bezoeken!
Er is altijd wel wat leuks te beleven.
Zoals die keer dat ik een tapisserie-melkmeisje in de museumwinkel van het Rijksmuseum tussen de canvas-reprodukties plaatste.
Precies hetzelfde formaat, maar het geborduurde exemplaar is handgemaakt en die canvas-dingen zijn massaproduktie voor de buitenlandse toeristen.
Ik zoek natuurlijk nog een manier om die toeristen allemaal op mijn shop te krijgen….
Maar niet voor dit exemplaar van het tapisserie-melkmeisje; dat is geloof ik al verkocht aan Rob Scholte….. (geen grapje)

Maar nu: vroeg op weg, en misschien vanavond nog een verslag!
Op weg voor een herfstvakantiedag.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken over breien

oude breiboeken

Op deze foto liggen twee boeken uit 1976 die allebei ongeveer hetzelfde zeggen in het voorwoord:

“Vroeger – en nog niet eens zo héél lang geleden – werd breien slechts beschouwd als een goede manier om de noodzakelijke kledingstukken te vervaardigen. Dat nu is wel erg veranderd! Het breien heeft tegenwoordig een heel eigen plaats onder de textiele vormgevingen gevonden en is van een alledaagse, noodzakelijke bezigheid geëvolueerd tot een vorm van expressie, waarin de kreativiteit van de vervaardigster zich op vele manieren kan uiten.
Dat betekent ook dat de toepassingsmogelijkheden van deze techniek veel en veel groter zijn geworden. In tegenstelling tot enige jaren geleden, toen steekje voor steekje werd voorgeschreven, wordt nu een belangrijke plaats aan eigen kreativiteit en fantasie ingeruimd.” (uit de inleiding van het Ideeboek Breien).

“Van alle handwerktechnieken heeft breien wel de grootste vlucht genomen. De breikunst is sterk verbreid en de toepassingsmogelijkheden bijna onbegrensd.” (uit de inleiding van het ABC van het breien)Achterkanten oude breiboeken

En nu heeft dat breien opnieuw een grote vlucht genomen en worden er zelfs landelijke Breidagen georganiseerd. Dat hadden ze in 1976 misschien niet kunnen denken Morgen en overmorgen worden in Zwolle de Nederlandse breidagen gehouden en kunnen brei-liefhebbers een hele dag ervaringen uitwisselen en ideeën opdoen. Er worden natuurlijk ook in onze tijd weer volop nieuwe boeken uitgegeven (zoals het boek Breien van de Joegoslavische ontwerpster Dovcová). Maar die oude boeken zoals Leer beter breien en Breien als de Beste en 500 Breisteken zijn ook nog steeds bruikbaar en hebben een eigen charme.
Bij mijn open huis zei een bloglezeres tegen me dat ze er soms niet uitkomt, uit die nieuwe patronen vol afkortingen en soms onvolledigheden. Daar hoef je bij die oude stekenboeken niet bang voor te zijn (die had ze dan ook veel liever, zei ze, en dat heb ik al van meerderen gehoord). Vooral het ABC van het breien blinkt uit in duidelijkheid om de steken-schema’s zo goed mogelijk weer te geven. Als ik een uitgever zou mogen adviseren welk boek het meest voor heruitgave in aanmerking komt, dan zou ik dat ABC aanwijzen.

Overigens was dat Idee-boek Breien destijds wel origineel en de tijd ver vooruit: op de achterkant van het boek werd de achterkant van de voorkant weergegeven. Van het boek, maar ook van het breiwerk op het boek. Hoe eigentijds breien dus is, en hoe eigentijds (en hun tijd vooruit) die oude boeken zijn…

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

De handwerken op het eiland Marken

Opstelling Marker Museum
Maria van Hemert was de eerste die uitgebreid onderzoek deed naar de bijzondere handwerken op het eiland Marken. In opdracht van het Rijksmuseum voor Volkskunde (later het Nederlands Openluchtmuseum) deed zij in 1943 studie en beschreef alle De handwerken op het eiland Markenvoorkomende handwerken van deze bijzondere plaats en ze beschreef alle gebruikte technieken. In die tijd werd de dracht nog bijna algemeen gedragen en werden de oude tradities in ere gehouden en werd de handwerkkunst in al die verscheidenheid nog volop beoefend. Mejuffrouw van Hemert overleed vroeg, maar er werd een fonds opgericht wat haar naam draagt en zo werd en wordt haar naam nog altijd met eer genoemd wanneer het gaat om de studie en beschrijving van het Marker handwerk.

Ik laat bij dit blogje foto’s zien die ik maakte in het Marker museum, met daarop de karakteristieke en kleurrijke overvloed van handwerk in vele kleuren en technieken. Bekend en beroemd zijn: het sneewerk, witborduren, stopwerk, het fijne breiwerk en haakwerk en het vele kruissteekwerk.
Die werden toegepast op kledingstukken zoals: rijglijven, boezelbandjes, keelbandjes, bouwtjes, halsdoekjes en nog veel meer.
Ook het textiel werd rijkelijk versierd, bijvoorbeeld pronkkussens met tussenzetsels.

Van het boek de Handwerken op het eiland Marken verschenen later nog meer drukken (allemaal allang uitverkocht), maar het boek wat ik nu in m’n shop plaats is bijzonder omdat het de eerste druk is. De foto’s hieronder maakte ik in het museum (hier blogde ik eerder over dat museum-bezoek), maar in het boek vind je nog veel meer foto’s van het aansprekende handwerk. In die eerste druk waren die foto’s nog allemaal in zwart wit. En ook dat is bijzonder: een boek wat de kleurrijke kleding beschrijft uitgevoerd in zwart-wit en het is tòch een prachtig boek!

q

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude hoofddeksels

Poppen in oude dracht in museum Doesburg
De lantaarnopsteker, de veldwachter, de soldaat en de mevrouw: ze hebben allemaal het hoofd bedekt.r
Deze foto maakte ik eerder in een mooi streekmuseum in Doesburg. Hier vind je mijn blogje daarover, met ook een foto van het karakteristieke gebouw De Roode Tooren. Ik las dat de grote steden de toevloed van toeristen nauwelijks meer aankunnen en de buitenlandse bezoekers graag willen doorsturen naar Hanzesteden en andere steden in de provincies. Lijkt me logisch, en wat de gebouwen en de musea betreft is hier ook genoeg te zien.

Terug naar de hoofddeksels: als je voor ’t één of ’t ander nog een oud hoedje zoekt, om er net zo uit te zien als die deftige dame, dan heb ik nog zoiets in m’n shop. En een lange zwarte jas met astrakan kraag heb ik ook nog. De tijd van de Dickensfestivals en sfeervolle markten breekt weer aan: mooi als figuranten en verkopers zich dan kleden in historische kledij.

e

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

De vogeltjesboom en andere kruissteekontwerpen

c
Achter mijn ouderlijk huis lag een woest veld waar de bomen hoog naar de hemel reikten. Daar hield ik tvan. Toen ik daar nog woonde, konden we in dat veld spelen. Tussen de bomen groeide het onkruid twee meter hoog. M’n broer ging er soms met een kapmes doorheen om de doorgang naar de appelbomen achterin vrij te maken. En als het dan herfst was, dan gingen we appels rapen. Die van de hele hoge hoogstambomen waren gevallen. Lekkere goudreinetten. Niemand keek er naar om en alleen wij wisten de weg. En dat ging tientallen jaren zo door. Tot er twee jaar geleden enge borden verschenen. Er ging gebouwd worden. Jammer.

Vandaag ging ik weer bij m’n moeder op bezoek. Het woeste veld is al aardig aangeharkt. Er zijn steeds meer borden gekomen die vertellen wat daar allemaal gaat gebeuren. Het is uit met de pret van de vrijheid van zo’n verwilderd stuk land achter het huis. Elke keer als ik daar kwam in de afgelopen tijd, was er weer iets omgekapt en omgeploegd. De buurt heeft nu ook de weg naar de goudreinetten gevonden. Eén boom staat nog overeind en daar ligt niks meer.

Ik liet m’n moeder één van m’n lievelingsboeken zien, het Kruissteekboek van Mies Bloch. Ze herkende jhet wel, want toen ik een tiener was, en nog thuis woonde, had ik één van de patronen uit dat boek gemaakt. Uitkijkend op dat woeste veld, wat nu in omgehakte boomstammen op een stapel lag. We bladerden het boek samen door. De bekende kruissteek-ontwerpen van Amsterdam, de Zaanse huizen, de uithangborden, de postkoets, de molens. Voor veel oudere borduursters zijn dit bekende patronen. Ze zijn afgedrukt op acht grote vellen en die zaten bij het boek in de plastik map.

Het maakt altijd weemoedig als Hollands landschap verdwijnt. En het doet veel mensen wat om die oude Hollandse patronen dan weer te zien. In m’n blogjes probeer ik niet te overdrijven met het aantal foto’s, maar omdat dit zo’n bekend boek is, en omdat ik het omhakken van de vogeltjesbomen niet zo leuk vond, overdrijf ik dus dit keer wel. Dan ‘staan’ die vogeltjesbomen nog één keer liggend op de foto.

r

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Handwerkvreugd met een vleugje art deco

Boek Handwerkvreugd
“Wel was het een blijde dag, toen het boek “Handwerkveugd” waardig kon worden geacht om zijn nuttige en schoone taak in Handwerkend Nederland aan te vangen!” Dat is de eerste zin uit dit bekende boek, wat misschien bij oudere bloglezeressen Vitrine met boek handwerkvreugd de handwerkveugde in herinnering brengt die hun moeders en grootmoeders hadden, al breiend voor hun kroost. “Handwerkvreugd” verscheen rond 1930 en werd een klassieker. Goed verzorgd, bereikbaar voor duizenden vrouwen, en ondersteund door de fabrikant Everlasting, die voor de bijpassende wol zorgde. En zo werd dit boek ook een herkenbaar boek, wat een plaatsje verdiende in de tentoonstelling Breien! in het Fries musem. Deze tentoonstelling is inmiddels afgelopen, maar een mooie foto had ik nog liggen. De tentoonstelling had een aparte vitrine ingeruimd om dit boek goed onder de aandacht te brengen.

Bij het maken van foto’s in de foto-galerij bij dit artikel kon ik haast niet stoppen: ik wilde er wel tien foto’s van maken, van de pagina’s die zoveel herinneringen oproepen aan die oude vertrouwde modellen. Voor jumpertjes en babypakjes en pyama’s en hemden. Voor pullovers en bolero’s en overblouses en vesten. Maar ook voor artdeco kussens, tafellopers, wandlapjes, slaapkamerkleedjes en een poef. Dit boek was de rijke bron voor heel veel patronen voor heel veel huisvrouwen die heel veel mooie kledingstukken haakten en breiden!

Pagina's uit boek handwerkvreugd

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stola van Wibrawol

Wibra stola

M’n stola van Wibra-wol neem ik vaak mee en gebruik ik om even om te slaan bij temperatuurverschillen. Bijvoorbeeld als je op een zomerse dag een koel museum bezoekt, dan kan het fijn zijn om even wat om je heen te slaan.
Deze week blog ik over eerdere musea-bezoeken, en zoek wat kapstok-foto’s om nog wat boeken of handwerken mee te illustreren. En nu viel het me op dat ik vaak m’n stola weer tegenkom op de foto: voorafgaand of na afloop van een museum bezoek. In dit blogje drie foto’s van m’n handige stola, dè hit van de afgelopen tijd.Stola van wibrawol

In de kantlijn van mijn blog worden vier populaire blogjes weergegeven. De computer berekent welk blogje het meest is aangeklikt en daar heb ik verder geen invloed op. Vorig jaar stond heel lang het blogje over Fenna wol van de Wibra bovenaan. Tot ik het een keer zat werd, en dat blogje gewoon even uitschakelde, zodat andere blogjes ook de gelegenheid zouden krijgen om het meest aangeklikt te worden. Toen ik dacht dat de kust weer veilig was, zette ik het blogje weer op ‘gepubliceerd’ en dat leek even goed te gaan. Totdat kennelijk iedereen weer op Wibra-wol zat te googelen en het blogje weer bovenaankwam. Als reactie parkeerde ik het blogje maar weer een tijdje in de wacht. Tot ik dacht dat de kust weer veilig was….
Zo ging het wel drie of vier keer, en ik kan er niks aan doen: het Wibra-blogje blìjft het meest-gelezen blogje. Kennelijk is iedereen bezig met haken met Wibra-wol.

Dus nu weet ik nog maar één ding te doen: een nieuw blogje over Wibra-wol schrijven. Daarbij laat ik èxtra vaak het woord Wibra-wol vallen. Hopelijk pikt Google dat op. En hopelijk wordt dìt blogje nu wat vaker gevonden als er op Wibra-wol wordt gezocht, voor de variatie.

Wibra stola op droge wad

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Voor Goed

k
“Straks is het Voor Goed voorbij met de klederdracht”, dachten de makers van een fotoboek met Volendammer klederdracht. En ze fotografeerden oudere Volendammers in hun karakteristieke dracht en maakten er in 1994 een boek van. Het boek heet “Voor Goed” en bevat prachtige platen, en dit boek plaats ik in m’n shop.Pagina uit boek Voor Goed

Hoe vaak zijn Volendammers al niet op de foto gezet? Ook vóór 1994? Mede door al die foto’s werd de dracht wereldberoemd. En toeristen wilden daar maar al te graag naar blijven kijken. “Geen probleem” dachten ze bij het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. En ze maakten een opstelling waar toeristen zelf even hun hoofd achter konden plaatsen. Zo kunnen ze foto’s blìjven maken, en blijft de dracht nog steeds wereldberoemd.

Ik weet trouwens niet zeker wat al die mensen dachten. Ik dènk maar gewoon dat ze dat dachten. Hoe dan ook, foto’s van mensen in klederdracht blijven aantrekkelijk. Maar de echt authentieke foto’s, van hoe het was tot aan het eind van de vorige eeuw, van mensen die in hun eigen huizen werden gefotografeerd, daarvan worden er niet zoveel meer gemaakt. Gelukkig is dit boek er nog: Voor Goed, Volendammers Geportretteerd.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Borduren over vier hokjes

geborduurde rand
Onderweg naar een plekje waar ik tijd had om een uurtje te borduren, raapte ik wat eikenbladeren op. Ik borduur een motief wat al teruggaat tot de 16e eeuw. En ik vraag me af of dat ook gebaseerd is op eikenbladeren.
Na dat laatste borduur-uurtje is m’n lapje vol en ga ik nadenken over de afwerking: wat zal ik er eens van maken? Dit lange lapje had ik liggen en ik was ooit eens begonnen aan een rand met een kruisje over één hokje. Maar dat schoot niet op. Nu borduurde ik over vier hokjes tegelijk. En dat heeft ook z’n charme. Misschien een tip voor mensen die ook nog zulke lapjes hebben liggen: probeer het eens over vier weefselbosjes.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tegeltjes: geglazuurd en geborduurd

Tegelumuseum Otterlo
Het tegelmuseum in Otterlo heeft een grote en mooie collectie tegels die de geschiedenis van deze vloer- en wandbedekking ook duidelijk in beeld brengt. Eerst bestonden vloeren in huizen uit aangestampte aarde, vanaf ongeveer 1300 kwam het in opkomst om tegelsde vloeren te bedekken met gebakken vloerstenen. Soms werden ze geglazuurd in een effen kleur, bijvoorbeeld geel of groen. Die konden ook in een blokpatroon gelegd worden. Later kwamen tegels met een ingelegd slibdecor in zwang. Voor het bakken werden dan figuren van lichtbakkende klei samengesteld. De rijkeren wilden graag iets origineels en zo werden steeds nieuwe decors ontworpen. Na 1500 nam de welvaart toe en konden meer mensen zich enige luxe veroorloven. Het bouwen van stenen huizen met betegelde vloeren nam toe. En tegelbakkers ontwikkelen nieuwe technieken. Tenslotte konden er tegels gebakken worden van slechts 7 mm. dik. Die tegels zijn ook minder zwaar, en daar werden weer allerlei nieuwe toepassingen gevonden, zoals de betegeling van een haard. En daarin werden dan ook allerlei taferelen in aangebracht, waar mensen vele jaren tegenaankeken. Vooral bijbelse taferelen, maar ook tegels met figuratieve voorstellingen. In de 17e eeuw werden veel blauw beschilderde tegels geproduceerd, onder invloed van de handel met China.

En als iets al zò lang in de mode is en tot de gewone gebruiksvoorwerpen behoort, dan vindt er vaak ook een verschuiving plaats: van functioneel naar alleen decoratief. En zo kwam het ook in de mode om tegels te borduren. Daar zijn hele leuke voorbeelden van. Zoals de geborduurde tegeltjes in m’n shop, met uitbeelding van oude ambachten.
Op mijn laatste visite bij een bloglezeres fotografeerde ik een tegeltableau wat de heer des huizes zelf had laten maken. Als muziekliefhebber had hij diverse tegels met voorstellingen van muziekspelers gekocht en daar een tableau van laten maken.

Het boek “Tegels als inspiratiebron” is een uitgave van het Nederlands Tegelmuseum en bevat vooral figuratieve patronen om zelf iets leuks te maken in kruissteek. In m’n shop vind je een aantal foto’s van pagina’s, om een indruk te krijgen.

Geborduurde tegeltjes

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Musea als inspiratiebron

bolletjes wol
Welkom in mijn museum-blogjes-week!
Deze week wil ik op mijn blog draadjes leggen van foto’s die ik al eerder maakte tijdens museum-bezoeken, naar boeken of handwerken die daarbij passen. Draadjes in de herfstvakantie!
Er zijn veel mooie musea in Nederland, en wie weet worden die deze week wel meer dan anders bezocht, door ouders met kinderen die niet naar school hoeven. Of door liefhebbers van het vele moois wat er op deze plekken te zien is.
Musea zijn vaak inspirerend, ook voor handwerksters. Als eerste een blogje over het Tegelmuseum, en een boek voor m’n shop met de bijpassende titel: Tegels als inspiratiebron.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussen bij rivier

kussen bij rivier
Een stralende zondag in de herfst vandaag!
Deze foto nam ik op een stralende zondag in de winter.
Morgen start ik een herfstvakantie-foto-week waarbij ik nog meer foto’s laat zien die ik al eerder maakte maar nog niet publiceerde.
Eerst voor vandaag: fijne zondag!

kussen

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Rode tasjes bij rode besjes

Tas roman stripes
Spelen met rode en gele en lichtbruine restjes stof: dat deed ik een jaar of wat geleden aan de lopende band. Er waren altijd wel weer nieuwe restjes en nieuwe uitdagingen. Al die restjes in een patroon passen altijd wel bij elkaar. En toch is het lastig om er een geheel van te maken wat naar je zin is. Dit vond ik een mislukt project. Maar ik wou de tas toch eens meenemen en kijken hoe het uitwerkte. Maar nu mislukte de foto ook nog. Het leek zo leuk: een bodembedekker met rode besjes wat zich voor me uitstrekte bij het uitstappen uit de auto. Maar nee, hier moet ik nog eens wat anders van maken.

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Op bezoek

w
“Kom eens langs, als je zin hebt” had bloglezeres Annie al een paar keer gevraagd. Zin heb ik altijd wel, maar het moet ook uitkomen. En even gepland worden, want ze woont niet in de buurt. Nu maakte ik er met m’n man een dagje uit van, want er is ook altijd wel wat leuks te doen als je toch ergens anders bent. Wat zijn er veel mooie plekjes, en wat zijn er veel lieve mensen! Bijzonder om dan ‘zomaar’ bij iemand ontvangen te worden.

Tegen mij had ze per mail eens gereageerd dat mijn blog net een open kantklos helleborushandwerkkast is, waarbij er elke keer iets tevoorschijn komt. Dat was al een jaar geleden, maar het was bij me blijven hangen omdat ik het zo lief gezegd vond. Nu mocht ik ook eens in háár handwerk-huis kijken. Eén van de eerste dingen die me opviel, was het mooie kleed, gemaakt door Pjotr Grabowski. En het kleed op de tafel, met een geborduurde rand. Ik vroeg of ik er een foto van mocht maken, en vertelde ook wat ik daarmee van plan was. “Al een tijdje heb ik de gedachte om ook anderen te stimuleren om foto’s te maken van hun spullen. Niet alleen een handwerk beeld-vullend op de foto, maar ook de omgeving eromheen. Voor ‘later’. Zo’n mooi wandkleed, dat wordt heus niet weggedaan, maar voor erfgenamen of voor jezelf (als je kleiner moet gaan wonen) kan het een mooie herinnering zijn om te zien: “Zò hing dat handwerk daar altijd.” Een interieurfoto dus, met het accent op het handwerk. Bij deze dus de aanbeveling om dat (bijtijds) te doen.

We zagen nog veel meer mooie dingen, op het gebied van kantklossen eren borduren. Een Helleborus in 3D-kloskant (eigen ontwerp), tweelingkussens, en een leuk kussen-idee om restjes op te maken. Dat laatste is niet het mooiste of knapste wat ze maakte, maar ik weet dat veel ouderen op zoek zijn naar bruikbare ideeën om restjes te gebruiken en lekker bezig te zijn, dus dan is dit idee misschien welkom. De leuke kleine kussentjes bedacht ze zelf: gewoon in het midden beginnen en al bordurende het ontwerp zelf verder uitbouwen.
Er was natuurlijk genoeg om uit te wisselen want er is altijd veel herkenning onder handwerksters. Herkenning over en weer. Annie vertelde dat ze er van geniet om op mijn blog telkens boeken te zien die ze zelf ook heeft. En ik vertelde dat ik me erover blijf verbazen dat er zovéél boeken zijn uitgegeven, vroeger.

En zo kwamen we nog wat meer over ‘vroeger’ te praten. Die goede oude tijd die cecht niet altijd zo leuk was. Annie vertelde van een tv-programma wat ze deze week heeft gezien, en het leek me wel iets om door te geven. Scheurbuik en Syfillis in het maagdenhuis. Mijn uitzending-gemist is weer aan het rondjes-draaien, dus ik laat het even bij deze verwijzing naar een aflevering van De Kennis van Nu. Als handwerksters kunnen we vol bewondering kijken naar de prestaties van meisjes en jonge vrouwen op handwerkgebied, maar het is goed om niet te vergeten dat veel handwerk vroeger vaak onder erbarmelijke omstandigheden moest worden uitgevoerd. Onthutsend om te realiseren. Niet leuk, maar ons bezoek was wèl leuk! En verrijkend, om nu eens niet digitaal op bezoek te komen, maar life!

x

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Rijpe mais in de herfst en stinzeflora in de lente

f
Toevalstreffer: uit een rijdende auto een verkeersbord precies in het midden van de foto krijgen.
We waren op bezoek geweest bij een bloglezeres die ook veel van handwerk houdt, en we 4herkenden veel handwerken bij elkaar. Dat zijn geen toevalstreffers, want Nederlandse handwerksters maakten en maken vaak dezelfde dingen omdat we dezelfde patronen gebruiken. Veel patronen zijn op grote schaal verspreid en dan is het logisch dat je die later bij anderen ook weer herkent.

In de begintijd van Handwerken zonder Grenzen werden bij elk nummer materiaalpakketten geleverd. Sommigen gebruikten dit en maakten er iets moois van  en sommigen bewaarden het tientallen jaren zonder er aan toe te komen om het materiaal te gebruiken. In m’n shop heb ik een materiaalpakket om een landhuis met stinzeflora te borduren (op voorgeverfd handwerklinnen). En ik ging op bezoek bij Annie, bij wie ik zo’n mooi ingelijst borduurwerk zag hangen. Nu kan ik naar deze foto verwijzen, voor iemand die alsnog zin heeft om dit te maken.

Lente en Herfst: allebei met die mooie geel-groene kleuren. Mooi om zo door het land te rijden!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Geborduurde Nachtwacht

Nachtwacht geborduurd en echt

Een geborduurde Nachtwacht nam ik eens mee naar het Rijksmuseum. Daar vond ik een heel mooi plekje (understatement) om hem even te fotograferen. (met toestemming van de suppost, die me met een glimlach goed in de gaten hield. En op de foto lijkt het alsof ik dichterbij ben, maar ik bleef heus keurig achter het lijntje). Hier blogde ik over deze aktie.
Nu werd dit borduurwerk uit m’n shop besteld.
Ik maakte er nog even een kleedjesfeest van voordat het op de post ging.

borduurwerk nachtwacht
En ik benutte nog even de gelegenheid om wat achterkant-foto’s te maken.
En ik dacht er zo nog eens over na: da’s toch lang zo mooi niet, die achterkant?
Je bent er zò op uitgekeken….

c

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Retro mandje

retro naaimandje
Precies zo’n mandje had mijn handwerkende grootmoeder vroeger. Ik vond het zo leuk om het weer terug te zien.
En wie weet vind iemand anders dat ook, want ik plaats het Retro handwerkmandje in m’n shop.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Durable boekjes gaan alle kanten op

Durable boekjes
De oude Durable-boekjes worden weer volop gebruikt. Ik ben blij dat ik weer wat nieuwe Oude Durable boekjesboekjes heb voor m’n shop, want ik was een tijdje uitverkocht.
Deze week mocht ik iemand blij maken met een bepaald boekje waar ze lang naar had gezocht. Haar oude boekje had waterschade gehad, en nu kon ze eindelijk een oude sprei afmaken, nu ze het patroon weer had. En ik kreeg ook al eens een soortelijke reactie van iemand die haar oude boekjes bij een brand was kwijtgeraakt. En zo hoor ik vaker opmerkelijke achtergronden waarom iemand een bepaald boekje weer zoekt. Bijzonder om te horen.

Deze week kreeg ik ook een vraag of ik 40 gehaakte gordijntjes kan leveren. Nee, sorry, dat kan ik niet. Het is meer de bedoeling dat iemand zèlf weer aan de slag gaat met die oude boekjes. Maar wel leuk om dus te weten dat er nog zòveel goede herinneringen zijn aan die oude patronen! Spreien en kleedjes en kantjes: “Met Durable katoen kunt u alle kanten op.” En de Durable boekjes gaan ook weer alle kanten op!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Haken van A tot Z

Boek en rokje haken
“Haken is een enige en niet dure hobby.” Staat er op de achterkant van dit A tot Z haakboekje. Het leuke is dat het zo weinig moeite kost en zoveel mogelijkheden biedt. De juiste combinatie van stokjes, losse en vaste steken leidt tot modieuze vesten, bikini’s, poncho’s, rokken,  twinsets, babykleertjes, tassen, handschoenen, hoeden, kussens, kleedjes, spreien en nog veel meer. Ook aldus de achterkant van het boekje.
En als je dan zoiets ziet, bij een ander of op een plaatje, dan denk je al gauw: wil ik ook. Maar welk patroon? Er zijn inmiddels zòveel patronen op internet, dat je kunt verdwalen. En vroeger waren er ook al zòveel patronen in alle tijdschriften, dat er ook wel eens keuzestress was. Dit boekje is anders. Geen pagina’s vol met mooie foto’s, maar alleen de basis-informatie. Zò pak je het aan, dìt zijn de maten, dìt zijn de mogelijkheden en hoe het bij jou uitvalt dat zie je vanzelf wel met jouw eigen wol. Als je de maten maar aanhoudt. Dus een fijn boekje met een degelijke informatie om alles te maken wat je wilt (die opsomming was ook van de achterkant van het boekje, dus zo’n beetje alle basis-kledingstukken).
En of ik nog een haakpatroon van een hoedje heb, vroeg iemand me laatst. Ja, er staan ook haak-hoedjes hierin.
Maar ik kan niet van èlk boek zo’n uitgebreid blogje maken hoor! Dan slib ik dicht. Alleen van dit leuke boekje, omdat ik er ook zo’n leuk rokje bij heb. En dat rokje is een mooie illustratie van die eerste zin: Haken is een enige en niet dure hobby!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Rookreclames in oude Ariadnes

Oude Araidnes

Het handwerkblad Ariadne verscheen aan het eind van de zestiger jaren nog volledig in zwart-wit. Dat was geen verhindering om voor veel vrouwen toch aantrekkelijk te zijn: wat Ariadne aanbood, dat had invloed! Veel vrouwen die nu wat ouder zijn hebben heel goede herinneringen aan die tijd, waarin hun lijfblad telkens weer met mooie patronen kwam en ook telkens weer de oude technieken op duidelijke wijze uitlegde en toegankelijk maakte.

Maar in elk nummer van die tijd zit ook een èchte zwarte bladzijde: de rookreclame’s! Advertenties roken in oude Ariadnes
“Ziezo! de kinderen zijn op tijd naar bed… ” nu even roken.
“Maak uw koffietijd dubbel geurig….. “met een filtercigaret.
“Gelukkig, de afwas staat weer heel in de kast….”  nu even ontspannen met een rokertje.

Ik heb me er vroeger al aan gestoord, en gelukkig is het maatschappelijk klimaat nu veranderd, en kan ik me ook volop negatief uitlaten over deze Ariadne-invloed. Die dus niet alleen positief was ten opzichte van het handwerk.
Deze maand is het stoptober: In 28 dagen is er volop stimulans om te stoppen met roken. Een mooi initiatief.
Wat mij betreft zouden àl die tijdschriften van vroeger gewoon hun excuus moeten aanbieden voor al die leugens die ze (ook) publiceerden. Veel ‘lijfbladen’ hadden letterlijk tèveel invloed op de lijven.

Voor iedereen die in oktober stopt met de stokjes: sterkte gewenst! Je bent halverwege: hou vol! Je kunt het!
En voor degenen die de rookreklames negeren: deze mooie oude nummers (want dat zijn het toch wel) staan in m’n shop. Uit 1967.

Laat wat van je horen en geef een reactie