Archief voor oktober 2017

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

500 jaar Reformatie

31 oktober 1517 wordt gezien als het startpunt van de Reformatie. Maarten Luther spijkerde toen 95 stellingen aan de deur van de Slotkerk in Wittenberg, Duitsland.
En daar is van alles over te zeggen!
Allereerst: Het is allang niet meer historisch dat Luther die stellingen met hamer en spijkers op die deur timmerde. In die tijd was de boekdrukkunst net uitgevonden, en Luther heeft zijn stellingen gepublicéérd. Maar ze sloegen wèl in als een bom.
Vervolgens: De grote beweging die de Reformatie wordt genoemd, en die heel Europa ingrijpend veranderde, had ook een Revolutie kunnen heten. Er gebeurde in die tijd ontzettend veel! Luther wilde de RoomsKatholieke kerk hervormen en hij hekelde de vele misstanden. Uiteindelijk draaide het erop uit dat de kerk scheurde en een nieuwe grote Protestantse kerk ontstond.
En ook: Niet alleen de naam Wittenberg is bekend geworden, waar Luther zijn stellingen aanhangig maakte. Ook andere steden in Duitsland en ook Zwitserland waren het decor van belangrijke gebeurtenissen, die de beweging ondersteunden. Gedurende het hele herdenkingsjaar 2017 zijn er in Europa allerlei tentoonstellingen die aandacht geven aan deze ingrijpende gebeurtenissen van 500 jaar geleden. Deze zomer bezochten wij Marburg, waar de eerste protestantse universiteit werd gesticht die de nieuwe leer kon uitdragen. Daar is bovenstaande foto van.

Luther wilde zelf helemaal niet dat de beweging naar hem zou worden genoemd, maar dat is deels toch gebeurd. Hij had ontdekt dat de mens zichzelf niet kan redden. En hij verzette zich sterk tegen de handel in ‘aflaten’, wat in feite een slimme truc van de Roomse kerk was om rijk te worden ten koste van burgers. Luther benadrukte dat redding voortkomt uit de genade van God, en dat had hij ontdekt in teksten van Paulus, in het nieuwe testament.
Hij was zò vol van deze ontdekking dat hij de bijbel opnieuw ging vertalen, zodat alle gewone burgers die konden lezen.
Op de onderste foto een bijbelomslag, die ik een tijdje geleden maakte voor mijn moeder. Ze leest er elke dag uit. En dat dat kàn, dat hebben we te danken aan de Reformatie.

Vandaag wordt grootscheeps gevierd dat die Reformatie 500 jaar geleden begon.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

O, hi!


Ik stuurde een mailtje naar DH, die op zijn werk was:

Wandelen?
Vanmiddag?
Wij?
Samen?
Mooi weer.
Zin in.
Goed voor ons.

Prompt kreeg ik een mailtje terug:
Ja.
Ja.
Ja.
Ja.

Dus ging ik gauw naar de winkel, stopte een pizza in de oven, maakte de rugzak klaar en trok m’n wandelschoenen aan.
DH kwam thuis. We aten de pizza op. En daarna reden we gauw weg, want de zon scheen.
We volgden een route. Het kleine quiltje nam ik mee in een plastik zak en daar ging ik gewoon bovenop zitten toen we halverwege even pauze hielden. Want op oude quiltjes hoef je niet zuinig meer te zijn. Thee uit de thermoskan, en volop genieten. Extra herfstwandeling op maandagmiddag.

Het quiltmotief heet Ohio-star. Het bos lag bezaaid met bladeren van de Amerikaanse eik. Vond ik wel bij elkaar passen. Een tijdlang was ik erg gecharmeerd van dit Ohio-motief en maakte een heel stel kleine quiltjes. Maar er zijn natuurlijk nog duizend andere Quiltpatronen!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ariadne baby en peuter

Mooie herinneringen! Het was eind jaren tachtig, begin jaren negentig, en Ariadne verwende jonge moeders met baby’s en peuters met héle mooie tijdschriften. Wie zelf zulke kleintjes had, werd enorm gestimuleerd om snoezige jurkjes te naaien, stoere speelpakjes te maken en vooral om originele truitjes te breien! Oh, wat waren die truitjes ontzettend leuk! Ik kocht verschillende nummers van Ariadne Baby en Peuter en bladerde ze tientallen keren door. Ik maakte truitjes na, en die mochten m’n kindjes dragen en dan ging ik op visite bij andere jonge moeders en dan hadden we onze schatjes op schoot en dronken we koffie en bewonderden elkaars baby’s. Of als ze iets groter werden, dan zetten we onze kleintjes op de grond en mochten ze met elkaar spelen en dan genoten we van die schattige armpjes en beentjes die al zoveel konden, en dan maakten we complimenten over de truitjes die ze droegen. Wat was dàt leuk!

De meeste van deze Ariadnes ken ik zelf van binnen en van buiten en ik denk dat degenen die ze willen bestellen dat ook nog wel doen. Ik krijg vaak vragen of ik nog oude Baby en Peuter’s heb (ja, die heb ik wel, ze zijn nu inderdaad oud, haha, maar dan bedoel ik m’n eigen kinderen!). Deze negen tijdschriften die ik nu in m’n shop zet heb ik een tijdje over gespaard en sommige exemplaren heb ik dubbel. Deze tijdschriften worden nu gezocht door vrouwen die graag willen breien voor hun kleinkinderen. Grappige truitjes, stoere broekjes, warme jasjes, lieve kleertjes, leuke kadootjes, snoezige jurkjes, mooie kindermerklappen en nog veel meer: in deze mooie oude tijdschriften!

De mooiste truitjes van toen heb ik bewaard, en zo vond ik het zelf ook heel leuk om dit oude patroon weer terug te zien, van het truitje wat ik vroeger zelf breide voor m’n peuter. Zo lijken kleintjes ineens heel groot, staat erbij. Ach, bestaat er ook iets waardoor ze ineens weer heel klein lijken?

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (3) of geef een reactie

Gebreide groente in oude Steek

Voor echte retro-patronen kun je heel goed bij het tijdschrift Handwerken Steek terecht. Macramé-tassen in ribbelknoop, een geborduurde lampekap, een gehaakte pullover, een geknoopt vloerkleed: het staat allemaal in die leuke oude handwerktijdschriften van de zeventiger jaren. Vaak hebben handwerksters nog herinneringen aan één bepaald patroon en zijn daar dan naar op zoek want ze zouden het graag nog eens willen maken. Zo kreeg ik een bestelling van het februari-nummer van Steek, en gelukkig schreef ze erbij dat ze op zoek was naar het patroon van het broekpak. Ik zocht het nummer op, en bladerde het door. Er stond geen broekpak in, dus dat mailde ik. Bleek het in het januari-nummer te staan. Ook dat bladerde ik door, want het is niet leuk als iemand iets bestelt en dat je dan nòg niet gevonden hebt wat je zocht. Bij het bladeren zag ik wat een leuk nummer dit is. Over mazen op breiwerk, zelf een stoel bekleden met nieuw geborduurd stramien, haken met golfjes. Van een aantal bladzijden maakte ik foto’s en die plaats ik nu in m’n shop. Dat kan ik natuurlijk niet met èlk oud tijdschrift doen, dat zou veel te veel worden. Maar voor dit nummer dan even wat extra aandacht: Handwerken Steek januari 1975. Van dit nummer had ik twee exemplaren, dus wie óók zin heeft om zo’n seventies-broekpak te naaien…..

En vooral leuk om te laten zien is de achterkant van dit nummer: Gebreide groente! Dat soort dingen deden we dus ook in 1975!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dag van de Stilte

Vandaag is het de Dag van de Stilte. Die vindt jaarlijks plaats op de laatste zondag oktober, op dezelfde dag waarop de wintertijd ingaat. Op een speciale website worden mensen gestimuleerd om het extra uur te gebruiken voor stilte.

Een beetje stilte is mij zeer welkom, want de afgelopen weken viel het hier in de buurt niet mee. Er was veel herrie en veel overlast. Grote brokken beton en asfalt werden heen en weer gereden met zwaar materieel. De continue dreun van de machines, het trillen van je huis en hart: het was niet leuk. Het eind lijkt een beetje in zicht te komen van een stedenbouwkundige aanpassing (whatever: ze doen gewoon twéé máánden over een stuk straat opknappen). Ik verlang naar wat rust.

Ik legde mijn kussentje op de brokken asfalt, die op de hoek van de straat waren gedumpt. Het is een protest foto. Waarom doet de overheid dit zijn burgers aan?

Hopelijk vandaag een stille dag om een beetje bij te komen.

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Just smile: ook bij het inpakken


De laatste tijd heb ik aardig wat geborduurde schilderijen verstuurd, en nu had ik geen geschikt inpakmateriaal meer. Deze week werd het grote Poezen ABC besteld en moest ik wat verzinnen om het in te pakken. Zo’n bestelling wil ik het liefst dezelfde dag op de post, dus geen tijd meer om nog op zoek te gaan naar isolatie-platen of zo. De grootste dozen die ik kon vinden bij de supermarkt waren bananendozen, en die  bleken niet groot genoeg. Wat nu? Ik sneed met een gekarteld broodmes de zijkant van de dozen terug tot laag aan de bodem. Dat werd het stootkussen. En daarna nog wat foefjes om het toch passend te krijgen. Terwijl ik daarmee bezig was, zag ik de tekst op de Chiquita-doos: Just smile! Toepasselijk, want soms is het ècht even puzzelen hoe zoiets moet. “Just smile” was een goede tip.


Het lukte allemaal met het inpakken, en de volgende dag kreeg ik een enthousiaste reactie van degene die het schilderij had gekocht. Ze stuurde een foto en schreef dat haar woorden tekort schoten (dan helpt een beeld ook) en dat ze er heel blij mee was. Dat vond ik uiteraard leuk om te lezen. Deze week kreeg ik nog een paar lieve reacties van bestellers, die jarenlang naar een bepaald boek hadden gezocht en nu blij waren dat ze het hadden gevonden in mijn shop.
Just smile! Dat is dan niet moeilijk meer, dat smilen, bij zulke leuke reacties! Blij als mensen blij zijn!

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een makkelijk borduurwerkje uit een mooi boekje

Borduren gaat vaak over beslissingen nemen. Hoe ga ik een randje maken?
Eerste beslissing was: ik wil iets heel makkelijks bij me hebben, waar ik telkens in een verloren momentje aan kan borduren. Iets kleins om mee te nemen. En omdat ik juist weg moest, dacht ik er niet te lang over na, en pakte een scheef lapje van m’n voorraadje. En ik koos een randje uit uit één van m’n lievelingsboekjes.
Tweede foto: het lapje is nu rechtgeknipt, en dat ziet er gelijk al beter uit.
Derde foto: zal ik het zo laten? Zo is het ook wel aardig.
Vierde foto: Wat wil ik er eigenlijk mee als het af is? Niet zeuren, gewoon borduren.
Vijfde foto: Zal ik er nog een rood randje omheen doen? Smal of breed?
Zesde foto: En zo zat ik telkens even een kwartiertje te borduren, op plekjes waar ik even pauze nam. Fijn om steeds wat bij de hand te hebben.

En toen: m’n dochter gaf me wat boeken die ze voor me mee had genomen uit Amerika. Hoe bestaat het: preciès het boekje waar ik een randje uit gekozen had om te borduren! “Kijk, dit ben ik aan het borduren” zei ik tegen haar en liet haar het voorbeeld zien. Blij verrast, want dit is echt één van de leukste boekjes op borduurgebied die er zijn. Het zijn allemaal randen en letters die vroeger door DMC zijn gepubliceerd, nu bijeen verzameld in een Amerikaans boekje. En nu mag iemand ànders de beslissing nemen: kopen?
Het heet Needlework Alphabets and Designs, de Amerikaanse editie heeft alleen een andere voorkant.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Familietruien van Kaffe Fassett

In de bonte stijl van Kaffe Fassett breide ik in 1989 een vrolijke kindertrui. Ik had toen nog nooit gehoord van deze topontwerper, maar toen ik later met zijn uitbundige creaties kennismaakte was ik – net als zeer veel anderen – enthousiast. Sommige van zijn boeken kwamen ook in ons land op de markt, maar dit boek met truien voor de hele familie was hier niet verkrijgbaar. En ook tweedehands niet, dus dit is misschien wel het eerste exemplaar wat te koop wordt aangeboden.
Dit Family Album verscheen in Amerika in hetzelfde jaar als dat ik deze trui breide, en het boek werd meegenomen door m’n dochter. Ze deed haar best om wat mooie boeken voor mij op te sporen en was blij toen ze dit boek vond. Maar samen met alle boeken die ze ook voor zichzelf kocht, woog haar koffer toch al gauw meer dan 20 kg., en zodoende moest dit boek in de handbagage. “You’d better be happy with it!” appte ze onderweg, en dat was ik prompt. Want ze moest nog overstappen ook, in Londen, dus dan sjouw je heel wat met zo’n zwaar boek. Maar ach, ik heb vroeger (toen ze deze trui nog droeg) ook heel wat met háár gesjouwd! En het was ook wel toepasselijk, dat dit boek na Amerika ook nog even in Londen was. Want ook de auteur maakte die reis: hij verliet Californië en vervolgde z’n carrière in Londen, waar hij wereldfaam verwierf met zijn kunstzinnige, originele en sublieme ‘glorious’ creaties. Nu dus dit mooie boek in mijn shop: hoogstpersoonlijk meegebracht uit Amerika, door degene die vroeger dit kindertruitje droeg.

Nou en òf het effect heeft wat je je kinderen in hun kindertijd laat dragen! De boodschap van Kaffe Fassett was: make it glorious!

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Antimakassar

Wel eens een gehaakt kleedje gezien wat niet rond is? Goede kans dat het een antimakassar-kleedje is. Deze werden gehaakt om over rugleuningen en stoelleuningen te leggen. Makassar was een merknaam van vette haarolie, die aan het begin van de 19e eeuw veel door mannen werd gebruikt. Niet alleen hun haar werd vet, maar ook de stoelen waar hun hoofden tegenaan leunden. Om te voorkomen dat de dure stoelen lelijk werden van het vet, werd op de plek waar de hoofden de stoel raakten een gehaakt kleedje gelegd. En deze groeiden ook weer uit tot ware kunstwerkjes, waarin allerlei motieven werden ingehaakt.

In Nederlandse tijdschriften werden de kleedjes in de zeventiger jaren opnieuw geïntroduceerd met de opmerking dat ze weer hun weg vinden in Nederlandse woonkamers. Dat is ook te zien aan de foto, die ik precies eender in twee verschillende tijdschriften tegenkwam. En ook in Amerikaanse huizen waren ze volop te zien. Mijn dochter nam een oud Amerikaans tijdschrift mee, wat helemaal bestaat uit patronen voor deze ChairBacks. Ze was er verbaasd over, want ze had zoiets nooit gezien. “Anti Makassar!’ zei ze, éérst je haar vet maken en dan kleedjes haken om je stoel te beschermen!” Het ìs misschien ook wel een beetje raar. En als je het zo uitspreekt, lijkt het wel een geschikte kreet om misschien nog eens vaker je verbazing uit te roepen: Anti makàssar!

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Tasje aan hek

Een mooi stofje wat te klein is om wat anders mee te doen kan goed uitkomen als je er een tasje van maakt. Een paar naadjes en een hengsel: gauw klaar en snel effect!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Mary Gostelow over BorduurCultuur


Mary Gostelow speurde in de zeventiger jaren de hele wereld af op zoek naar de kleurrijke restanten van het handwerk uit andere culturen en uit vervlogen tijden. Haar Engelstalige boek heet in het Nederlands Het grote folklore borduurboek, en daar blogde ik meerdere keren over. Het is een erg mooi boek over de eeuwenoude  tradities van het versieren van stoffen, wat elke cultuur weer op zijn eigen manier doet en toepast. Dit boek verscheen ook in het Duits: Das Grosse Buch der Stickkunst, en ook daar is niet in de titel duidelijk dat het gaat om een wereldreis langs al die BorduurCultuur. Wèl in de ondertitel, die luidt: Klassische Stickereien aus aller Welt, Techniken und Muster. Wie weet wordt m’n blog ook door Duitse lezeressen gelezen, je weet maar nooit!

Ik ben zelf enthousiast over deze mooie boeken, en dan wordt je ook benieuwd naar de auteur. Wie was zij? In Mary Gostelow’s Book of Embroidery projects vond ik een foto van haar. Dus plaats ik bij deze boeken een link naar die foto, want er zijn vast anderen die het leuk vinden om eens een idee te krijgen van de gedreven vrouw die zulk interessant speurwerk heeft gedaan. Haar stijl van schrijven en ook de tijd waarin zij dat deed doet een beetje denken aan onze eigen Henriëtte Beukers, die ook zoveel met etnisch handwerk bezig was en projecten beschreef om zelf bepaalde technieken ook uit te proberen. Dat soort voorbeelden en beschrijvingen vind je ook in deze boeken.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Mapjes met borduursteken

De kleine mapjes met duidelijke uitleg van de meest-toegepaste borduursteken dateren uit halverwege de vorige eeuw. Het groene mapje werd besteld, en voordat ik het opstuurde maakte ik eerst nog een foto van het blauwe mapje, om ze met elkaar te kunnen vergelijken. Het blauwe mapje staat nu nieuw in m’n shop.

Vergelijking laat zien dat er behalve de kleur nog een verschil is. Het woord Anchor en Anker. Dit bedrijf was destijds een grote naam op het gebied van handwerk. De losse kaartjes in een mapje waren een groot succes (de moderne marketing vèr vooruit) en sommigen herkennen deze kaartjes nog wel van hun moeders of oma’s. Nu zijn ze verzamelaarsitems, of gewoon geschikt om opnieuw te gebruiken.

Wat ook interessant is aan deze goed-doordachte didaktiek: er zijn ook een paar a- en b-kaartjes. Bijvoorbeeld 6 is de Kettingsteek en 6a de Madeliefsteek. Zo ziet iemand die deze steken wil leren heel snel hoe met kleine wijzigingen van de basis-steek weer een nieuwe steek wordt gevormd.

De generatie nà de losse steken-blaadjes-in-een-klein-mapje kreeg ook te maken met aparte plaatjes, met één steek per plaatje. Die plaatjes konden ingeplakt worden in het Borduursteken boek van Libelle. Ik heb nu een heel mooi exemplaar waar de knipvellen los in het boek liggen. Kun je zelf eerst plakken!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilts Across America

Toen de pioniers in Amerika begonnen c.q. verder gingen met quilten, ontwikkelden ze nieuwe stijlen die al snel als typisch Amerikaans konden worden getypeerd. Het boek Quilts from Colonial to Contemporary brengt die ontwikkeling mooi in beeld. Een hoofdstuk over early quilts, die door de eerste generaties immigranten werden gemaakt, een hoofdstuk over de late 19e eeuw, en een hoofdstuk over de vroege 20e eeuw, en daarna het hoofdstuk over de eigentijdse quilts aan het eind van de 20e eeuw. Een mooi boek voor wie wat meer inzicht wil hebben in de ontwikkeling van de Amerikaanse quilts, die zo’n grote rol hebben gespeeld in de levens van vele Amerikanen.
De eerste zin van dit boek verwoordt het mooi:

“The heart and craft of American quiltmaking was born of the necessity for warm bed coverings among early settlers. As it developed, it transcended its humble beginnigns and rose to artistic heighths in the hands of these quilters. The forms used to express love and beauty and pride of workmanschop were veried. From patchwork to appliqué to whole cloth, qults were made in a myread of patterns, colors and fabrics. Contemporary quilters carry on the proud tradition, recording the lights and colors of their lives as they see them.”

Een paar jaar voordat dat boek verscheen, werd gevierd dat het Amerikaanse Vrijheidsbeeld, het bekende Liberty Statue, honderd jaar oud was. Dat was o.a. aanleiding tot het maken van een grote lange quilt die bestond uit aan elkaar genaaide quilts die alle staten van Amerika representeren. Vertegenwoordigers van al die staten maakten quilts die typisch waren voor hun eigen woonomgeving en al die quilts werden aan elkaar genaaid. Het boek Quilts Across America geeft 24 voorbeelden van die vele staten-stukken om zelf na te maken. En het is ook altijd leuk om kennis te nemen van zo’n groot initiatief. Bijvoorbeeld omdat in Leeuwarden nu ook zo’n groot project in voorbereiding is: veel deelnemers aan een heel lang project en dan ook veel publiciteit. Met het bij elkaar voegen van vele quilts of lappendekens kun je laten zien: we horen bij elkaar.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breisels en haaksels


Soms zie je prachtig handwerk in een winkel en dan denk je: “Nou, daar kan ik het niet zelf voor maken.” Zoals het kussen wat ik gister liet zien.
Andersom gebeurt ook, dan zie je iets en dan denk je: “Wàt een prijs zeg, daar maak ik het zelf wel voor!”
De tweede gedachte kwam bij mij op, toen ik deze machinaal gebreide simpele dekentjes zag bij Ikea. Is het jullie trouwens ook opgevallen dat in bijna elke kinderwagen waar je een blik in werpt, dat daar een gebreid of gehaakt dekentje over de baby ligt? Dus ook wel begrijpelijk: moeders die met de mode willen meedoen en nìet zelf kunnen breien, die kunnen hun dekentjes hier kopen. Maar bij anderen gaat het kriebelen: nou, voor die prijs maak ik het zelf wel….

En misschien zijn er ook vrouwen die hier verlangend naar kijken en denken: ik wou dat ik het ook kon. Voor hen verschijnen er talloze nieuwe boeken op de markt die leuke projecten presenteren die helemaal van deze tijd zijn. In mijn webshop richt ik mij vooral op de oudere tweedehands handwerkboeken, maar zo af en toe heb ik ook wel wat nieuws. Zoals het boekje “Haaksels & Breisels“. Dat staat vol met eenvoudige projecten die een beginnende breister of haakster zelfvertrouwen geven en een voldaan gevoel over het (hippe) resultaat. Zo’n gebreid dekentje zou ook in het boekje gepast hebben: gewoon ribbels breien.

Maar ik wil geen kritiek hebben op andermans’ prijzen hoor! Gewoon leuk om te zien dat de ‘haaksels’ en ‘breisels’ ook bij Ikea liggen. Maar toch…. bijna dertig euro voor zoiets simpels…..

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oosterse tapijten (die lang meegaan)


Kunnen jullie bij Ikea langs de hoek met oosterse tapijten lopen zonder even te kijken? Ik niet hoor! Ook al zijn we op weg naar de kassa, ook al wordt ik aangemaand om door te lopen, ik mòet altijd even kijken. Die kleuren, die motieven, zò prachtig!
Op een drukke zaterdag gingen we nog even naar de grote woonwinkel want ik wilde wat plastic kratten bijkopen. De vorige keer kocht ik er een paar om ze uit te proberen, en ze bleken precies de goede maat. Dus nog een paar bijgekocht. Hier ga ik al mijn losse handwerk in bewaren! En daar liep ik dus, met die kratten, op weg naar de uitgang. Maar: nog èven kijken!

Dit keer zag ik een folder die ik nog niet eerder had gezien. Een aanrader voor wie ook van oosterse tapijten houdt. In deze brochure wordt wat verteld over de geschiedenis en de typische kenmerken van deze tapijten. Weeftechnieken, kleurstellingen, patronen en materialen verchillen sterk tussen de verschillende regio’s, dorpen en steden. Tegenwoordig worden ook tapijten verkocht die gemaakt zijn in de patchwork-techniek. Hierbij worden de mooiste delen van versleten tapijten weer samengevoegd. En er wordt nog méér gedaan om oude vloerkleden een nieuw leven te geven, bijvoorbeeld door ze opnieuw te verven. In de folder staan hiervan een paar mooie voorbeelden.

Maar ik heb zelf natuurlijk ook nog wel wat mooie boeken, en die bevatten nog veel meer informatie. Deze boeken gaan in op de rijke geschiedenis van Turkse tapijten. Het boek Met de hand geknoopte Turkse tapijten is een informatief boek, geschreven door een deskundige op dit gebied. En het is altijd leuk om van een onderwerp wat meer te weten, zeker als je zelf zo’n tapijt in huis hebt. Het boek Contemporary Handmade Turkish Carpets is ook voor Engelse lezers bruikbaar. En het is ook altijd leuk om een paar namen te leren die je eerder nog niet kende. Bijvoorbeeld:

Het kan gebeuren dat tijdens het knopen het garen van een bepaalde kleur op is. Er wordt dan weer wol geverfd, hoewel het resultaat kan verschillen van de originele kleur. Niettemin wordt de afwijkende kleur gebruikt. Men noemt dit fenomeen ‘abrajli‘ of ‘aperajli‘. Dat woord zouden we gewoon kunnen overnemen, want dit probleem (of fenomeen) kennen we in de handwerkwereld ook.

Nog een voorbeeld? Het woord ‘hali’ (tapijt) is een Turks woord. Vroeger werd dit woord uitgesproken als ‘kali’, wat betekent: wat lang meegaat. Men vermoedt dat het woord ‘kali’ tevens werd gebruikt voor de goederen die de bruid inbracht bij het huwelijk. Ik vind het een mooi woord: kali!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde grachtenhuizen

In sommige huizen is het op maandagmorgen rustig, want het is herfstvakantie.
In andere huizen is het al een paar uur spitsuur geweest want de herfstvakantie is juist weer voorbij. Opschieten, doorwerken, klaarmaken, wegwezen!
In mijn huis is het geloof ik nog een beetje rustig. Beetje bijkomen van het weekend, beetje langzaam op gang komen, nog een kopje thee.
De maandagmorgen is toch altijd een apart tijdstip. De week wenkt: schiet op, er moet nog veel gebeuren! Maar het weekend ligt nog maar nèt achter je en je draalt nog wat. Een zucht: hè, nog éven borduren…..

Maar vooruit! Genoeg gemijmerd over hoe het achter andere voordeuren toegaat. Deze geborduurde grachtenhuizen tonen de diversiteit van Nederlandse huizen èn huishoudens. Ik wacht nog even met ze in m’n shop te plaatsen. Het is tenslotte nog maar maar maandagmorgen….. nog even een kopje thee….

Herfstvakantie of niet: Fijne week gewenst!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Scandinavisch design in borduurmotieven

Wat was er eerder: Ikea of deze boeken?
We gingen op zaterdagmiddag nog even naar Ikea, en daar zag ik deze mooie machinaal geborduurde kussens. Het design is typisch Scandinavisch. Dat kun je zien aan de vorm van het paardje, de bloemen, de bladeren, de kleuren. Deze stijl spreekt al heel lang aan, en vooral in de borduurkunst is deze stijl heel mooi om te verwerken. Dat wordt dan vaak gedaan in platsteek en steelsteek.

In de zeventiger jaren verschenen in de Handwerkbibliotheek van Ariadne drie (vertaalde) boeken die geschreven waren door Lis Paludan. Zij had in die tijd een gouden naam in de handwerkwereld. Haar boeken bevatten talloze leuke, speelse, originele en aansprekende motieven die konden worden toegepast op kleding en dingen in huis, zoals wandkleden.

De boeken heten: Borduur met plezier, Borduren voor iedereen, en Nieuwe Borduurideeën.
Het middelste boek heb ik opengelegd op een pagina die weergeeft wat je in deze boeken kunt verwachten: leuk gestileerde figuurtjes geborduurd in andere steken dan de kruissteek. Als je van retro en van Scandinavisch design houdt, dan zijn dit leuke boeken.

Dus: hou je van makkelijk, dan ga je naar Ikea en koop je zo’n kussen. Hou je van zelf borduren, dan kun je bij deze boeken terecht.
En wat is nu het antwoord op de vraag wie er eerder was: Ikea of deze boeken?
Toch het warenhuis. Sinds 1943 in Zweden, en sinds 1978 in Nederland.
En dat is dus ook precies de periode dat deze boeken verschenen. Even oud dus!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilts van Amish en Mennonites

Het quiltje in Amish-kleuren gaf ik bij het afsluiten van een (vorige) studie kado aan m’n dochter. Een tijdje geleden waren we bij haar op bezoek om gedag te zeggen nemen want ze ging een maandje naar Amerika. We wensten haar een goede reis en ik maakte nog even een foto van het quiltje, wat ik bij haar zag liggen. Kennelijk heeft het quiltje indruk op haar gemaakt, want daardoor heeft ze wel oog gekregen voor de typisch Amerikaanse quilts. Ze stuurde een foto van een logeerbed waar ze onder een Lonestar-quilt mocht slapen en ze snuffelde in bookstores naar mooie boeken voor haar mama’s webshop. Lief hè? Dit zijn drie van de mooiste boeken die ze voor me meebracht: Een dun boekje Quilts uit 1942 (!), A treasure of Mennonite Quilts en The classic American Quilt Collection Amish.

In deze boeken gaat het over Broken Dishes, Split Bars, Mexican Crosses, Irish Chain, Sawtooth Diamonds, Nine Patches, Pineapple Log Cabins, Split Bars en nog veel meer echt typisch Amerikaanse quilts. “The making of quilts is an art which warms the hearts of Americans because it is so closely entwined with the history of our country.” Het zijn echt mooie boeken en ik ben er trots op om ze in m’n shop te zetten. Vers uit Amerika!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stof van Spoonflower

Je eigen persoonlijke herinneringen verwerken in stof: dat kan tegenwoordig met Spoonflower. Je kunt ook voor kleine hoeveelheden een opdracht geven en dan wordt er stof afgedrukt die helemaal precies naar jouw eigen ontwerp of eigen wens is. Mijn nicht Karinka is een ontwerpster die is aangesloten bij Spoonflower en ze maakt bijzondere ontwerpen. Hier heeft ze haar Canadese oma getekend die in haar moestuin bezig was. Tientallen jaren kenden haar kinderen en kleinkinderen haar zo in de karakteristieke houding: een sterke vrouw die tot op hoge leeftijd aan het werk was. Inmiddels is ze overleden, maar de herinneringen zijn het waard om vastgelegd te worden. Mijn zus gaat een paar maanden naar Canada en naaide voor sommige familieleden daar tasjes. De stof bestelde ze via Spoonflower bij haar dochter, en het patroon voor de tasjes haalde ze van internet. Ik ging naar m’n zus om afscheid te nemen voor de komende maanden en vroeg of ik nog wat kon helpen. “Als jij even de knopen wilt opnaaien”, dus heb ik ook nog een piepklein aandeel gehad in deze mooie tasjes. De knoop dient als doel dat het tasje heel klein kan worden opgerold.

Een geweldig idee dus: persoonlijke kadootjes maken met hoogstpersoonlijke herinneringen voor je eigen familie. Als je op deze manier zelf ook iets wilt maken met persoonlijke stof, dan is dat natuurlijk wel iets duurder. En het is dan handig om niet het hele tasje van die stof te maken, maar alleen een strook. Dat geeft ook een krachtig effect.
In ben zelf ook eens naar Canada geweest en heb deze “Grandma” toen ontmoet. Ze was een bijzondere vrouw en haar kleindochter heeft haar treffend weergegeven.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Borduren in een paleistuin

“Borduurt u voor het paleis?”, vroeg een oudere mevrouw aan me. Ik schrok op, en was even helemaal verbaasd. Ik zat daar aan het uiteinde van de witte galerij, en had m’n stoeltje zo geplaatst dat ik uitkeek over de hele tuin. ’s Morgens had ik een afspraak gehad en na afloop besloot ik om niet naar huis te gaan, omdat daar zoveel herrie was. En ik was al in de buurt van het paleis, dus daar zat ik dan weer. Een prachtig plekje! En dan die vraag van die mevrouw: “Borduurt u misschien voor het paleis?” Haha, dat zou wel grappig zijn!

Maar de borduurkunst bij de adel stond juist bekend om de piepkleine steekjes en de perfectie en de bijzondere effecten van luxe garens. Terwijl ik juist het tegenovergestelde doe: ik borduur steeds vaker over vier hokjes tegelijk. Dat gaat lekker snel en gaat heel makkelijk. Ik kan het zeker aanbevelen. Heb je nog een lapje borduurstof liggen waar je geen zin meer in hebt om vol te borduren met kleine kruisjes? Dan is een ontwerp over vier kruisjes echt leuk om te doen.

Ik kreeg nog een heel gesprek met die mevrouw. Ze was twintig jaar ouder dan ik en had de hele periode meegemaakt dat je iedere maandag naar de markt ging om stoffen te kopen om kleding te maken voor je gezin. Vroeger naaiden bijna alle vrouwen, en veel van de boeken uit die tijd zijn nu weer bruikbaar. Dus m’n volgende blogje gaat over naaiboeken.

Terug naar gister. De mooi verkleurde bomen, de prachtige tuin, genieten van het zonnetje. Het was zo’n dag dat veel meer wandelaars elkaar groetten en in gesprek raakten. “Geniet er nog maar van, want morgen is het voorbij”, zei iemand anders tegen me. Dat heb ik gedaan. En ik schoot lekker weer een stukje op met m’n borduurwerk. Niet voor het paleis, maar wel paleiselijk!

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boeken voor zelf kleding naaien

Neem gewoon een patroon en knip!” zegt een uitgave voor zelf-maak-mode, die en volledige knip- en naaicursus is.
“Iedereen die een naaimachine heeft moet ook ons boek hebben!”, zegt het boek “Knippen en naaien met Burda“, en zij kunnen het zeggen want toen ze dit boek publiceerden hadden ze tientallen jaren ervaring en waren toonaangevend in de wereld van de mode. Hun naam stond altijd bekend voor degelijkheid en duidelijkheid.
Zelf kleding maken“, zegt een ander boek: lekker makkelijk en voordelig met uw eigen naaimachine. En dat deden we ook allemaal in de zestiger en zeventiger en tachtiger en negentiger jaren. En nu komt het weer terug!
Een ander fijn boek om uit die goede oude naai-tijd te gebruiken is het Handboek voor Zelfmaakmode. Het verscheen in meerder edities en voorkanten.
Knippen naaien en verstellen” is een boekje uit 1965, echt zo’n prisma van vroeger. Het boek is ergens ook als POD (printing on demand) verkrijgbaar, dus dat zegt wat over hoe er nu tegen dit soort degelijke en voortreffelijke werkjes uit die tijd wordt aangekeken.
En het kleine boekje “Naaien en breien” is een leuk boekje wat niet te diep ingaat op alle materie maar alleen laat zien wat het belangrijkste is om te weten. Dat kan ook handig zijn.
Nog meer boeken staan er in m’n shop, in een aparte categorie ‘naaien’. Daar voeg ik ‘en patroontekenen’ aan toe, want ik heb ook een paar boeken over Patroon-technieken. Zelf je patronen maken is nog altijd een vakkundige uitdaging die veel bevrediging geeft, en ook dit staat weer bij een nieuwe generatie in de belangstelling.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Opvliegen!

Dit is de hoek van onze straat. Bergen zand, stapels stenen, brokken beton. Het zicht is het ergste nog niet, het is meer het lawaai wat met al die bouwdrukte gepaard gaat. Traktoren, piepende vrachtwagens, zware bonken van de laadkleppen en het doordringende gedreun van de machines. Ik hield het zes weken vol om mijn lezers niet lastig te vallen met mijn geklaag, maar vandaag is de ergste dag en nu heb ik er behoefte aan om m’n ongenoegen te uiten.

Maar het helpt niet. Klagen helpt niet. Vluchten wel. En af en toe een schilderijtje in het zand steken. Niet je kop, maar een schilderijtje dus. Een heel mooi schilderijtje, van een opvliegende vogel. De vogels zijn allang verjaagd hier, en de bloemen vertrapt. Beton moet er wezen, troep en herrie! Ach…. had het stadsbestuur maar eens oog voor een beetje natuur in de woonwijk.

Ik geef ze het goede voorbeeld. Beste bestuurders: ik zou graag wat meer vogeltjes en bloemetjes willen zien. Niet alleen geborduurd, maar ook in het echt.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Ik voel mij geschiphold

Deze week kwam een nieuwe uitdrukking de Nederlandse taal binnen: “Ik wordt geschiphold” of: “Ik voel mij geschiphold”. Het is nog even afwachten of de uitdrukking echt ingeburgerd gaat raken, maar daar kan ik dus ook een beetje aan bijdragen. Ik hoorde de uitdrukking gisteren op de radio en het betekent dat burgers machteloos staan ten opzichte van de overheid, die nieuwe regels en oude wetten vaak zò interpreteert dat ze in het voordeel zijn van de overheid en in het nadeel van de burger. Of ze overrulen een bestaand bestemmingsplan, of drukken nieuwe plannen erdoor zonder de belanghebbenden daarvan op de hoogte te stellen. Pas achteraf krijgen burgers dan door dat ze voor voldongen feiten zijn gesteld die vaak heel nadelig kunnen zijn. Dan voel je je dus ‘geschiphold’.

En dat doe ik ook vaak. Ik voel mij ook ‘geschiphold’. We wonen hier nu bijna twintig (!) jaar en al die jaren is de hoek van onze straat een herrie-plek geweest. Toezeggingen in het bestemmingsplan werden niet nagekomen. De plek wordt jaar in jaar uit gebruikt voor bouwdrukte en onrust-affaires.

Aan het eind van de middag was er even een moment dat het rustig was. Ik griste wat lavendelzakjes uit m’n kamer en legde ze neer op de stoepranden en de zandbergen. Even een uurtje rust, want we kregen een brief dat ze vannacht de hele nacht doorgaan. Als het al te erg wordt, dan moet ik maar even aan de lavendel ruiken om weer rustig te worden.

Wij zijn dus ‘geschiphold’, en dat voelt niet goed.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde uithangborden

Vorige week liep ik door de stad en ongeveer de helft van de winkels was leeg. Soms hing er een aankondiging op de deur waarop stond dat daar binnenkort weer een andere winkel z’n geluk gaat beproeven. Vooral het grote lege pand waar tientallen jaren V&D z’n waren verkocht is een grote pijnplek in de eens volle winkelstraat. Dat is het beeld van onze tijd: zelfs grote concerns gaan ten onder en de kleine hebben het al helemáál moeilijk.

Gister was ik in het dorp waar m’n moeder al tientallen jaren woont en de  bakker zit nog steeds op dezelfde plek. Hetzelfde bakkertje als waar ik vroeger wel eens brood haalde, toen ik daar ook nog woonde. Op zaterdagen maakten we dan ruzie wie er aan de beurt was om twee broden te halen, maar achteraf denk ik: wat was dàt toch leuk! In de lange rij met de buurtgenoten en dan die heerlijke geur van versgebakken brood!

De Bakker en de Smid en de Kruidenier (ik schrijf ze maar met hoofdletters, als een stukje eerbetoon) waren vaak te herkennen aan die mooie uithangborden. De borden waren Sierlijk in de Straat en de winkeliers waren en Dienend en Hardwerkend in de Community. Wanneer ze na tientallen jaren dienst plaats maakten voor een volgende generatie liet de nieuwe middenstand soms de oude borden hangen, dus hier en daar zien we ze nog wel eens. En wie ze graag nog veel vaker wil zien: ze zijn er ook geborduurd! Het ontwerp is van Mies Bloch, die veel van onze oude Hollandse Gewoonten heeft vastgelegd in kruissteek.
Borduurwerk uithangborden

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Truien van topontwerpers

Sommige prachtige oude huizen in de binnenstad van  Brugge zijn nu deftige modewinkels. Een paar weken geleden was ik hier een dagje en ik keek niet alleen naar de schitterende gebouwen (die veel toeristen trekken) maar ook naar de mode.  De zachte kleuren van de karakteristieke huizen komen terug in deze zalmkleurige trui en het camel vest die ik in een etalage fotografeerde. Topmode in een wereldstad! Het was leuk om in de etalages te zien hoe grof gebreide truien volop mode zijn. Vorige week zag ik het ook in Utrecht en iedereen kan het in de etalages van je eigen stad ook zien. De truien en vesten die nu in de (top)mode zijn, zijn eenvoudige modellen, van grove wol gebreid op dikke pennen en de gebruikte garens zijn zacht en luchtig.

Truien van Topontwerpers : daar waren we in 1986 ook al in geïnteresseerd. In dit boek staan patronen (en labels) van ontwerpers die in die tijd bekend waren Het heeft breisters altijd aangesproken om truien van beroemde ontwerpers te willen namaken. Die ontwerpen van toen waren wel wat ingewikkelder dan de ontwerpen van nu. Want wat we nu in de etalages zien, dat kan een handige breister zonder boek of patroon misschien wel zò namaken!

En wat spaar je dan uit? In de etalage in Brugge stonden deftige kleine kaartjes die de prijzen aangaven. Deze toppers kosten iets van 250 euro…. Stimulerende prijzen dus om zelf zoiets te gaan breien!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stola van wolbloemen uit Tunesië


Deze stola droeg ik vandaag buiten over m’n jas en binnen over een shirt. Het was een beetje een vreemde dag, en heel anders dan gister. Er was niet alleen veel Sahara-zand in de atmosfeer waardoor de zon rood kleurde, maar ook veel roet door de bosbranden in Portugal. Daardoor leek het bewolkt terwijl het dat niet was.

Maar niet alleen zand en roet komt uit andere landen naar ons land: ook handwerk! Lang geleden nam mijn moeder een witte stola voor me mee uit Tunesië. Ik was nog maar een klein meisje en was helemaal wèg van dat ding. Ik droeg hem met trots, totdat de draadjes die de wol-bloemen bij elkaar hielden versleten waren. Toen was het mooie eraf. Daarna zag ik vijftig jaar lang nooit meer zo’n stola, tot dit voorjaar op de oranje-vrijmarkt. Helemaal blij was ik toen ik deze kon kopen! Door mijn herinnering denk ik dus nu dat deze stola ook uit Tunesië komt. Ik heb geprobeerd wat research te doen, maar ben nog niks tegengekomen.

Wolbloemen waren in meerdere landen populair. In één van mijn haak-tijdschriften kwam ik een patroon ervoor tegen. Het artikeltje begint met: “Ze waren er al in grootmoeders tijd, daarna zijn ze langzamerhand vergeten. Nu vanuit Amerika als grote rage overgewaaid naar Europa: het wolbloem-apparaat!” Dat laatste heb ik helaas niet te koop, maar het tijdschrift dus wel. Voor iemand die nog zo’n plastik apparaatje heeft liggen en er misschien een gebruiksaanwijzing bij zoekt. En dan kun je dus zoiets maken als deze stola!

En dat was een nogal internationaal blogje, over roet uit Portugal en wolbloemen uit Amerika en een stola uit (vermoedelijk) Tunesië. Dat ligt voor een deel toch ook in de Sahara?

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Rode zon

Patronen Eva Rosenstand boom in vier seizoenen

De hele dag was vandaag een oranje zon te zien. Op verschillende momenten van de dag probeerde ik foto’s te maken, maar zo mooi als de foto’s op nu.nl kreeg ik ze niet. De eerste keer dat ik het probeerde was vanmorgen, op weg naar m’n kleine baantje. De zon kwam net boven een bomenrij uit en ik stond er met verbazing naar te kijken. Een andere fietser passeerde en zei: “Heb ik ook al gedaan! Mooi hè?” En daarna de hele dag door, telkens als ik buiten was, steeds even kijken. Het natuurverschijnsel is te danken aan stofdeeltjes uit de Sahara. Er schijnt zoveel stof in de lucht te zijn dat er bijna 300 vrachtwagens mee gevuld hadden kunnen worden. Geen idee of dat veel is, maar het dwarrelt misschien straks wel neer en dan is er wat meer zand in het land.

Boven de geborduurde bomen staat ook vier keer een oranje zonnetje, in precies dezelfde kleuren zoals we de zon vandaag zagen. Het schilderijtje ligt op vier borduurpatronen van vier bomen. Leuk om met kale takken of met groene blaadjes de seizoenen weer te geven.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren langs de rivier

Waar zijn we nu beland? In een hele goede film? Ja! In de ‘nieuwe wildernis‘! Op gehoorafstand waren traktoren bezig om het gebied langs de Waal te ‘her-inrichten’ maar afgezien daarvan waren we op een perfect plekje, en dat nog wel op de warmste  16 oktober ooit gemeten. Het was bijzonder! “Wil je een keer met me mee?” had ik aan mijn man gevraagd, omdat ik er na vele tandartsbezoeken een beetje moe van was geworden om telkens alleen te gaan. Een paar weken geleden had hij al een vrije dag gereserveerd om met me mee te gaan, en het kòn gewoon niet beter op deze mooie dag! Waar waren we beland? Op een prachtig plekje langs de Waal, waar een grote groep konikspaarden vrij rondloopt.


We stonden op gepaste afstand gewoon te kijken en te kijken en je voelt je helemaal opgenomen in de natuur. Het voelde bijzonder en het wàs ook bijzonder! En nu hoor ik dus ook tot die groep blogsters die eigenlijk iets teveel foto’s wil laten zien….
De wandelingen langs de rivier heten ‘struin-wandelingen‘. Je kunt hier tussen de grote grazers vrij rondlopen, en draagt zelf verantwoordelijkheid om voorzichtig te zijn. Al vele tandarts-bezoeken eerder wilde ik dit graag eens doen, maar durfde niet goed. Nu met z’n tweeën wel. We zaten een tijd langs het water, en wilden toen weer verder struinen.


Waar waren we nu beland? In een schilderij van Ruysdael? We waren al wel een paar uur bij het water geweest en het licht begon al een beetje te veranderen. Zò mooi! Het zachte middaglicht over de brandrode runderen, die ook in een grote groep over het terrein zwerven. Ze volgen daarbij vaste routes, en vaak maken ze gebruik van hetzelfde paadje wat ook voor de struin-wandelaars te gebruiken is. We wilden graag verder wandelen, maar het leek beter om eerst even te wachten tot de groep runderen ook verder was getrokken. Dat duurde nogal lang, en daarom gingen we op een paar boomstronken zitten. Kijken en genieten. Dit was een goed moment om even wat te borduren.


Waar heb je al die tasjes voor nodig?” zou je je kunnen afvragen. Ik liet ze hier ook zien en ik vind ze handig. Soms zit er een handwerkje in en dat gaat dan in z’n geheel in de rugtas. En het is dus niet denkbeeldig: ook op wandelingen kun je een half uurtje hebben om wat te borduren! Op zo’n mooi plekje als dit: ongelooflijk! Rechts de groep konikspaarden, links de runderen, en wij er tussenin. Uitkijken over de rivier, genieten van het Nederlandse plekje, op de plaats rust!
Borduren jullie ook wel eens op bijzondere plekjes?

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Fladderen langs de Waal


Deze pluche papegaai kwam ik vandaag tegen langs de Waal! Wat een droppie! Ik was eerst een uur bij de tandarts geweest en na afloop ga ik altijd een tijdje fladderen bij de rivier. Vandaag was een prachtige dag voor heel veel vrolijke uitbundigheid. Half oktober, een strakblauwe lucht en zomerse temperaturen. Ik trok m’n schoenen uit en liep naar een strandje waar je heerlijk kon pootjebaden. Telkens dacht ik: dit is Néderland! Waar kan dit nog, om zo vlak langs een rivier te lopen? Voor wie hier ook eens heen wil: dit plekje is bij Beuningen. Gister liep ik een Paradijspad bij Barneveld, maar op zulke warme dagen voelt het langs de rivier zeker ook paradijselijk.

De pluche papegaai zat in één van m’n tasjes, en ik vond dat wel makkelijk: die hoef ik niet zelf eerst te haken. Ik ben niet zo van de gehaakte poppetjes en beestjes, maar ik weet wèl dat het haken van allerlei grappige figuren mode is. De Japanse naam voor de handwerktechniek om (grappige) figuurtjes te maken is Amigurumi, en daar heb ik wel een boekje van. Ik heb me vandaag vermaakt met deze oude vogel die ik op m’n zolder tegenkwam en die mij vandaag gezelschap hield. En anderen wens ik succes met het haken van hun eigen vogeltjes of figuurtjes.

Morgen nog een blogje over het nut van kleine tasjes, ook langs de rivier…..

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tasjes

Het was een stralende zonovergoten zondag, en het werd een prachtige tasjesdag. Op weg naar een familie-feest maakten we eerst nog een wandeling. We volgden een route en die heette het Paradijspad. Ik hing een tasje in de bomen, met op de achtergrond de natte heide. Het was nog ’s morgens vroeg en inderdaad: paradijselijk! Net als de rest van de dag.
We werden we ontvangen op een prachtig plekje en feliciteerden jubilerende familie en wisselden zoenen uit op talloze wangen. Allemaal blije mensen, vrolijke gezichten, gezellige verhalen. En we wisselden tasjes uit. Een tas met kadootjes voor de jubilarissen, een tasje met boeken die ik kreeg van een schoonzus, nog een tasje van m’n dochter die net terug was uit Amerika en daar wat patchwork-boeken voor me kocht. Tasjes met fotoboeken die een toer langs de familie maken, nog een tasje met wol….. Zo gaat dat vast in meer families: het uitwisselen van tasjes! Het gaat om de inhoud, maar de buitenkant is ook leuk om tegenaan te kijken.
Op de foto het tasje wat ik mee had en wat precies bij m’n jurk paste. Geen idee waar het vandaan is gekomen maar ik vind het wel heel mooi.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Klein kussentje op het strand

Voor wie vandaag een strandwandeling maakt,
voor wie ook zo geniet van de kleuren van handwerk en verweerde palen, begroeid met zeewier,
voor wie houdt van het spel van kleuren en lijnen,
van zee en zand en een kussentje op het strand,

Voor wie inspiratie zoekt om met kleine restjes grootse effecten te bereiken,
voor wie voor het eerst op m’n blog komt of voor de zoveelste keer,
voor wie geniet van mooie dingen, in het echt of op een foto,
voor wie blij is dat het herfstvakantie is,


mijn kussentje-voor-de-zondag!
De foto is genomen op het uiterste zuid-westelijke puntje van Nederland: het Zwin.

Fijne dag!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Merkwaardig ontmoetingsdag

MerkWaardig” is een landelijke vereniging voor liefhebbers van merklappen en andere borduurliefhebbers. De vereniging stelt zich sinds 1988 ten doel deze liefhebbers met elkaar in contact te brengen. De vereniging heeft ruim 1500 leden en die ontmoeten elkaar drie keer per jaar in Nijkerk. In januari tijdens een ontmoetingsdag, in april tijdens een ledenvergadering en in oktober tijdens een aktiviteitendag. Vandaag was de dag waarop er allerlei workshops en lezingen te volgen waren, met ook volop gelegenheid voor gezelligheid. Ik ging erheen en genoot van alle contacten en uitwisseling. Over elkaars handwerk heen maak je heel makkelijk een praatje met elkaar.

Volgend jaar is een jubileumjaar, en dat wordt nu al voorbereid. De leden werden uitgenodigd om een geborduurde tulp te maken, en die kon vandaag worden ingeleverd. Die gaan tijdens de jubileumviering gebruikt worden. Wat een prachtige tulpen werden er nu al ingeleverd!

En deze tulpen zijn ook een illustratie dat het inmiddels niet meer alleen om merklappen gaat. Iedereen die geïnteresseerd is in de edele kunst van het borduren is welkom bij de vereniging en kan zich aanmelden. Ik sprak vandaag mensen uit Zuid Limburg en Noord Groningen en ook nog uit andere provincies. Dat zegt wel wat: zo’n ontmoetingsdag moet toch wel de moeite waard zijn dat mensen een paar uur reizen ervoor over hebben. Dus als je graag andere borduursters wilt ontmoeten: kom er ook bij!

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een leuke ontmoeting

Dit was een leuk verhaal! Het was m’n eerste ontmoeting van vanmorgen, op de aktiviteitendag van de vereniging voor borduurliefhebbers. Ik zat aan een tafeltje te genieten van de koffie en er kwam iemand naar me toe die mij herkende van m’n blog. Ze vertelde dat ik een keer had geblogd over een patroon voor lavendelzakjes met geborduurd mannetje en vrouwtje (Lavendel en Lievevrouwebedstro). Dat klopt, dat herinner ik me, dat blogje noemde ik ‘Bepaalde patronen uit oude Ariadnes‘ en het ging erover dat mensen soms heel specifiek op zoek zijn naar iets wat ze zich nog herinneren van vroeger, en graag nu willen maken. Ik kon iemand blij maken met de juiste Ariadne, waar het patroon voor deze zakjes in staan. En daar blogde ik dus over. Dat blogje werd ook gelezen door degene die nu naar me toekwam. Ze vertelde dat ze daardoor op het idee kwam om deze zakjes ook nog eens te borduren. Zij had de Ariadne nog en ze ging naar een handwerkwinkel om het juiste materiaal te kopen. Bij de kassa zag ze dat iemand anders precies hetzelfde patroon op de toonbank had liggen. Wàt? dat is wel èrg toevallig! Ze raakten aan de praat en die ander zei dat ze het patroon bij Tweedehandswerk had gekocht. Dat was dus de vragenstelster geweest die de Ariadne bij me had besteld. Echt ongelooflijk!

Ik vergat m’n koffie bij dit prachtige verhaal. Het enige waar ik aan dacht was: mag ik je lavendelzakjes op de foto zetten? Dat mocht. Ik vind ze prachtig!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Merkwaardig motief per maand

Alle handwerk-groepen en verenigingen publiceren tegenwoordig wekelijks of maandelijks patronen en als je besluit mee te doen dan weet je niet van te voren hoe het eruit gaat zien. Maar je weet wèl dat het leuk gaat worden en dat je via social media de vorderingen van jezelf kunt laten zien en de vorderingen van anderen kunt volgen. Het succes en het plezier van deze werkwijzen zijn groot! Ook de borduurvereniging Merkwaardig doet hier sinds drie jaar aan mee. Dit jaar wordt elke maand een oudhollands tegelmotief gepubliceerd. Op de ontmoetingsdagen nemen leden hun lappen mee en laten ze aan anderen zien. Ik liep langs iemand die net wat aan het showen was, en vroeg of ik haar lappen op de foto mocht zetten. Lia Howeling borduurt maar liefst twee lappen tegelijk: een bruine en een blauwe en ik hoorde haar vertellen dat paars ook een mooie kleur zou zijn voor deze geborduurde tegels. Terwijl ik bezig was met de foto, ontmoette ik Annie Witte, en zij borduurt met paradijsgaren. Deze twee foto’s geven een indruk van de vele mogelijkheden om mee te doen met het borduren van een aangereikt motief, en daarbij je eigen kleuren of invalshoek te kiezen. De instructies aan het begin van een nieuw project zijn altijd zodanig dat je weet dat de lap in vakken moet worden verdeeld. Wat er in het grote vak in het midden gaat komen is nog een verrassing.

Overigens kan iedereen meedoen, ook mensen die geen lid zijn: de patronen worden ook op de website gepubliceerd. Merkwaardig motief per maand.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde tassen

Als je naar een bijeenkomst gaat waar veel andere handwerksters komen, dan is een tas altijd een herkenningspunt. Al onderweg kun je worden aangesproken op je tas en dat is leuk. Ik kreeg veel opmerkingen de geborduurde tas die ik meehad.
En ik maakte ook complimenten over de vele andere tassen die ik van anderen zag. Zoals deze van Martie Oosterveld. Zij borduurde patronen die in het tijdschrift van de vereniging Merkwaardig hebben gestaan. Dat is wel héél toepasselijk voor zo’n ontmoetingsdag!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Samenbindend borduren


Een grote vereniging van mensen die graag borduren (“Merkwaardig“) houdt vandaag een activiteitendag. Ik ga erheen, en wie weet zie ik nog wel wat bekenden. De organisatie vroeg of deelnemers aan de dag ook hun eigen borduurwerkjes mee willen nemen, dus heb ik gister dit klaargelegd om mee te nemen: een treinwerkje (groen) en een vakantiewerkje wat net niet afkwam (bruin).

Het groene borduurwerkje komt uit Libelle borduurtijdschrift uit de negentiger jaren. Daar heb ik meerdere exemplaren van en meestal haal ik het adres-stikkertje eraf als ik het opstuur aan iemand die het besteld heeft. Maar nu zag ik dat mijn èigen stikkertje er nog opstond. Wat leuk, dat wist ik niet meer dat ik daar vroeger zelf ook een abonnement op had. Het waren heel mooie borduur-tijdschriften en het is altijd leuk om iets te maken wat je vroeger ook al mooi vond.

Het boekje Moderne kruissteek-motieven spreekt mij kennelijk zo aan dat ik al wel vijf patronen eruit heb gebruikt. Nu dus deze donkerbruine ornamenten op wollen ondergrond. Voordat ik een afwerkings-rijtje begin te borduren legde ik eerst een draad rond het borduurwerk, om de afstand te bepalen. Eén of twee rijtjes voor een afwerking voegt op het laatst heel veel toe aan het eind-effect. Het bindt het borduurwerk als het ware bij elkaar.

En nu ga ik op een andere manier ‘bij elkaar’: samen met een paar honderd leden van de grote-borduurvereniging op weg naar Nijkerk!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tasje aan bruggetje

Oud fluweel is uitstekend geschikt om te hergebruiken want na bijna honderd jaar is het nog niet versleten. Lang geleden kreeg ik twee oude eikenhouten stoelen die ik opnieuw bekleedde. Eerst moest het oude bruine fluweel verwijderd worden. Fluweel kan heel erg rafelen en toen het eraf was en op een hoopje lag leek het klaar om weggegooid te worden. Niks ervan: hergebruik! Zowel de stoelen, die al tientallen jaren in de familie waren geweest, als het fluweel kon opnieuw worden gebruikt. Zo’n mooie gloedbruine kleur, dat doe je toch niet weg?

Het tasje nam ik gister mee en vlak voordat ik het gebouw binnenging wat in dit park staat, hing ik m’n tasje even aan het bruggetje. De onderste foto laat zien hoe je zo’n borduurwerkje verwerkt in een tasje: je naait de stof die je wilt gebruiken aan alle vier de kanten van het borduurwerk en kijkt net zolang tot je tevreden bent over de verhoudingen. Als je ook een stukje oud fluweel gebruikt, dan is het wel noodzakelijk om een binnenvoering te maken. Het hengsel heb ik gehaakt.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een doos vol merklapmotiefjes

Zin om te borduren, maar je weet niet wat…. dat komt wel eens voor.
Dan is het leuk om zo’n doos vol merklapmotiefjes te hebben, met 24 vellen inspiratie.
Deze doos werd door Ariadne uitgegeven en sommigen zullen er nog wel herinneringen aan hebben.
“Iets geborduurds’ hoeft niet altijd groot te zijn om toch effect te hebben. Een kleine applicatie van een geborduurd Zeilbootje of Zonnebloempje. Of Appeltje of iets Anders. Daarvoor zijn deze patroontjes heel geschikt. Maar ook om er een eigen merklap mee samen te stellen, en dat was ook de oorspronkelijke bedoeling van de ontwerpster, Remy Ludolphy. In de vorige periode dat (oude) merklappen in de belangstelling stonden, werden borduursters gestimuleerd om hun eigen persoonlijke merklap samen te stellen, en daarbij kon je dan kiezen uit deze 500 motiefjes.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Deftige poppenhuizen

Terwijl het nieuwe kabinet zich een paar dagen geleden presenteerde aan het Nederlandse volk, liep ik rond in een Utrechts museum. De tentoonstelling ging over mode, en daar paste een prachtig poppenhuis uit de 18e eeuw ook wel bij. Dit poppenhuis behoort tot de vaste collectie van het Centraal Museum. Ik maakte meerdere foto’s van het poppenhuis, wat tot in de kleinste details het deftige leven weergaf in de hogere kringen. Deze vind ik nu de mooiste foto: de poppen op de voorgrond zijn een beetje onderuit gezakt. Waarover zouden ze hebben gepraat? Over politiek waarschijnlijk! Al eeuwen een héél interessant onderwerp, waar iedereen wat over te zeggen heeft!

Het poppenhuis draagt de naam van Petronella de la Court en is gemaakt van de duurste houtsoorten: eikenhout en notenhout, belijmd met olijfhout en palissanderhout. Een gedegen ondergrond voor een paar getrouwe decors die een goed beeld geven van hoe het leven in de hogere kringen toeging. In musea in andere Europese landen worden ook zulke prachtige poppenhuizen bewaard. Ik plaats een paar textielkaarten in m’n shop met ansichtkaarten van Russische, Engelse en Duitse oude poppenhuizen.

Overigens (maar dat is wel bekend) waren de poppenhuizen niet bedoeld om mee te spelen. Het waren kunstverzamelingen, die tegelijkertijd een boodschap uitdroegen: zo hoort een goed huishouden eruit te zien. Maar dat was natuurlijk niet voor iedereen weggelegd. Praten over de politiek: dàt wel!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Reis langs quilttradities

Eerst vond ik het Engelse boek: Rags to rainbows. “Wat een leuk boek!” dacht ik, en bladerde het met interesse door.
Daarna vond ik het Nederlandse boek, en dat vind ik altijd leuk als ik een twee dezelfde boeken maar dan in verschillende uitgaven. “Wat een leuke vertaling!” dacht ik. “Schoonheid uit de lappenmand“: prachtig gevonden! Twee mooie titels voor twee mooie boeken.

Maar bij nader inzien zijn allebei de titels verkeerd gekozen, want ze dekken bij lange na niet de inhoud. Het gaat helemaal niet om het gebruik van ‘rags’ (resten) uit de ‘lappenmand’. Het gaat in deze boeken om iets heel anders. De ondertitels zeggen het beter: “Een wereldreis langs patchwork en quiltradities.” Er zijn vele quiltradities ontstaan over de hele wereld, en dit boek geeft de mogelijkheid om een aantal daarvan als voorbeeld te hebben om zelf ook zo’n wereld-quilt te maken. In het boek staan o.a.: een Afrikaanse lappendeken, een Amerikaanse blokhutquilt, een Amish-quilt, een Ikatquilt uit Azië, een Britse streepquilt, een Wandqpplicatie uit Hawaii, een Ierse kettingquilt, een kussen van Seminole-patchwork en een Mola uit Panama.

Dus toen ik dat allemaal had doorgebladerd, dacht ik nog een keer: “Wàt een leuke boeken!”

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren in de trein


De trein waar ik in zat was bespoten met graffiti. “Hoe doen ze dat toch?” vroeg een journalist zich af en schreef er een artikel over. Graffiti kost de NS elk jaar miljoenen, om de treinen weer schoon te maken, en er wordt streng gewaakt dat het zo min mogelijk gebeurt. Toch weten de spuiters door de barrières heen te breken en ‘schrijven’ ze hun onvrede op de rijdende doelen. En dan gaat er soms weer zo’n zichtbare uiting van frustratie door het land.

Heb ik soms ook wel zin in. Ergens je frustratie uiten. Frustratie over oneindige herrie bijvoorbeeld. In ons zogenaamd rustige straatje is al vijf weken het lawaai van bouwwerkzaamheden te horen. Er moet een nieuw fietspad worden aangelegd in de buurt, en de hoek van ons straatje wordt gebruikt voor opslag. Dat betekent dat de hele dag de zware machines heen en weer rijden (en dat begint al als het nog donker is ’s morgens vroeg). En het sluipverkeer van de hele buurt rijdt nu langs m’n huis en maakt dat ik me niet kan concentreren. Af en aan zo’n auto in een te lage versnelling die langs je huis scheurt: Bèh!

Weet je wat een beetje rust brengt? Af en toe even borduren. Muziek aan en even lekker zitten. Voordat ik de trein instapte begon ik weer een nieuw borduurwerk, want een treinreis is niet alleen geschikt om je van A naar U te brengen, maar ook om lekker te borduren. Beter iets moois maken ìn de trein dan iets lelijks òp de trein!

Het patroon van m’n borduurwerk komt uit een oude Libelle-Borduren. (en daar heb ik er nog meer van….).

Bewaren

Lees reacties (4) of geef een reactie

Tentoonstelling Uit de Mode in Museum Utrecht

Je loopt een glazen verbindingsstuk door tussen twee oude gebouwen die vroeger een klooster waren, en ineens ben je in een bijzondere modewereld waar je even verbaasd om je heenkijkt. Wat is dit? Het is de tentoonstelling modetentoonstelling Uit de Mode in het Centraal Museum in Utrecht.  Gister was ik daar en bekeek alle jurken aandachtig. Het museum heeft een rijke modecollectie van meer dan 10.000 items en daarvan zijn er nu honderd te bezichtigen. Aanleiding voor de tentoonstelling was dat het 100 jaar geleden was dat het museum systematisch begon met het aanleggen van een collectie, die de moeite van het bewaren waard was. Aan dit soort collecties is te danken dat we nu een beeld hebben van de soms spectaculaire robes en creaties uit vroeger tijden. Tegenwoordig ligt de nadruk van het verzamelbeleid meer op conceptuele en hedendaagse (inter)nationale mode.

Mode wordt steeds meer op waarde geschat als een integraal onderdeel van onze cultuur. Een modebeeld weerspiegelt een samenleving op zowel persoonlijk als maatschappelijk vlak. Ook worden de modeontwerpen nu gezien als onderdeel van het kunstenspectrum.
Aan het eind van de 19e eeuw kwam er bezwaar tegen de mode die vaak zo beperkend was voor vrouwen. Tailles waren veel te strak ingesnoerd of hoge hakken belemmeren het lopen. De japon links op deze foto is een zogenaamde ‘Reformjapon’ De vorm ontstond door plooien en een soepelvallende stof waar zo min mogelijk in hoefde te worden geknipt.

Na afloop van ons tentoonstellingsbezoek praatte ik op dit terras van het museumcafe samen met een jonge vrouw over allerlei verbindingen en connecties. Op onze mobieltjes volgden we even het nieuws over het zojuist gepresenteerde regeeraccoord. Op de achtergrond de glazen overbrugging tussen de oude gebouwen. Vroeger klooster, en nu decor van de schoonheid en kracht van mode. Elk museumbezoek is ook een soort verbinding met vroeger, die je dan even ervaart. Deze tentoonstelling trekt veel publiek en is nog te bezichtigen tot eind oktober.
Ik had een hele leuke tas mee, en die vergat ik te fotograferen op deze oranje stoeltjes. Toen in een volgend museum maar even op de grond gelegd.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Grote waterplant

De Victoria Amazonica is een Reuzewaterlelie. De Hortus Botanicus in Utrecht heeft er een speciale (hele mooie!) kas voor. Na afloop van ons museumbezoek liepen we ook even de Hortus binnen, om te kijken of de oudste Gingko Biloba boom al mooi geel is. Nog niet, maar de waterlelies zijn altijd prachtig om te zien. Bij een eerder bezoek legde ik wel eens een geborduurd mobielhoesje op de bladeren, maar er stond nu een groot bord met ‘verboden aan te raken’, hoewel de bladeren wel een gewicht van 40 kg. kunnen dragen. Er lag wel een groot blad op de grond, en daar kon m’n mode-tas dan wel even naast liggen. Dat geeft ook een idee van hoe groot deze bladeren zijn. En van m’n geborduurde mode-tas natuurlijk! Gemaakt van een oud borduurwerk en afgewerkt met oud fluweel. Dat paste wel bij de zojuist bezochte tentoonstelling.

Bewaren

Lees reacties (2) of geef een reactie

Duurzame handwerkboeken

Handwerkboeken beginnen soms met een stukje geschiedenis: hoe heeft een bepaalde techniek zich in de loop van de geschiedenis ontwikkeld?
In welk land of regio zijn de oudste vondsten gedaan? Wat was het belang van een bepaalde techniek? Hoe heeft een belangrijke innovatie grote veranderingen teweeg gebracht? Al die achtergrond is interessant voor wie zich met handwerk bezighoudt.

En er zijn ook handwerkboeken die gewoon een flinke verzameling patronen bieden. Vaak worden daarbij ook de gebruikte technieken verduidelijkt aan de hand van foto’s of tekeningen. Wie wil handwerken heeft volop keus uit vele handwerkboeken.

Er zijn handwerkboeken die nog maar nèt gepubliceerd zijn, en die kunnen interessant zijn omdat ze inspelen op een bepaalde mode, bijvoorbeeld het breien van amigurumi. Er zijn ook oude handwerkboeken die een tijdsbeeld geven van de tijd dat onze moeders en oma’s bijvoorbeeld sokken moesten breien. En er zijn handwerkboeken uit de seventies en eighties, de tijd dat de vijftigers van nu tieners waren. Soms hadden we niet het materiaal om te maken wat we toen om ons heen zagen, maar nu wèl en dan is het leuk om die oude boeken weer te gebruiken.

Handwerk: er is zòveel moois gemaakt!
Handwerk: er is nog zòveel moois te maken!
Het is heerlijk om oude handwerkboeken door te bladeren en ze opnieuw te gebruiken!

Vandaag op de dag van de duurzaamheid: nog vijftig voorkanten van handwerkboeken in de aandacht. Deze duurzame handwerkboeken vind je in m’n shop.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dag van de duurzaamheid

Vandaag is het de dag van de duurzaamheid.
Zelf iets maken is heel duurzaam!
Vooral als je oud materiaal gebruikt, zoals bij dit kussentje.
Hoera voor duurzaamheid, hoera voor handwerk!
Tweedehands handwerk is héél duurzaam en geeft heel veel plezier!
Om tien minuten over tien plaats ik nog een duurzaam blogje.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tweedehands handwerkboeken: heel duurzaam!

Hoera voor tweedehands handwerkboeken!
Ze zijn mooi!
Ze zijn fijn!
Ze zijn bruikbaar!
Ze zijn nostalgisch!
Ze zijn inspirerend!
En….. ze zijn duurzaam!

Dit zijn allemaal boeken waar ik de afgelopen tijd mee bezig was. Ik maakte foto’s, ik plaatste ze in m’n shop,  ik koesterde ze, ik bewaarde ze, ik las ze, ik verkocht ze maar zocht dan weer andere exemplaren, ik blogde erover, ik gaf ze een plekje in m’n kast. En telkens vind ik weer nieuwe mooie oude fijne handwerkboeken. En oh! wat zijn ze toch duurzaam!

Morgen nog een paar van deze collages, want morgen is het de Dag van de Duurzaamheid. Hoera voor handwerkboeken, want die zijn op en top duurzaam!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Weefboeken


In Scandinavië worden er vanouds prachtige geweven kleden gemaakt, en de weefcultuur van de Andes gaat tot zeker 3000 jaar terug. In Engeland werd een tentoonstelling gewijd aan eigentijdse Nederlandse wevers, maar die halen het niet bij de kleden (rugs) van de Navajo Indianen, die wereldberoemd geworden zijn. In sommige gebieden is de weefcultuur hoog ontwikkeld. Onderzoekers zagen verbluffende staaltjes van technisch kunnen en briljante kleurschakeringen.

Wat het onderwijs betreft: het meest bekende boek wat voor nieuwe en gevorderde wevers wordt gebruikt is het Weefboek van Paulli Anderson. In Nederland werd vroeger gedegen onderwijs gegeven en daarvan zijn nog wat boeken over zoals het boek Kunst-Handweven. Weven op getouw is een latere uitgave die alle standaard-technieken behandelt.

En zo geven deze acht boeken een impressie van de wereldwijde weefcultuur, van Peru tot Finland. En een impressie van de vele oude en nieuwe boeken die zijn uitgebracht om deze oude en nog altijd intrigerende weefcultuur te onderwijzen en in ere te houden.

Het geweven kleedje had ik mee op vakantie. Dat legde ik op een onpersoonlijk bijzettafeltje en dat was dan gelijk het centrale plekje om de sleutels en de mobiel op te leggen. Zo’n prachtig kleurrijk kleedje, waar zou het gemaakt zijn? Ik hou ervan om vaak tegen deze mooie grafische ontwerpen en kleurencombinaties aan te kijken. En het is ook leuk om wat te lezen over de verbazingwekkende oude culturen, waarin zulke prachtige kleden zijn geweven.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude handwerkboekjes


Tussen pakweg 1975 en 1985 werden fijne handwerkboekjes uitgegeven over specifieke onderwerpen, zoals Zaans Stikwerk, Naaldkant, Sprang en Schwälmer borduurwerk. Dit zijn boekjes die ik nu weer graag tegenkom om in m’n shop te plaatsen. Al deze onderwerpen (en nog meer) staan nu weer in de belangstelling van handwerksters die graag de uitdaging aangaan om die oude technieken weer opnieuw te leren. Er is ook vraag naar boekjes over Naaldbinding en Wit op Wit borduren, en die heb ik wel een paar keer verkocht maar kom ik jammer genoeg minder vaak tegen. Hoewel dat ook weer niet ze heel jammer is, want dan zijn ze gewoon al door iemand anders gekocht die er dan blij mee. Het is gewoon fijn dat deze kleine boekjes (pockets) vroeger zijn uitgegeven. Ze werden geschreven door deskundigen en vertaald voor de Nederlandse handwerkmarkt. En het is mooi dat die ‘handwerkmarkt’ deze boekjes nu weer kan gebruiken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Sjaal bij water

Een week geleden maakten we een wandeling langs het strand. Het was 1 oktober en ineens wat het dassen-en-sjalen-weer geworden. Opvallend dat er vaak een weersomslag is op de eerste van een maand. Maar toch: heerlijk om buiten te zijn!
Een week geleden maakten we nog méér: goede voornemens! “Moeten we echt vaker doen”, zeiden we. En we installeerden een app die de kilometers gaat bijhouden die we elke week willen gaan lopen.

Gisteravond waren we uitgenodigd voor een verre verjaardag, en we besloten al ’s middags weg te gaan. Eerst zouden we dan een wandeling maken in een natuurgebied waar we niet vaak komen. Helaas had de buienrader het helemaal verkeerd: het blééf maar regenen. De eerste lange wandeling van de goede voornemens viel dus in het water.
En eigenlijk moet je dat dus niet zo erg vinden: mijn sjaal houdt wel van het water….

(De bovenste foto’s zijn gemaakt bij De Verdronken Zwarte Polder bij Nieuwvliet, en de foto onder is gemaakt in natuurgebied De Blauwe Kamer bij Wageningen. Alleen al vanwege die nàmen zou je daar toch graag eens willen wandelen?)

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Kantwerkstersplein in Brugge

Te bereiken via oude en karakteristieke straatjes in het hart van Brugge ligt het Kantwerkstersplein. We hebben allemaal de pracht en praal op oude schilderijen wel eens gezien, van de rijke adel die uitbundig kant draagt. Maar hoe zag de plek eruit waar die kant werd gemaakt?


Enkele decennia geleden woonden hier nog de oude kantklosters, in deze kleine godshuisjes. Vaak zetten ze hun tafeltje en stoeltje buiten op straat. Een week geleden waren we hier, en in gedachten zag ik het voor me. Ik wist dat ik thuis nog een oude ansichtkaart had, die het zo duidelijk verbeeldt. Die kaart heb ik nu opgezocht, en plaats hem ook in m’n shop. Een mooie textielkaart, vind ik. Zo zaten de vrouwen daar:


Op een houten stoeltje zaten de vrouwen daar urenlang te klossen. Spellewerkers werden ze ook genoemd, een naam die verwijst naar de spelden waarmee de draden op het kantkloskussen zijn geprikt. De geschiedenis van dit plein gaat terug tot de 15e eeuw. Gisteravond las ik nog wat na in een boekje wat ik in m’n shop heb staan: de Brugse kantgids. Het geeft een overzicht van de meest voorkomende kantsoorten, en benoemt de verschillen tussen arm en rijk. Ook bespreekt het de opkomst van kantscholen. Er staan foto’s in van de rijke adel met hun prachtige kleding, maar ook van rijen jonge en oudere vrouwen die de hele dag zitten te klossen. Het centrum van de kantindustrie was in Brugge.

De godshuisjes zijn gerestaureerd, vroeger was het wat armoediger zoals de kaart laat zien. In dit straatje is nu ook het Kantcentrum gevestigd, en daar ging ik ook even naar binnen. Er worden demonstraties gegeven om aan toeristen uit de hele wereld om de historie en technische mogelijkheden en glorie van het kant te laten zien. Aan het begin van het straatje hebben de huizen rode luiken, aan het eind zijn ze blauw. Alles straalt rust en historie uit. Ik vond het boeiend om precies op het plekje te zijn waar die vrouwen vroeger zo hard hebben gewerkt.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie