Archief voor januari 2018

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Hoog water, maar de rivier heeft de ruimte


De Nederlandse rivieren hebben steeds vaker te maken met hoge waterstanden door grotere hoeveelheden regen- en smeltwater. De rivieren tussen de dijken hebben weinig ruimte waardoor de kans op overstromingen toeneemt. Op ruim dertig plaatsen in Nederland heeft de rivier meer ruimte gekregen. Gedurende een aantal jaren is hard gewerkt om allerlei grootse projecten te realiseren. Deze weken in januari konden we zien hoezeer de aanpak heeft gewerkt: het rivierwater neemt de plekken in die daarvoor zijn!

En dit is nu het uitzicht vanuit het nieuwe appartement van m’n moeder. Vanaf het balkon kan ze kijken naar de pont, die nu een tijdje ‘uit de vaart’ is.
Aan het eind van deze januari-maand nog één keer dat oude vogeltjes-kussen laten zien. ’s Morgens en ’s avonds hoor je hier de geluiden van duizenden vogels.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Lurealure: rokjes met borduurwerk


Er is een heel leuk idee om langgerekte oude borduurwerkjes te verwerken: naai ze op een simpel rokje in A-lijn!
Er werden al verschillende van die langgerekte borduurwerkjes besteld, hoog tijd om nog wat nieuwe schilderijtjes in m’n shop te zetten.
Het idee om borduurwerkjes op deze manier te verwerken is van Luralure. Als je die zoekterm ingeeft dan kun je op internet heel mooie ideeën vinden. Kijk dan vooral bij ‘afbeeldingen luralure‘, dan zie je zòveel leuke ideeën dat je gelijk zo’n geborduurde vlinder of geborduurde bloemetjes wilt verwerken!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Spelen met spanramen

“De boog kan niet altijd gespannen zijn”, zeggen ze, maar voor deze cirkels is dat beter van wèl. Toch is de uitspraak ook hierop van toepassing: deze span-cirkels zijn in de eerste plaats bedoeld om te òntspannen en om mee te spélen! En daarna het resultaat voor je raam te hangen! De zwanen-cirkel ging op de post en voordat ik dat deed pakte ik ook nog twee speel-cirkels erbij. Deze zijn gemaakt door een lerares naaldwerken. Ze waren bedoeld als demonstratie en daarom is de onderste cirkel op de foto bewust niet helemaal afgewerkt aan de rand. Bedoeld om aan te tonen hoe mooi je zo’n rand kunt afwerken met een siersteek. De rechter cirkel is erg mooi, gemaakt door allerlei kunstige ‘samentrekkingen’. Maar ach, dat hoef ik eigenlijk niet allemaal toe te lichten, want als je wilt weten hoe je zelf zoiets kunt maken, dan kun je beter terecht bij het boekje van Hetty Mooi: “Spelen met Spanramen.” Misschien een onderkant van een oude lampekap gebruiken? En dan spelen maar, want ‘de boog kan niet altijd gespannen zijn’, maar soms is ‘ie dat wel.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Randen borduren


Als je al héél lang een patroon hebt bewaard om dat ‘ooit’ nog eens te gebruiken, dan is het nù de tijd om dat te doen!
Dat vond ik een paar jaar geleden. Het was het eerste jaar dat Randje-per-week populair werd en ik deed op mijn eigen manier mee: ik maakte een brede randen-lap in rood. Het patroon kwam van een oude bijlage die ik inderdaad héél lang ergens in een mapje had bewaard. Het was heel leuk om het eindelijk eens te gebruiken! Op mijn blog liet ik af en toe de vorderingen zien en toen ik precies één jaar had geblogd showde ik het resultaat: De rode loper.

Nu had ik weer zin om zo’n lange randenlap te maken, en ik koos weer voor een patroon wat ik al heel lang mooi vind. Het staat in een borduur-special van Libelle. Ik ben bijna halverwege, en zal dus hier ook af en toe mijn vorderingen tonen.

En nu kreeg ik een bestelling voor een oude Ariadne, waarbij iemand vroeg of ik nog even wilde checken of het patroon waar ze naar op zoek was er ook in staat. Zo bladerde ik die Ariadne  van september 1983 en zag: Hé, daar staat dat randenpatroon in! Het blijkt van een klederdracht-trui te zijn, en helemaal niet bedoeld te zijn geweest om te borduren. Maakt niet uit: we vermaken ons prima met die oude patronen!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Mussen en Mezen


M’n man hing zo’n leuk vogel-voeder-huisje op, met potje-pindakaas. Niet omdat de vogeltjes anders niks te eten zouden hebben, maar omdat het zo leuk is om naar te kijken.
En die geborduurde vogeltjes zijn natuurlijk ook heel erg leuk om naar te kijken!
Mussen en Mezen, voor die en voor dezen.
Mezen en Mussen, om zelf mee te klussen.
En daarmee bedoel ik dan vooral dat deze borduurwerkjes leuk zijn om te verwerken in iets anders. De lijstjes loshalen, en dan is het nog handiger ook om te versturen. De vogeltjes zijn mooi geborduurd.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breien voor Baby


Breien voor baby: dat werd dertig jaar geleden volop gedaan en we werden ook overladen met mooie patronen. Wie een baby had of kreeg en een beetje kon breien, wilde maar wàt graag meedoen met die leuke trend om truitjes te breien voor de nieuwe kleintjes. Er was keus uit honderden mooie patroontjes, en sommige van die patronen en truitjes (en foto’s!) roepen nog steeds herkenning op. “O ja! dat truitje!”

De moeders van toen zijn de oma’s van nu, die graag hetzelfde truitje (of een ander) willen breien voor hun kleinkind. Ik krijg opvallend vaak zo’n toelichting te lezen waarom een bepaald tijdschrift wordt gezocht en elke keer is dat weer leuk. Er is ook veel vraag naar de oude tijdschriften van Ariadne “Baby en Peuter”, maar zoals altijd wanneer ergens veel vraag naar is…. dan is het gauwer op. Het opengeslagen tijdschrift op de foto was m’n laatste exemplaar en dat ging naar Frankrijk op de post, maar hopelijk vind ik weer eens een stapeltje.
Het opengeslagen tijdschrift linksonder heb ik nog wel: het is de Ariadne van mei 1988. Daarin staan 25 babytruitjes.
En de Libelle Baby heb ik ook nog. Wie wat zoekt vind vast nog wel wat in m’n shop. Bruikbare herinneringen uit een mooie brei-tijd.

Lees reacties (2) of geef een reactie

De knopendoos van je moeder

Bij je moeder de knopendoos op z’n kop houden: dat hoort toch zeker wel tot de leuke dingen van het kind-zijn!
Maakt niet uit hoe oud je bent: elke dochter (van een handwerkende moeder) heeft denk ik wel die vreugdevolle ervaringen gehad van het rommelen in de knopendoos van je moeder.
Mijn dochter had een paar weken geleden iets gebreid en zocht daar een passende knoop bij. Even aan mama vragen….. Huppakee: de knopendoos op z’n kop! Natuurlijk genoot ik van het moment, en voordat de boel weer werd opgeruimd legde ik er een paar speldenkussens op. Dan had ik alvast een paar foto’s met kussentje-voor-de-zondag.

Tussen al die knopen zitten ook knopen-met-een-verhaal. Ze zijn van die ene bepaalde jas. Of ze liggen al tientallen jaren te wachten tot je ze ergens voor gaat gebruiken en dat moment komt nooit. Nou ja, er weer even naar kijken is ook fijn toch? En het is maar wàt leuk als je dochter er eens één nodig heeft!

Ik ben niet alleen ‘mama’, maar ook ‘dochter’ en deze weken ben ik druk bezig met mijn eigen moeder. Er valt nog wel het één en ander op te ruimen. En gister heb ik de hele dag geverfd. Maar vandaag lekker rustig, vandaag lekker zondag!
Er liggen nog wat vragen op me te wachten (hieronder beantwoordde ik er vast één, over knoop-werk: nogal toepasselijk!), en de rest komt morgen wel.
Fijne zondag!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Knopen op grof stramien

Knopen op grof stramien is heel leuk om te doen. Ik heb twee grote stukken stramien in m’n shop die iemand wil kopen en ik bood aan om eerst nog even de knoop voor te doen. Mijn eerste tutorial, en die zou echt wel beter kunnen maar het geeft toch een indicatie. Hieronder in vijf foto’s de belangrijkste handelingen van hoe je zo’n knoop maakt met behulp van een smyrna-knoopnaald. Je knipt eerst stukjes smyrna-wol van gelijke lengte, en legt dan telkens één draadje in het oog van de smyrna-knoophaak. Het oog sluit zich weer wanneer je de haak door het twee-draads-stramien legt. De schaar op de middelste foto is niet nodig, alleen voor mij om de foto scherp te krijgen, want na het doorhalen staan de draadjes recht overeind en dan kun je niet scherp klikken. Ik hoop dat de rest vanzelf wijst. Na de laatste foto komt er nog een handeling om de doorgehaalde draadjes naar boven te laten wijzen, en dan kun je verder met de volgende knoop.

Op de foto legde ik een kleedje wat ik zelf eens maakte met kruissteek op grof stramien. Daar is het stramien niet in eerste instantie voor bedoeld, maar het was wel leuk om te doen. Ik kreeg er een vraag over, dus vandaar dat ik het er even bijlegde. En nog een ander klein knoopwerk (voor een kussen), wat in m’n shop staat. Zo kan het er dus uit zien als het af is. Je kunt ook knopen op minder grof stramien; dan komen de knopen dichter bij elkaar en dat is ook mooi. Maar dit grove stramien is dus speciaal voor knoopwerk bedoeld. Het zijn prijzige stukken want ze werden met de hand ingekleurd om het patroon aan te geven.

Lees reacties (6) of geef een reactie

De vaart uit de pont, maar niet uit ons


De pont is nog steeds uit de vaart. De vaart is uit de pont. Maar niet uit ons, want we zijn nog steeds druk bezig om het nieuwe appartement van m’n moeder op te knappen. Keiharde plafonds waar je met een gewone boor niet in kunt komen, je kent het wel. Tegenslagen en oponthoud, terwijl je dacht dat het allang klaar had kunnen zijn. M’n moeder was nog weer een week in haar oude huis, en wij zijn lekker bezig met ons vieren. Toch nog een hele klus. Vandaag weer verder. En af en toe loop ik even naar het hoge water en denk ik: tjongejonge, wat gebèurt er toch allemaal?
Maar wèl een mooi uitzicht dus, vanaf die flat!
En m’n spullejes sjouw ik nog steeds heen-en-weer in die oude-patchworktas, die ik weervond in het oude-rlijk huis.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Borduurwerkjes

Wat zijn er veel mooie huizen om in te wonen, en we zijn vaak ook gehecht aan onze plekjes. Of die plekjes nou groot zijn of klein. Met je eigen spullen om je heen kun je je thuis gaan voelen maar het is soms wel een georganiseer om dat weer voor elkaar te krijgen. Ik ben met een broer en twee zussen nog wat bezig in het oude en het nieuwe huis van m’n moeder en ik sliep vannacht ook in een ander bed dan m’n eigen. Ook vandaag ben ik hier nog bezig. Dat betekent dat ik dit keer niet op tijd voor het weekend nog wat bestellingen op de post kan doen, sorry. Dus die spulletjes komen dan pas na het weekend aan. Ook de beantwoording van een aantal vragen per email blijft nog even liggen. Alleen één vraag die ik kreeg beantwoordt ik hier op mijn blog: of ik morgen ook naar de ledendag van de borduurvereniging ga. Nee, dit keer niet. Maar dat er heel veel mooie dingen zijn en worden geborduurd laat ook dit plaatje weer zien. En dat het leuk is om daar met andere handwerkliefhebbers over te praten laat dit blogje weer zien… Ik typte alles op de kleine toetsjes van m’n mobiel en daar heb ik nu genoeg van. Tijd om aan het werk te gaan!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Meer ruimte voor de rivier


Vijf jaar lang maakte m’n zus mee dat er “Meer ruimte voor de rivier” werd gemaakt. Ze woont er vlakbij en zag van nabij hoe een groots project werd aangepakt: de rivier moet meer ruimte krijgen. Het was een paradigma-shift. Wij zijn als familie dol op dat woord: Paradigma-shift! Niet langer werden dijken verhoogd maar werd er gekozen voor een heel andere aanpak. Bij hoog water moet de rivier de ruimte krijgen om de uiterwaarden te overstromen, zonder dat de nabijgelegen stad en de buurtdorpen ook gelijk overstromen. Al zò vaak hadden de kades van Zutphen onder water gestaan, nu was het tijd voor een rigoreus andere aanpak. Geef de rivier de ruimte!

De afgelopen weken merkten we hoezeer de aanpak werkte. Het hele stuk land wat daarvoor bedoeld is staat onder water. Voor het eerst sinds de oplevering van het nieuwe fietspad ging ik samen met m’n zus al dat moois eens bekijken. We maakten een fietstocht van een uur en dat was precies genoeg om helemaal opgefrist te worden. “Op adem” en “buiten adem” tegelijk, want het waarde hard! Mijn zus knoopte haar brede sjaal aan haar stuur en hield het andere eind vast zodat het helemaal opbolde. “Ik kan zeilen!” schreeuwde ze in de wind, “dat heb ik altijd al eens willen uitproberen!” Het nieuwe fietspad over de nieuwe dijk (bij Cortenoever) is fantastisch! Geweldige vergezichten over het Hollandse landschap.

Oh, méér ruimte…..

Lees reacties (2) of geef een reactie

Familie Beer


Familie Beer, bestaande uit vader, moeder en twee of drie kindjes. Ze gaan ’s zomers naar zee en ’s winters slapen ze in hun holletje. Lekker overzichtelijk, zo’n bereleven!
Iemand was op zoek naar het patroon van Familie Beer, en bestelde het. En iemand anders bestelde een oude Ariadne , en daar staat ook zo’n leuke berefamilie in. Dus dat werd nog even een foto, voordat ze allebei op de post gingen. “Dertig jaar geleden gemaakt voor m’n kind, en nu wil ik dezelfde beertjes graag maken voor m’n kleinkind”, zulke toelichtingen hoor ik vaker en elke keer is het weer leuk dat iemand blij is dat ze dat patroon heeft gevonden. Ook nog even mijn eigen gebreide beertje op de foto (inderdaad: óók van dertig jaar geleden!). En nog een Berentruienpatroon en je kunt natuurlijk ook gewoon Teddybeertjes in kruissteek borduren met dit leuke boekje. O ja, en van de Ariadne van juli 1988 heb ik nog meer exemplaren.
Leuk hoor, die herinneringen!

Maar wat betreft de gang van zaken in echte families is het vaak lang niet altijd zo overzichtelijk…. ’s Zomers naar zee en ’s winters in ons holletje slapen….. was het maar zo simpel…. Vandaag ben ik weer volop met familie-dingen bezig en ik vind het eerlijk gezegd niet zo simpel en al helemaal niet overzichtelijk…

Lees reacties (3) of geef een reactie

Breinaalden

Mijn grote breinaaldendoos zat boodevol breinaalden en ik kon er niks meer in vinden. M’n dochter kwam op bezoek en had wel belangstelling om van iedere maat één paar te krijgen. Dus terwijl zij breide sorteerde ik de naalden. Bij sommige naalden kwam weer bij me boven welke trui ik daar vroeger mee had gebreid. Ook al is dat meerdere decennia geleden, je herkent die naalden gelijk. Ik breide veel op pennen vier en vijf, en sommige pennen breiden veel fijner dan andere. “Maar die breipennen zijn wel heel erg ouderwets hoor!” zei m’n dochter. Zij breit nu op rondbreinaalden, en daar is ook van alles van te verkrijgen. De meeste van onze oude patronen voor bijvoorbeeld sokken en handschoenen zijn beschreven voor vier pennen zonder knop, zoals ook in deze oude Handwerken zonder Grenzen 1983-5. Maar dat betekent niet dat die patronen nu ook ouderwets zijn. Gewoon een passende rondbreinaald gebruiken en dan is het nog veel leuker om zo’n oud patroon weer te gebruiken. En het gaat dan ook veel makkelijker om zulke mooie handschoenen zelf te breien.

Lees reacties (9) of geef een reactie

Speenkruid = Speelkruid

Speenkruid = Speelkruid!
De eerste melding van de aktie ‘wie-vindt-het-eerste-bloemetje’ kwam bij mij binnen. Hiltje schreef dat ze vier knopjes had gevonden en thuis in een vaasje had gezet. Lekker spelen!
Maar als deze blog-aandacht voor het kleine bloemetje tòch weer een wedstrijdje wordt, dan ga ik ook nog maar even de vroegere spelregels opfrissen:
Regel 1. Om te winnen moet je (eigenlijk) een foto sturen.
Regel 2. En het bloempje moet bloeien (en geen knop meer zijn)
Regel 3. had ik al doorgegeven: Vind het bloemetje op een nìeuwe plek, en niet op een plek waar je het in een eerder jaar ook hebt gevonden.

Dus wat doen we? Maken we er een wedstrijdje van?
(Deze foto liet ik hier eerder zien: een blik op mijn keukentafel.)

Lees reacties (8) of geef een reactie

Geappliceerde onderzetters

Van voor en van achter even mooi: twee geappliceerde pannelappen of onderzetters. Een lieve mevrouw uit Canada maakte ze speciaal voor mij en m’n zus nam ze vorige week voor me mee. Ze stopte ze in het KLM-doosje wat ik pas liet zien.
Van voor en van na kerst: ook even mooi! Wat een lieve attentie!

De mevrouw van wie ik ze kreeg was een paar jaar geleden op bezoek geweest in Nederland en was op bemiddeling van m’n zus ook een dagje bij mij geweest. Dat was een leuke ontmoeting, waarbij we veel over patchwork hadden gepraat. En nu krijg ik een paar jaar later nog weer zo’n lieve attentie!

Zijn er soms nog meer lieve dames uit Canada die op bezoek willen komen? Welkom hoor! Zulke ontmoetingen zijn als de lijnen op deze onderzetters: ze stralen nog heel lang na.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Uitzicht over het Waalse Water

Hoe hoog zou het water van de Waal nog staan? Na elk tandartsbezoek ga ik even kijken.
Ik ben hier al vaak geweest en het is elke keer anders. Ik weet waar de bomen staan (ze stonden er gelukkig nog), en waar de hekken staan (nu onder water), en hoe mooi het elke keer is. Voor deze keer had ik een borduurwerk met paard meegenomen. Dit mooie borduurwerk plaats ik in m’n shop. Het is heel geschikt om er een tas of kussen van te maken.


Maar de ritten naar die verre tandarts vind ik ook wel zwaar, ik doe het al een paar jaar. Nu gaan we gelukkig samen, en dat scheelt een stuk.
Wàt een uitzicht!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Groene schalen

Niet alles hoeft gelijk opgeruimd te worden na kerst. Deze schalen met kunst-kerst-appeltjes stonden er nog. Ik had de appeltjes nog  even nodig voor een late kerstfoto. Even een intermezzo. Wordt vervolgd.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Agenda voor handwerklady’s

“Daar ga je vast nog een keer over bloggen”, zei mijn man toen hij me op oudejaarsdag een nieuwe agenda gaf die hij voor me had besteld. Dus ik bewaarde deze foto en de stikker op de achterkant en en wil jullie toch nog even vertellen dat mijn agenda “Painted Lady” heet. De stikker geeft als toelichting dat de cover gebaseerd is op een ‘fabric sample collected in Paris in the 1880s.’ Het origineel was borduurwerk met zijde op satijn. ‘The richly saturated aniline dyes hinting at the lavish possibilities contained in the modest swatch.” En wat dat allemaal betekent moet je zelf maar vertalen, het klinkt in ieder geval spannend en professioneel.
Superleuk dat er zulke mooie agenda’s zijn, ook voor handwerkliefhebbers!

En dan heb ik nu die agenda al drie weken in gebruik gehad. Het waren drukke weken, en voor vandaag is er weer zo’n venijnige aantekening: naar de verre tandarts, zucht. Maar wèl leuk om die afspraken dan te noteren in zo’n mooi opschrijfboekje….

Lees reacties (2) of geef een reactie

Bloemen en versieringen als kleine bemoedigingen


Op de dag van de storm ging ik vroeg weg, om op tijd vóór de verwachtte windstoten binnen te zijn. Ik ging naast de fiets lopen, omdat fietsen al te zwaar was, en dan heb je extra veel tijd om om je heen te kijken. Ik liep langs het plekje waar ik andere jaren altijd al heel vroeg speenkruid vind. Een bloglezeres had een week eerder al geschreven dat ze ergens een knopje had gezien, dus het zòu kunnen. En ja: op dat beschutte plekje (aan de zuidkant van een heuveltje naast het fietspad) zag ik één bloemetje. Het was zelfs al open. De wind schudde het felgele blompje heen en weer en het lukte me niet om het stil voor de lens te krijgen. Maar zo geeft het ook wel een beeld, want zo wàs het op die storm-dag. Alles beefde en wankelde of ging kapot. Even later vulde de storm het hele land en al onze gedachten en vergat ik het bloempje en deze foto weer.

En nu is het maandag. Zal ik er toch nog eens op terugkomen? Eigenlijk was ik van plan om die jaarlijkse wedstrijd (“wie vindt het eerste speenkruidje?”) maar te vergeten. Het roept ook herinneringen op aan de vrouw die het net zo leuk vond als ik om te zoeken. Zij zocht altijd in Groningen, waar ze woonde. Ze volgde m’n blog elke dag trouw, totdat het niet meer ging. Zij was docente aan een universiteit, en ik mocht surveilleren bij haar tentamens. En ook nu weer was ik op weg naar mijn kleine baantje om tentamens uit te delen. En toen zag ik – aan het begin van die zware storm – dat eerste bloemetje. Het deed me toch goed.

Wel alle Honderd bloemen, bedeltjes en versieringen nog aan toe! We hebben er gewoon behoefte aan! Het zijn de kleine dingen die het doen! We putten moed uit kleine dingen! Je kunt ze zelf maken, zelf zoeken, zelf doorgeven! Kleine bemoedigingen, we hebben ze nodig!

(PS Ik weet niet of dit nog echt een ‘wedstrijdje’ is, maar andere jaren had ik altijd doorgegeven dat een vindplaats waar je al eerder speenkruid hebt zien bloeien niet ‘geldt’ voor de wedstrijd. Anders is het te makkelijk, en hoef je alleen maar elk jaar terug te gaan naar hetzelfde plekje. Dus wie op zoek wil gaan: veel zoekplezier! Zoek het eerste bloeiende speenkruid op een ‘nieuw’ plekje!)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Geknoopt kussen met Magnolia

Als tiener knoopte ik dit kussen. Op de één of andere manier was er altijd wel smyrna-wol in huis en ik denk dat ik dat heel vanzelfsprekend vond. En als er niet genoeg was van een bepaalde kleur dan mocht ik dat bijkopen. M’n moeder vond het prachtig wat ik maakte en toen het klaar was gaf ik het aan haar. Nu heeft ze er veertig jaar tegenaan gekeken en zijn we wat aan het veranderen. Ik legde het kussen even op de grond voor een zondagse foto. Straalt rust uit, vind je niet?

Lees reacties (4) of geef een reactie

KLM-ontbijtdoosje

Leuk kadootje gekregen van m’n zus: een KLM-ontbijtdoosje! Had ze voor me meegenomen uit het vliegtuig. Een paar jaar geleden kreeg ik ook eens zo’n doosje en heb toen aan de KLM gevraagd of ik het patroon op mijn blog mocht plaatsen. Ik kreeg toestemming en het patroon  werd meer dan 700 keer gedownload. En het is nog altijd beschikbaar!
Superleuk dat ik opnieuw zo’n doosje kreeg!

Mijn zus vroeg of ze ook wat van mij mocht. Deze mooie geborduurde pauw. Jaar en dag hing hij in ons ouderlijk huis, maar daar zijn we nu wat in aan het rommelen. Deze geborduurde pauw heeft nog nooit mijn eigen huis bereikt want toen ik hem net had liet ik hem aan m’n moeder zien en vroeg ze of zij hem mocht. En nu vraagt mijn zus dus of zij hem mag, want in haar huis komt hij ook goed uit. Leuk toch? Daar zijn die borduurwerken voor; wie er een plekje voor heeft kan het moois er een tijdje vanaf kijken. En zelf heb ik natuurlijk toch wel genoeg…

Het patchwork-kleedje heeft ook jarenlang bij m’n moeder thuis gelegen. Dat had ik een keer voor haar gemaakt en nu kreeg ik het weer mee naar huis. Zo gaat dat. Met tassen vol spullen sjouwen we deze weken heen en weer. En ook al heb ik het daarbij dan een beetje druk, ik neem tòch eerst de tijd om een foto te nemen. Van hoe iets daar al die jaren gehangen heeft. Dàg-pauw!

Lees reacties (3) of geef een reactie

De lichte lucht door de beproefde bomen

Een uurtje bijpraten met m’n zus. Vlakbij ons ouderlijk huis gingen we een eindje wandelen en zaten ook even op een bankje met hek-zicht. In gedachten zie ik de bloemetjes al weer bloeien, maar dat duurt nog even. Na thuiskomst moesten er nog wat dingen op de post, ook een schattig borduurwerkje. Geborduurde bloemen bloeien wèl het hele jaar door!
En soms is de natuur makkelijker te fotograferen dan de geborduurde impressie, want het lukte maar niet om de zwarte ondergrond waarop is geborduurd goed zwart te krijgen.

Dan maar de zwarte bomen. Toen we weer opstonden van het bankje keek ik nog even achterom: zo mooi hoe de lichte lucht door de beproefde bomen schemert. Bomen die de storm getrotseerd hadden en staande waren gebleven. Staande blijven is soms moeilijk en even bijpraten is soms nodig. En dan weer verder, onder de lichte lucht.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrolijke handwerkkleuren


Buiten somber en grauw, binnen een vrolijke boel. Tenminste, als je dat er zelf van maakt, en dat kan met handwerk altijd!
De eerste dag na de zware storm trok ik er weer met de auto op uit, weer naar m’n moeder. Ik zag veel omgevallen bomen. En omver gewaaide schuren. Bij een afzetting werd ik tegengehouden en had even gelegenheid om door het open raampje tegen een man in oranje overal te zeggen: “Bedankt voor jullie inzet.” Wat wordt er hard gewerkt om alles weer op te ruimen en te herstellen.

Een voorrecht dus ook, als we gewoon in het weekend in ons eigen huis lekker kunnen rommelen. En met handwerk kun je er – ook op een sombere dag – altijd wel een vrolijke boel van maken. Fijne dag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Na de zware storm

Wat zijn we kwetsbaar als er een storm woedt. En wat is de betrokkenheid groot als een heel land het natuurgeweld gezamenlijk ondergaat. “Stormpoolen” werd de nieuwe manier om thuis te komen. We keken met elkaar naar de erge en soms bizarre beelden van afwaaiende daken en omwaaiende vrachtwagens. Best apart dat er nu zoveel life gefilmd wordt, en dan na korte tijd al op internet te zien is. Dat maakte de betrokkenheid nòg groter, want je zìet gelijk wat er allemaal gebeurde.

Ik laat op m’n blog vaak foto’s zien van handwerk in de natuur, en vertel ook vaak dat de natuur voor veel ontwerpsters zo’n rijke inspiratiebron is. Zoals bij deze dubbelgeweven blaadjes in zwart en groen. Meestal gaat het dan om de mooie aspecten van de natuur. Lieflijke plaatjes van rustgevende landschappen en zo. Gister maakte ik foto’s van iets wat (helaas) ook bij ‘de natuur’ hoort, zoals deze omgevallen boom. Toen de windstoten afgenomen waren kon ik gaan kijken. Ik legde m’n muts in de holte, om daarmee de afmetingen van deze oude boom te benadrukken. De muts had ik net een paar dagen geleden afgemaakt en had ik voor het eerst op. Hij zou me geen bescherming hebben geboden als er iets op m’n hoofd was gewaaid. Tijdens zulke uren was het toch maar beter om binnen te blijven. Nu is het een dag later en wordt de balans opgemaakt. Wat was het heftig! En wat zijn we dan kwetsbaar.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Pannelappen


Soms loop ik langs een marktkraam en denk ik: “Even kijken”. En soms even wat kopen. Het gaat dan vooral om de sfeer, de entourage, en het praatje met de verkoopster. Half december was ik op het Dickens festival in Deventer en daar stonden ook wat van die gezellige kramen. Aan een paal hingen gehaakte pannelappen en ik pakte m’n portemonnee al. Gewoon omdat het leuk is. “Weet u ook wie deze heeft gemaakt?” vroeg ik aan de mevrouw, die er ook uitzag alsof ze uit de 19e eeuw kwam. “Ja, ik!” zei ze, en dan is het natuurlijk vanzelfsprekend om even wat te kopen. Die mensen staan daar ook niet de hele dag voor niks toch?
“Kom je weer?” vroeg m’n zus, die een paar meter verderop op me wachtte, en samen liepen we weer verder. Er was zoveel moois te zien.

“Wie wil ons hebben?” vragen deze pannelappen nu. Van een december-kraam naar een januari-plekje in m’n shop. Het gaat om het authentieke, het verrassende, het beetje gekke ook, want dat middenstuk past er eigenlijk niet zo goed bij. Maar ach, er is zoveel wat eigenlijk niet echt ‘past’.

Laat wat van je horen en geef een reactie

De zware storm van 18 januari

De storm van vandaag gaat bij de top tien van de zwaarste stormen sinds 1900 behoren.
’s Morgens vroeg viel het nog mee. Ik was gaan lopen naar het middelste gebouw op deze foto, in plaats van op de fiets wat ik meestal doe. Het gebouw grenst aan een park. In de ochtend ging de wind een aantal uren hevig tekeer. We hoorden meerdere zware klappen. Een grote boom van meer dan honderd jaar oud viel om.


In de gapende boomwond hing ik het sjaaltje wat ik vandaag droeg. Het is een aparte foto, maar ik had hem natuurlijk liever niet willen maken. Zo triest als bomen omwaaien. En vrachtauto’s. En gebouwen. En mensen. Zoveel schade, zoveel verdriet. Zelfs doden om te betreuren. Nu ben ik even aan het appen met m’n zus. Bij haar waaide de schutting om. Ze is er laconiek onder want dat is niks vergeleken met de schade en het leed elders. Over de hele wereld waait en laait het natuurgeweld. En nu hadden wij in Nederland deze zeer zware storm.

Ik liep weer naar huis. En ik zag nog veel meer omgewaaide bomen en beschadigde gebouwen. Wat heftig!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Rode borduurwerkjes


Vanaf eind november, of anders vanaf 6 december, zien we elk jaar op social media en in winkels een explosie van kerst-gerelateerde dingen en handwerk. En nà nieuwjaar kun je daar dan niet meer mee aankomen. Schijnt het. Ik breek de conventie met deze foto, die ik gister nam. Ik wilde gister wat opruimen, maar elke jaar sta ik weer met die onafgemaakte randjes in m’n handen. Wéér niet gelukt in december om er wat van te maken. Het borduren was leuk, maar het afmaken niet. Nou ja, volgend jaar dan maar een nieuwe poging.

Eigenlijk moeten we maar eens af van die gewoonte dat je in januari niet met rode spulletjes bezig zou mogen zijn. Alles mag, zelfs de foto een beetje omdraaien. Hij was wel recht, maar vanwege de storm vandaag draaide ik hem een slagje. Hoop dat er geen dakpannen of takken op onze hoofden waaien! Ik ga weer op weg, misschien een beetje zigzaggend net als deze borduurwerkjes. En januari is dus een prima maand om nog wat gezellige rode dingen in je huis te hebben. Of ze vast (af) te maken voor volgend jaar.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Patronen gobelins in Burda handwerkboek


Vorig jaar kreeg ik een vraag of ik iemand kon helpen met wat resten borduurwol, waarmee iemand een groot borduurwerk kon afmaken. Dat heb ik niet in m’n shop, maar ik vond het toch leuk om te proberen die mevrouw te helpen en ik zocht wat resten ‘licht-zalm-huidskleur’ bij elkaar en daar zat gelukkig de goede kleur bij. Ik was het allang weer vergeten, maar nu kreeg ik een foto toegestuurd. Het borduurwerk was af en ze wilde het graag aan me laten zien. Leuk vind ik dat! Ze had een bewerking van de Dame met de Eenhoorn geborduurd, en die was erg mooi geworden. En ik wist zomaar waar dit patroon uitkomt: uit een heel mooi Groot bont handwerkboek van Burda. (rechts opengeslagen op de foto).

Ik vind het altijd extra leuk als ik een oud borduurwerk vind waarvan het patroon in één van m’n boeken staat. Zoals dit borduurwerk met de titel ‘Bourgonische dans’. Het patroon staat in hetzelfde Burda-boek, één pagina eerder. Het is mooi gemaakt en ik laat het graag hier zien. Maar wil ook nog even reclame maken voor die mooie Burda. Die staat echt boordevol prachtige patronen. Niet alleen bewerkingen van beroemde gobelins, maar ook van ander borduurwerk, en haak- en knoopwerk. Echt een mooi boek om tijdens een flinke januari-storm lekker uit te werken. Ik moet morgen wel twee keer door de storm. Hoop dat er geen ongelukken gebeuren. Eigenlijk zouden we tijdens zulke stormdagen allemaal thuis moeten blijven toch? En dan lekker handwerken. Deze Burda biedt inspiratie genoeg.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Oude franje

In m’n shop heb ik een paar oude brede franjes en daar werd er één van besteld. Nu ben ik natuurlijk niet echt nieuwsgierig (wel dus), maar van sommige items ben ik dan toch wel benieuwd wat iemand daar dan mee gaat doen. Soms hoor ik dat niet, en soms ook wel. Degene die de franjes bestelde schreef in een email waarvoor ze het gaat gebruiken: ze gaat ze onderaan een rolgordijn bevestigen! Wat een leuk idee!
Dus als je dat ook wilt: ik heb nog een paar van die oude franjes! Wel eerst even wassen, want ze zijn niet alleen oud maar ook groezelig.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Miss petticoat


Ik heb zo’n zin om achter de naaimachine te zitten. Lekker met alle lapjes om me heen.
Maar er liggen hier nog zoveel andere spullen, die moeten eerst opgeruimd.
Herkenbaar hè? Ik heb het al op èlke blog gelezen die ik volg, de verzuchting “ik-heb-zo’n-zin-om”, en dan de opmerking “maar-ik-moet-eerst”
Tja, zo gaat dat dus.
En bij mij dus ook.

Schrale troost voor wie geen naaimachine heeft of al die lapjes teveel werk vindt: je kunt patchwork dus ook borduren. Net als miss Petticoat.
Fijne dag (en vooral voor wie wèl lapjes gaat naaien)!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boeken over streekdracht

De jaren tachtig was een goede tijd om boeken over Streekdracht in Nederland te schrijven. Van die mooie grote kijk-boeken met veel informatie en vooral veel mooie foto’s. Deze vijf boeken uit die tijd heb ik in mijn shop en daar werden er net twee van besteld (maar de meeste boeken heb ik dubbel) en die bestelling was aanleiding om er eerst een foto van te maken.
De foto die ik van deze boeken maakte werd extra druk door de oude rokjes die ik erbij legde. Maar dat moet ook, vind ik, dan is er extra veel om naar te kijken. Lekker bont en vrolijk, net als bij de streekdracht, die prachtige uitingen van creatieve en kunstzinnige volkskunst.
De oude rokjes uit Drente moeten nog gestreken worden voordat ik ze in m’n shop plaats. Dat komt later wel. Dat moet ik natuurlijk niet te vaak zeggen, maar het is hier nog steeds wel aardig druk. Ik heb me vandaag weer mooi aangekleed om weg te gaan. Nog steeds genoeg te doen. Dat aankleden ging vanmorgen lekker snel in onze gemaks-kleding. Die bewerkelijke streekdracht was vroeger natuurlijk behoorlijk tijdrovend en ingewikkeld, maar oh! wat was het mooi! Gelukkig zijn deze boeken er nog: Klederdachten, Streekdracht motieven, Kijken naar klederdrachten, Klederdrachten, een reis langs de levende streekdrachten van Nederland, en Het grote klederdrachtenboek.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bordjes met afbeeldingen streekdracht

Bijzonder leuke bordjes met afbeeldingen van streekdracht. Deze werden begin jaren zestig door Maastrichts Aardewerk gemaakt. Er zijn ook kopjes gemaakt met deze afbeelding, maar die kom je veel minder vaak tegen.
Het bordje van Volendam vind ik zelf het leukste: twee meisjes zijn wol aan het opwinden. Maar verder passen deze bordjes ook uitstekend op een handwerkblog, want op de één of andere manier straalt het handwerk ervanaf. Ik heb een keer met m’n (beginnende) handeltje op een textielmarkt gestaan en had op m’n blog geschreven dat ik deze bordjes meenam. Ze leken me makkelijker te verkopen vanachter een kraam dan vanaf een computer, want dan hoeven ze niet met de post. Maar nu kreeg ik een vraag van iemand of ik nog een paar bordjes had. Ze had mijn oude blogje Spakenburg, Staphorst en Scheveningen gelezen, en vroeg of ze nog twee bordjes kon kopen. Dus ging ik op zoek naar m’n stapeltje en hier is dan wat ik heb. Ik weet niet of de serie nog groter is dan deze zes.
Van sommige afbeeldingen heb ik meerdere exemplaren.
MarkenMiddelburgNunspeetSpakenburgStaphorstVolendam.

En dit zijn dan de eerste items die ik in het nieuwe jaar weer in m’n shop plaats!
De afgelopen weken was ik druk met andere dingen en stiekem vond ik het ook niet zo erg dat ik even een item-toevoeg-pauze had. Want op mijn dashbord stond de teller precies op 4444 items en dat vond ik wel leuk staan. Ongelooflijk hè?

Lees reacties (2) of geef een reactie

Breien bij stress

Breien en borduren: sommige werkjes lenen zich er wèl voor om mee te nemen, andere niet. In een oud en mooi tijdschrift Libelle Kruissteekjes staat een patroon wat ik al jarenlang van plan was om eens te borduren. En nu geborduurde randen zo in de mode zijn leek het me leuk om al die zwarte randen onder elkaar te borduren. De afgelopen week sliep ik in het oude huis van m’n moeder en probeerde ’s avonds wat te borduren. Maar dat ging niet lekker. Als je hoofd vol zit, dan kun je je gewoon niet concentreren. Een breiwerkje waarbij je niet hoeft na te denken is dan prettiger.

Het was een enerverende week, maar nog veel meer voor de provincie Groningen. De aardbeving die daar plaatsvond is nu een week geleden. Ik zit hier wel gezellig over mijn handwerkjes en dergelijke te schrijven, maar ik heb er (nu ik weer thuis ben en iets meer tijd heb) toch nog wel behoefte aan om mijn meeleven te uiten naar bloglezers (en natuurlijk ook anderen) in het noorden van ons land. Bij één bijzondere bloglezeres  ben ik een paar keer op bezoek geweest en heb de scheuren in hun historische huis gezien. Mijn gedachten gaan zeker ook naar hen uit! Ik vind het heel naar wat jullie overkomen is! Ik las erover in de krant en weet ook uit hun verhaal dat hierdoor veel stress en onzekerheid ontstaat. Héél naar!

En er zijn helaas situaties die zoveel stress opleveren, dat kun je met een klein breiwerkje niet verhelpen. Het zijn de stekelige / nare / vervelende / akelige / elllendige / pijnlijke / moeilijke en scherpe kanten van het leven.
Het enige wat ik kan zeggen is: ik wens hen die het zwaar hebben sterkte toe.
En misschien tòch iets breien, al is het maar een recht lapje. Gewoon om wat omhanden te hebben.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Fraaie franje


Alweer die stola, maar nu heb ik er (op de bank van m’n moeder) franjes aan gemaakt. Die staan er goed bij.
Het kussen (voor-de-zondag) heeft meer dan tien jaar op de bank van m’n moeder gelegen, en daarvoor lag het dertig jaar in het huis van m’n tante. Ze zal het ook wel eens van een verre reis hebben meegenomen. Mooi handwerk: daar kun je soms wel veertig jaar tegenaankijken!
Zolang gaat mijn stola het niet uithouden in ieder geval. Die is meer een gebruiksvoorwerp, en ik heb er nu volop plezier van. De franjes maakte ik van de restjes en ik had net niet genoeg. Dus bovenin bij de punten zitten géén franjes, en dat bevalt eigenlijk juist prima, want dan heb je er ook geen last van.

Kussens en franje voor verfraaiing en verpozing: fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een rood fietsje en een roodomrand bord

Het is een week geleden dat we m’n moeder hielpen om te verhuizen naar een appartement. Ik ga die dag natuurlijk niet gauw vergeten. En ook niet omdat ik vaak foto’s maak. Zoals deze foto, die ik maakte op het moment dat mijn broer en zus m’n moeder naar haar nieuwe plekje reden. Ik was daar al om het gezelschap met koffie op te wachten. En ik had nog wel even tijd om naar de rivier te lopen. Het water was toen erg hoog en dat wilde ik graag even zien. De pont kon niet meer bij de kade komen en er stonden wat hekken. En er waren veel andere mensen die kwamen kijken. Ook een vader met een zoontje. Het kind had z’n fietsje laten staan en dat vond ik toen wel een mooi beeld. De stem van het jongetje galmde over het stille water en alles aan hem getuigde van levenslust en leergierigheid. En dat fietsje stond daar dan symbool voor. Léren, voorùitkomen, ontwikkelen, groeien!

En dan is dat hek misschien een symbool voor: “En nu gaat het niet meer verder.” Het fietsje als symbool van het begin van het leven, en het roodomrande bord voor: “Het lopen gaat nu wat moeilijker.” M’n moeder kàn gelukkig nog wel lopen, maar het gaat wel erg moeizaam. En het is ook goed dat ze nu niet meer in dat grote huis hoeft te lopen en te wonen. Maar het voelt voor ons allemaal toch wel als een grote gebeurtenis, deze verhuizing. Het is iets wat nog z’n (nieuwe) plekje moet krijgen. We moeten er nog aan wennen.

Dat fietsje als symbool van het begin van het leven: Ontwikkelen! Vooruitkomen!
En dat bord als symbool voor het eind van het leven. Afbouwen. Niet meer verder zoals het altijd ging. Stilstaan.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Spulletjes


Veel spulletjes van mijn moeder ken ik al mijn hele leven. Dat groene emaille schaaltje, dat stond er al toen ik nog kind was. Telkens op een andere plek. En dat zachte kleedje, dat heeft ook echt òveral gelegen. Ze nam het mee van een vakantie in Tunesië, en wanneer was dat ook al weer? Was het nog in de zestiger jaren dat ze die reis maakte? En die koperen kandelaars, oh, die ken ik zò goed! Zou ze die meegenomen hebben uit Israël? Dat is ook al heel lang geleden dat ze daar naar toe gingen. Er is nog een foto uit 1964 dat m’n ouders van de vliegtuigtrap afkwamen, want in die tijd was het nog heel bijzonder om daar zomaar naar toe te kunnen vliegen. Ik denk dat ze toen die kandelaars hebben meegenomen. Jaar in jaar uit tegenaan gekeken. Maar waar komen die kantkloskleedjes nou weer vandaan? Ik had ze nog nooit eerder gezien. “Die mag jij hebben” zei m’n moeder vorige week, toen we door het huis liepen wat er allemaal mee moest en wat blijft staan. “Heeft grootmoeder die dan gemaakt?” vroeg ik, maar er was geen tijd om daar op in te gaan. Dat komt wel weer. Ik bewaar het kleedje en neem het wel een keer mee naar haar nieuwe woonplekje. Om nog wat vragen over te stellen.

Spulletjes die je je leven lang in het huis van je ouders zag staan. Waar we zò lang tegenaan hebben gekeken. Spulletjes die nu wèl of nìet mee-verhuisd worden. En die misschien ‘uit het zicht raken’. Leuk als je er de herkomst nog van weet.
En handwerkjes uit de familie: nòg leuker om te weten wie ze heeft gemaakt. Vragen nu het nog kan.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Heen en weer van A naar B (met een oude patchwork tas)

Al een week ben ik aan het heen en weer rijden van A naar B, vanwege de verhuizing van m’n moeder. M’n blog schiet er wat bij in.

Dit is een bericht voor mensen die deze week wat bestelden in m’n shop. Vanmiddag ga ik weer van B naar A en dan hoop ik m’n mailtjes gelijk te beantwoorden.

Deze tas maakte ik lang geleden en gaf ik aan m’n moeder. Ik vond hem nu weer en gebruik hem deze week voor van alles en nog wat.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Een vrij gevoel

Het komt niet zo vaak voor dat ik er pas ’s avonds aan toe kom om even wat van me te laten horen op m’n blog. Dus ik zal het wel druk hebben. En ja, ik vind het inderdaad wel aardig druk. Maar nu zit ik met een kopje thee in de luie stoel in m’n ouderlijk huis en heb ik tijd om even wat terug te blikken op vandaag. Alweer een goede dag gehad in het verhuisproces van m’n moeder. Heen en weer rijden en wat spulletjes uitzoeken, dat gaat allemaal best. Boodschappen doen vind ik ook een heerlijk klusje. Lekker met een oude fiets door het dorp crossen. Na de boodschappen besloot ik nog even wat rond te fietsen naar een rommelwinkeltje in de buurt, gewoon even wat anders doen. Ik kocht een borduurwerk met paarden want ik zag er wel wat in. Na een paar meter fietsen  vanaf de winkel zag ik echte paarden en daar kreeg ik zo’n lekker vrij gevoel van. Gewoon even afstappen en een foto’tje maken. En toen weer verder met de drukke dag.

En nu is het avond en blijkt het de enige foto te zijn die ik vandaag maakte. Nou, vooruit dan maar. Later komen er wel weer betere blogjes.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Ons geborduurd wandkleed


Ons wandkleed” is de titel van een bekend geborduurd wandkleed, wat in 1950 door Hill Bottema werd ontworpen. Ik schreef er al eerder over op mijn blog. Ook nog een extra keer om de betekenis van de tafereeltjes door te geven, die ik had gevonden bij een oud patroon. Onderaan het wandkleed was ruimte voor de tekst “Leer ons alzo onze dagen tellen“, een uitspraak die komt uit Psalm 90. Het patroon verscheen in de zestiger jaren in de Elisabethbode en werd door veel vrouwen geborduurd. Mijn moeder had in de zestiger jaren een paar kleine kinderen en had geen tijd om te borduren, maar een oud-tante bood aan om dat voor haar te doen. Ze vroeg of m’n moeder misschien een andere tekst onderin geborduurd wilde. Mijn moeder wilde van jongsafaan altijd haar handwerk nèt iets anders dan patronen voorschreven, dus ze was blij dat haar een variatie-mogelijkheid werd geboden. En zo kwam haar trouwtekst onderin het kleed: “De liefde bedekt alle dingen.”

En zo groeiden wij op in een huis waar àltijd dit kleed ergens een plekje had. Tientallen jaren. Vandaag haalden m’n zus en ik m’n moeder op van haar nieuwe plekje om samen nog weer even op het oude plekje bezig te zijn. We waren bezig met het doorspreken van allerlei spulletjes. “Dit wil ik graag mee en dat nog”. Toen hoorde ik een piepje op m’n mobiel. Even kijken. Het was een vraag, n.a.v. een oud blogje. Of ik misschien ook nog het patroon heb van “Ons wandkleed”. Dat is nou toch frappant! Het wandkleed van m’n moeder lag op een halve meter afstand van m’n mobiel! Ik pakte het kleed en zei: “Kijk mam, u bent niet de enige die goede herinneringen heeft aan dit wandkleed; ik krijg vaak vragen van mensen die op zoek zijn naar het patroon hiervan.” Zo ben ik niet alleen betrokken bij de leefwereld van mijn moeder, maar betrek ik haar af en toe ook bij mijn leefwereld.

Ik legde het wandkleed  op het vloerkleed in de kamer waar we bezig waren (voor een snelle foto), en daarna rolde ik beide op. Want natúúrlijk gaat het wandkleed mee naar het nieuwe plekje. Beide teksten zijn waar: “Leer ons alzo onze dagen tellen” (en hopelijk zijn er nog wat dagen en jaren voor m’n moeder). En: “De liefde bedekt alle dingen”. In een lang leven zijn er al veel dingen liefdevol verwerkt, bedekt en vergeven. Wat is die liefde kostbaar!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Goudborduren op kaarten

Goudborduurwerk getuigt al vele eeuwen van de artistieke vaardigheden en ambachtelijke kwaliteiten van borduurders, en van de rang en welstand van de bezitters.  Goudborduurwerk hoorde vanouds op ceremomiële en religieuze gewaden en heft de drager van die kleding op tot in hogere sferen. Aanvankelijk gebruikte men reepjes dun gehamerd goud. Later maakte men gouddraad door het edelmetaal om een kerndraad te wikkelen. Begrijpelijk dat het borduren daarop moest worden aangepast want dan kun je niet zomaar met naald en draad door de stof steken. De bekendste technieken om de gouddraad te verwerken heten ‘couching’ (gelegd draad), reliëfborduurwerk, lazuurwerk en cantilleborduurwerk.

Nog weer later kwam er ook kunstmatig gemaakt gouddraad, en daar kun je ook mooie effecten mee bereiken. Ik kwam thuis van een paar dagen bezig zijn in het oude en het nieuwe huis van m’n moeder en vond bij thuiskomst deze twee kaarten. Gemaakt door bloglezeres Willy uit Amstelveen. Eén voor m’n moeder en één voor mij. Wat een lief blijk van meeleven!

Wat ik ook heel leuk vindt aan deze kaarten is dat ze helemaal in evenwicht zijn met het ambachtelijke papier en ook met de gebruikte kleuren waarop is geborduurd. Zo komt een goudgeborduurd motief prachtig tot z’n recht. Moderne toepassing van een eeuwenoude techniek, maar liefst wel op de klassieke kleuren rood en groen want dat blijft gewoon het mooist. En – net als vroeger – is het ontvangen en bezit van zo’n kaart nog steeds ‘verheffend’!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Verhaal over een sjaal


Een koude zonnige zondagmiddag in januari. We gingen nog even wandelen. Ik had het druk gehad en het was me nèt niet gelukt om het laatste stukje van m’n sjaal af te krijgen. Maar ik had een sjaal wèl nodig! Ik trok de pen er gewoon uit en deed hem om, met losse draad aan het eind.
Hieronder het verhaal van deze sjaal.

Als je met iets inspannends bezig bent, dan is het extra fijn om je te kunnen ontspannen met een breiwerkje. Ik had twee bollen wibra-wol en daar begon ik ruim een week geleden mee te breien. Voor een patroon-uitzoeken gunde ik me geen tijd. Gewoon elke pen meerderen en als de ene bol op is dan ben je halverwege, en dan weer elke pen minderen.
Ik was in het nieuwe appartement van m’n moeder aan het werk, en maakte ook even een wandelingetje om de omgeving te verkennen. Het breiwerkje nam ik mee, want ik wilde even buiten breiend op een bankje naar de rivier kijken. Die foto’s liet ik hier zien.
Ik had niet kunnen bedenken dat datzelfde bankje een week later compleet onder water zou staan! Het is nu enorm hoog water daar!

Nu waren we daar weer aan het werk, en m’n sjaal was bìjna af. ’s Morgens had ik hem nog even aan het balkonhek gehangen, met de breipen er nog in. ’s Middags ging ik weer naar m’n eigen huis en onderweg nog even wandelen. Blij dat ik een warme sjaal had, want zonder was het gewoon geen doen met die koude wind!

De vierde foto van de collage laat zien waar deze wol vandaan komt: van de Wibra. Het is Dora-wol, en hij breide heerlijk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Extra dekens voor een koude dag

Een koude winterdag. Ik overnachtte in het nieuwe appartement van m’n moeder en het was nog een beetje improviseren. Gelukkig had ik nog wat dekens in de auto. Die liggen er al jaren en soms komen ze weer van pas. Een wollen deken uit Schotland en een katoenen deken uit Marokko. Eigen import. Dat zijn leuke vakantie-souvenirs en je hebt er nog eens wat aan. Bij een verhuizing is het de kunst om zo goed mogelijk te plannen en zo vrolijk mogelijk te improviseren. En daarom waste ik een keer m’n haren met afwasmiddel (omdat ik in het huis sliep waar nog geen shampoo was) en dat ging prima!

De komende week blijf ik nog wat meer improviseren, ook op m’n blog. Ik schrijf wat als het me uitkomt maar ik  probeer wel de bestellingen zo snel mogelijk op te sturen.  Ik ben ik nu druk met heen-en-weer-rijden naar dat nieuwe plekje waar m’n moeder gaat wonen. En dan ga ik daarna weer op zoek naar mooie boeken over dekens uit Schotland en Marokko en nog veel meer.

En voor degenen die mij vragen stelden per email: de beantwoording duurt nog even wat langer, maar je krijgt nog wèl antwoord.
En voor de vaste lezers van mijn blog: deze week gaat het misschien wat rommeliger op mijn blog, maar ik probeer wel elke dag wat te schrijven.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Lucht en Licht voor een Latere Levensfase.

Vele jaren waren voorbij gegaan, en nu was het weer januari.
Vele jaren had m’n moeder in haar grote huis gewoond, maar de laatste tijd wilde ze graag wat kleiners. Ze vond een flat, met uitzicht op de IJssel.
Kijk, daar stroomt hij in de verte. Daar kan ze nu op uitkijken. Lucht en Licht voor een Latere Levensfase.

De bovenste foto is van een maand geleden. We deden de afgelopen weken vast wat voorbereidingen. Ik was af en toe in de nieuwe flat. En ook in het oude (ouderlijk) huis. Alles in dat huis ken ik zo goed. Elke tafel en elke stoel, elke kast en alle boeken, elk kleed en elk gordijn, elk schilderij en elk schellekoord. Alles. Vele jaren Gezien. Gebruikt. Genoten. Gedaan. Geweest. En ineens gaat dat dan ophouden. Gek hoor.

M’n broer huurde een paar weken geleden een busje, en een paar dagen geleden nog een keer een aanhangwagen. En we reden nog wat met auto’s heen en weer. Dit nog en dat nog. Dit hier dat daar. Ik was nog even in het oude huis en nam lukraak wat foto’s. Gewoon. Net waar m’n oog op viel. Omdat ik dat ook vaak tegen anderen zeg: “Neem ook eens een foto van iets zoals het daar hìng!” Met deur en muur erbij. Nu is het zondagavond. Even uitpuffen. En ik zie die foto, van de knotwilgen. Een ets die m’n moeder altijd mooi heeft gevonden. Die bleef hangen, die namen we niet mee naar het nieuwe appartement.

Nu heeft ze èchte knotwilgen in haar uitzicht. Het is extreem hoog water. Ze hoeft nu niet te turen naar de rivier in de verte. Het water komt bijna tot vlak voor haar balkon.

Nou leuk hoor, zo’n blogje over een mooi uitzicht. En wat Excitement over het hoge water.
Maar het is toch allemaal best wel enerverend. Voor m’n moeder en ook voor ons.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Kussens op een ander plekje

We verhuisden de bank van m’n moeder.

Naar een plekje met uitzicht op heel veel vogels. Het voorste kussen maakte ik eens voor haar, van een oud borduurwerk. Nu ligt het hier op een mooi plekje!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Hoog water

Vlakbij het nieuwe plekje van m’n moeder.

Het is heel hoog water.

De pont is uit de vaart.

Toch zijn we aan het overvaren.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ouderlijk huis

Een huis om in te wonen, liefst vrijstaand. Een tuin met een buxusrand eromheen, bloeiende bloemen in potten en aan planten. Een paar oud-hollandse vogeltjes en een blauw sterretje in de lucht. Wat verlangt een mens nog meer? Zo willen we allemaal wel wonen! O ja, en een alfabet: a b c d t/m z en dan nog wat cijfers. Het alfabet hebben we nodig om te communiceren en de cijfers om tot tien te tellen.

Mijn moeder woonde bijna 45 jaar in een vrijstaand huis, en daar woont ze nu nog steeds. Maar vandaag gaan we eens kijken of we haar naar een ander plekje kunnen brengen. Het huis is een beetje te groot geworden. Of zij is een beetje te oud geworden, net hoe je het bekijkt. Het was (en is nog steeds) een heerlijk huis. Vooral met die bloemenrand eromheen.

O huis,
o moeder,
o tempora!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Wijzen uit het oosten op weg naar het noorden

Vlak voor ‘nieuwjaar’ wordt kerst gevierd, maar vlak nà  de nieuwjaarsdag is er ook nog een feest wat met de geboorte van Jezus verband houdt. Op 6 januari wordt in grote delen van de wereld Driekoningen gevierd, of ook Epifanie. De viering is gebaseerd op het tweede hoofdstuk van Mattheus. Hij beschreef hoe na de geboorte van Jezus wijzen uit het oosten een bijzondere ster zagen. Die ster brachten ze in verband met de geboorte van de koning der Joden, en ze gingen op weg om hem te zoeken.

Dit feest werd pas vanaf de vierde eeuw gangbaar en er werd het één en ander bijverzonnen om het feest een beetje inhoud te geven. Er werd bedacht dat het waarschijnlijk drie wijzen waren, omdat ze ook drie geschenken brachten: goud, wierook en mirre. En ze kregen ook namen: Caspar, Melchior en Balthasar. En die waren dan 20, 40 en 60 jaar oud, wat symbolisch is voor de levenstijdperken van een volwassene.
En misschien hadden ze ook wel mooie gouden kronen op hun hoofd. Dan waren het niet alleen wijzen maar ook koningen.

In een leuk wandkleed werden de wijzen gestileerd afgebeeld. Ik liet het vorig jaar op m’n blog zien en toen was ik zelf net ergens op vakantie geweest waarbij ik een klein wandkleed bij me had. Zo kwam ik op het idee om dit wandkleed aan te prijzen als een ‘vliegbare wandversiering’: leuk om mee te nemen als je ergens naar toe gaat. Neemt weinig ruimte in en je tijdelijke plekje is gelijk heel persoonlijk. Bloglezeres Carin las dat en bestelde dit vliegbare wandkleedje.
En nu kreeg ik deze foto van haar toegestuurd! Ze nam het wandkleed mee naar Noorwegen, en stuurde mij vorige week deze foto.
Superleuk!

Dus je kunt wel zeggen: de wijzen uit het oosten waren in het noorden aangekomen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Mijn nieuwe agenda

Mijn nieuwe agenda zegt dat het vandaag een drukke dag is!
Volgende keer weer meer!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Duizend-en-één pracht op handwerkgebied!

Konden de boeken en de handwerkjes óók maar gewoon naar iedereen toevliegen! Wat zou dat handig zijn, en vooral lekker goedkoop! Maar helaas moet alles nog steeds met de post, en de tarieven zijn per 1 januari opnieuw omhoog gegaan.
Goed nieuws voor mensen die wat bij mij willen bestellen: ik verhoog mijn tarieven nog een tijdje nìet!
Dat betekent dat je dus nog voor de post.nl tarieven van 2017 boeken en handwerken in mijn shop kunt bestellen.
Dus als je wat ziet tussen de Duizend-en-één pracht: ik stuur het op voor het oude tarief!

1001-pracht is de titel van een heel mooi oud handwerkboek. Ik vind dit boek haast symbolisch voor mijn collectie. Een tijdje geleden ging ik de grens over van duizend handwerkboeken in mijn shop, en daar zit van alles tussen: oude en nieuwe en ook wat Engelse boeken. Net wat ik tegenkom. Maar die oude, nostalgische en bruikbare handwerkboeken: die zie ik het liefst. Die zijn ook het leukst om op te sporen en zelf eerst door te bladeren en reacties te krijgen van anderen dat ze het boek herkennen en zo.

Het was een vrolijke boel bij het tuincentrum bij mij in de buurt. Elk jaar ga ik er nà nieuwjaar even naar toe. Dit keer stond er een circus voor, maar ook binnen was er genoeg te zien. Een vader en een zoontje van een jaar of 8 stonden naast mij te kijken naar al die vrolijke treintjes en huisjes en mensjes en sprookjes in mini-formaat. “Zullen we hier dan volgend jaar maar een tijdje gaan wónen?” hoorde ik de vader zeggen, toen het niet lukte om zijn zoontje weer aan het verder-lopen te krijgen. Er was zòveel te kijken! Ik hoor soms dat anderen dat ook van mijn shop vinden, en dat doet me dan deugd om te horen.
Duizend-en-één pracht op handwerkgebied!
En dat wordt voor de oude post-prijzen naar je toegevlogen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kamelen en Florentijns borduurwerk

Twee straten verderop bij mij: Kamelen! Een wintercircus was neergestreken op een veldje vlak voor een groot sportcentrum en ik liep er (natuurlijk) even langs. Juist omdat het totáál niet ‘natuurlijk’ is. Een kamelen-onderonsje op een plek waar je eerder koeien zou verwachten. De bulten op de rug zijn als de golvende lijnen van Florentijns Borduurwerk! Tja, het is het begin van het jaar en misschien is het wat vergezocht, maar misschien ook niet. Zowel de kamelen als het florentijnse borduurwerk komen van ver… En zijn ook hier neergestreken…..

Barbara Snook is een bekende en gezaghebbende Engelse schrijfster van boeken over naaldkunst, en dit boek Florentine Canvas Embroidery is een bijzonder mooi boek. Interessant is dat het al in 1967 verscheen. Het is een grondige studie van de geschiedenis van het Florentijns borduurwerk. In vorige eeuwen zijn heel bijzondere voorwerpen gemaakt in Europa, zoals bed-gordijnen voor adellijke personen en stoel- en bankbekledingen. Kenmerkend zijn de verticaal geborduurde platte steken die in een wiskundig patroon worden aangebracht waardoor golvende patronen worden verkregen, vaak in vlammende kleuren.

Geen vlammende kleuren in het grauwe wintercircus. Twee straten verderop stonden daar die kamelen. Een jongetje kijkt toe. Mannen waren de trucks aan het inladen. De show ging ergens anders verder. Nog een punt van vergelijking: die oude handwerktechnieken gaan ook nog steeds verder!

Laat wat van je horen en geef een reactie