Archief voor februari 2018

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Witte sprei op een koude winterdag


Het is de koudste laatste-dag-van-februari die ooit is gemeten. Dat vroeg om een parkeer-pauze. Halverwege de weg langs het kanaal ging ik een brug over, speciaal om te voelen hoe koud het was. Antwoord: koud! Maar dat wisten we al, want heel Nederland praat erover.
Ik probeerde me voor te stellen hoe het eruit zou zien om een mooie witte gehaakte sprei op het besneeuwde en bevroren wateroppervlak te leggen. Maar er was geen dènken aan om dat uit te proberen. Na mijn foto was ik blij weer de auto in te kunnen. Snìjdend koud was het!
Thuis bij de achterdeur was een betere plek om de sprei even op de stoep te leggen:


Het is een hele mooie sprei. Een sprei om warm van te worden. Lang geleden gehaakt en nog vele lange jaren bewaard door een kleindochter. Vorig jaar kreeg de sprei een plaatsje in m’n shop en nu is het tijd voor een aanbieding. Een laatste-dag-van-de-maand-aanbieding! Kijk maar in m’n shop als je belangstelling hebt!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ruitenquilt in het grote witte bos


De meeste quilters hebben wel een behoorlijke hoeveelheid lapjes die ze door de jaren heen verzameld hebben en dan is het maken van een scrap-quilt een ideaal project. Ik vond het ontwerp voor een quilt waar alléén maar ruiten-restjes in werden verwerkt zo mooi en krachtig dat ik het precies zo wilde namaken. Vóór die tijd had ik al verschillende restjes-quilts gemaakt, o.a. een grote log-cabin quilt, maar ook heel simpele restjes-quilts. Daardoor was ik erachter gekomen dat een goed ontwerp voor een restjes-quilt het verschil kan maken tussen ‘gewoon’ en ‘heel mooi’. Het ontwerp wat ik tegenkwam in het boek Quilts in het klein sprak me bijzonder aan en ik wilde het preciès zo namaken (maar dan wel een slagje groter). Vooral de rood-bruine en de blauw-geblokte ruitjesstoffen voor de grote punten waren belangrijk, en ik zocht net zo lang tot ik die gevonden had.

En nu ligt er hier weer een dun laagje sneeuw. Niet zoveel als die keer dat ik deze foto maakte. Ik had de quilt toen nèt af en stopte hem gelijk in m’n fietstas om hem in het bos te fotograferen. Wel mooi om deze quilt nu op deze koude dag te laten zien. Quilts keep you warm, en het maken van quilts keep you busy!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Quiltje Double Irish Chain


De Double Irisch Chain is een eenvoudig patroon met dambordeffect, dat twee blokken in beslag neemt. Het komt voor in enkele, dubbele en drievoudige variaties. Het worddt vaak toegepast als kleurige schakelkettingen op een witte of crèmekleurige ondergrond, maar het kan dus ook in kleur. Het ontwerp voor dit quiltje is ontleend aan een Mennonieten-quilt uit Pennsylvania van rond 1900. Door de warme en krachtige kleuren heeft het een visuele spanning en levendigheid niet vaak werd aangetroffen bij dit gewoonlijk ingetogen patroon.

Dit patroon stond in het boek Quilts in het Klein. Een jaar of tien geleden was ik razend enthousiast over dit boek en ik maakte er meerdere quilts uit, ook de quilt van het vorige blogje. Het is een boek wat ik tientallen malen doorbladerde en ik wilde het liefst alles eruit maken. Het enthousiasme van toen komt weer terug nu ik ook een exemplaar van dit boek heb gevonden om in mijn shop te plaatsen. Echt een heel fraai boek!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vogeltjes voeren in de winter


We krijgen nog een paar koude dagen aan het eind van februari. De winter is nog niet klaar.
Net als dit borduurwerk: dat is ook nog niet klaar. Iemand heeft het bekende tafereeltje naar een ontwerp van Rie Cramer heel mooi geborduurd. Een klein meisje voert de vogeltjes die al komen aanvliegen.
Tegenwoordig moeten we overal over nadenken. Mag je de eendjes nog wel voeren, want dan voer je eigenlijk ook de algen.
En moet je de grote grazers in het natuurgebied bijvoeren, ook al is het beleid van Staatsbosbeheer om dat niet te doen? Maar als je nìet bijvoert, dan wordt de boswachter weer bedreigd (dat las ik in het nieuws). En zo is er altijd wat om over na te denken: wat kan wel en wat kan niet?

Ik dacht er ook even over na: kan ik dit borduurwerk wel laten zien, ook al is het niet af? Antwoord: ja, dat kan wel. Ik legde het op m’n bevroren grasveld. De vogeltjes in mijn tuin eten pindakaas, want dat doen we tegenwoordig zo. En de foto maakte ik op blote voeten, want die koude prikkeling voor een paar minuten is zò lekker!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Leren sokken breien


Handwerksters die hun hele leven hebben gebreid, willen graag hun kennis doorgeven aan de volgende generatie. Ik was gister op bezoek bij een handwerkster die me had uitgenodigd. Ze woonde op de route naar de tandarts dus we hadden een afspraak gemaakt. Ik maakte een opmerking over haar sokken-circus en ze wilde graag uitleggen waarom er zoveel tegelijk op tafel lagen. Ze was bezig om een nieuwe cursus voor te bereiden in het dorpshuis. Daarom breit ze nu verschillende sokken-paren in verschillende stadia. Zodat ze straks kan laten zien hoe je het boord moet breien, en de hiel en het afkanten. Dat is toch meesterlijk? Ze vertelde dat iemand haar pas had gevraagd of ze een bepaalde techniek kende. “Nee, zei ze, maar vòlgende week wel!” En dan gaat ze gewoon de hele week zich ergens in verdiepen en als het handwerkgroepje dan weer bij elkaar komt dan weet ze er alles van.

Het was een leuke ontmoeting met een echte (iets oudere) all round handwerkster. Ze nodigde me uit om bij een volgende rit als ik bij haar in de buurt ben nòg eens langs te komen. Dan gaat ze mìj ook leren sokken breien!

Lees reacties (2) of geef een reactie

IJzige sterren langs rivieren


Vanmorgen om 10 uur. Nog net even tijd om langs de Waal bij Beuningen te kijken voordat ik weer bij de tandarts naar binnen ging.
Langer dan tien minuten wilde ik toch niet buiten zijn. Zò koud! Het kussen van de vorige dag lag nog in de auto. Wat heb ik toch, dat ik telkens buiten kussens wil fotograferen? Ik weet niet, het gaat gewoon vanzelf.
En wat heb ik toch met al die rivieren? Telkens zoeken we weer de mooie plekjes op met zicht op de Hollandse wateren. Na afloop van m’n afspraak nog even een auto-ommetje. De onderste foto is van de Nederrijn bij Heteren. Het was nog steeds zò koud! Maar ook ijzig mooi, net als de sterren op het kussen.

Dus ik denk dat dàt het is: ik wil gewoon laten zien hoe prachtig die kleuren combinaties zijn!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kunstbreien (ook wel Kantbreien genoemd)


Twee oude tijdschriften met een sierlijk wit kleed op de voorkant. Het ene gehaakt en het andere gebreid. Door ze zo naast elkaar te leggen wordt zichtbaar dat het ‘kunstbreien‘ nog veel meer mogelijkheden heeft dan het ‘kunsthaken‘. Ik wilde al een tijdje nog eens wat aandacht besteden aan het kunstbreien en dat doe ik nu n.a.v. een artikel aan het begin van dit mooie Burda-nummer. De redaktie schrijft dat het woord ‘kunstbreien’ vaak een zekere schuwheid oproept, zelfs bij ervaren truienbreisters. En de angst voor het woord ‘kunst’ weerhoudt nieuwelingen er vaak van om zich met dit handwerk-voor-gevorderen bezig te houden. Jammer, zeggen ze, want het is makkelijk te leren. En het zou ook beter zijn om het woord ‘kantbreien’ te gebruiken, net als de Engelsen (lace-knittting).

Een stukje geschiedenis, samengevat uit dit tijdschrift:
Tijdens de regering van de eerste Elizabeth in Engeland, vond pastoor William Lee de eerste breimachine uit. De adel betrok in die tijd hun fijngebreide kousen uit Spanje en de koningin vond dat dat zo moest blijven. Ze wilde niet dat het gewone volk ook zulke kousen zou kunnen dragen en daarom verbood ze deze machine. De uitvinder vertrok daarop naar Frankrijk en begon daar met zijn produktie van kousen. De Hugenoten ontwikkelden deze industrie verder en toen ze moesten vluchten namen ze de acht breimachines die er toen waren mee. Ze kwamen in Duitsland terecht.

Het is altijd boeiend om iets van de achtergrond te weten van een bepaalde kunst of traditie. De Duitse Burda verzamelde meer dan 60 patronen die ongetwijfeld al heel oud zijn. Dit tijdschrift verscheen ook in een Nederlandse uitgave en dit mooie nummer plaats ik nu in m’n shop. “Kunstbreien”: de kunst om heel mooi te breien. “Gebreide kant”: niet (meer) alleen voor de adellijke elite, maar voor iedereen die zin heeft om zich een tijdje te concentreren. “Kunstbreien eist de volledige concentratie en het houdt u daardoor volledig af van andere problemen” en dat was nog weer een citaat uit het voorwoord.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Koud, maar de vogeltjes fluiten


Het is koud, maar de vogeltjes fluiten!
De dikke warme doorgestikte deken werd verkocht, en prompt vroeg iemand anders er om, zo gaat dat soms. Deze foto maakte ik vlak voordat ik de deken inpakte, het was zo’n mooie achtergrond voor borduurwerkjes.
Er zijn gelukkig veel (andere) manieren om ons warm te houden vandaag. Die zware dikke dekens behoren tot het verleden, hoewel ze nog steeds mooi zijn om naar te kijken. Ik trek er weer op uit, misschien zie ik onderweg (ijs)vogeltjes zie vliegen.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Cannenburgergat

Het Cannenburgergat is een grote leemkuil in de Kroondomeinen op de Veluwe. Hier zijn in de 16e eeuw stenen voor de kasteel de Cannenburch gebakken en daar zijn nog steeds resten van te vinden. Maar vandaag niet. Vandaag lag er een laagje ijs op het water en was alles verstild. We wandelden er naar toe en waren zelf ook stil. Wat mooi!
We dronken koffie uit een thermoskan en zaten stil te kijken. Zaten? Ik heb een nogal vreemde gewoonte. Als het ergens heel stil is, en heel zonnig en heel mooi en heel fijn…. dan wil ik op de grond liggen. Als is het maar vijf minuten. Dat is echt zò heerlijk! Voor m’n hoofd gebruik ik een dikke tak en m’n sjaal drapeer ik zo dat de koude plekjes bedekt zijn en dan kun je makkelijk bij min 5 een tijdje blijven liggen.

En dan lig ik vanaf de grond naar de vogeltjes te kijken en te luisteren naar niks en stil en rustig te worden. Tot mijn lief roept: Kom je? En dan wandelen we weer terug. Bij de auto op de parkeerplaats fotografeerde ik m’n meegenomen kussen (dat had ik dus niet helemaal mee naar die leemkuil genomen). Ik hou van die kleuren op zo’n koude winterdag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Speenkruid en de Siberische kou

De eerste speenkruidjes stonden te stralen in het kleine vaasje toen ik weer thuiskwam. Wat het weer betreft zijn het bijzondere dagen. Het is ‘Siberisch koud’ maar toch zijn overal al de tekenen van de nadere lente zichtbaar. De eerste bloemetjes en fluitende vogeltjes en de dagen die langer worden. Daar past nog een foto bij, ook al had ik vanmorgen al een ‘kussentje voor de zondag’ laten zien.
De onderste foto is van een bevroren leemkuil, het Cannenburgergat op de Veluwe. Dezelfde ijzige kleuren als die geborduurde vogeltjes.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Lavendelkussentje


Eindpunt van de wandeling van gister. Op een stapel versgezaagd hout rustte ik even uit. Ik wilde graag een foto maken en zocht of ik nog wat bij me had. Dit lavendelkussentje gaf ik langgeleden aan m’n moeder en vond ik weer in haar huis. Het zit nu al een tijdje in m’n tas. Gewoon fijn om telkens even te zien of aan te raken als ik wat in m’n tas moet rommelen. Ik laat het er voorlopig nog in zitten.

Vandaag weer zo’n mooie zonnige koude dag. Weer wandelen? Fijne zondag!

Lees reacties (2) of geef een reactie

De kleuren van een koude dag


Ergens in de ‘binnenlanden’ van Gelderland. Hier heb ik al zo vaak gereden, maar vanmorgen wou ik het anders. Vanmorgen wilde ik lòpen! M’n familie keek me verbaasd aan: “Wat ga je nòu toch doen?” Maar ik zei: “Ik heb erop gerekend, goede schoenen, goede jas. Ik ga lopen!” En zo liep ik in de winterkou van het ene dorp naar het andere (en daar kon ik weer met de auto verder, beetje te ingewikkeld om uit te leggen). Onderweg liep ik nog door een buurtschap en daar woont iemand die ik nog van vroeger ken en die ik al veertig jaar niet had gezien maar gisteravond weer had ontmoet bij een lezing en dat was een leuk weerzien. Het zijn vaak al òude banden die een mens verbindt met z’n omgeving. Ik was dus naar een lezing geweest en was blijven slapen in m’n ouderlijk huis, en nu liep ik ‘binnendoor’ naar het volgende dorp. En ik genoot ervan! Lekker weids, lekker koud, lekker zonnig: heerlijk!


Voordat ik op wegging, keek ik nog even in de spiegel van m’n ouderlijk huis. Naast de spiegel hangt een borduurwerk met gestileerde vogels. Staalblauw en wintergroen, de kleuren van een koude winterdag.
En nu ben ik iets aan het verzinnen om voortaan altijd te gaan lopen maar ik vrees dat dat niet echt praktisch en haalbaar is.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Geborduurd leesplankje was ‘uw allerliefste wens’


Duizenden lezeressen van Ariadne reageerden op een oproepje om hun ‘grootste hit uit 40 jaar’ door te geven. Ze konden op een briefkaart aangeven welk patroon ze graag nog eens opnieuw wilden zien en toen bleek dat er het meeste gevraagd werd om het geborduurde leesplankje. Het patroon hiervoor had Ariadne al eens in 1973 uitgegeven, en toen was het een bestelpatroon. Het viel de redaktie toen op dat er ook toèn al zo veel lezeressen waren die dat patroon bestelden (voor drie gulden). Veel grotere borduurpatronen waren in die begintijd bestelpatronen. Maar na veertig jaar allang niet meer: toen werden die patronen afgedrukt op dikke bijlagen in het midden van het tijdschrift. En ook het patroon van het leesplankje: dat verscheen als bijlage bij dit oktober nummer van 1987.

Ik kreeg er nu ook een vraag over. Iemand wilde het patroon borduren voor haar achterkleinkind, maar ze wist niet waar ze het kon vinden. Of ik het misschien weet? was de vraag. Antwoord ja! En misschien zijn er ook wel liefhebbers voor de andere twee exemplaren.
Verder is dit ook een mooi tijdschrift omdat er aandacht was voor kralenbreien (heel mooi uitgelegd), en doorstoppen en gehaakte peutertruitjes. Ach, eigenlijk zijn al die oude Ariadnes van vroeger wel mooi, maar sommigen een beetje meer dan andere, en die noemen we dan ‘geliefde nummers’.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Een batik theemuts als tablethoes


Een theemuts en een onderzetter komen uit een lade waar m’n moeder wat mooie kleedjes in bewaarde. Ze zijn waarschijnlijk ook een keer van een vakantie meegenomen, maar zonder merkje is het lastig om daar achter te komen. Ik stond ermee in m’n handen en bedacht dat ik eigenlijk geen theemuts nodig heb, maar als tablet-hoesje voldoet het ook. Dus op deze manier neem ik nu telkens m’n tablet mee in m’n handtas. Ik rijd nog steeds heel veel op-en-neer vanwege de verhuizing van m’n moeder. Er is veel werk te doen, maar ’s avonds dan lekker wat Fernsehen oftewel tv kijken op dat kleine schermpje.

Mooi handwerk is eigenlijk óók een Fernsehen, namelijk naar een andere cultuur. Wie zou Boek Batikkendit toch zo mooi gemaakt hebben? En waar? En waarom? Die laatste vraag is natuurlijk niet moeilijk te beantwoorden: om wat geld bij te verdienen in de toerisme-industrie. Het batik-werk is niet ‘echt’ maar het motief is op de stof gedrukt. Daarna heeft iemand met hele kleine steekjes de contouren geaccentueerd, en dat geeft een mooi effect. Toeristenspul of niet: ik vind het mooi! Batik is altijd van zichzelf al mooi (en daar past ook dit kleine boekje Batikken bij, voor wie het zelf wil uitproberen). En nog mooier als er dan zo’n leuk gebruiksvoorwerp van wordt gemaakt. En ‘gebruiksvoorwerpen’ kun je dus ook ergens ànders voor gebruiken! Als ik weer tijd heb, dan zet ik er een rits in.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Witte sprei in blokken haken


Als er in de handwerk-wereld iets trendy is, dan zijn gelijk de oude Ariadne-patronen ook weer in trek. Er worden nu weer dekens in blokken gehaakt en dan circuleren er gelijk veel patronen op internet. Maar er zijn dan ook mensen die op zoek gaan naar een oude Ariadne, waar ook zo’n deken in stond. Dit mooie Volendam-en-Marken-nummer van september 1983 was tòch al een geliefd nummer, maar nu nog meer omdat er een gehaakte blokken-deken in staat.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Geborduurde koeien

Een jong meisje bij een rustige huiskoe. In de Biedemeijer-tijd van de romantische tafereeltjes was het gebruikelijk dat meisjes van een jaar of 17 zulke lieflijke voorstellingen borduurden. Het schilderij was bestemd om na haar trouwen jarenlang in de huiskamer te hangen. Over dit bijzondere borduurwerk blogde ik al eerder (het schilderij is nog beschikbaar), en het dient nu als opstapje voor een andere geborduurde koe. De koe op het Hollandnummer van Ariadne van april 1990:

Dit tijdschrift werd besteld, maar ik heb er nog één, en aangezien we zo dol op ‘Holland’ zijn is het een goed moment om er nu over te bloggen.
Borduur een koe en hang hem in je huis: succes verzekerd!
Ik vind het zelf ook wel leuk om deze twee geborduurde koeien zo bij elkaar te zien; ze vertegenwoordigen twee borduur-tijdperken. En het is gewoon grappig om te weten dat er honderd jaar geleden al zulke mooie koeien werden geborduurd.

Update: het geborduurde schilderij werd nu gelijk besteld.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Speenkruid bij borduurwerkje


Er lag vanmorgen een hoopje speenkruid bij de achterdeur. Gister gevonden, tijdens een fietstocht door de stad. Ik fietste op een plekje waar ik het nog niet eerder had gezien en ik was eigenlijk ook helemaal niet op zoek, want daar denk je eigenlijk helemaal niet aan als het zo koud is. Maar daar lieten de eerste gele bloempjes tòch hun vrolijke kleurtjes zien! Aan de ene kant van het fietspad waren alleen de groene blaadjes te zien, maar nog zonder knopjes, aan de andere kant van het pad had bijna elke pol één uitstekende bloem of knop.
Het hoopje bij de achterdeur haalde ik binnen. Ik moest nog een half uurtje wachten tot het de vrieskou de blaadjes had verlaten en daarna kon ik aan een klein arrangement beginnen. Voor handwerksters is het misschien interessanter om te weten waarom ik wat ruimte heb gelaten tussen twee randen die ik borduurde. Ik was begonnen aan een lange loper, die liet ik hier zien, maar je moet dan toch al tijdens het borduren wat vooruit denken. Nadat ik de eerste bladzijde van het patroon klaar had, bedacht ik dat ik eigenlijk helemaal geen nieuwe loper nodig heb. Dus wil ik er straks iets anders van maken. Ik ben nu bezig met de tweede bladzijde van het patroon, en daarbij liet ik een stukje open. Als het speenkruid straks vòlop bloeit, hoop ik zo ver te zijn dat ik weer wat kan laten zien van dit borduursel.

Hieronder nog een foto van hoe dat er dan uitziet, zo’n ‘arrangement’. Ik legde m’n borduurwerk over een rugleuning, en legde een plank over de stoel waarop het speenkruid kan staan. Maar nu zet ik dat vaasje bij de computer, want het is leuk om naar die eerstelingetjes te kijken terwijl je bezig bent. Wie weet vinden jullie de bloemetjes ook wel!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Oud rond Smyrna kleedje


Sterke lijnen, krachtige motieven. Oosterse figuren in westerse huizen. Smyrnakleedjes zoals dit werden in de eerste helft van de vorige eeuw veel gemaakt en gebruikt in Nederlandse en Duitse huizen. Bijzonder als je er nog eens één tegen komt, want meestal zijn ze allang versleten en weggegooid. Dit kleedje kwam ik tegen op een bijzonder plekje: de zolder van mijn ouderlijk huis. Ik legde het bij een deurmat die weliswaar ook wat krachtige lijnen heeft, maar die halen het niet bij de lijnen van het oude ronde smyrna-kleedje. Ik wil nog  navragen bij m’n moeder of zij herinnert of háár moeder het misschien heeft gemaakt? Dan is het een oud familiekleedje en kan het misschien nòg wel een aantal jaren gebruikt worden.

Om dit soort kleedjes te maken waren er patronen-boekjes van Beyers. Ook die kom je niet zo vaak tegen. Met die patronen krijg je zin om gelijk aan de slag te gaan. Om ook een kleedje te knopen wat wel honderd jaar meekan. Het boekje Beyers Handgeknüpfte Teppiche Kissen staat vol patronen met sterke lijnen, en krachtige motieven.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Poppen en beesten


Ariadne was er vroeger goed in om ook wat luxere thema-tijdschriften uit te geven, onder de noemer Ariadne-extra. En zo verschenen er ook twee uitgaven die helemaal waren gewijd aan Poppen en Beesten om zelf te maken. Over de eerste uitgave heb ik al eerder geschreven; daarom laat ik hier alleen de achterkant zien, die overigens veel duidelijker weergeeft wat er allemaal instaat. En nu vond ik ook die tweede uitgave over Vrolijke Poppen en Vriendelijke Beesten. Iemand was op op zoek naar een bepaald patroon hieruit, en dat is ook illustratief over hoe lang die aantrekkelijke patronen in je geheugen blijven zitten. En ook leuk om te zien hoe mooi die gehaakte knuffels vroeger ook al waren. Je kon een muizen-familie haken, of een veestapel in de wei, of een beren-verzameling. De patronen waren mooi en duidelijk en met al die internet amigurumi zijn deze oude tijdschriften nog weer extra leuk om te zien.

Het kleine eendje op de foto is een laatste exemplaar van een serie die ik in de negentiger jaren maakte. Ik zat toen zelf in de kleintjes en ontving ook veel geboortekaartjes van andere babies. Ik had de gewoonte om na ontvangst van een geboortekaartje zo’n klein zacht eendje mee te sturen bij m’n felicitatie. Best wel schattig toch?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stola in de stal


Een week geleden maakten we een wandeling bij Hoog-Buurlo (het had toen net wat gesneeuwd), en hing ik even mijn nieuw-verworven stola over de staldeur. Misschien omdat het leuk was dat de kleur groen precies gelijk is aan de groene katrollen. En misschien omdat het leuk is om later nog een blogje te kunnen maken met de titel stola-in-stal (dat klinkt zo leuk). En misschien alleen maar om te laten zien hoe leuk zo’n ouwetje is. Maar ìn de stal bruiste het juist van nieuw leven: er waren al heel wat lammetjes geboren!


Ahh…….!
We bleven een tijdje staan kijken en begonnen toen aan de wandeling. Hoog Buurlo is een eeuwenoude nederzetting in het hart van de Veluwe en ademt de sfeer van vroeger. Twee schaapskooien en twee woonhuizen, een kudde Veluwse heideschapen, statige beukenlanen, eiken- en beukenbossen, akkers omgeven door wildwallen. Een mooi wandelplekje.
Bij thuiskomst was er een bestelling: iemand vroeg om twee oude Anna’s. Mijn oog viel op een nummer waarin een lief lammetje stond. Helemaal niet zo moeilijk om te maken, als je er maar een goed patroon van hebt. Dat is vaak wel een punt met die oude tijdschriften: je kunt soms op zoek zijn naar iets maar hoe weet je in welk nummer het stond? Maar veel mensen weten toch wel waar ze naar op zoek zijn en bestellen trefzeker het juiste oude nummer, ook al kan dat wel van 30 jaar geleden zijn. Maar voor anderen die niet zo goed weten wat er allemaal in staat geldt: deze oude Anna’s staan boordevol degelijke patronen om te breien, haken, borduren, kantklossen, frivolité etc. Volop goede en klassieke en bruikbare patronen.

Terug naar de schaapskooi. De lammetjes hebben het goed bij hun moeders en kunnen nog wat groeien. Op 18 maart is iedereen dan welkom om op kraamvisite te komen: Lammetjesdag. En daarna lekker wandelen. Maar wandelen kan natuurlijk zo vaak als je wilt, op dat mooie plekje. Waar je zo lekker je stola over hekken kunt hangen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Onderweg

Onderweg kom je soms mooie dingen tegen, zoals dit geborduurde schilderij.
Verworven in Zuid-Limburg, waar zulke mooie vakwerkhuizen staan.
Het is geborduurd met wol en gespannen in een ruwhouten lijst, die ook makkelijk is los te halen. Ik schrijf het er in m’n shop vaak bij dat de verzending is berekend op pakketpost, maar wanneer iemand alleen het borduurwerk wil, dan kan ik het loshalen uit de lijst en is de verzending ook goedkoper.
Dit is zo’n borduurwerk wat geschikt is om te verwerken in iets anders.

In Limburg probeerde ik het te fotograferen tegen de achtergrond van zo’n mooi vakwerkhuis, maar dat kwam er niet van. Maar misschien gaat iemand van dit borduurwerk een kussen maken en het dan ergens in Limburg op een bankje leggen, met op de achtergrond de eeuwenoude muur van zo’n mooi huis, en dan wat rode bloemen ernaast: dat wordt vàst een pláátje!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wol in de hoofdrol


Op de handwerkbeurs liepen we alle kramen langs waar wol werd verkocht en bestudeerde m’n dochter de etiketten: ze wilde zich eerst grondig verdiepen in waar de wol vandaan komt. Ik denk dat zij daarmee ook illustratief is voor haar generatie, die graag zo echt en zo puur mogelijk wil breien (en eten en eigenlijk gewoon léven). Deze generatie is radikaal in hun overtuigingen en beslissingen. Als moeder leer ik veel van m’n kinderen en ik vond het ook nu bijzonder om te zien hoe m’n dochter te werk ging in het kiezen van de wol waarmee ze wil breien.
Maar niet alleen handwerksters op (en mèt) een grote beurs verdiepen zich in de herkomst van de wol: ook de media besteden hier aandacht aan. Bij thuiskomst van de beurs zag ik dat er een groot artikel in de krant stond over wol. “Waarom wol een blijvertje is” en over de achtergrond van biologische wol. Dat is nodig, want in elke industrie komen misstanden en schendingen van mensen- en dierenrechten voor, en daarom zijn dit soort artikelen belangrijk om ons bewustzijn te vergroten.

In onze tijd is er ook aandacht voor gerecyclede wol, voor keurmerken, voor milieu-effecten en voor eerlijke handel. In mijn blog gaat het meestal over patronen en technieken om de wol te verwerken (althans, daar gaan de meeste boeken over), maar nu dus ook aandacht voor die andere aspecten. Fair Wool!
Het oude oranje-bruine boekje The Story of Wool geeft een tijdsbeeld van de wolverwerking in het industriële Engeland.
De bolletjes wol op de foto kocht ik bij een stand die zelf wol had geïmporteerd uit Nepal, via een klein project waarbij vrouwen een goede prijs kregen voor hun produkt.

Wollen kleding is populairder dan ooit. En de aandacht voor duurzame materialen geeft een impuls aan de trend. Handwerksters die van zelf-breien houden zijn ‘goed bezig!’

Laat wat van je horen en geef een reactie

Van schaap tot trui

Van de pure grondstof – een verse schapenvacht – naar een volwassen maat trui, en dat in minder dan 5 uur! Wat een leuk idee! Vorig jaar kwam ik team Groenewoud al tegen op de handwerkbeurs (toen vond ik ze ook al zo leuk). Dit jaar vroeg ik of ik een foto van deze scheerder/spinsters/en breisters mocht maken. Ze mochten gestoord worden voor een praatje, want ze waren nu niet keihard aan het werk om het record te halen. Het record wàs al gehaald! Er worden al jaren wedstrijden gehouden wie het snelste een verse schapenvacht kan verwerken tot een trui, en nu was het dit Nederlandse team gelukt om te winnen. Zie ze daar eens lekker zitten, helemaal op elkaar ‘ingespeeld’!

De woordjes ‘spelen’ en ‘ingespeeld’ duiden op plezier, en dat woord zit ook in de titel van het boek wat in dit beurshoekje op meerdere plaatsen op de tafels lag: Spinnen met plezier. Ik vroeg of ik het boek even op hun mand met nog ongesponnen wol mocht leggen, en dat leidde tot een leuk praatje. Eén van de vrouwen zei dat ze het ook niet kon laten: telkens als ze dat boek ergens tegenkomt, dan koopt ze het maar, want er is altijd wel iemand die je er blij mee kan maken. Misschien iemand die net begint met spinnen, en nog niet weet dat dit één van de beste boeken is op het gebied van leren spinnen. Dat vertel je er dan bij, en dan komt zo’n boek weer goed terecht. Altijd fijn om te merken dat er zo’n grote bereidheid is van handwerksters-onder-elkaar om een ander op goede boeken te wijzen (en dat doe ik natuurlijk ook wel eens….)

Spinnen (en breien) met plezier dus! Deze groep straalt het uit!
(een reportage over deze “Van schaap tot trui” groep stond in het gratis beursmagazine.)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerken zonder Grenzen


Op de handwerkbeurs kon ik even een praatje maken met Jessica, de (nieuwe) hoofdredactrice van het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen. Ik vroeg of de redaktie wel eens vragen krijgt over oude nummers. Ja, zei ze, en dan verwijzen we ze meestal door naar Marktplaats. “Jullie mogen ze ook naar mij verwijzen” zei ik, want ik heb een heel groot deel van de oude nummers in mijn webshop. Leuk! Ik mocht ook wat van mijn visitekaartjes neerleggen, dus wie weet wordt dit blogje nu wel gelezen door vrouwen die een kaartje meenamen.
Ik heb de oude nummers van Handwerken zonder Grenzen héél graag in mijn shop, en heb er al veel mensen blij mee gemaakt. De reden dat ik ze zo graag heb (en verkoop) is omdat ik ze zelf zo prachtig vind. Vooral die oude nummers, met die mooie achterkanten. Maar ja, tijden veranderen, en ook tijdschrìften veranderen. Er moet nu veel meer reclame in en (achter)op om het blad nog te kunnen uitgeven. Dat kunnen we jammer vinden, maar we kunnen er ook begrip voor opbrengen. Ik heb al van verschillende mensen gehoord dat ze hun abonnement (na vele jaren) hebben opgezegd, omdat ze het niet meer zo leuk vinden als vroeger. Mijn reactie: als je iets niet meer leuk vind, dan moet je niet tegen je zin een tijdschrift blijven lezen, maar het helpt misschien als je het meer ziet als tìjd-schrift. Als in: tijdelijk-schrift. Het blad is nu veel meer een eigen-tijds nieuwsblad over handwerk. De passie voor handwerk uit andere culturen is er nog wel (dat merkte ik ook in mijn gesprekje) maar er is toch wat meer aandacht voor de hypes en trends van onze eigen tijd. Dat wetende, is het nog steeds een leuk blad.

Ik vertelde Jessica dat ik al vaak reclame heb gemaakt voor Handwerken zonder Grenzen, en nu dus weer.
Bij thuiskomst van de beurs bleek er weer een nieuwe editie te zijn bezorgd. Over breiramen en viltballetjes en woondekens en nog wat meer eigen-tijdse dingen. Inderdaad, de voorkant (en ook de achterkant vol reclame) ziet er heel anders uit dan vroeger, maar ik zeg m’n abonnement toch nog niet op. Want: wij houden van Handwerk – zonder – grenzen!

O ja, en voor oude nummers kun je dus bij mij terecht!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussen voor de zondag

Geknoopt kussen op een oude doorgestikte deken.
Net niet matchend, maar wel lekker bont en vrolijk.
Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerkbeurs in Zwolle


Vier dagen lang kunnen handwerkliefhebbers langs meer dan 200 stands lopen, en kijken en kopen wat we mooi vinden. En dat is op zich al fijn.
Inmiddels ben ik een ervaren handwerkbeurs-bezoeker en weet ik wel zo’n beetje hoe het er in die grote IJsselhallen in Zwolle aan toegaat.
Maar dit keer was het heel speciaal: ik ging voor het eerst samen met m’n dochter en dat was helemaal top!
Onze treinen kwamen precies tegelijk aan en we liepen samen in de grote stroom naar de beurs. Ik keek nu ook met de ogen van iemand die dat voor het eerst ziet: bijzonder om gelijk vanaf het station al al die vrouwen met hun zelfgebreide sjaals en zelfgemaakte tassen te zien lopen. Voordat we naar binnen gingen zei ik: “Ik ga nìet overal foto’s van maken, véél te leuk om hier met jou te lopen!” Vorig jaar had ik dat wel gedaan, en maakte ik voor mijn verslag een collage van een aantal originele handwerktassen. Dit jaar niet. En ook niet van spullen op de kraam, want daar houden de standhouders niet van. Dus gewoon geen foto’s dit keer (behalve later nog een blogje).

Maar wèl nog wat tekst: het was superleuk! M’n dochter volgt een eigen traject wat uiteindelijk uit moet komen bij een trui met ingebreide IJslandmotieven. Eerst nog wat oefenwerk om het brei-terrein te verkennen. En daarvoor konden we prima bij verschillende stands terecht. Op vier plekken kochten we wol (o.a. een mooie streng bij Zilt & Zeeuws), en we werden steeds enthousiaster. Terwijl we lekker rondliepen appte ze nog een foto naar me: “The little voices in my head keep telling me get more yarn.” Die stemmetjes kennen jullie vast wel!

Ik had ook nog een paar leuke ontmoetingen: tussen de duizenden mensen kom je dan toch ook weer bekenden tegen. En twee ontmoetingen die ik had afgesproken. Fijn om dan even te kunnen zitten. Ik kon het toch niet laten en vroeg of ik een foto mocht maken van de tas van de beurs-vriendin van degene met wie ik had afgesproken. Ze zat naast ons en had ook al zo’n mooie tas. En in al die tassen van al die handwerkminnende vrouwen zaten of zitten nieuwe materialen: we kunnen weer vooruit!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Naar de handwerkbeurs


Op weg naar de Handwerkbeurs. Nog even een snelle foto: dit tasje heb ik mee, daar kun je me misschien aan herkennen. Ik stopte er wat kaarten in, die wil ik uitdelen. Dus als je me herkent (ik doe ook die lichtblauwe sjaal om), tik dan op m’n schouder en dan maken we een praatje en heb ik nog wat kaarten voor je.
We gaan plezier hebben in Zwolle!

Lees reacties (8) of geef een reactie

Breien bij de TV – op de nieuwe toer!

We kijken naar spannende wedstrijden waar Nederlandse schaatsers goud of net geen goud winnen. Favorieten die het net niet halen, en een onbekende debutante die het wèl haalt en nu niet onbekend meer is. Het is de periode van de Olympische Spelen en de tv staat misschien wat meer aan dan anders. En een paar wedstrijden op de 5 of 10 kilometer, dat duurt al gauw een paar uurtjes. Ideale uurtjes om tegelijk ook wat te breien! Daarvoor moet je dan wel wat makkelijke patronen hebben, en die biedt het boekje Breien bij de TV. Dit boekje stimuleert breisters om gewoon een patroon ergens vandaan te halen maar dan alleen voor de afmetingen. De te gebruiken breisteken kun je daarna zo makkelijk maken als je zelf wilt. Je kiest gewoon een leuke steek uit en breit dan lekker voort. De steken zijn speciaal geselecteerd op makkelijk vol te houden zonder al te veel concentratie. Ze zijn uitvoerbaar zonder controle voor de ogen, maar kunnen lekker op gevoel gebreid worden. Ideaal toch? Op deze manier willen we nòg wel een paar van die spannende wedstrijden zien.

De ondertitel van dit boekje is “Op de nieuwe toer!” Dat lijkt goed te passen bij een jonge nieuwe kampioene schaatsen: nog maar 22 jaar en inderdaad op de nieuwe toer. “Gewoon doen!” straalde ze uit! Wat een opsteker!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Serie Victoria

De serie Victoria is een kostuumdrama over de eerste regeerperiode van de Britse koningin Victoria. De afleveringen worden door vier miljoen mensen bekeken, en daar hoor ik ook bij. Elke aflevering is maar één week beschikbaar op NPO en die kijk ik dan in de week na de uitzending. Op het moment dat ik dit schrijf, is de laatste aflevering nog maar twee dagen beschikbaar, maar wie weet helpt dit blogje om daar nog even aandacht voor te vragen. Ik vond deze laatste uitzending heel indrukwekkend. In Ierland brak in 1845 een vreselijke hongersnood uit waardoor meer dan een miljoen Ieren stierven. Mensen die de overtocht nog konden betalen emigreerden. De hongersnood wordt ook wel de Great Famine of de Patato Famine genoemd. De Ieren waren grotendeels afhankelijk van de aardappeloogst, en die mislukte door de aardappelziekte Phytoftera. Ze konden de pacht niet meer betalen aan de Engelse grondbezitters en werden prompt hun huizen uitgezet. Iets van de verschrikkelijke wantoestanden wordt in beeld gebracht in deze laatste aflevering.

Queen Victoria hoort over de hongersnood van de Ieren en wil graag hulp bieden, maar botst daarbij op weerstand van haar regering. Voor de zoveelste maal zien we het contrast tussen arm en rijk, de hele geschiedenis door al een schrijnende aangelegenheid. Voor deze foto pakte ik m’n voorraadje aardappels en besefte ik hoe rijk ik ben: dat kan ik zomaar kopen en eten! Welvaart is niet vanzelfsprekend, en het is altijd goed om iets van de geschiedenis te weten.

De serie is vooral ook het kijken waard vanwege de prachtige kostuums. Het edele handwerk aan kleding en kragen zijn een lust voor het oog. Ook in deze laatste aflevering zijn de kragen van de koningin en haar personeel weer volop te zien. Het lijkt wel Irish lace wat ze dragen. Dit Engelse boek over Youghal and other Irish Laces laat ook zien hoe schitterend deze kanten vroeger waren, en het bespreekt (voor liefhebbers) de geschiedenis en de technieken.

Kant en Aardappels, als symbool voor het contrast tussen rijk en arm.
Maar als de armen zèlfs geen aardappels meer hebben, dan moeten de kant-dragers ingrijpen. En het is verdrietig dat dat niet vanzelf ging.
Van harte aanbevolen, deze laatste aflevering van Victoria.

Lees reacties (5) of geef een reactie

Naar de Handwerkbeurs

Vandaag  is de Handwerkbeurs in Zwolle begonnen!
Deze duurt vier dagen.
De Handwerkbeurs is de grootste beurs in Europa op het gebied van textiele hobby’s. Voor alles wat met borduren, breien, haken, vilten en zelfmaak-mode te maken heeft, kun je op de beurs terecht. Er zijn ruim 200 standhouders, en je kunt er workshops volgen en demonstraties bijwonen.

Er wordt ook geadverteerd dat je er terecht komt voor ontmoetingen met bloggers, en hoor ik daar dan ook bij?
Ik ben al een paar keer gevraagd wanneer ik naar de beurs ga, en hier is mijn antwoord: ik ga op zaterdag!
Al een paar jaar heb ik op deze beurs hele leuke ontmoetingen gehad met blog-lezeressen, en ook voor dit jaar heb ik al een paar ontmoetingen afgesproken.
Als je het leuk vindt om mij even op de schouder te tikken als je me herkent: hartelijk welkom! Ik zou het leuk vinden als je dat deed.
Wie weet kunnen we samen even koffie drinken, en anders laten we het gewoon even bij een vluchtig ‘hallo’.

Ik neem een stapeltje ansichtkaarten mee, en als je het leuk vind om er een paar van me te krijgen: vraag er gerust om! Ik deel graag wat uit.
Het leuke oude geborduurde kleedje is voor m’n shop. Alles wat je erop legt komt er goed op uit, juist door de rustige rand. Zo ook het beursboekje van de handwerkbeurs. Als je je daarvoor had opgegeven, kreeg je het gratis thuisgestuurd, maar je kunt ook zònder boekje naar de beurs, want die krijg je daar dan. Veel plezier voor wie ook gaat, en wie weet tot ziens!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Gebreide mutsen en dassen

Er zijn allerlei manieren om aan mutsen en dassen te komen: zelf haken of breien, of vragen of je moeder dat voor je doet. Of in de winkel kopen, maar dan zijn ze meestal machinaal gemaakt ergens ver weg. Of tweedehands kopen, en dat kan ook nog wel eens goed uitvallen. Bij mij ging dat een paar dagen geleden zo:

We waren in een vakantiehuisje, en de auto moest aan het begin van het park op het parkeerterrein staan. Juist fijn, nog wat meer rust, maar wel een beetje heen-en-weer lopen. We wilden ’s ochtends op stap en ik kon zo gauw m’n muts en sjaal niet vinden. De anderen wachtten al buiten op me, dus ik wilde opschieten en dacht: dan liggen ze vast in de auto. We liepen naar de auto op het parkeerterrein en daar lagen ze ook niet in. Weer teruglopen? Geen zin in. Maar onderweg begon ik te jammeren: “Het is veel te koud! Ik durf niet zonder muts de grotten in!” Uiteindelijk gingen we helemaal niet de grotten in, want die waren dicht vanwege carnaval. Ook goed, dan komen we nog wel eens terug. We gingen wat anders doen, en doken onderweg nog even een kringloopwinkel in. Daar kun je gewoon een muts uitzoeken voor een paar centen. Ik koos een roze en m’n dochter bewonderde die van alle kanten. “Dat kan ik ook wel” zei ze, na nu twee maanden op het breipad te hebben gezeten. Weer thuis vond ik nog een paar mooie boekjes, voor wie ook zin heeft om zelf mutsen en dassen te breien. Want het is leuk om ze te kopen, maar het is nòg leuker om ze zelf te maken!
Basiscursus Breien en Knits for Hats, Gloves & Scarves.

Dus vandaar dat je mij op één van m’n blog-foto’s zag staan met een roze muts op. Niet zelfgebreid, wel zelf-verworven!

(dit is voorlopig even het laatste blogje m.b.t. ons weekendje in zuid-Nederland, want er zijn ook weer andere dingen om over te bloggen.
Volgende week nog een paar blogjes met foto’s uit Limburg)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wandkleed maaswerk op weven

In het vakantiehuisje hing een afbeelding van Picasso; op zich wel aardig maar ook een beetje onpersoonlijk. Ik haalde het voor een paar dagen van de muur en hing iets anders op: dit prachtige landschapje! Een Limburgse vondst, die ik nu ook weer in m’n shop plaats. Het was een no-brainer toen ik het zag: die wil ik! Ik was gelijk gefascineerd door de vormen en kleuren en de techniek en na het afrekenen had ik tijd om het eens verder te bestuderen. De bruine ondergrond is grof geweven, vermoedelijk met wol. En de afbeelding is erop gemaasd in liggende richting, daar duiden de v-steken op. Ook de achterkant laat zien dat het om mazen-op-weefwerk gaat en het is ook heel leuk om die achterkant te bestuderen. Wat mooi gemaakt!

Picasso moest dus maar even plaatsmaken (no problem), en nu hangt het bijzondere werkje hier een tijdje aan de muur. Totdat iemand misschien net zo verrast is als ik en dit naïeve tafereeltje wil hebben. Ik denk dat het één van die oost-Europese werkjes is waar je niet gauw op uitgekeken raakt, omdat het zo mooi gemaakt is en omdat het een krachtige uitstraling heeft. Net als het landschap zelf, en dàt is nou juist het leuke, als je dat in handwerk kunt uitdrukken. There is more than even Picasso…!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Linksaf-rechtsaf

We volgden een stukje van de beroemde Mergelroute, die ooit is uitgezet door de ANWB. Uit nostalgie zijn langs een paar routes de bordjes blijven staan, hoewel inmiddels iedereen allang navigatie heeft. Maar die route vonden we echt hélemaal niks. Je rijdt alleen maar door dorpjes en over vrij drukke wegen, niks aan. Eerst dachten we: het wordt straks wel beter, maar dat was niet zo. En toen gingen we ons eigen ding doen. Onze dochter heeft goede herinneringen aan een spelletje van vroeger: “Linksaf-rechtsaf”, en daar leende het Limburgse Landschap zich uitstekend voor. Gewoon om de beurt links- en rechtsafslaan, en dan kijken waar je uitkomt. Wat een plezier!

We kwamen precies waar we wezen wilden, namelijk op dat ene weggetje precies op de grens met België. Enige aarzeling natuurlijk voordat we besloten er toch in te rijden. Een paar honden blaften ons na, en toen gingen we lekker het glibberige pad op. En we juichten toen we de eerste grenspaal zagen: dáár!


En op dit bijzondere plekje dacht ik aan mijn Belgische lezeressen, en wil jullie graag even groeten! Het Belgische land – waar jullie wonen – ligt achter mij, en met mijn voeten sta ik nog net in Nederland. Bij mijn vorige vakantie in Zeeland wilde ik ook al graag zo’n foto maken, maar dat lukte niet. Bij deze: heel hartelijke groet aan de vele handwerksters in België! Ik waardeer het dat jullie óók mijn blog lezen en bij mij bestellen.


We gingen weer verder, linksaf was aan de beurt. Aan het eind van het glibberige weggetje nam ik nog deze shot uit de rijdende auto. Toch wel opgelucht dat we niet waren blijven steken in de modder. Maar je moet er af en toe wat voor over hebben hè, om je punt te maken?
Dus: blij met Belgische lezeressen!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Hartje


Liefs!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Spelletje Patchwork

Op het gebied van spelletjes is zòveel nieuws te beleven! Door onze kinderen komen we telkens met nieuwe spelletjes in aanraking. Vorig jaar gingen we ook in februari een weekendje weg en had m’n dochter het bordspel “Patchwork” meegenomen. Ik blogde er hier over, en vertelde dat het een leuk spel is. Nèt wat voor handwerkliefhebbers!
Het is een tweepersoonsspel. Iedere speler heeft een eigen bordje van 9 x 9 velden. Tijdens het spel koop je met knopen grillig gevormde stukjes en daarmee maak je een lappendeken. Je moet er een beetje bij nadenken, precies genoeg om enigszins strategisch te kunnen zijn.

Het stond nog steeds op m’n lijstje om zelf ook een doos te kopen, maar nu vond ik er één in een in een kringloopwinkel in Limburg. Dat is boffen! Nu hadden we de kans om uit te proberen of je dit spel ook met z’n drieën kunt spelen, want m’n dochter had haar spel mee. We roerden alle stukjes bij elkaar en probeerden het uit, en het ging prima! De interaktie blijft hetzelfde, en het spel wordt alleen maar boeiender.
Vorig jaar schreef ik bij het blogje over dit spel dat ik het leuk zou vinden om dit spel eens te spelen met bijvoorbeeld iemand die een bestelling komt ophalen, en nu heb ik m’n eigen spel, dus benoem ik het nog eens: wie weet hebben we een keer tijd of gelegenheid om een spelletje Patchwork met elkaar te spelen!
(En als je ook je eigen spel wilt: dit leuke bordspel is nieuw nog steeds te koop.)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Groene stola

We reden op vrijdag van de snelweg af, het Limburgse land in, en we zeiden: “Oh ja!”. Het was een verzuchting, een herkenning, een ontmoeting, een ontspanning. Het was dat “Oh ja-moment”, en daarbij hoorde ook die eerste foto. “Oh, dit gaat fijn worden!”


En ik laat ook vast de laatste foto zien, die ik daar maakte. Voordat we maandagmorgen half 8 weer de snelweg opdraaiden. “Oh kijk, daar kun je de huisjes nog zien liggen!” In die paar dagen zagen we veel rood-groen-en-geel van de carnavalskleuren, maar ook veel groen.

Ik bofte dat ik in een kringloopwinkel een oude groene gehaakte stola tegenkwam. Die nam ik gelijk in gebruik, want het was er koud genoeg voor. Ik droeg hem niet alleen om m’n hals, maar wapperde er ook mee in het rond, want van groen wordt ik heel vrolijk! Het gebruikte patroontje van deze gehaakte stola is één van de meest bekende patronen die in de zeventiger jaren ook veel voor gehaakte gordijntjes werd gebruikt. Wat een leuke vondst, deze sjaal.

Groen was vroeger een mooie kleur voor stola’s, en hieronder kun je zien hoe verschillend die kunnen uitvallen. De dikte van het garen wat je wilt gebruiken bepaalt welk patroon het meest geschikt is. Dit zijn losse seventies-patronen die ik nu in m’n shop plaats.
Héérlijk, zo’n groene waaier!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Niet mokken over missende mokken

We waren helemaal tevreden met ons vakantiehuisje. Het had een open haard waarin we ons meegenomen hout opstookten, en het had prachtig uitzicht, en de bedden waren goed en eigenlijk was alles goed. Ik vind het niet erg om wat reclame te maken: het was een huisje van Roompot, en we waren dik tevreden. Toch ontbraken een paar kleinigheden. Gebaksvorkjes bijvoorbeeld, maar dat is helemaal niet erg. Juist leuk om een beetje basic te zijn. En er waren ook geen mokken, alleen glazen om koffie uit te drinken, en daar hadden we geen zin in. Dus zochten we ergens naar een paar leuke mokken. De mijne was gauw gevonden: twee meisjes in streekdracht. En m’n dochter koos voor een grapje, wat ze mee kon nemen naar haar werk: “I wish this was a beer”. Het is het onverwachte wat het zo leuk maakt! Wat kom je allemaal tegen?
En nu komen jullie ook weer iets tegen: deze Marken-mok voor in mijn shop! Want het zou natuurlijk kunnen zijn dat daar nou nèt iemand naar op zoek is!


Ook het geborduurde kleedje met geometrische motieven plaats ik in m’n shop. Het is leuk om op een vreemde salontafel te leggen en je gelijk een beetje thuis te voelen.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Bezoek aan (de oude molen) in Valkenburg

We waren in Valkenburg, en het was zo’n fijne druilerige zaterdag. Ook dàn is het leuk om in zo’n stadje rond te lopen. Valkenburg is een soort middelpunt in een vijf-sterren-landschap en daar wil je gewoon eens een keer geweest zijn. We keken naar het water van de Geul, wat onder de brug doorstroomde, op weg naar de Oude Molen. Maar dat wisten nog niet, toen we daar stonden. Eerst was ik nog even bezig om de gele mergel-kleur wat op te vrolijken met een tas-aan-het-hek.

Ik had m’n allervrolijkste tas meegenomen, en die deed het daar goed.

We hadden trek gekregen en besloten een vvv-tip op te volgen: pannekoeken eten bij de oude molen! We werden verwelkomd door twee molenaars die daar bezig waren. De één ging gelijk onze bestelling bakken en de ander gaf ons een korte rondleiding. Zo hoorden we over de waterrechten, die in de Middeleeuwen betwist werden en continu voor ruzie zorgden tussen andere molens. En over de aftakking van de Geul, die speciaal gemaakt was om goed water voor de molen te krijgen. Toen de rondleiding klaar was, waren ook de pannekoeken klaar, en zagen we dat de tv aanstond. Het was een tòpmoment: zonder dat we dat gepland hadden konden we kijken naar de olympische schaats-wedstrijd waar de Nederlandse vrouwen presteerden. Leuk om daar samen met die twee molenaars naar te kijken!

We kochten nog wat speltmeel voor thuis, en één van de mooie broden die op de geborduurde kleden lag. Het viel me op dat er twee verschillende letters waren gebruikt voor de geborduurde doeken (zie foto boven). Weer buiten zagen we hoe drie carnavalsprinsen in vol ornaat over het plein liepen. We amuseerden ons prima. Valkenburg is een leuk mergelstadje met een rijke toeristische traditie. Blij dat we er waren!

(De onderste foto laat de loop van de Geul-tak zien: het water stroomt recht op de molen af.)

Lees reacties (2) of geef een reactie

Een huppeltje op een vrolijk veldje

We kwamen weer terug uit Zuid-Limburg, en op de Veluwe bleek het ook prachtig te zijn, met een laagje verse sneeuw. Ach, je kunt wel gelijk naar huis gaan, maar je kunt óók eerst nog even een wandeling maken! Dit gebreide konijntje was nog niet m’n rugzak uitgeweest, en wilde nu graag even een paar huppeltjes maken. Wat geven een paar dagen-weg een héérlijk gevoel van vrijheid! Als een veld-vol-vrolijkheid, als een pauze-op-een-plankje, als een paar dagen in-between van alles. Nu ben ik m’n bestellingen in orde aan het maken en dan maak ik daarna nog wat Limburg-blogjes.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Blauw breien

Nu!
Lekker breien in de auto. Dochter en ik breien allebei in precies dezelfde kleur blauw. Niet afgesproken.

Lege snelweg, weer naar huis. Prachtig licht. Bloggen vanuit de auto, thuis meer.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrolijke kleurtjes


Er wordt hier volop carnaval gevierd. De straten zijn versierd en flarden muziek komt met vlagen over de heuvels.
Ik doe ook mee, hang een quiltje aan het hek vóór het vakantiehuisje.
Een beetje carnaval, maar dan anders!

Lees reacties (5) of geef een reactie

Goud kijken

Zicht op Korea en zicht op Limburg. Genoten van een mooie gouden race! Wat was het indrukwekkend.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Uitkijken en uitrusten

Overdag rondtoeren en mooie dingen meemaken. En ’s avonds in het vakantiehuisje vuurtje stoken en spelletjes doen.

Een klein kussentje ging mee op een uitkijktoren. Uitkijken over het glooiende landschap. Uitkijken en uitrusten!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Jeugd pockets

Die-dochter-van-ons wilde als kind héél veel lezen. We werden lid van 4 bibliotheken (van het dorp, van de school, van de buurtbus, van de kerk), maar dat was nog steeds niet genoeg. Elke dag stond wel in het teken van voldoende boeken zoeken, en ik vond het reuze leuk om daar m’n best voor te doen. Natuurlijk kocht ik ze ook, overal waar ik ze maar goedkoop vinden kon. De pockets van Irmgard Smits deden hun intrede. Ik kende ze nog uit m’n eigen jeugd en ze leken me wel leuk voor m’n dochter. Ze verslònd ze! Elke keer blij als we weer een nieuw oud deeltje hadden gevonden.

Een paar dagen geleden maakten we plannen om nog een weekendje-weg te gaan. “Waar zullen we eens naar toe gaan?” vroegen we ons af. “Naar Valkenburg!” zei ze. Omdat die boeken van Irmgard zich daar afspeelden. “Daar heb ik altijd nog eens naar toe willen gaan!” zei ze.
En ik kon de boeken nog vìnden ook nog! Die namen we mee.

Irmgard moest veel kuren en rusten want ze was ziek. Vandaar de achtergrond: een oude deken.

Update n.a.v. enkele reacties: leuk om te merken dat anderen ook nog zulke goede herinneringen hebben aan deze boeken. Op internet vond ik een interview met Irmgard, voor wie het leuk vind om te lezen hoe het verder in haar leven ging.
In een ander artikel las ik dat iemand over haar zei dat ze als jongste schrijfster in Nederland de taal van jonge meisjes sprak, die verlangden naar meer dan er hun geboden werd. Talloze meisjes hebben haar boeken verslònden.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Gezelligheid in een huisje

We hadden een zak met walnoten meegenomen en die zijn we nu aan het kraken. Een rustgevend werkje in een heel rustig huisje. De houten omhulsels bewaren we voor vanavond in het houtvuur. Een meegenomen kleedje maakt de gezelligheid compleet. Op elke vakantie gaan er wel wat kleine geborduurde kleedjes mee. Omdat er altijd weer toepassingen en plekjes zijn die anders zijn dan thuis. En omdat het zo gezellig is.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude quilt in een oud landschap

We zijn in Zuid Limburg! Dit is het uitzicht vanuit ons vakantiehuisje, zo mooi! Ik hing een meegenomen quilt aan het hek. Deze quilt liet ik vier jaar geleden ook zien bij de opening van de winterspelen. Als je op de link klikt, dan zie je waarom ik hem toen een Olympische quilt noemde!
Het is mijn oudste quilt en die hóórt gewoon in een vakantiehuisje! Nu ligt hij hier op de bank.

Direct na aankomst maakten we de eerste wandeling. Het is prachtig hier!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Babytruitjes breien


Voor mijn baby-dochtertje breide ik een jaar of dertig geleden wat truitjes. Zò fijn om te doen! Het was de tijd dat Ariadne en andere tijdschriften ons volop stimuleerden om te babybreien. Deze drie oude Ariadnes geven ieder 25 patronen voor babytruitjes: Ariadne mei 1988, augustus 1989 en augustus 1990. Deze drie werden gister besteld en gingen op de post. Omdat ze ook nù weer leuk zijn om te gebruiken. Van de meeste Ariadnes heb ik meerdere exemplaren dus wie weet vind een ander het ook fijn om deze keus even te zien.

Je kunt een hoop lol hebben van zo’n dochter: ze blìjven geen baby! Die van ons belde ons een paar dagen geleden op. “Zullen we nog even weg?” vroeg ze. Zomaar op een zondagavond, en dan zo’n telefoontje. We waren heel kordaat en zeiden: “Da’s goed.” En we boekten gelijk een huisje. En daar gaan we dus nu naar toe!

Ik denk wel dat ik elke dag probeer wat te bloggen, ik zie wel! Als het een mooi plekje is betrek ik jullie ook even bij de lol!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerkjes op een oude deken

De oude doorgestikte deken die ik gister in de uitverkoop deed, werd gelijk besteld. Hij heeft een hele mooie voorkant en ook een hele mooie achterkant. Beide kanten zijn geschikt om nog wat borduurwerkjes op te leggen. Ik ben verbaasd hoe mooi die uitkomen! Dat had ik veel eerder moeten doen, kijk eens hoe leuk! De deken blijft nog even hier tot na het weekend, wie weet maak ik straks nog meer foto’s. Even deze showen. En ik heb de smaak te pakken hoor, voortaan ga ik vaker dingen in de uitverkoop doen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Mobielhoesje

Het waren drukke dagen (dat zijn ze nog steeds, maar morgen breek ik er even tussenuit). Ik was veel in het nieuwe appartement bij m’n moeder en vond het leuk om ook even de omgeving te verkennen. Op zo’n koude februari-dag even rondlopen, met niks anders bij me dan m’n mobiel. Dat ‘mobieltje’ bewaar ik deze periode in dit zelfgeborduurde hoesje (ik wissel m’n hoesjes nogal eens af). Dus had ik toch iets bij me waar ik m’n vreugde over het natte landschap in kon uitdrukken. Kleuren en vormen, lijnen en kronkels: daar hou ik van!

De foto’s zijn genomen aan weerskanten van dezelfde straat. Het is een mooi plekje, maar het is ook wel jammer dat m’n moeder niet meer zo ‘mobiel’ is. Anders had ik dat moois graag samen met haar willen bekijken. Nu liet ik haar na afloop van m’n wandelingetje de foto’s zien: “Kijk mam, hier woont u vlakbij.”
Ook leuk.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Winter


Februari = wintermaand.
De crocusjes en narcissen die allang hun kopjes boven de grond staken, brachten ons in de war (nou ja, niet echt).
Ik ging nog eens de tuin in met een aardappelmesje. Nog even een takje hulst zoeken. Brr koud, gauw weer naar binnen.
Eigenlijk was m’n motivatie voor deze foto dat ik nog een keer zo’n langgerekt borduurwerkje in m’n shop wilde zetten. Mooi geborduurd, matig ingelijst, en verdient een toepassing in iets moois. Op een rokje, in een kussen of zoiets.
En nu gaat het mesje weer aardappels schillen….

Lees reacties (2) of geef een reactie