Archief voor september 2018

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Twee kussens

Fijne zondag!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Bloemenkrans

Er is van alles te doen in een huis wat opgeruimd moet worden. En ook in de tuin valt genoeg te beleven. We brachten een lading spul weg naar de kringloopwinkel, en ik kwam weer terug met een mooi geborduurd schilderijtje. Een bloemenkransje. In een mooi oud lijstje.
Thuis zocht ik er een boekje bij: Patronen voor bloemenkransen en bloemenranden. Voor momenten dat er niks te beleven valt en je alleen zin hebt om wat te borduren.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Boeken over Amish Quilts

Op belangrijke momenten in het leven kun je een quilt maken. Om de belangrijkheid van het moment te ondersteunen.
Tijdens enerverende periodes in je leven kun je ook een quilt maken. Om de gebeurtenissen te verwerken.
Ik heb dat ook altijd graag willen doen: een quiltje maken. Om weg te geven, of om tot rust te komen, of om gedachten te ordenen. Dan maak je gewoon een quiltje. Een quiltje op je levensweg.

De groep mensen die hierin het meest bedreven is zijn de Mennonieten en de Amish. Zij hebben hun eigen levens èn de wereld verrijkt met ongelooflijk prachtige en krachtige quilts. En ze hebben denk ik wel miljoenen mensen geïnspireerd met hun fantastische uitdrukkingen van zowel dagelijkse als bijzondere situaties.
Rachel Pellman heeft denk ik de mooiste en de meeste boeken  geschreven om het erfgoed van de Mennonieten toegankelijk te maken voor de rest van de wereld. Deze boeken werden ook vertaald, en als illustratie hiervan heb ik in deze collage een Engels boek: Small Amish Quilt Patterns. Een Duits boek: Tips für Quilter. En een Nederlands boek: Patronen voor Amish Quilts.

 

Het Nederlandse boek had ik eerder ook in m’n shop en degene die het bestelde schreef dat ze eigenlijk alleen nog maar Amish quilts wil maken. Ik schreef terug dat ik me daar helemaal in herkende! Ik heb zo’n zin om weer een quiltje te maken. Een quiltje waarin ik wat wil uitdrukken over mijn levensweg.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Sterretje borduren

In een map zitten losse vellen met oost-Europese borduurpatronen. Al eerder borduurde ik daar een patroontje van na, en daar had ik nog wat restjes van over. Maar zouden die restjes genoeg zijn voor nòg een sterretje? Als je weinig materiaal hebt, dan wordt je gedwongen om heel gedisciplineerd te werken. M’n nieuwe sterretje pak ik dus heel systematisch aan. Als dan blijkt dat er te weinig draad is voor de vier tussen-versierselen, dan kan ik die met een nèt iets ander kleurtje doen.

Maar nu zit er een sterretje in de voorruit van de auto! Op de snelweg kregen we ‘steenslag’. En dat moet nu eerst gerepareerd voordat we weer verder kunnen rijden.

En verder borduren, dat kan alleen als ik weer tijd heb. Het leven vergt nou eenmaal veel ‘discipline’.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Libelle stekenboeken


“Handige en onmisbare naslagwerken”, zo prees Libelle deze stekenboeken aan, in de vòrige periode dat Borduren, Haken en Breien in de belangstelling stond. Zulke boeken als deze kùn je ook alleen maar uitgeven in periodes dat er flinke vraag naar is, want je vraagt van je kopers heel wat: je moest namelijk zelf de losse velletjes uitknippen waarop plaatjes stonden van de losse steken. En die plaatjes dan inplakken op de juiste bladzijde. Het boekwerk zelf was afgedrukt in zwart-wit, en de plaatjes voegden dan de kleur toe. Borduursters, haaksters en breisters zijn tòch altijd al knutselaars geweest, lekker bezig zijn met de handen, dus Plakken kon daar natuurlijk best nog wel bij.

Ik vind het altijd interessant om te zien voor welke indeling er is gekozen door de redaktie van zulke naslagwerken. Het 250 Haaksteken boek is nieuw in m’n shop en daarvan geef ik de indeling weer: Basissteken, Meerderen en minderen, Knoopsgaten haken, Haken voor linkshandigen, Relïefstokjes haken, Schelpmotieven, Noppen, Ajoursteken, Picotsteken, Jacquard haken, Filet haken. Tunisch haken. Een leuke indeling wel.

Het 200 Borduursteken boek en het 300 Breistekenboek heb ik ook weer in voorraad. Het zijn mooie en fijne naslagwerken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tapisserietasje

Eén van m’n vele tapisserietasjes. Vorig jaar gemaakt van een geborduurd schilderijtje.

De sneeuwbalhortensia begint te verkleuren. De tijd gaat verder. Mijn moeder hield zoveel van deze ‘annabellen’. Elk jaar zei ze hoe mooi ze waren en na elke regenbui vertelde ze of ze wel of niet doorgebogen waren. Of ze vroeg ons om ze op te binden, en dan vertelde ze weer hoe prachtig ze waren en met hoeveel plezier ze ernaar keek.
Na al die jaren hou ìk nu natuurlijk óók van die grote witte bollen. Ook nu ze wat bruin beginnen te worden. De tijd gaat immers verder.

Stràks, dan heb ik vast ook weer tijd om nieuwe tapisserietasjes te maken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Interessante weefboeken

Er zijn mensen die er behoefte aan hebben iets moois te maken.”
Dat is de titel boven een verkleurd kranteknipsel, wat iemand voorin één van deze weefboeken heeft geplakt. Het artikel gaat over één van de pioniers op weefgebied, in een tijd dat er in Nederland nog onvoldoende kennis en materiaal beschikbaar was om dit oude ambacht volop ingang te doen vinden. Inmiddels is dat anders, en zijn er weefkringen waar wevers zich bij kunnen aansluiten en waar men zich kan bekwamen. Toch is het interessant om aan deze oudere boeken te zien dat er een tijd was waarin wevers en weefsters zich richtten op boeken uit het buitenland, die hun kennis vergrootten en hen patronen aanboden. Een aantal van deze (Engelse) boeken plaats ik nu in m’n shop. Zoals Weaving you can use, en het dikke Handbook of Weaves met 1875 patronen.

Later, toen het weven in de zeventiger jaren populair werd, verschenen er ook Nederlandse boeken, zoals Weven op het Heupgetouw. Het weven vond steeds meer ingang.
Interssant is ook een dun boekje van de bekende Paula Dietz, over Tapijten knopen en kelims weven. In de serie Bezige handen geeft zij wat basis-informatie door, die kennelijk toen nog grotendeels nieuw was. Wel jammer dat er in dàt boekje nou net geen jaartal staat, want de publicatie lijkt mij illustratief voor die overgangstijd, waarin Nederland ging kennismaken met het boeiende en hobbymatige weven.
Sinsdien is er al veel moois gemaakt, en dat gaat nog steeds door!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Mooi kleedje op tafel

Eerste verjaardag gevierd in het ouderloze-huis. M’n broer was jarig. Roosjes uit de tuin, koffie met gebak. Praten over onze moeder.
Een fijne dag! We zijn ook dankbaar.

En het gaat natuurlijk niet om dat geborduurde kleedje, maar het dòet toch wat. Het was mooi zo.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Herfsttij(d)loos

Nog steeds ga ik vaak naar m’n ouderlijk huis, ook nu m’n moeder is overleden. Er is nog genoeg te doen, maar ik neem ook telkens tijd om rustig rond te kijken. En alles in het huis en in de tuin in me op te nemen. De eerste week zag ik de herfsttijloos die de grond uit was gespoten. Het regende die dag. Ik voelde me toen ook een beetje regenachtig.

De tweede week waren die paarse herfstcrocussen (colchicum autumnale) volop aan het stralen. Ik voelde me ook alweer wat blijer. (Dat ik hier af en toe ook een dip-blogje publiceer, is ook maar een moment-opname.)


En nu is het alweer de derde week sinds het ouderlijk huis verlaten werd door de hoofdbewoonster. Vandaag was ik er weer een hele dag. Ach, wat lagen die crocussen er nu triest bij. Ik liet de foto aan een fotograaf zien, bij wie we even in de dorpswinkel waren voor iets. “Kijk, deze foto maakte ik vanmorgen.” Hij vond dat ik er wel slag van had, en nodigde me uit voor een cursus voor nog wat fijne kneepjes. Wie weet doe ik dat wel!

Herfsttijloos. Ik ervaar deze periode ook een beetje als herfst-tijdloos. Apart dat je in zo’n periode in wéken gaat tellen. “Twee weken geleden toen…..” en: “Drie weken geleden…” Heel veel terugdenken aan die enerverende gebeurtenis. Nu heb ik dus van elke week (sinds die enerverende gebeurtenis) een crocus-foto. Maar die laatste foto geeft gelukkig niet de juiste stemming weer. We vierden vandaag een verjaardag en het was ook een blije dag.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een oude foto

Zomaar een oude foto. Fijne dag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gek

De dood is ook zò gek! Soms begrijp ik het gewoon niet meer.
M’n moeder heeft zò lang geleefd. Zò lang liefgehad. Zò veel gepraat. Betrokken geweest. Meegeleefd met ons. Brieven geschreven. Piano gespeeld. Boeken gelezen. Zichzelf ontwikkeld. Kranten gelezen. Verontwaardigd geweest. Bezorgd geweest. Koffie gedronken. Buiten gezeten. Commentaar geleverd. Eten gekookt. Kleren genaaid. Huizen ingericht. Telefoongesprekken gevoerd. Liefgehad, intens liefgehad.

En dat kan nu allemaal niet meer. Zìj kan het niet meer. En ìk kan haar niet meer bezig-zien. Haar leven niet meer gadeslaan. Het ging wel wat moeizamer, de laatste jaren, maar ze leefde nog. Ze wàs er nog. Ze at nog en ze liep nog en ze praatte nog en ze wìlde nog. En ineens is ze dood.

De dood is eigenlijk gewoon gèk. Echt heel erg gek. De dood maakt gewoon een èind aan het leven.
Ik ben er nog niet over uitgedacht.

Het punt is:
Zij kan niet meer betrokken zijn bij mìj.
Maar ik ben het nog wel bij háár.

Ook al is ze dood.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Breiboeken

Garens en modes wisselen van jaar tot jaar, maar telkens blijkt dat oude boeken weer volop hun waarde bewijzen. Een boek uit 1985 met Moderne brei-ideeën voor alle seizoenen is ook nu weer inspirerend. Sommigen zijn op zoek naar oude Hema-breiboeken, omdat de patronen daarin zo lekker basic en overzichtelijk waren. Ook een tijdschrift in deze nieuwe lading, vol met truien met strip-figuren. Een klein boekje over Linkshandig breien vindt hopelijk zijn weg naar iemand die daar de handige tips uit kan leren. Bezig zijn met breien is elk jaar weer leuk. Veel boeken hebben hun eigen invalshoek, zoals Breien met katoen. Of met big needles. Tenslotte nog een mooi boek wat een overzicht geeft van de mooiste patronen.

Brei ze!

Laat wat van je horen en geef een reactie

“Wat zegt het haantje dan?”

Wandkleden zoals deze hingen vroeger in de kinderkamer. Ze werden met liefde gemaakt door vrouwen die een baby verwachtten en dergelijke wandkleden hingen vele jaren in kinderkamers. Vaak boven de commode. “Wat zegt het haantje dan?” werd er aan de baby gevraagd en als deze dan een maand of drie was, dan was het antwoord wel duidelijk: Kukeleku!

Een tijdelijk alternatief plekje voor dit wandkleed was vanmorgen langs de Waal. Ik was weer op weg naar de verre tandarts. Hij had me een paar maanden niet gezien en constateerde dat het de goede kant uitgaat met m’n gebit. Dat was fijn om te horen. En ik wil dat hier ook wel even uitkraaien! Ik ben bezig met een lang beugel-traject. En telkens als ik bij de tandartspraktijk ben, dan neem ik even iets van handwerk mee naar de rivier vlakbij. Eerst een foto aan de ene kant van de dijk, en toen nog een foto aan de andere kant, waarbij het licht door het wandkleed schijnt. Overal fris groen om me heen, en volop ruimte! Geen wonder dat moeders dat hun babies vroeger wilden bijbrengen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Merklapje 1920

Een merklapje uit 1920.
Gemaakt door een jong meisje, in een tijd die zo heel anders was als nu.
Nog anderhalf jaar, dan is het officieel ‘antiek’. Maar daar hoeven we niet op te wachten; het heeft nu ook al z’n oude charme.
Het merklapje is vrij ‘standaard’ ingedeeld: de helft van het lapje is gevuld met de bekende en veelvoorkomende randjes.
Daarna de letters en tenslotte een regel met cijfers. Gelukkig is dat jaartal nog wèl bijgevoegd.

Wil je er liever zelf één borduren dan er één kopen, dan is het boekje aftelbaar ABC misschien wat. Daarin staan maar liefst 97 alfabetten en 23 cijferreeksen.
En vergeet dan vooral het jaartal niet te borduren…

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde kussens in Saint George’s Memorial Church

De Saint George’s Memorial Church is een Anglicaanse kerk in de Belgische stad Ieper. De kerk werd gebouwd om de 500.000 Britse soldaten te gedenken, die tijdens de Eerste Wereldoorlog gestorven waren bij de gevechten aan de Ieperboog.

Gelijk bij binnenkomst wordt je geboeid door de aparte sfeer in dit kerkje. Alles in dit kerkje  (het meubilair, de herinneringsplaquetten, de hele inrichting) werd door Britse verenigingen, regimenten of individuelen geschonken. Het meest in het oog springen de geborduurde kussens. Herinneringen en verwijzingen naar de verschillende regimenten waaronder de jonge Britse mannen vochten en stierven.

Vorige week bezochten we deze kerk. Mijn dochter woont er nu vlakbij in de buurt en zei op zondagmiddag: “Nu gaan we eerst hiernaar toe!”
Het was indrukwekkend en mooi om dit te zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hop op tafel


Zaterdagavondtafereel: dit is mijn salontafel op dit moment. Op de blog van Mieke las ik dat zij de mooie lichtgroene hopbellen had gecombineerd met delftsblauw. Dat leek me wel wat om na te doen. Toevallig kwam ik vandaag op een plekje waar de hop welig tierde. Ik rukte wat aan de struiken, gooide de kronkelende ranken in de auto en thuis plofte ik ze op tafel. Ik vroeg me af hoe lang ze het zouden uithouden zonder water en dat is nu al een uurtje of tien. Een fijn gebreid kleedje zorgt voor het nodige contrast en een geel bloemetje en een patchwork-sterretje maken het af. Foto genomen vóórdat er een biertje op tafel kwam. Fijnzinniger arrangementen komen een andere keer wel weer, zo is het ook wel goed. Zaterdagavond…

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een sjaal om je heen


Veel plezier hadden mijn moeder en ik de afgelopen maanden van allebei een gehaakte sjaal. Ik kocht ze allebei dit voorjaar op een markt en mijn moeder droeg de hare elke dag. Het was zo’n fijne omslagdoek voor oudere schouders en hij stond haar geweldig. En de mijne droeg ik ook vaak. Ook drie weken geleden, toen we een weekendje weg waren. Het weekendje eindigde met een telefoontje, en toen gingen we gauw weer naar huis.

Maar dat wist ik nog niet toen ik de avond daarvoor deze foto’s maakte, samen met mijn lief. Ik verheugde me erop om deze foto’s te laten zien, en dat doe ik dan nu, drie weken later. Ik heb er ook een heel mooi boekje bij, met 30 modellen om zelf een grote sjaal of stola te haken, breien of te weven. En als je die zo’n sjaal dan dráágt, om je heen slaat, dan merk je gelijk hoe persoonlijk dat voelt. Een sjaal om je heen voelt goed.

Nu draag ik al drie weken de sjaal van mijn moeder om mìjn schouders. Dat geeft me een warm, maar ook een weemoedig gevoel.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Herfst

Het is herfst. Gister nog lekker warm weer om met een rokje in het bos te lopen. Vandaag storm en regen. Velen van ons leerden in onze jeugd om van de herfst te genieten, en dat werd zéker ook gestimuleerd door de tekeningen van Rie Cramer. Met z’n allen om een boom dansen of met laarsjes in de plassen stampen! De kinderen in mijn straat deden dat jammer genoeg niet, maar ik heb wel plezierige herinneringen aan het vergaren van allerlei herfst-attributen. Kastanjes en eikels en beukenootjes en bladeren en paddestoelen: in de herfst was er altijd wat te rapen en te zoeken! De eerste stimulans daartoe kwam van de kleuterschool. Bij binnenkomst stond er een grote ‘herfstbak’ en ieder kind mocht iets meenemen. Eerst even aan de juf laten zien, en dan mocht je een plekje zoeken in de grote bak voor jouw gevonden herfst-schat. Mooie herinneringen, en achteraf zie ik hoe die herfst-bak bijdroeg aan hoe ik me ontwikkelde.

Gister maakte ik een opdrachten-wandeling. Eerst wat ontspanningsoefeningen in het bos, en daarna met een groepje vragen beantwoorden. Bij één vraag stimuleerde ‘de juf’ (maar nu heet ze natuurlijk ‘coach’) ons om om ons heen te kijken en iets te zoeken wat bij ons antwoord past. Dat mocht een boom zijn (dan moest je er maar een foto van maken), of iets wat je van de grond kon oprapen. Ik bukte me en pakte dit takje, waarvan de beukenootjes er al uit waren gevallen. En die foto kwam er natuurlijk ook. De gedachte erbij mag ik voor mezelf houden, maar ik kan wel zeggen: het helpt enorm, zulke wandelingen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oud macramé

Macramé is een knooptechniek die in de oudheid al veel werd beoefend. Door de eeuwen heen waren overal ter wereld uitingen ervan. En dat is ook niet verwonderlijk, want wanneer mensen vezelachtige, strookachtige of sliertachtige materialen in handen krijgen, dan willen ze er iets mee doen. Macramé werd en wordt zowel voor functionele als voor decoratieve doeleinden gebruikt, en daar zijn in de geschiedenis heel wat voorbeelden van. Vooral de Assyriërs waren bedreven in het afknopen van rafels aan hun kleding. En oude volken die nog geen textiel kenden, knoopten met repen leer, biezen en andere lange plantaardige materialen.

In de zeventiger jaren kwam er een nieuwe toepassing bij (naast de aloude functionele en decoratieve toepassingen): het gebruik van macramé in therapie! De rustgevende bezigheid bevorderde de motoriek en de concentratie.
En nu is macramé ook alweer een tijdje in de belangstelling (vooral vanwege de decoratieve functie), en bij zulke oplevingen is het ook altijd leuk om nog eens te zien wat er in het verleden mee werd gedaan.

Dit oude macramé-zakje is zo’n voorbeeld van hoe macramé in de eerste helft van de vorige eeuw werd toegepast. Er werd geknoopt met specifiek macramé-garen, en daar heb ik zelfs ook nog een strengetje van. Voor wie het leuk vindt om met heel oud ècht macramé-garen te werken.
Het zakje is denk ik nooit afgewerkt. Het bestaat uit twee stukken die met drie kanten aan elkaar zijn gezet. De bovenkant is nog open en daar kan natuurlijk zò een leuk klein tasje van worden gemaakt. Dan heb je iets ouds en iets hips tegelijk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Alle kanten uit

Na een drukke tijd komen er dan ook weer dagen dat je denkt: “Zo, en nu eens wat gaan opruimen.” Maar waar zal ik eens beginnen? Ik kan alle kanten uit, maar welke is voor dit moment de beste? Vanmorgen haalde ik tien borduurwerken tevoorschijn, en keek ik twintig fotomapjes door met foto’s die ik al eerder maakte maar die nog bleven liggen. Die vond ik allemaal te ingewikkeld of teveel werk, dus ik maakte nog wat nieuwe foto’s, en uiteindelijk wist ik het niet meer. Ik wou àlles wel maar dat kan niet. Er ligt nog zoveel, en ik wil nog zoveel. Gisteravond zat ik nog tot laat buiten en keek naar de lucht en besloot om vanmorgen te gaan wandelen. Het zou voorlopig de laatste mooie herfstdag kunnen zijn.  Dus nu koos ik maar gewoon een foto, want het is al bijna tijd om weg te gaan. Dit borduurwerk had ik al een tijdje liggen om erbij te vertellen dat dit is gedaan op ‘monostramien’. Dat is heel geschikt voor de vele mogelijkheden van tapisserie-steken. Dus als je ergens zo’n stuk monostramien tegenkomt, dan weet je waar het voor is.

Grappig dat ‘mono-stramien’ en ‘alle kanten’ dan toch ook weer bij elkaar passen!

Naschrift:
Hier wandelde ik vanmorgen! Ik had me opgegeven om met een groepje te wandelen, en bij deze vijver dronken we koffie. Ik bleef maar steeds kijken of ik de ijsvogel misschien zag, en ja, daar was hij! Hij vloog de hele vijver over. De blauwe flits, zo noem ik hem, en ik ben altijd blij als ik hem weer zie! Net zo’n blauw vogeltje als op het borduurwerk, dus dan weten we ook weer dat zulke blauwe vogeltjes ècht bestaan.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Blauw kantklossen

Het middelpunt van Antwerpen is de kathedraal uit de 14e eeuw. Daar kun je schilderijen van Rubens bewonderen maar die bewaren we wel voor een andere keer. Gewoon even wat rondlopen was wel genoeg voor ons korte bezoek. Op het plein vóór de kathedraal was een winkeltjes waar ik graag even wilde kijken. Er waren twee demonstratrices voor het winkeltje: een tijdloze die niet kon praten, en een echte die wel kon praten. Zij demonstreerde in blauw en het was mooi om een paar minuten naar haar snelle handbewegingen te kijken. En toen was het mijn beurt om aan haar wat te laten zien: mijn zwarte kanten rouwsjaaltje. Dat vond ik een mooi moment. Sta je midden in Antwerpen en kun je zomaar even vertellen waarom je dat sjaaltje draagt. “M’n moeder is net overleden”. Telkens wanneer ik dat zeg, ook zomaar aan vreemden, dan gaat er toch weer wat door me heen. Daaraan merk ik dat het toch nog wel wat moet inzinken.

Het was ook goed om een paar dagen weg te zijn. Rouw te voelen op immens grote begraafplaatsen in oud oorlogsgebied. En rond te dwalen in oude steden en gewoon alles op je af te laten komen. Nu weer thuis. Ik zoek iets op wat bij dit blogje past. Qua kleur klopt het, qua land niet helemaal, maar wel een eindje in de richting: een map met patronen voor Parijse kant. Voor wie deze kunst vaardig is en misschien ook zoiets moois wil maken in een kleurtje, want het hoeft allang niet meer allemaal in wit. Of zwart.
Het kan ook in blauw.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Zicht op Antwerpen


Vanaf de snelweg zie je Antwerpen liggen. We hadden tijd, we hadden zin, èn het was mooi weer! Dus we besloten de afslag te nemen, en even later zaten we aan de koffie op een terrasje. Tòpmomenten bij de tòpmonumenten!

We begonnen aan een zwerftocht langs de bezienswaardigheden in de oude Belgische stad. Een geijkte foto maken van de beroemde gildehuizen op de Grote Markt lukte niet. Overal werk in uitvoering! Zicht-vermindering is nog tot daar aan toe, maar de laadklep van één van die vrachtwagens die stenen versjouwde gaf ineens zo’n harde klap dat we dachten: wegwezen hier!
Weer verder lopen, ijsjes kopen… als àlle maandagen nou eens zo zouden zijn!

Maar dat zijn de maandagen meestal niet. Het is de uitzondering die het bijzonder maakt.
Meestal zijn de maandagen bedoeld voor ‘werk in uitvoering’.

Laat wat van je horen en geef een reactie

In Flaanders’ fields

De grond rond de loopgraven in de Eerste Wereldoorlog was grondig omgespit, verwoest en besmeurd door de gevechten en bombardementen. En nu, honderd jaar later, ligt alles er rustig en vredig bij. Afgezien van de vele begraafplaatsen die overal bij de dorpjes liggen, is het nu een lieflijk landschap. Na een lang weekend in Ieper vertrokken we weer. Net buiten de stad gingen we nog even een weggetje in, voordat de snelweg de rest van de reis zou bepalen. We keken uit over de Flaanders Fields, de Vlaanderse Velden. Ik wilde nog even daar staan en kijken en denken aan het gedicht wat ik de vorige dag in het museum had gelezen. Het heet ‘In Flaanders’ fields the poppies blow‘.

De klaprozen (of poppies) moeten tòen ook overal gebloeid hebben, toen Major John McCrae het gedicht schreef. De poppies bloeien altijd overvloedig op omgewoelde grond. Later werden de klaprozen symbool voor de vele doden bij deze groteske oorlog. Rood als symbool voor het bloed van de gevallenen, en het binnenste zwart van de bloem, in de vorm van een kruis, als symbool voor de rouw.
In gedachten zag ik het slachtveld voor me, op het plekje waar we stonden. “We are the dead. Short days ago we lived…”

Het wereldberoemde gedicht werd al vrij snel na de oorlog vertaald en ik geef twee regels van het laatste couplet weer:

“Gij, die nu na ons leeft, wij reiken u de toortsen,
verheft ze naar het licht, elk roepe een nieuwen held”

Nu was ik zoiemand die ‘na hen leeft’. Honderd jaar na hèn.
En ik ben iemand die ‘na m’n moeder leeft’. Twee weken na háár.

Gisteravond kwam ik weer thuis.
Ik probeer m’n handwerkjes weer te zien.
Het is wel omschakelen.
Als eerste handwerkje zie ik klaprzozen….

M’n moeder ligt in het graf en m’n dochter woont nu in Ieper. Life events.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Schilderijtjes in Noors borduurwerk

De schilderijtjes die ik een paar dagen geleden achterop de fiets had gebonden. Die had ik hier (in België) gekocht. Schilderijtjes in deze platsteek zie je in Nederland weinig. Ze stonden hier een weekend in een mooi oud huis, en nu neem ik ze weer mee.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Blauwe bordjes en een blauwe quilt

We hadden een mooi weekend in het huis van onze dochter. Nu laden we weer in om te vertrekken. Maar er blijft ook een heleboel hier van wat ik meenam. Zoals deze blauwe quilt, die zo mooi staat op de lichtblauwe muur. Het was een simpele quilt om te maken: alleen maar doorrijgen aan de randen van de voorbedrukte vakken.
En ze gebruikt hier de klederdracht-bordjes die ik haar eens gaf. (In m’n shop heb ik nog een paar van deze bordjes.)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Living history

De dood is overal aanwezig in het landschap. Overal in de Westhoek (België) zijn begraafplaatsen waar slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog liggen begraven. We fietsten langs vele gedenkplaatsten, en we praatten erover dat het er zò veel waren dat al snel na de oorlog besloten was dat ze niet gerepatrieerd konden worden. En zo stromen nog steeds, honderd jaar later, mensen van over de hele wereld hier naar toe, om de doden in hun familie in de absurde geschiedenis te gedenken.

Veel mensen kopen kleine houten kruisjes, en leggen die dan op een monument. Soms met de naam erop van de oudoom die ze nooit gekend hebben.  Ik legde even een kantkloskruis op het monument. En dacht ook aan m’n eigen rouw. Het was een passende omgeving, waarin ik volop ruimte vond.


Ruimte, en ook letterlijk: uitzicht. Hier zaten we, vóór het monument op Hill 62. In de verte ligt Ieper. Wìj mochten picknicken! Op zo’n moment denk je er dan aan hoe ieders leven door  veel factoren wordt bepaald. Factoren die veel met de tijd en het land te maken hebben, waarin je bent geboren.
We wilden nèt het oude picknickkleed neerleggen (dat had ik vroeger eens voor m’n dochter gemaakt) toen drie vliegtuigen in formatie overvlogen, precies boven het monument. Het was zò plotseling, en het maakte zòveel lawaai dat ik schrok. En van de schrik moest ik huilen. Ik dacht aan m’n moeder. Ze had zo vaak verteld hoe bedreigend het was dat de vliegtuigen in  de oorlog overvlogen. Nu ervaarde ik daar iets van. Het was weliswaar een andere oorlog, maar het was een intens moment.

Rouw en rust in het landschap.
Er lag een gastenboek bij het monument. Daarin schreef ik mijn naam en de woorden ‘in mourning’.

(Dit jaar is het precies honderd jaar geleden dat de WO I eindigde, en dat wordt in de Westhoek groots herdacht. Ik zag verschillende affiches langs de weg me de woorden “Living history” en daar komt de naam van dit blogje vandaan.)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zeshonderdduizend beeldjes

Rond Ieper, in België, wordt in 2018 de Eerste Wereldoorlog herdacht. Overal in het landschap zijn herdenkingsplekken en sporen van deze verwoestende oorlog. Het ComingWorldRememberMe herinnert aan de zinloosheid van oorlog.
Zeshonderdduizend kleien beeldjes brengen een eerbetoon aan de zeshonderdduizend slachtoffers die vielen op Belgische bodem.

We fietsten naar deze plek, bij De Palingbeek, één van de zwaarst bevochten plekken van de Eerste Wereldoorlog. De beeldjes zijn een gemeenschapswerk, op verschillende plekken gemaakt over een periode van vier jaar, door een veelheid van mensen en nationaliteiten. Elk beeldje toont een gebogen figuur, die zich lijkt te bezinnen. Op elk beeldje is de ruggegraat zichtbaar.
ComingWorldRememberMe brengt inzichtelijk hoe om verschrikkelijk veel mensen hier stierven.
Het was heel druk bij dit monument. En het schijnt er alle dagen heel druk te zijn.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Grijs (maar ook kleur)

M’n rouwsjaaltje draag ik iedere dag, maar door het delen (liefst met mijn familie) wordt de rouw lichter. Vanmorgen werd ik wakker in het huis van m’n dochter. We waren nog maar één keer eerder bij haar geweest en het is fijn om hier te zijn. Ze had nieuwe dekbedhoezen voor ons gekocht, daar mochten we onder slapen. Het wordt steeds mooier hier, maar het is vooral fijn om bij elkaar te zijn. En te praten.

Na aankomst gingen we gelijk naar het postkantoor, dat hadden we zo gepland. En nog even naar een kringloopwinkel. Daar vond ik dit kantklos-kruisje. Ik vind het mooi.
Het lavendelzakje had ik vroeger aan m’n moeder gegeven en nu gaf ik het aan m’n dochter. “Dit is het eerste, er komt vast straks nog veel meer jouw kant uit” zei ik. Ik hou van ‘doorgeven’.

En nu gaan we fietsen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Retro mandje

M’n grootmoeder had precies zo’n brei-mandje. Echt helemaal precies! Het was in de zestiger jaren. Het maakte indruk op me als kind, maar het mandje verdween. Jaren later kon ik precies zo’n mandje kopen en dat werd nu besteld. Het moest naar België.

Weet je wat? Dan brengen we het daar naar toe!
Ik kocht een fiets, stopte die in de auto, we reden naar België, en laadden de fietst uit. Even een kopje thee (want het was een lange rit), en toen het pakje achterop de fiets gebonden. Met m’n nieuwe fiets over de Belgische keien naar een echt Belgisch postkantoor!

Echt waar hoor!
Later zal ik nog wat meer schrijven over de nieuwe service dat ik af en toe pakjes vanuit België kan versturen! Dat is een stuk goedkoper dan vanuit Nederland.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Goldwork-dagen

Bezig zijn met rouwen, roosjes plukken in de verlaten tuin, boeken versturen, bellen, mailen.
Honderden gedachten, van alles door elkaar. Zwart papier is mooi. Roosjes bloeien open. Overal ligt wat. Er moet nog zoveel. Een week geleden gingen we…., deden we….
Denken en doen. En ook denken en nìet doen. Gewoon omdat je niet overal aan toekomt.
Zo was mijn dag gister.
Ik maakte een paar keer een foto maar weet nu niet meer wat ik daarbij ook weer had willen zeggen. O ja, nu weet ik het weer, dat mooie geborduurde roosje stond al een tijdje bij de computer, te wachten op een plekje in m’n shop. Maar ik ben een beetje traag met m’n shop nu. Komt later wel weer.
Het zijn rouwdagen, maar ook goldwork-dagen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Twee keer druiven van de buren

Daar had ik me al een tijdje op verheugd: een tros druiven plukken die over de schutting in onze tuin hing. Zojuist gedaan. De wijnrank komt uit de buurtuin. Hun hele tuin hangt ermee vol, dus die ene tros kan ik wel plukken (voor de vogels het doen).

Gister maakte ik een wandeling met de oude buurvrouw van mijn moeder. Vanmorgen liet ik een foto zien van waar we liepen. We haalden herinneringen op. Ook een herinnering van mij: “Ik kreeg een theedoek en een handdoek van u toen ik trouwde!” O ja? daar wist ze niks meer van. Ik zei dat ik daar heel blij mee was en dat ik ze heel lang heb gebruikt. En ik nam me voor om ze thuis weer op te zoeken. Goede kwaliteit geweest, niet versleten!

Ze kwam vaak even aanwippen, ook deze zomer wanneer ik met mijn moeder in de tuin zat. Dan zette ik thee en ging even verder met m’n blauwe borduurwerkje. Daar was ze in geïnteresseerd, want ze was vroeger handwerkjuf geweest. Ze vond natuurlijk dat ik niet netjes genoeg afhechtte. Dat pareerde ik natuurlijk, en m’n moeder zat erbij te lachen.

Twee keer druiven van de buren dus. Er zit ruim drie decennia tussen die druiven, maar ze passen wèl op één foto!
En nu ga ik ze opeten.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Wandeling met de oude buurvrouw

Het favoriete wandelplekje van de oude buurvrouw is ook mijn favoriete wandelplekje in het dorp. Gister was ik daar een tijdje, in het nu stille huis. Ik was daar alleen. Een paar mooie stille uren.
Ik was verrast om ineens de deurbel te horen. Voor de buurvrouw is het ook een hele gebeurtenis. Ze heeft 45 jaar naast m’n moeder gewoond en ze hadden goed contact. Nu zag ze m’n auto staan en kwam ze vragen: zullen we samen een rondje lopen?

Daar liepen we samen een rondje op ons favoriete wandelplekje. Afgelopen zomer hebben we dat ook al een paar keer gedaan. En daarom begint ze er inmiddels al aan gewend te raken dat ik af en toe stil sta, midden in een gesprek. Dan moet ik even een foto te maken. Ze kent me al wel een beetje.

Jullie ook inmiddels. Ik krijg het niet elke dag meer voor elkaar om handwerk te laten zien bij elk blogje. Soms alleen wat van hoe ik de dag beleefde. Met een foto van de omgeving. Het was mooi om daar nu met de oude buurvrouw te lopen.

Ik hou zo van bomen, zei mijn 80-jarige gesprekspartner.
Ik ook, zei ik.
En ik vind het jammer als ze gekapt worden, zei zij.
Ik ook, zei ik.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Keep the curtains closed


Vandaag heb ik geen zin.
Niet in bloggen.
I keep the curtains closed.

De foto’s zijn door m’n man gemaakt. Ik vroeg: mag ik deze van jou publiceren?
Dat mocht. We doen het samen.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een rozenrouwrandje

Vandaag m’n eerste dag waarop ik geen afspraken had en lekker thuisbleef. Ik vond het fijn om vanmorgen in m’n eentje koffie te drinken en naar m’n rozen kijken. Het rozen-dienblad was het laatste kadootje wat ik aan m’n moeder had gegeven, nog maar kort geleden. M’n zus had gezegd: laat iedereen eerst maar eens beginnen met alles wat van hem of haar vandaan komt, ook weer mee te nemen.

Vanmiddag pakte ik vijf bestellingen in. M’n andere inpakpapier was op en ik had geen tijd gehad om nieuw te kopen. Ik vond nog een rol zwart papier. “Dring ik op die manier mijn rouw niet teveel op aan anderen?” vroeg ik mezelf af. Ik twijfelde. Ik had al eens eerder zwart papier gebruikt, omdat de kaarten van Willem van Oranje daar zo mooi op uitkwamen. Maar ik had juist besloten om maar eens te stoppen met die kaarten; die heb ik nu een jaar lang meegestuurd en ik vond het tijd om ermee op te houden.
Terwijl ik zo aan het aarzelen was, hoorde ik de brievenbus. Vijf kaarten lagen op de mat. Ook een paar van bloglezeressen. Iemand schreef dat ze geraakt was door m’n blogjes en ze bedankte me dat ik haar deelgenoot had gemaakt. En dat raakt mij dan ook weer. Ik vind het fijn wat mensen mij schrijven en dat er zo met mij wordt meegeleefd.
Ik legde de kaarten even op de pakjes. Door deze kaarten had ik het idee dat ik toch niet alleen was vandaag. Ik deel wat met jullie en jullie leven mee. Ik vind het bijzonder dat dat zo kan.

In één van de pakjes zitten vier haakboekjes, die gaan naar Noorwegen. Er zal vast ook wel een patroontje in staan van gehaakte roosjes. Dat was vroeger een heel bekend patroontje, en ik heb het zelf ook wel eens gehaakt. Een mooi rozenrouwrandje.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Rozen: in elke verschijningsvorm prachtig

De hele zomer bloeiden de rozen uitbundig. Ze groeiden tegen de muren op! M’n zus zette overal in huis vaasjes met rozen neer. Ze schikte ze in tinnen vaasjes, in kristallen vaasjes, in aardewerk vaasjes en telkens als ik bij m’n moeder kwam stond er wel weer ergens zo’n vaasje met rozen uit haar eigen tuin.

Aan het eind van de zomer overleed m’n moeder, en nu begonnen we de rozen te krìjgen. Opnieuw stonden ze overal in het ouderlijk huis. Gisteren waren we daar met ons vieren, twee zussen en een broer. De hele dag gepraat en bezig geweest, en pas toen het donker werd ging ik weer naar huis. “Neem jij die rozen maar mee”, zei er één. Nu staan deze witte in mijn huis en ik vind het mooi om ze te zien.
Ook rozen op káárten doen me goed. Al het meeleven doet me goed, want ik zit in een life-event en daar passen die rozen goed bij. Zelf heb ik ze in geborduurde vorm en die zijn ook prachtig.
De roos: in èlke levensperiode een krachtige bloem.
En in elke verschijningsvorm ook een pràchtige bloem.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilter’s feelings

Quilters zitten vol met ‘feelings’ die zij tot uitdrukking willen brengen. Vaak geven ze ook klinkende namen aan hun quilts, zoals ‘De regelmaat ontvlucht’. Dat is de titel van het quiltje wat je als eerste ziet hangen bij het binnengaan van de expositieruimte voor de 35e grote tentoonstelling van het Quiltersgilde. Dit quiltje was ook gebruikt voor het affiche voor deze tentoonstelling. En voor gratis boekenleggers, waarvan ik er ook een stapeltje had en daar had ik bij bestellingen soms één van bijgevoegd. Ik had dus wèl toegeleefd naar deze tentoonstelling, maar toen het zover was, stond m’n hoofd er totaal niet naar. Toch besloot ik op de laatste middag van de vier-daagse tentoonstelling nog even naar Deventer te gaan. Even in een ander wereldje zijn. Het quilt-wereldje.


Het was nu al wat rustiger en dan lukt het om een overzichts-foto te maken zonder mensen erop. Waarom zonder mensen? Het gaat nu om de quilts. Die vertellen het verhaal van al die maaksters. Ze hebben er iets mee willen uitdrukken. Er iets Boek Quilters feelingsmee willen communiceren. En ook hun ‘feelings’ mee willen overdragen.
Quilter’s Feelings is de naam van een dik boek uit 1990, wat een overzicht geeft van een grote tentoonstelling die destijds werd gehouden in Lelystad. Ik pakte het boek er even bij. Interessant om de ontwikkelingen te zien, maar eigenlijk is er niet zo heel veel verschil met de quilts die nù in tentoonstellingen hangen. Wel wat materiaal betreft, maar niet wat uitdrukkings-kracht betreft. Quilters willen communiceren, ze willen iets uitdrukken!


Er was ook een grote quilt met de titel “Stairway to heaven”. Ik publiceer meestal geen foto’s op mijn blog waarop een quilt van al te dichtbij is te zien, dus ik laat het bij deze titel. Het sprak me aan. Straks heb ik ook zin om mijn ‘feelings’ te gaan verwerken in een quilt.

De expositie werd gehouden in de Lebuïneskerk in Deventer. Een mooie locatie. Ik stond ook even stil bij een indrukwekkende muurschildering. Naast de ‘stairway to heaven’ is er ook de symboliek van ‘heaven comes down.’ Daar verheug ik me óók op.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussen Hollandse leeuw


Het kussen van de Hollandse leeuw.
Geborduurd door mijn grootmoeder in kelimsteek.
Jaren bewaard door mijn tante.
Daarna lag het nog eens jarenlang in het huis van mijn moeder.

Je maintiendrai!

Nu is het mìjn kussen.
Voor deze zondag en daarna.
Om mij eraan te herinneren: je maintiendrai.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geuren, kleuren, lijnen

De dag vulde zich gisteren vanzelf op. ’s Morgens gingen we naar het verse graf van mijn moeder. (Daar blogde ik hieronder over). Daar kwamen we mijn zus en zwager tegen. We hadden niks afgesproken, we kwamen elkaar gewoon tegen. Het was een natuurlijk moment van ontmoeten. Eindelijk ook even tijd voor elkáár. “Hoe heb jij dit nu allemaal beleefd?”
Daarna naar het huis waar m’n moeder zo lang heeft gewoond. Daar was mijn broer bezig. Ik zette koffie, en we begonnen te praten. En daar deden we vervolgens vijf uur over. Waarom ook niet? Er is zóveel te bepraten, te vertellen, te herinneren. En straks ook te doen. Nu nog even niet, nu nog even gewoon op de bank zitten.

Na een tijdje wilde ik even naar buiten. Het leek me wel een goed idee om de lavendel te gaan plukken. Daar kan ik dan straks weer wat lavendelzakjes mee vullen. En ik wist ook nog waar dat ene zakje lag wat ik m’n moeder lang geleden had gegeven. Zo deed ik dat vroeger ook, vóórdat de herfst de reuk vervaagde wilde ik de lavendel plukken. Ik hèb wat afgeplukt in m’n vaders tuin, die nu al zo lang mijn moeders tuin was. En ik heb vroeger al zòveel lavendelzakjes geborduurd, gevuld en weggegeven.

En soms krijg je dan zo’n lavendelzakje weer terug….

Bij thuiskomst was er een kaart van Mieke. Zij volgt mijn blog en ik volg de hare. Ik hou van haar lijnenspel en haar ontwikkeling in art-quilts.
Ik vind het een heel mooie kaart.

Geuren en kleuren. Vormen en lijnen.
Ik zoek m’n weg door deze enerverende dagen. Met af en toe m’n eigen ritueeltjes, en in dank voor wat me door anderen ook af en toe wordt aangereikt.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een zwart tasje voor de zakdoekjes


We gingen kijken bij het verse graf van mijn moeder. Vinden jullie het raar, zo’n foto? Ik wil niet confronterend zijn, maar we nemen nu eenmaal makkelijker foto’s dan vroeger. Als ik er commentaar op krijg, dan haal ik dit blogje wel weer weg.
Het was goed om daar even te staan. De herinneringen zijn ook nog ‘vers’. Nog zo indringend. Onbevattelijk wil ik het niet noemen, want je gaat daar juist naar toe om het wèl te kunnen bevatten. Om er even te mijmeren en te mournen.

Het was ook zo plotseling allemaal. Een week geleden leefde ze nog. Een week geleden was ik eindelijk even op vakantie. We wisten we nog niet wat er zou gaan gebeuren. Een week geleden was het ook nog zomer. En de begrafenis was ook nog op een nazomerdag. Nu was de herfst gekomen. Er waren wat takjes gevallen. Ik raapte ze op, speelde er even mee.
Je staat daar wat, je praat daar wat. Je denkt daar wat en je voelt daar wat.
Je bukt wat, en dan recht je je rug weer.

Er zaten zakdoekjes in m’n zwarte tasje.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Momenten in de tijd

Meestal ga ik op de fiets naar het postkantoor, maar nu had ik gister aan het eind van de middag zin om even te lopen. Een paar bestellingen wegbrengen. Nog niet alles, de rest schuif ik door tot maandag. Eerst nog even bijkomen van de begrafenis van m’n moeder. Dat is nog maar twee dagen geleden. ’s Morgens om kwart over acht waren we er al en keken voor het laatst naar haar. We sloten de kist.
Het voelde alsof de tijd even stil stond.

En nu liep ik een dag later alweer voor die bestellingen naar het postkantoor. Ik kwam langs een bord buiten op de stoep, met aanbiedingen voor horloges. Ik besloot zo’n horloge te kopen. Past goed bij m’n grijze kleren met zwarte sjaaltje.
Met een nieuw horloge ben ik weer ìn de tijd.

Eigenlijk vind ik het ook wel mooie dagen. Ik mag doen wat ik nodig heb om de gebeurtenissen te verwerken. Ik kan doen wat in m’n hoofd opkomt (binnen redelijke grenzen natuurlijk). Het helpt mij om al deze dingen gewoon te doèn. Ik vind het nog steeds jammer van die gong, die ik vergeten was om mee te nemen naar de begraafplaats. Daar had ik wel een harde klap op willen geven. Maar er zijn veel andere dingen die ik wèl gewoon kan doen. Ik merk dat het me helpt, om alles bewust te beleven. En ik ben blij dat we de invulling van de begrafenis ook zoveel mogelijk zèlf hebben gedaan. Zelf de kist gedragen. Niks uit handen gegeven.
Alleen toen die kist in het graf zakte, toen gaven we haar ‘uit handen’.

Ook nu zoek ik naar vormen en manieren om m’n vele gevoelens te uiten en te beleven. En te kanaliseren. Elke dag even een blog-momentje hoort daar ook bij. Eigenlijk zeg ik niet veel. Zo’n overweldigende gebeurtenis: dat duurt even voordat ik er nog wat meer over kan schrijven.

Maar dat geeft niet: we hebben (weer) de tijd.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stapeltjes oude tijdschriften

Er lag nog een stapeltje oude tijdschriften onder de salontafel. Ik ben zo weinig thuis geweest, de afgelopen maanden, en telkens bleef er van alles liggen. Stapels en stapeltjes. M’n dochter haalde een stapeltje tevoorschijn en bladerde wat door. Ze ging met ons mee naar huis, na de begrafenis van mijn moeder gister. Wat is dat mooi, om zo nog met elkaar na te praten. Ze bleef een nachtje slapen en gaat nu weer naar haar eigen huis in België. We dronken vanmorgen samen koffie en ik zei dat ik nog wat voor haar had. Een fruit-test, die nog van mijn moeders moeder is geweest. Mijn moeder had hem altijd op haar aanrecht staan. Daar lag het fruit op. M’n dochter was op zoek geweest naar zo’n schaal-met-gaatjes (tweedehands zijn ze nauwelijks te vinden), en nu kon ik deze aan haar geven. Nu is het een vierde-generatie-test.

Het was zo’n héél andere tijd, de tijd waarin mijn moeder jong was. De fruit-test kan nog functioneren in déze tijd. Andere dingen ook, zoals oude tijdschriften over haken en breien. Ik heb een beetje een achterstand, met alles wat ik nog wil en moet doen. We moeten nog veel uitzoeken. Komt later wel.
Voor dit moment kan ik alleen zeggen: m’n blogjes zijn moment-opnamen. Dat zijn ze altijd al, maar nu nog meer. Ik zou nog veel meer willen vertellen, maar het blijft telkens bij een snelle impressie. En die snelle-impressie geeft niet noodzakelijkerwijs weer hoe mijn dagen nu zijn. Alleen even wat van me laten horen.

Na een drukke week waarin ik bijna niet thuis was, ga ik nu eerst vanmiddag m’n bestellingen op de post doen. Die kunnen nog wel weg voor het weekend.
M’n dochter is nu ook weer weg. Ze heeft de fruit-test mee en de tijdschriften liggen hier nog. Dat komt allemaal nog wel.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Rouwsjaal

Mijn moeder werd vandaag het huis uit gedragen waar ze vijf-en-veertig jaar had gewoond. We droegen zelf de kist door de voordeur. Dat was één van de vele indrukwekkende momenten. Er stond een auto klaar op het oprijpad. Toen die aan was komen rijden, legde ik even mijn sjaal erop. Dat leek me wel wat, voor een blogfoto. Later probeerde ik nog eens een foto te maken waarvan ik dacht dat ik hem misschien wel kon gebruiken. Maar verder stond m’n hoofd er niet naar. En nu nog niet. Ik blog eigenlijk alleen omdat ik ook niet nìet wil bloggen. Ik waardeer het meeleven, en wil dan toch graag iets van me laten horen. Maar de concentratie om er een goed verhaal van te maken is er nu niet.

De auto reed het oprijpad af. Door één of andere rare en onvoorziene omstandigheid van het dorp moest dat al om half negen. Gekkigheid. Dan ga je je moeder begraven, die negentig jaar geleefd heeft, en dan mag dat niet gewoon om 11 uur. Of om 12 uur. Of om 2 uur. Maar dan moet het ’s morgens om 9 uur, terwijl er die dag geen enkele andere begrafenis is. Maar het geeft niet. We kunnen veel aan. We waren er gewoon. We liepen met de hele familie achter de lijkwagen aan. De auto reed langzaam en wij vormden de rouwstoet. Ik wou dat ik de oude gong had meegenomen. Of een paar klingelende bellen. Het was ook wel bijzonder, om daar zo vroeg te lopen maar we misten de luidende klokken.

We kwamen bij de begraafplaats. De kist zakte in het open graf. We spraken afscheidswoorden. Om de beurt gooiden een schep zand in het graf.
Daarna liepen we weer naar het ouderlijk huis. Waar nu geen ouder meer in woont. We’re on our own…

Er was een nieuw nichtje in de familie. Ik mocht haar vasthouden. Pas één maand oud. Wàt een schatje!
Nieuw leven. En de afsluiting van een oud leven.
We haalden veel herinneringen op. Daar waren we de rest van de dag mee bezig.
Ook de herinnering dat mijn vader het vroeger had over kinderen en kinds-kinderen. Nu waren er ook kindjes van kinds-kinderen.
Maar die oude ouders zijn er niet meer….

Het is tòch nog een blogje geworden. Terwijl m’n hooft er totaal niet naar stond. Nu wil ik eerst uitrusten. Je moeder begraven is een enerverende en existentiële gebeurtenis. Ik ben er moe van.

De sjaal is een ‘Blonde’ van kloskant van rond 1900. Ik had hem voor deze speciale gebeurtenis bewaard. Ik ga hem elke dag dragen.
Ik ben in de rouw.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Vroeg op weg

Hier hebben we honderden keren gereden, langs het kanaal. Hier was mijn vader al eerder overleden, ìn het kanaal. En nu waren we op weg naar mijn moeder. Er waren nog veel meer mensen op weg, gister, op weg naar ons ouderlijk huis. De oudste kleindochter van mijn moeder kwam speciaal uit Canada. We ontvingen iedereen in de tuin. Het was een mooie middag en avond. Er is veel gezegd, gedeeld, getroost. We ontvingen bloemen en mooie woorden en iedereen nam op eigen manier afscheid.
En nu gaan we opnieuw op weg naar ons ouderlijk huis. De begrafenis van mijn moeder is al heel vroeg in de ochtend.
En ’s morgens vroeg om 7 uur kan ik nog niet zulke beste blogjes schrijven. Dit is dan ook eigenlijk alleen maar bedoeld om toch even wat van me te laten horen, omdat veel bloglezers met mij meeleven, waarvoor mijn dank.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Nelly

Mijn moeder bleef tot het laatst aan toe een mooie vrouw, met mooi haar. Ik hield van haar lieve gezicht. Toch kozen we voor een foto voor op de rouwkaart van toen ze zestien was. Die foto stond de laatste maanden in haar huis. Mijn man had die foto opnieuw bewerkt en afgedrukt en gaf hem aan haar voor haar negentigste verjaardag, een tijdje geleden. Ze was toen even helemaal beduusd. Ze was al een tijdje oud, en bezig met oud-zijn. Toen ze  haar eigen oude foto weer zag, zo mooi afgedrukt, was het alsof ze een stukje van zichzelf terugvond. “Jullie geven me iets van m’n identiteit terug”, zei ze. In de maanden daarna kwam ook haar veerkracht weer terug, nadat ze het een tijdje heel moeilijk had gehad.

En toen overleed ze plotseling. Heel onverwacht. Niemand van ons had afscheid genomen. Ze had me juist een paar dagen geleden nog laten zien dat ze ook wel weer zonder traplift naar boven kon. Nog even oefenen, zei ze.

Nu komen bij mij zoveel gedachten en emoties naar voren. Maar het gaat niet alleen om dit laatste jaar. Het gaat om een heel léven, wat afgesloten wordt. Daarom kozen we voor die foto van toen ze zestien was.
Toen was ze aan het begin van een rijk en veelbewogen leven. Nu was ze aan het eind.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Morning Glory bloeit eindelijk


Aan het begin van de zomer zette m’n zus twee grote potten met een klimplant bij de voordeur van ons ouderlijk huis . Telkens hingen de bladeren weer slap in de warmte en telkens was er wel iemand die er een plens water opgooide. “Dan heeft mama straks nog wat om naar te kijken,” had m’n (oudste) zus gezegd, want we keken er naar uit dat die plant eindelijk eens ging bloeien. We waren de hele zomer bezig. Met zorgen voor m’n moeder, met zorgen dat het huis koel bleef. Met boodschappen doen en met eten koken. Met praten met elkaar en met anderen. En met praten met m’n moeder want dat was toch wel het allerleukste: het luisteren naar haar vele verhalen. Tot we er soms ook wel eens moe van werden.

En nu zijn we aan het eind van de zomer. We kijken terug op een intensieve tijd. We deden alles zoveel mogelijk zelf en dat doen we nog steeds. We zijn bezig om een begrafenis voor te bereiden. En dat willen we ook zoveel mogelijk zelf doen. Ik liep vanmorgen met m’n (jongste) zus naar het gemeentehuis om aangifte te doen van het overlijden van onze moeder. “Dat gebeurt niet vaak dat mensen dat zelf doen, zei de gemeente-ambtenaar. Misschien nu voortaan wel, want als je weet dat het kan, waarom zou je het dan niet zelf doen?

We liepen weer terug. Alweer iets definitiefs gedaan. Negentig jaar geleden ging haar vader naar het gemeentehuis, om aangifte te doen van haar geboorte. En nu liepen wij naar het gemeentehuis om aangifte te doen van haar overlijden. Het was goed, om daar zo samen met mijn zus die korte wandeling te maken. Ik keek even naar de plant bij de voordeur en ging weer naar binnen. Genoeg te doen.
We hebben tegen iedereen gezegd dat ze morgen thuis op bezoek kunnen komen. Mama is thuis. En de plant bloeit eindelijk. Hij heet: Morning Glory.

Lees reacties (2) of geef een reactie

De levensboom

Mijn moeder leefde met God.
En zij stierf met God.

Elke dag las zij uit haar dagboekje. Elke dag las zij de bijbelteksten voor die dag en vaak was ze daar opgetogen over omdat het zo toepasselijk was.
Voor de laatste dag van haar leven stond er: “Hij doet mij nederliggen in grazige weiden.”

Ik was op die laatste dag van haar leven in het bos. Ik wilde die dag een levensboom borduren. En ik wilde die in het rood. Toen hij klaar was prikte ik hem op de boom waar ik onder had gezeten.

De volgende morgen vroeg kwam er een telefoontje van mijn zus. We pakten ons boeltje in en reden gauw naar ons ouderlijk huis. Ik liep gelijk door naar boven en ik zag haar. Ze was het, en toch ook al niet meer. Ze lag daar. Mijn mama, mijn lieve moeder. Mijn hele leven was ze er en nu ineens niet meer.

Later kwamen er meer mensen. Het huis liep vol. We waren allemaal bij elkaar. We belden en regelden en dronken koffie. Het was goed.
“Heb je het dagboekje voor vandaag al gelezen?” vroeg m’n zus. Het lag opengeslagen op de vleugel.
“In zijn schaduw begeer ik te zitten…. Hij heeft mij gebracht naar …huis en zijn banier over mij was de liefde.”

Mijn moeder heeft veel liefde gegeven en ontvangen. Ik mis haar nu al zo. Maar ik ben ook heel dankbaar over het vele wat  zij heeft gegeven en betekend.
Nu heeft ze rust.

Voor ons nog niet. We moesten opschieten. De begrafenisondernemer kwam al bijna. We zochten haar kleren uit. Haar rode rok die haar zo goed stond. Haar rode vest wat ze vaak had gedragen en wat zo lekker zat.

Mijn moeder. Wat was ze mooi, wat was ze lief, wat was ze sterk.

Lees reacties (9) of geef een reactie

Een heisessie

Op zondagmiddag maakten we een lange wandeling over de Somerse heide. Helemaal in de verte zagen we de stad liggen. Daar ben ik nog naar school geweest. Daar werkte m’n vader bij Phillips. Daar woonden we vroeger in het dorp boven de grote stad. We praatten erover hoe het zou zijn geweest als mijn ouders daar waren blijven wonen. Dan had ik vast vaker op die grote vlakte gewandeld. Dan had mijn leven zich misschien in Brabant afgespeeld, en niet in Gelderland. We praatten er vooral ook over hoe het voor m’n moeder moet zijn geweest. Er waren volop ontwikkelingsmogelijkheden toen zij daar gingen wonen. En er was ook volop aanleiding om daar weer weg te gaan. Ik was toen dertien en dan ben je vooral met jezelf  bezig. Maar nu was het een goed moment om die hele verhuizing van vroeger eens te bekijken uit het perspectief van m’n ouders. Met een heel gezin trokken ze weer verder. Dat moet voor háár ook heel ingrijpend zijn geweest. Wat heeft ze hard gewerkt om het allemaal mogelijk te maken. Om voor ons te zorgen!

Wij (mijn man en ik) wandelden ook weer verder. We zeiden dat het voelde als een nieuw-seizoen-wandeling. Anderen hebben ook allerlei introduktie-weken of start-bijeenkomsten en voor ons voelde deze wandeling ook zo. Een soort hei-sessie. Tijd om na te denken en even tot rust te komen.

Terug in het huisje legde ik een kleedje op de tuintafel en borduurde ik wat.
Ik had toen nog geen idee dat het de laatste dag was dat mijn moeder leefde.
Haar leven was bijna rond.
We waren in de omgeving waarin een groot deel van haar leven zich had afgespeeld en ik verheugde me erop om haar bij thuiskomst daar wat over te vertellen. Maar ik wist nog niet dat dat niet meer zou kunnen. Het was al de laatste dag van haar leven.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tuintafel

Zo zat ik gisteravond nog aan de tuintafel te handwerken. We pakken het boeltje in en gaan gauw weer weg.
Want we hebben een telefoontje gekregen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Randje aan de rand van het bos

Aan de rand van het bos borduurde ik aan een randje. Iemand anders was al een heel eind gekomen maar het randje was nooit afgemaakt. En dat is ook wel begrijpelijk want zo’n Assisi randje is heel veel werk. Het motief in kruisjes is gemakkelijk maar de stiksteekjes in de donkere kleur maken kost veel tijd. Maar het wordt wel mooi. En de kleuren zijn hetzelfde als de dennennaalden en dennenappels op de grond.
Dàt was nog eens een mooi borduurplekje!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussens onderweg

We kozen de route naar een vakantieplekje via het dorp waar ik vroeger woonde. Het was lang geleden dat ik nog eens een kijkje nam bij het oude huis. Er kwamen herinneren boven. Daarna gingen we niet meer via de snelweg verder, maar kozen dezelfde weg die ik als brugklasser aflegde met de fiets naar de grote stad. Daarvoor moest ik het kanaal oversteken. Er lag een grote hefbrug over en de fietsers stonden vooraan als die de lucht in werd gedraaid. Ik vond het altijd een beetje eng. Je keek zo de donkere waterdiepte in.

Voor wie zich wel eens afvraagt waarom ik zomaar een kussen op een meerpaal wil leggen is hier het antwoord. Een foto maken geeft me gelegenheid om soms zomaar even ergens te zijn. Gewoon even verpozen op een plek die ik bijzonder vind of vond. Ik vond het fijn om even op dit plekje langs het donkere kanaal te zijn. Nu niet meer als bange tiener met de fiets. Maar als een vrije en volwassen vrouw, samen met m’n lief.

En nu liggen deze mooie kussens (die ik dus onderweg ergens had gekocht) in het vakantiehuisje. Op zondagochtend. Het is weer rustig.

Lees reactie (1) of geef een reactie