Archief voor april 2019

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Delftsblauw geborduurd

Daar had ik nog even zin in op de laatste dag van april: een bontblauwe foto!
Het Delftsblauw is door mijn man verzameld, en het borduurwerkje maakte ik een paar jaar geleden.
Nu vonden we dat we lang genoeg tegen dit aardewerk hebben aangekeken en bergen het voor een tijdje op. Lekker wat veranderen in huis!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Waardemeters

“Een huis leeg maken vraagt tijd en moed, bij elke kast trek je weer een lade open in je ziel.
Alle dingen worden waardemeters.”

Deze reactie kreeg ik een paar dagen geleden van een bloglezeres. Ze had wat besteld, en soms komt er dan een korte uitwisseling, waarbij mijn blogjes meestal het uitgangspunt zijn. Soms hebben we dan even herkennings-contact. Bij deze reactie was ik verrast: bij elk item wat je tegenkomt is het alsof je een lade opentrekt in je ziel. Wat mooi gezegd! Ja, zo was het voor mij de afgelopen maanden, waarin ik bezig was het ouderlijk huis op te ruimen. Er werden heel wat laatjes opengetrokken….

Van een andere bloglezeres kreeg ik een mooie kaart. Deze zelfgemaakte kaart kwam vlak voor Pasen, op de dag dat ik de sleutel van het ouderlijk huis had ingeleverd. Een kaart vol symboliek. Ik legde hem op het mozaïek-tafeltje. Eerst stond dit tafeltje bij mijn moeder in de gang. Nu bij mij. Ook het tafeltje was een ‘waardemeter’, die ik graag mee wilde nemen.

Soms is het wel leuk om te schrijven naar iemand die je niet kent“, schreef de eerstgenoemde lezeres. Ook dat vond ik mooi gezegd. In feite doe ik niet anders, met mijn blogjes. Ik schrijf naar lezeressen van wie ik de meesten niet ken. De afgelopen maanden heb ik meerdere keren gemerkt dat jullie mijn blogjes over de persoonlijke dingen waardeerden. Daarom wil ik ter afsluiting nog met jullie delen wat er op de kaart stond. Wie weet vinden anderen ook herkenning in deze woorden. Het gedicht is geschreven door Dick Werner.

Zij was niet meer,
zij was gestorven;
maar toch was ied’re dag
niet zonder haar.
Zij leefde ergens binnen ons
en had, ondanks haar dood
ons veel te zeggen
wat we nog niet wisten
en wat ons tot luist’ren verbond
Zo bracht haar dood
weer and’re dingen samen.
Wij leefden met haar voort.”

Het is vandaag de laatste dag van april. Met de laatste rit naar m’n dochter om nog wat meubels weg te brengen is nu voor ons een periode afgesloten. De afgelopen periode zochten we veel spullen uit. Er waren dingen van waarde, meubels van waarde, brieven van waarde, herinneringen van waarde. En ook handwerk van waarde. Maar bovenal is waardevol de rijkdom die we mochten ontvangen van een moeder die van God hield, van het leven hield en die van ons hield. We hebben veel om dankbaar voor te zijn en we mogen voort-leven met die rijkdom.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bestelling wegbrengen in historische stad

Voor het artikel met nummer TW5000 in mijn shop wilde ik iets bijzonders, en dat was een oude schoolplaat die van mijn tante is geweest. Zij had de handwerkliefde aan mij overgedragen. Ik besloot de oude schoolkaart die ik van haar had gekregen te verkopen: hij mocht weer door naar een volgende liefhebber. Hij werd direct besteld door een museum in Gent. Omdat hij lastig is op te sturen bood ik aan om hem te brengen, als ik daar weer in de buurt zou zijn.

En zo liepen we op maandagmorgen we in Gent. Er waren een paar maanden overheen gegaan, maar nu kwam het uit. Auto in de parkeergarage, en een stukje lopen door de historische stad. Dat voelde zò goed! Ik merkte dat ik steeds even die plaat op muurtjes wilde leggen, omdat het zo leuk was om daar op maandagmorgen te lopen, met die plaat in m’n handen. Dàt is nog eens leuk om op deze manier een bestelling weg te brengen!

Voordat we uit Ieper vertrokken (daar waren we het weekend geweest) had ik nog een foto gemaakt van hoe we de plaat daar even hadden opgehangen. Kijk op een eerder blogje om die plaat daar nog te zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerken in de School van Toen

De School van Toen is een museum over de geschiedenis van het onderwijs in België. Het museum is gevestigd in een typisch schoolgebouw uit 1901, midden in de historische binnenstad van Gent. De permanente collectie toont hoe onderwijs en opvoeding meer dan 100 jaar werden beleefd. Een bezoek aan het museum past in het leergebied “Mens en maatschappij” en daarom ontvangt dit museum elke dag schoolklassen die een aangepast programma krijgen aangeboden om te beleven hoe het onderwijs vroeger was.

Op maandagmorgen bezochten wij dit museum. Ik vond het heel mooi om dit allemaal te zien! Veel handwerkjes zijn vergelijkbaar met de handwerkjes die in Nederland werden gemaakt in dezelfde periode. Mij sprak vooral aan de didactische insteek om dit permanent aan kinderen van de huidige generatie over te brengen. Op het moment dat wij er waren had net een schoolklas hun rondleiding gehad en nu waren ze buiten bezig te ontspannen met oude spellen zoals stelten. Wat goed dat er een museum is wat zò ingericht is op het ontvangen van schoolklassen!
Maar ook voor volwassenen is dit museum in aanrader. Op loopafstand van beroemde bezienswaardigheden zoals de Sint-Baafskathedraal. Handwerkliefhebbers zullen dit zeker leuk vinden om ook eens te zien.

De School van Toen bestelde (na bemiddeling van een bloglezeres) de oude MEZ schoolplaat, waarop een aantal borduursteken duidelijk worden getoond. Ik vind het heel leuk dat deze plaat binnenkort in dit museum hangt! Kan niet beter!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Guimpen in België

Guimpen is een alternatief voor breien en haken en een goede manier om luchtigheid in het handwerk te verkrijgen. Ik nam mijn groene guimpwerk mee naar België en kreeg een leuke reactie van m’n dochter: “Hè? kan dat ook? Nog nooit zoiets gezien! Hoe werkt dat dan?” Altijd leuk als je een ander op nieuwe handwerk-ideeën kunt brengen. Later wil ik wat guimpvorken in m’n shop plaatsen. Eerst even bijkomen van een vier dagen weg want ik ben pas net terug.

We waren een lang weekend in België en maken meestal van de heen- en de terugrit ook een feestje. Op de heenweg bezochten we het Textielmuseum en op de terugweg hielden we een lange pauze in Gent. Verder kochten we bier in Westvleteren en konden we oude ambachten bewonderen op de Belgische Erfgoeddag. Genoeg voor nog een paar blogjes, die volgen later nog.

Het was mooi om door het mooie landschap van de Westhoek te rijden. Een paar dagen voor ons vertrek hadden we nog die heftige film gezien met de indringende beelden over de Eerste Wereldoorlog: They shall not grow old. Nu zagen we het lichtglooiende landschap op z’n mooist: met bloeiend Fluitekruid langs de weggetjes. Er is een tijd voor zware verhalen en gelukkig ook voor luchtigheid.
Overigens is guimpen ook heel geschikt om heel lange projecten mee te maken, doordat je de repen in de lengte maakt. Vroeger werd guimpen gebruikt om spreien te maken, bestaande uit lange banen die aan elkaar werden gemaakt.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Feestje vieren

Verjaardag van m’n dochter vieren in België!

De oude rijstschotel gaven we vanmorgen kado. Een eerder geborduurd kussentje lag hier nog. De traktaties zijn voor de kerk.
’s Middags gingen we naar de Sint-Sixtusabdij in Westvleteren; hier wordt het lekkerste bier van de wereld gebrouwen. Bezoekers mogen slechts een beperkt aantal flesjes per keer kopen, dat houdt het exclusief. Verjaardag gevierd op bijzondere plekken!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Retro naaidoos in wandmeubel

Op koningsdag zijn we bezig om een jaren-vijftig wandmeubel in elkaar te zetten. Het was van m’n moeder, we namen het mee naar België en nu is het van m’n dochter. Het staat hier prachtig! Ook het oude teakbankje kreeg hier een mooi plekje. Het was heel leuk om te zien hoe deze oude design meubels hier zo mooi uitkomen!

(de oude schoolplaat hing er maar even, die namen we daarna weer mee).

Lees reacties (2) of geef een reactie

Bezoek Textielmuseum

Vandaag bezocht ik het Textielmuseum in Tilburg. Hier staan indrukwekkende damast-weefgetouwen. Kenmerkend voor damast is dat bij schuine lichtinval de ingeweven figuren mooi naar voren komen. Tafellakens van damast lagen vroeger op de eettafel.

Bij belangrijke gebeurtenissen, zoals de inhuldiging van koningin Wilhelmina, of het eeuwfeest van de Nederlandse onafhankelijkheid, werd vroeger ‘gelegenheidsdamast’ geweven. Daarbij werden bekende kunstenaars en ontwerpers aangetrokken en de beste linnenweverijen betrokken. In 1998 gaf het Textielmuseum een mooi boek hierover uit: Met Wilhelmina aan tafel, over Nederlands gelegenheidsdamast. Hierin komt mooi naar voren hoe tafellinnen niet alleen een lange traditie heeft, maar ook een ‘rijke’ traditie is.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Splijtgaren wikkeltjes

In de kast stond een mooie vaas en de vaas zat vol met splijtgaren-wikkeltjes. Dat was ik helemaal vergeten dat die daarin zaten. Ik was een kast aan het leeghalen om hem daarna te verschuiven. Het is meubel-schuiftijd hier! Kasten en stoelen en tafels worden opgeruimd of anders neergezet. En nu was die kast aan de beurt. Ik kieperde die vaas met nummertjes maar eens leeg. Even spelen.

Ben ik de enige borduurster die de wikkeltjes van het borduurgaren bewaart? Of zijn er meer die dat doen? Laat het gerust weten!
En nu nog weer een kast naar België brengen. Misschien kan ik daar straks ook nog even borduren…

Lees reacties (5) of geef een reactie

Oude pannelappen aan fornuis

Op de zolder van het Historisch Stadsmuseum is het interieur van een oud vissershuisje te zien. Een paar dagen geleden bezochten we dit museum vanwege de expositie Prachtdracht. We gingen ook naar boven. Ik vind het altijd mooi om oude interieurs te zien in een zo authentiek mogelijke omgeving. Mijn oog viel op het fornuis, waar twee wit-met-groene pannelappen aanhingen. Ik dacht aan soortgelijke pannelappen die ik nog zelf thuis heb. Voor wie ook zo’n oud fornuis heeft, en daar graag bijpassende pannelappen bij wil plaats ik deze nu in m’n shop.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Randje bij het servies

In het Stadsmuseum Harderwijk is een opstelling van een oud vissershuisje. Zò werden de eikenhouten tafels in veel huisjes gedekt. Het psalmboekje naast de almanak. De koffiepot naast de jeneverfles.

Borden met boerenbont-motief zijn ook ver buiten het vissersmilieu geliefd geworden. Ik moet nog ergens een boekje hebben wat borduurpatronen biedt die precies passen bij het servies. Dat komt later wel. Een geborduurd randje laat ik vast zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Behoefte aan zuurstof

Op de hoek van de straat kondigde een billboard een film aan: They shall not grow old. Ik ga haast nooit naar de film. Maar deze wilde ik zien. Ik ging er vanavond heen. Waarom? Waarom anderhalf uur kijken naar gruwelijke beelden? Daarom. De film die we zagen was een confrontatie met de verschrikkelijke werkelijkheid van de Eerste Wereldoorlog.

Op de hoek van m’n kast staat een schaaltje met zaaddozen van de Laurisilva. Souvenir van een vakantie op Madeira. Omdat ze mooi zijn en me aanspreken. En omdat er altijd wat te spelen moet zijn.

Op Goede vrijdag pakte ik een paar van die zaadkapjes en legde ze op een aquarel die mijn moeder vroeger maakte. Het was toen één dag geleden dat ik de deur van m’n ouderlijk huis definitief achter me dicht had getrokken. Nog een takje spirea uit de tuin erbij. En een randje wat ik als tiener had geborduurd. Ik had die laatste nachten weer in m’n oude kamer geslapen. Waar ik dat randje vroeger had geborduurd. Een cultuur-randje, maar dat wist ik toen nog niet.
Er was vorige week een busongeluk op Madeira geweest. Dertig mensen waren plotseling dood. Daarom legde ik die laurierdopjes op de foto.

Maar twee dagen later was er wéér iets ergs in het nieuws. Aanslagen in SriLanka. Meer dan 300 doden. Verschrikkelijk. Maar ik gaf er geen aandacht aan op m’n blog. Ik was gewoon aan het wandelen en Pasen vieren en van het mooie weer genieten.
Het zat me wel dwars. Telkens gebeuren er zulke vreselijke dingen. Maar je kunt dat niet telkens benoemen. Ik dacht: zal ik dat eens melden op m’n blog? Dat dat niet kan? Maar dat weet iedereen ook wel toch? Toch benoem ik het maar eens.

Na Pasen stuurde ik wat bestellingen op die al eerder waren gedaan. Een leuk gehaakt bloemenkleedje was besteld. Voor het op de post ging legde ik die zaadkapjes erop voor een foto. Net kraters in het landschap. Of bommen. Vanavond zag ik die film. Het was een knappe en informatieve en indringende film, waardoor die oorlog van honderd jaar geleden heel dichtbij was. De idioterie, de waanzin, de gruwelijkheid, de wreedheid, de zinloosheid. Heftig.
We leven in een idiote wereld. Floortje liet zien hoe in Cambodja het oerwoud wordt leeggekapt. Op Madeira worden die prachtige oude bomen door de Unesco beschermd, maar in Cambodja niet. Je kunt er naar van worden.

Dus ik dacht: één keer per jaar laat ik op m’n blog een kruis zien, op Goede vrijdag. Ook als een verwijzing naar dat de wereld zonder God kapot gaat. En dan  blog ik voortaan lekker langs al die erge dingen heen. Er zijn veel aanslagen en oorlogen en klimaatellende. En op mijn blog heb ik het maar gewoon weer over gehaakte en geborduurde cultuurrandjes.

Het hout van bomen wordt gebruikt voor kruisen en kisten en kooien en kathedralen. Ik wou dat ze dat niet deden. Dat die bomen konden blijven staan. Voor onze zuurstof.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Bestellingen voor België

Aanstaand weekend hoop ik een paar dagen naar België te gaan. Ik heb dan ook de gelegenheid om bestellingen mee te nemen en daar op de post te doen. Dat is een stuk goedkoper dan wanneer ik iets opstuur vanuit Nederland. Dus wil je wat bestellen vanuit België maar vind je de verzendkosten (meestal € 9,80) te hoog? Bestel dan nù en dan neem ik je pakje mee. De verzendkosten zijn dan een stuk lager!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerk Stinkende gouwe

De borduurpatronen van Gerda Bengtsson zijn beroemd geworden vanwege de natuurgetrouwheid van de ontwerpen. Al vaker heb ik over haar geschreven. Zij was botanicus en tekende de planten eerst zorgvuldig na voordat ze de tekeningen omzette in borduurpatronen. Een mooi borduurwerkje van Stinkende Gouwe (chelidonium majus) geeft me de gelegenheid om dit te illustreren: plant bij het borduurwerkje.

Vanmorgen om acht uur bracht ik eerst de auto naar de garage. Het was de allerlaatste dag vóórdat hij gekeurd moest zijn, maar we hadden hem ook tot het allerlaatst nodig gehad voor het vervoeren van spullen. Gelukkig werkt het net goed uit. Blinkend schoon (één keer per jaar doen wij voorafgaand aan de keuring de auto door de wasstraat, vaker niet) bracht ik hem weg en toen moest ik terug naar huis lopen. Daar had ik bewust voor gekozen. Lekker weer, dan kun je wel een uurtje lopen. En aan het eind van de dag weer terug om hem op te halen. Moesten twee nieuwe banden op, want door spijkers gereden. Niks van gemerkt.

Al wandelend vanaf de garage zag ik Stinkende Gouwe bloeien langs de stoep. Daar had ik al naar uitgekeken, vanwege dit borduurwerkje. Het patroon van dit borduurwerkje staat op pagina 21 van het boek Kruiden en wilde planten in Kruissteek. Dit boek is het meest-bestelde kruissteekboek in mijn shop. Het is vroeger in twee formaten uitgegeven en van het kleinere formaat heb ik weer een exemplaar. Daarin vind je ook patronen voor Vingerhoedskruid, Wilde Waterkers, Tormentil, Sint Janskruid, Salie, Bernagie, Dille, Hysop, Robertskruid en nog wat meer. Veel kruiden en planten die nu weer bloeien of bloeien gaan.

Een auto is eigenlijk ook een stinkende Gouwe. Ben blij dat hij weer vier goede banden heeft.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geweven kleedje

Soms sta je met verbazing om je heen te kijken: waar ben ik, hoe was het ook alweer? Dat heb ik vanmorgen, de eerste dag na een drukke periode waarop ik niet weg hoef. Hoe was het ook alweer?
Eerst begin ik met alle bestellingen klaar maken die de afgelopen periode binnendruppelden. Ik had m’n shop een tijdje op laag pitje maar die is vanaf vandaag weer open! En ik ga ook weer wat nieuwe dingen toevoegen. Als eerste dit bijzondere handgeweven kleedje. De kleuren, de lijnen en de krachtige uitstraling maken dit tot een bijzonder kleedje. Dit is vast gemaakt door iemand die de weefkunst heel goed beheerste.

Hoe was het ook alweer? Het went vast snel, want het is ook fijn om weer met mooi handwerk bezig te zijn.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Prachtdracht uit Hierden

Vlakbij Harderwijk ligt Hierden, een van oudsher boerendorp met mooie oude boerderijtjes. Hier werd tot relatief kort geleden nog streekdracht gedragen. Op de ochtend van tweede Paasdag maakten we hier een lange wandeling. De wandeling startte in het dorp. Daarna volgde een uitgestrekt stuk langs open vlakte. Hierachter ligt het Veluwemeer.

Na de wandeling van bijna 10 kilometer waren we er helemaal klaar voor om de tentoonstelling Prachtdracht te bezoeken. Deze is specifiek gericht op de streekdracht uit Hierden.

Dit tegeltableau toont boerinnen die terugkomen van de eier- of botermarkt.
De poppen bij de ingang van de tentoonstelling tonen hoe de oude dracht van de Noord Veluwe werd vervangen door nieuwere. Streekdracht is ook mode, en dus ook aan verandering onderhevig.
Er was vroeger een grote variatie aan Hierdense kraplappen. In kleur en motief, maar ook in materiaal. Ze konden van fluweel, katoen, zijde of satijn zijn. Of van ‘tebee’, een dichtgeweven wollen stof. Of van sits. Keus genoeg dus.
Doordeweeks werd bij de uitgaansdracht over de kraplap een witte doek met daarover een katoenen bonte halsdoek gedragen. De doeken werden dubbelgevouwen in een punt en dan in plooitjes gelegd en dan met spelden vastgestoken op de hemdrok. Op een informatiebordje las ik dat sommige meisjes uit Hierden onderweg naar school de spelden loshaalden en de doeken opnieuw vastmaakten, maar dan onder de oksel. Ze waren bang om voor ouderwets uitgemaakt te worden.

Zo ging het in deze tentoonstelling over veranderde mode, ook in de streekdracht. In onze tijd bewonderen we de mooie combinaties van stoffen en patronen. Maar dat er van alles verandert is wel duidelijk. Het was vandaag de warmste Tweede Paasdag ooit gemeten. Ik liep in een jurk met korte mouwen en op zo’n warme dag ben je blij dat er geen strenge kledingvoorschriften meer zijn. Toch is het ook verrijkend om kennis te nemen van de rijke geschiedenis van streekdracht. Nog tot ver in de vorige eeuw beleefde men de eenheid van de eigen groep door zich te kleden in een eigen stijl en mode.

Het was heel mooi om eerst een wandeling te maken in het gebied waar deze streekdracht werd gedragen, en daarna de tentoonstelling te bezoeken. We hebben ons voorgenomen om vaker zulke combinaties te gaan maken van wandeling-tentoonstelling.
De tentoonstelling Prachtdracht is nog tot 12 mei te zien in het Stadsmuseum van Harderwijk.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Pasen

Een stemmig kussentje tussen de kristallen glazen (maar die kast is nu opgeruimd en de glazen verdeeld).
Na een tijd van afsluiten is Pasen ook een nieuw begin.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Washing clean

Na wekenlang met spullen te hebben gesjouwd nu de auto door de carwash.
Washing clean!

M’n tulpenborduurwerkje fotografeerde ik vorige week nog op een behageld grasveld, en nu is het een week later en beleven we zomerse dagen. Ik maakte er een soort psychedelische kunst van. Omdat we een beetje high worden van deze mooie zonnige dagen.

Washing clean op stille zaterdag.

 

Laat wat van je horen en geef een reactie

Goede vrijdag


Goede vrijdag.
Ik pas van alles bij elkaar. Alles heeft betekenis!

En soms komt er een woordenstroom en soms alleen maar een foto.
Goede dag!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Groene strookjes op Gründonnerstag

Precies op het moment dat ik dat even nodig had kwam er een mailtje van mijn vriendin uit Zwitserland. “We denken aan jou/jullie, vandaag Gründonnerstag, zoals dat hier heet. Een bijzondere dag, speciaal voor jou. Al die jaren was er nog het ouderlijk huis, dat fijne plekje om naar terug te gaan, en na vandaag niet meer.” Ik las het op mijn mobiel en toen kwamen er even wat emoties. Want het viel me zwaar om dat groene plekje rond een geliefd huis los te laten.
De mail ging verder: “Velen van onze leeftijd maken (of mogen) dit meemaken. Een stuk geschiedenis in je leven, waarop je terug mag en kan kijken, met voor een ieder weer andere gevoelens.” Deze zin raakte mijn motivatie om hier ook over te schrijven. Omdat ik weet dat anderen hierin herkenning vinden.

Waarom zou deze ‘Witte donderdag’ in het Duits “Gründonnerstag” heten, vroeg ik me af. Ik ben nu weer thuis en zocht het op. Op deze dag gaan mensen naar de kerk om vrijgemaakt te worden van hun zonden, zodat ze een nieuwe start kunnen maken voor Pasen. De gedachte is dat ‘groen hout’ symbolisch is voor een nieuw begin.

Ik fietste over het ‘Kerkepad’ en kwam bij het oude kerkje in Hall. Hier vlakbij was mijn vader (al eerder) verongelukt, en op zulke dagen denk je daar dan weer aan. Ik dacht aan de boodschap die de kerk al eeuwenlang uitdraagt. Een boodschap van hoop, licht en uitzicht. Diep lijden, door de dood heen, maar met zicht op eeuwig leven.
In mijn fietstas had ik een kleiner tasje. Jaren geleden probeerde ik eens die intense groen-schakeringen van het voorjaar weer te geven in strookjes stof. Green stripes.

Ik draaide me om op het plekje waar ik mijn tasje even aan het groene hout hing. En dit zag ik aan de andere kant van het fietspad: een akker die weer opgroent.  Afscheid en gemis en groene hoop. Op Gründonnerstag.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Van B naar A

Het dorp waar mijn ouderlijk huis staat begint met een B. De stad waar ik woon begint met een A. Honderden keren reed ik van A naar B en van B naar A. De afgelopen periode nam de frequentie toe. We ruimen het huis op. Zojuist sloten we een periode af.


De laatste rit van B naar A maak ik met het oude fietsje. In m’n fietstas nog een paar bloemen die ik plukte in de tuin. Ik zit op een bankje langs het fietspad en ga op weg. Een lange periode van 45 jaar is afgesloten. Ik hield van dit mooie huis met de mooie tuin. Alles bloeit nu. 

Lees reacties (5) of geef een reactie

Borduurwerk van Het Laatste Avondmaal

Begin dit jaar was in Haarlem een replica te zien van de wereldberoemde wandschildering van Het Laatste Avondmaal, geschilderd door Leonardo da Vinci. De presentatie hiervan was bijzonder, namelijk op origineel formaat, dat is vier-en-een-half bij bijna negen meter. Ik moest een tijdje wachten tot er even geen mensen voorstonden, maar nu vind ik de foto dat er net iemand wegloopt toch de beste, omdat hierdoor te zien is hoe groot dit is. In de tentoonstelling werd bij de uitleg veel aandacht gegeven aan de gezichtsuitdrukkingen, die Leonardo na veel voorstudies zo heeft weergegeven dat ze levensecht zijn.

Recht tegenover de ruimte in het Teylers Museum (in de tentoonstelling die deze winter daar te zien was) hing eveneens op ware grootte nog een bijzondere versie van Het Laatste Avondmaal. Deze is uit de abdij in Tongerlo. De kleuren van deze schildering zijn veel levendiger.

Deze werken maakten ook toen al (in de 15e eeuw toen deze werden geschilderd) veel indruk. Er ontstonden allerlei kopieën en deze opstelling van Jezus temidden van zijn discipelen werd iconisch. Afgelopen winter werd in een tv-programma wat rond kerst werd uitgezonden aannemelijk gemaakt dat deze opstelling aan een rechte tafel helemaal niet zo waarschijnlijk was.

Het maken van copieën kon ook met de de borduurnaald. In de 20e eeuw werden veel borduurwerken gemaakt met afbeeldingen van het Laatste Avondmaal. Ruim een week geleden zag ik zo’n geborduurd schilderij in museumboerderij Erve Brooks in Gelselaar.
Het laatste Avondmaal is de laatste maaltijd die Jezus hield met zijn discipelen, voordat hij de kruisdood zou sterven. De kerkelijke traditie heeft heel lang gedacht dat deze maaltijd heeft plaatsgevonden op de donderdag voorafgaand aan de ‘goede vrijdag’ van de kruisiging. In onze tijd is er vanwege nieuw onderzoek meer openheid dat deze maaltijd een dag eerder heeft plaatsgevonden, namelijk op de woensdag.

Een laatste maaltijd kun je ook houden wanneer je met elkaar een periode afsluit. Dat doen wij als familie vandaag in ons ouderlijk huis.
Ik heb nog ergens een borduurpatroon van dit avondmaal-borduurwerk liggen, maar dat moet nog maar even blijven liggen. Sommige dingen zijn niet belangrijk als je bezig bent met andere dingen. Een maaltijd met elkaar houden kan soms het belangrijkste van de dag zijn. Met een maaltijd sluit je een periode af.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Oude handwerken

In het huis waar mijn moeder heel lang heeft gewoond, was nog wat oud handwerk. De afgelopen maanden ruimden we veel op, maar legden ook nog wat apart voor op het laatst. Vandaag dachten we eraan dat zij één-en-negentig jaar geleden werd geboren. Vorig jaar vierden we haar verjaardag nog met haar mee, maar vandaag was het een gedenkdag. We vonden het leuk om wat achtergehouden spulletjes vandaag te verdelen. Mijn zussen en ik houden alledrie van handwerk, en dat zit dus ‘in de familie’, want mijn grootmoeder handwerkte al veel. Het jurkje van Shantung zijde heeft mijn grootmoeder gemaakt toen mijn moeder een paar jaar oud was, dus het is van begin jaren dertig. Ik vind het mooi dat ik dit vandaag mocht krijgen. Ook de heel vast gehaakte onderzetters kreeg ik.

Net als een half jaar geleden, toen het overlijden van mijn moeder nog vers was, ben ik er ook nu weer bij bepaald dat er zo véél is gebeurd in haar leven! Vanaf dat ze een klein meisje was tot een oude dame, en àl die jaren daartussenin. Ze heeft ons altijd veel verteld, over veel gebeurtenissen uit haar leven. En ook over de herkomst van de spullen die ze bewaarde. Dat is rijkdom.
Het was mooi om vandaag met mijn broers en zussen bij elkaar te zijn, maar we hebben ook flink doorgewerkt. De spullen worden opgeruimd. De handwerken zijn nu nòg meer ‘van vroeger’ dan ze al waren.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Weemoed

Schoonheid verdwijnt.
De Magnolia is alweer op z’n retour.

In eerste instantie liet ik alleen de bovenste foto zien van een aquarel die mijn moeder vroeger schilderde. In de Magnolia waar zij zo graag naar keek. Het was de ochtend van een drukke dag, waarop ik met mijn broer en zussen bezig was het ouderlijk huis leeg te maken.
Het was ook de ochtend na de grote brand in de Notre Dame. Ik vond het vervelend dat ik net de vorige dag een foto had gepubliceerd over een stoel-vuurtje, terwijl een dag later een kathedraal in brand staat. Maar ik zag geen kans om dat blogje te veranderen. En in dit blogje liet ik het bij de opmerking dat ‘Schoonheid verdwijnt’. Nu (een dag later) ben ik weer even thuis en geef ik nog even een toelichting.

Het is wèl hoe ik het sterk beleef. De dingen gaan voorbij. We kunnen sterk gehecht zijn aan mooie dingen. En we willen het graag vastleggen. In steen, in foto’s, in tekeningen. Maar het gaat voorbij.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stoelbrandje

Er zijn eettafel-stoelen en keukenstoelen, tuinstoelen en rieten stoelen, een burostoel en een relax-fauteuil, oude stoelen en mooie stoelen. Op al die stoelen hebben we honderden keren gezeten. Nu moesten ze weg uit het huis. De meeste stoelen verdeelden we en namen we mee, maar er waren er ook een paar die de kringloop niet wilde hebben. Het hout daarvan  fikten we gisteravond op. We zaten met broers en zussen bij elkaar en aten taart die m’n jarige zus had gemaakt. Lekker bij het vuurtje.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Palmpasen

Palmpasen …

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurd hartje

Iets nieuws uitgeprobeerd: een hartje geborduurd met kleurverloop-zijde. Het was van een pakketje met alle benodigdheden, want uit mezelf zou ik er niet toe komen om eens met een heel ander garen te borduren. Het pakketje had ik steeds in m’n handtas, makkelijk om iets kleins bij me te hebben. Ik slaap de laatste weken vaak ik m’n ouderlijk huis, waar we druk bezig zijn. Zit ik samen met m’n zus ’s morgens vroeg een half uurtje te borduren voordat we aan het werk gaan. Dat is dan ook ‘iets ouds’ waar we altijd op kunnen terugvallen: effe zitten met een handwerkje. Doen we ons hele leven al. Een hartje: with love for my sister!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurd huis

De A van afwasteiltje
De B van boeken
De C van centimeter
De D van diepvries
De E van eettafel
De F van fluitketel
De G van gordijnen
De H van handdoeken
De K van kasten
De L van lampen
De M van matrassen
De N van naaimachine
De O van ovenschaal
De P van pianoloper
De S van stoelen
De T van theeservies
De Z van zakdoeken

Wat staat er véél in een huis!
En alles gaat door je handen en overal moet je over nadenken!
Maar we zijn bijna bij de Z van de zakdoeken en dan huil ik straks even en droog m’n tranen weer.
Straks dit leuke borduurpatroon in m’n shop, en nog veel meer leuke patronen. Nu nog wat hout opbranden in de V van vuurkorf.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Rechte lopers

De laatste weken rijd ik vaak heen en weer (van A naar B) en kies dan meestal de lange rechte weg langs het kanaal. We sjouwen met meubels en verdelen de laatste spulletjes. Deze geborduurde ‘lopers’ heeft mijn grootmoeder vroeger geborduurd. De middelste is een pianoloper. Vroeger moesten spullen met paard en wagen vervoerd worden, maar ze kijken er gelukkig vrolijk bij. Maar dan hebben wij het toch wel makkelijker met onze auto’s die over de rechte wegen kunnen rijden. De andere twee lopers gaan nu ook als pianoloper gebruikt worden. We hebben even overwogen om ze aan elkaar te naaien maar dat zou een beetje gek zijn. Maar we bedachten dat je ze ook best met z’n tweeën over de toetsen kunt leggen.
Vandaag weer een drukke dag: ik ga er weer vandoor, over de mooie weg langs het kanaal!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bezig

Er is altijd wel wat van handwerk om me heen. Ik ben veel bezig in m’n ouderlijk huis en legde daar even bij elkaar wat ik van handwerk daar nog heb liggen of wat ik gebruik. Op een grote oude houten kist (die we van zolder haalden) legde ik m’n tas, tablethoes, muts, kussen en kussentje, guimpewerk, borduurwerkje, mobielhoesje. Handwerk houdt het tot het laatst gezellig.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Nog eens fietsen, net als vroeger

Sentimental journey: nog eens met de fiets van het dorp (waar ik vroeger woonde) naar de stad (waar ik vroeger naar de middelbare school ging). Huis en school stonden allebei dichtbij een station, dus als het regende kon ik ook met de trein. Maar meestal fietsten we in een groep naar school en het was leuk om diezelfde rit vandaag nog eens te maken. Ik herinnerde me alle plekjes van vroeger nog zò goed, en ook het weidse gevoel wat ik daar altijd had. En het thuiskomen en alle verhalen van die dag tegen m’n moeder vertellen. Nu kwam ik weer ‘thuis’ en waren m’n zussen daar aan het werk en na m’n fietstochtje ging ik maar eens helpen. Een verschil met vroeger: vroeger had ik een muts op die m’n moeder had gebreid, nu een muts die m’n dochter voor me had gebreid. Er zijn zo van die periodes in het leven dat je elke dag wel terugdenkt aan ‘vroeger’ en ik zit nu in zo’n periode.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Guimpen

Werkje voor ’s avonds:  slierten maken voor een lange sjaal. Ik heb een guimpvork gevonden en wilde die eens uitproberen. Terwijl hier het einde van een tijdperk in zicht komt vond ik zo’n infinity sjaal wel grappig. Even wat te doen voor de tussendoormomenten.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Beertje Paddington geborduurd

Hoe moet dat nou toch met die Brexit? Hoe langer een deal uitblijft, hoe groter de kans dat Brexit niet doorgaat, las ik. The very British bear Paddington weet het ook niet meer. Op het kleine schilderijtje is hij klaar om te vertrekken. Op het gitaar-schilderijtje zingt hij een droevig afscheidsliedje, maar misschien is het wel een twijfelliedje of een protestliedje. Op het derde schilderijtje ligt hij op een bootje te dobberen en wacht af hoe het nu verder gaat.

Van het wandelende beertje waren vroeger gratis pakketjes ergens bij en zo waren er dus veel van in omloop. Ik heb me er ook eens aan gewaagd en vond het knap ingewikkeld met die halve en soms kwart-kruisjes. Maar zo is het echte leven ook: knap ingewikkeld. Iedereen is benieuwd hoe het nou verder gaat en ondertussen dobbert Beertje Paddington nog wat rond.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boereneschpad

In het afwisselende buitengebied van Gelselaar en Geesteren (in de Achterhoek) maakten we een lange wandeling over het Boereneschpad. Hooggelegen essen zijn omgeven door beekdalen en broeklanden. We liepen langs akkers en over eeuwenoude hessenwegen en genoten volop. Onderweg hadden we het erover dat de eerste lentewandeling elk jaar weer zo’n indruk maakt. Het ontluikende groen, de bruisende bloesem, de blauwe lucht, het warme zonnetje: het is heerlijk dat het er allemaal weer is!

De wandeling eindigde bij Erve Brooks. Dit is een oude Saksische boerderij, nu een museumboerderij. Lekker zitten na bijna 10 kilometer lopen. Vanaf ons tafeltje op de binnenplaats keek ik naar de gordijntjes achter de boerderij-ramen. Ik maakte een foto die misschien nog eens van pas komt bij een blogje over de Durable-haakboekjes. Achter zulke ramen hòren gewoon gehaakte gordijntjes!

Het afrekenen mocht binnen, en zo konden we nog even rondkijken in de museum-boerderij. Ik zag een Biedermeier-borduurwerk hangen in de entourage zoals dat vroeger was. Kast (met kaststel), klok (met kleedje), tegeltjes, houten plafond en lambrizering en dan dat borduurwerk: zò hing en stond dat vroeger!
Dit was wel een heel mooie wandeling: niet alleen de wandeling gaf toegang tot een beleving van hoe het leven hier vroeger was (wandelend over oude hessenwegen), maar ook het begin- en eindpunt bij die boerderij. Een aanrader voor als je van wandelen houdt.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Fijne lentezondag

Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tulpenborduurwerkje

Tulpenborduurwerkje is af!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Stoelendans


We zijn bezig met een stoelendans. Met een aanhangwagen rijden we van het ene huis naar het andere en halen meubels op en leveren meubels af en verschuiven en veranderen. Vandaag alleen maar even tijd voor een snelle foto. Bezig zijn met veranderingen levert gemengde gevoelens op. Je krijgt wat spullen erbij en je neemt wat afscheid van andere spullen. En nu weer tijd om de aanhangwagen terug te rijden. Deze rieten stoelen hebben we nu lang genoeg gehad en gaan weg.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gehaakte rondjes

Kleurtjes om vrolijk van te worden. Alles haakt op elkaar in.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurde voorjaarsbloemen

Lekker opruimen in het voorjaar!

Vanaf vandaag tot Pasen blog ik alleen korte stukjes.
Bestellingen worden na Pasen verzonden (of op tussendoor-momenten wanneer ik daar even tijd voor heb. Je krijgt altijd wel bericht na een bestelling).

De tijd voor Pasen is een tijd van inkeer en van afronding van oude dingen en daar ben ik deze weken druk mee.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Even wat minder met m’n blog

De komende weken ben ik bezig met het opruimen en afsluiten van m’n ouderlijk huis. Al een tijdlang ben ik daar veel, samen met mijn zus. Sommige meubels komen nog naar ons, of gaan weer door naar onze kinderen. Het meeste werk is de afgelopen maanden al gedaan maar zo aan het eind is er ook nog wel wat te doen. De afgelopen tijd combineerde ik dit grote project met m’n blog maar ik heb nu besloten om  wat te minderen met mijn blog. Ik ga de komende weken geen vragen naar patronen meer beantwoorden (wel even een reply natuurlijk, maar niet meer op zoek naar die patronen), geen bestellingen versturen, geen nieuwe dingen in m’n shop plaatsen en maar heel weinig bloggen. Wel elke dag even een foto laten zien (zomaar een foto van een handwerk of zo), maar geen uitgebreide blogjes.

Het liefst laat ik elke dag iets zien waar ik net die dag (of de vorige) mee bezig ben en ik plaats ook graag actuele foto’s. Deze foto’s zijn van vanmorgen. Ik ging naar mijn kleine baantje (dat is deze periode ook weer een paar keer) en parkeerde bij dit bruggetje in een park. Toen maakte m’n mobiel er zomaar een zwart-wit foto van. Ik vind het wel mooi zo. Het bruggetje als symbool dat ik in een overgangsperiode ben. Er komt veel bij kijken, bij het leegruimen van een heel huis en het afsluiten van een hele periode. Het is goed om daar de volle aandacht voor te hebben.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Kleedjes borduren in platsteek

Bij het opruimen van een huis moet je veel beslissingen nemen, en grofweg zijn die te verdelen in: bewaren of wegdoen? Een mooi geborduurd kleedje had ik in eerste instantie laten liggen maar nu bleek dat niemand anders het wilde. Het lag al in de zak met spullen om weg te doen, maar daar heb ik het toch maar weer uitgehaald. Mooi die lichtblauwe bloemetjes (en m’n moeder hield van lichtblauw). Vroeger was het gebruikelijk om de mooie spullen tevoorschijn te halen voor visite en dan zorgde je dat je een mooi kleedje klaar had liggen, liefst bijpassend bij een servies. En kennelijk komt dat nu ook weer in de mode, want ik zag bij de Aldi borduurpakketten om ook weer zulke kleedjes te borduren in platsteek. De stof is dan voorbedrukt met de omtrek van de bloemetjes (dat gaat er later uit bij het wassen) en met naast elkaar liggende steken worden de motieven opgevuld. Wat leuk dat het borduren van zulke kleedjes ook weer terug is van weggeweest.

Maar ik hoef dus niet te borduren: dit lichtblauwe kleedje ligt al klaar. Ik keek nog eens goed naar de blauwe bloemetjes waar ik vorige week een flower-fairy tussen legde. Ik dacht dat ze even was neergestreken tussen de Scilla’s, maar het bleek Sneeuwroem te zijn. Nu zag ik dat ze door elkaar heen waren gegroeid en dat de Scilla-klokjes in de minderheid waren geraakt. Maar ze waren er nog wel. Daar ga ik nog een paar bolletjes van uitgraven. Genoeg te doen weer vandaag!

Lees reacties (2) of geef een reactie