Archief voor juli 2019

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Met een daktent naar Noorwegen

Met een daktent op je auto kun je op plekken kamperen waar je anders niet zou kunnen komen!
Dat is de korte samenvatting waarom het zo leuk was om met een daktent op reis te gaan.
In Nederland is dit fenomeen nog redelijk onbekend. Maar daar komt vast snel verandering in. En dit blogje gaat daar misschien ook wat aan bijdragen!

De hele maand juli heb ik verslag gedaan van onze reis naar Noorwegen, maar deze foto’s van de heenweg had ik nog overgeslagen. Na een hele dag rijden moest er een camping worden gezocht en we besloten daarvoor even af te wijken van de route en naar de Zweedse kust te gaan. Een goede keus, want het was hier prachtig. Van deze camping heb ik de beste foto’s om te illustreren welke voordelen een daktent kan hebben. De camping waar we kwamen was bijna helemaal vol, vooral met sta-caravens. De campingbaas was even weg, en wij zochten vast een plekje uit wat òns wel wat leek: vlak aan het water. We hadden de tent nog niet uitgevouwen, want we wilden eerst z’n toestemming afwachten. En toen bleek dat dit eigenlijk een strook was die vrij moest blijven. Maar voor één nachtje mocht het wel. Mooiste plekje dus! Dankzij het bescheiden tentje op het dak.

Nu kon de pret beginnen. We klapten de tent open en dat is in minder dan vijf minuten klaar. We keken naar een paar vissers die net aan land kwamen met hun vangst. Ze liepen langs ons heen en gaven ons zomaar twee makrelen. Zo vers hebben we ze nog nooit gegeten!
We droomden ervan dat het de hele vakantie zo zou zijn, met allerlei leuke verrassingen. Ik droomde ervan om helemaal naar Alta te rijden, en legde een kantklos-vlindertje op de keien bij het water. Ook een soort rotstekening!  Maar zover zouden we niet komen. Noorwegen is groot, we hadden veel last van regen, en na eerst een week in een huisje besloten we dat we in het zuiden van Noorwegen zouden blijven.

Aanvankelijk vond ik dat jammer, want een daktent komt juist het beste tot z’n recht wanneer je in de vrije natuur kunt staan. En dat kon in het zuiden van Noorwegen minder goed dan in het noorden. We hebben dus net zo vaak op campings gestaan als in de vrije natuur, want het lukte niet altijd om een goed plekje te vinden om vrij te kamperen.

Maar dan nu de grote voordelen van een daktent! Het is handig, het is makkelijk, het is sportief, het is comfortabel, het is gaaf en het is gewoon superleuk!
En dan maakt het dus niet meer uit of je in de vrije natuur staat of op een camping.
Nog een groot voordeel: je ligt wat hoger. En dat betekent veel meer uitzicht!
We hebben enorm genoten van het liggen in de tent en dan uitkijken over het water. Die nacht in Zweden lieten we de tent open en keken eindeloos naar de ondergaande zon en de kleuren over het water. Dat zie je minder wanneer je laag op de grond slaapt.

Hoe kom je aan zo’n daktent? En hoe bepaal je welke geschikt is voor je auto?
Eerst oriënteerden wij ons om er één te kopen, maar toen kwamen we erachter dat er een bedrijfje is die ze verhuurt. We maakten een afspraak, werden hartelijk ontvangen, en besloten tot het huren. We hebben daarbij veel hartelijkheid en flexibiliteit ontvangen. Ik geef de naam van dit bedrijfje graag door: www.dakop.nl
Voor ons (en waarschijnlijk voor veel anderen die besluiten zoiets te doen, en er dan gelijk mee richting Scandinavië willen) is het ideaal dat dit bedrijfje in Hengelo is, in het oosten van ons land. Wij konden met hen een afspraak maken, zij regelden de dragers voor onze auto, monteerden de daktent erop en we konden direct daarna wegrijden. Hoefden niet eerst weer terug naar huis, maar konden zò de Duitse Autobahn op. En op de terugweg kon de tent er in Hengelo weer worden afgehaald en konden we onze eerste verhalen kwijt bij de aardige mannen van dit leuke bedrijfje.

Voor geïnteresseerden: wij huurden de tent Koshi en vonden die helemaal prima. Dit is een hardcover-tent (je hebt dus ook softcover-tenten). Deze Koshi is al aardig goed uitontwikkeld, met leuke extra’s zoals led-verlichting. Die avond in Zweden hadden we die verlichting overigens niet nodig…. o wat was het mooi om in zo’n tentje te liggen met zo’n lichtgevend uitzicht!

Als iemand nu nog een keer tegen mij zou zeggen: “Je kunt het dak op!” dan geef ik als antwoord: “Gráág!” Ik zou zò weer willen!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Wollen plaid

We hadden zin om iets moois te kopen: deze wollen plaid!
Gekocht in het Setesdal-museum, gemaakt van zachte Noorse wol.
Zo’n bruikbaar souvenir helpt om de herinnering lang vast te houden. Het is leuk om zoiets moois mee naar huis te nemen.

Een paar dagen geleden zei ik dat ik ging proberen om mijn reisverslag af te ronden vóór het einde van juli. Daar heb ik nog even over nagedacht hoe ik dat zou doen. Vandaag is de laatste dag van juli. Dit zou dus m’n laatste foto kunnen zijn. Maar ik heb nog wat foto’s van de laatste dagen en de terugreis en eigenlijk vind ik het ook wel leuk om op deze manier nog even door te gaan. Het is vakantietijd en het ik vind het ook wel makkelijk om nu in deze warme periode op deze manier m’n blogjes te maken, met foto’s die ik nog in voorraad heb. Dus ik ga nog een weekje op deze manier door!

En bij dat besluit werd ik bemoedigd door een paar lezeressen die mij lieten weten dat ze genieten van m’n verslag, dus bedankt voor jullie reacties!
Dus dit is nìet op 31 juli de laatste foto van m’n reisverslag, maar wèl verschijnt er vandaag weer een nieuwsbrief.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Voddekleedjes voor onderweg

Op de heenreis naar Noorwegen gingen we over de nieuwe Svinesundbrug, die het Iddefjord overbrugt. Dit water is de grens tussen Noorwegen en Zweden en het is een historische plek waar in het verleden veel gebeurd is. We gingen hier even de weg af om naar de oude Svinesundbrug te kijken. Er was daar een monument en een uitkijkpunt en daar dronken we koffie. Het was de eerste keer dat ik m’n voddekleedje tevoorschijn haalde. Van te voren had ik bedacht wat ik leuk vond om mee te nemen: een voddekleedje natuurlijk! Ik ben nu in Scandinavië en daar hebben geweven kleedjes van vodden een rijke traditie!

De kleedjes die al een paar jaar in Nederland volop te koop zijn, zijn machinaal gemaakt en ook nog eens geïmporteerd, en dat is dus heel wat anders dan de handgeweven kleedjes die in Noord-en Oost-Europa zijn gemaakt volgens oude traditie. Veel Zweedse en Noorse huizen liggen er vol mee: op de kamervloer, als gangloper en ook aan de wanden. Ook in winkels zag ik ze.

Ik ben bezig met een verslag van onze reis en ben op het punt aangeland dat we zaten te wachten tot het Setesdal-museum openging. We dachten om tien uur, maar het was een uur later. We hadden in de buurt gekampeerd dus we waren op tijd. Moesten we nog een tijdje wachten tot we naar binnen konden. Dus we pakten onze stoeltjes en zaten op het parkeerterrein oude kranten te lezen. Ik neem altijd een stapeltje kranten mee op vakantie, en deze moesten nog gelezen. Niks weggooien zit er kennelijk diep in bij mij. Tenminste, als je het niet eerst volop benut hebt. Maar ideaal hoor, een stapeltje ongelezen kranten mee! Ook om na lezing nog voor van alles te gebruiken waarbij een stuk papier handig is.

We konden naar binnen! In het Setesdal-museum is ook een opstelling met weefgetouw, bak met vodden en twee kleden aan de muur. Het bordje met uitleg kon ik niet goed lezen, maar volop informatie is te vinden in het boek Voddeweven. Ik heb dit boek al vaak verkocht en ook tijdens m’n vakantie kwam er weer een bestelling binnen. Ik mailde terug dat ik nog wel een foto van mijn voddekleedje zou laten zien, en dat is dus nu.

Ik gebruikte mijn kleedje op camping- en picknicktafels, waarbij de kleuren mooi afsteken bij de natuur. In de Scandinavische interieurs met veel hout komen die kleedjes nog veel mooier tot hun recht. Maar hier genoot ik ook wel van!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Expositie Annemor Sondbø

Dit is het verhaal van en over Annemor Sundbø. Zij heeft veel onderzoek verricht naar de Noorse breitradities. Zij is internationaal bekend door haar werk als weeflerares, beoefenaar van kunstnijverheid en schrijfster en is in de loop der jaren gehuldigd met een aantal prijzen en beurzen. Verschillende keren is ze ook in Nederland geweest voor lezingen. In mei 2019 werd zij 70 jaar oud en opende zij een expositie in het Setesdal-museum. Dit museum is niet ver van het dorpje waar zij woont, in Ose, waar ze een museum-boerderij heeft.

In mei kreeg ik een bestelling van iemand die bij de opening van deze expositie was en had ik even een mail-wisseling met haar. Zodoende hoorde ik van deze tentoonstelling. Het museum bleek goed op de route te liggen om op de terugweg langs te gaan. Ik was blij dat dit zo uitwerkte, want het gaf echt een extra dimensie aan onze Noorwegen-trip. Nadat we daar twee weken hadden rondgetrokken was het heel mooi om nu ook iets te zien van de geweldige Noorse brei-traditie!

In het begin van de tachtiger jaren nam Annemor een voddenfabriekje over in het zuiden van Noorwegen. Oude wollen truien gingen in de schredder, de weefsels werden gebruikt voor dekbedvulling. In de opslagbakken lag een schat aan breipatronen en culturele geschiedenis. Dat ga je toch niet vermalen? Annemor redde veel breiwerken van de vernietiging en begon de geschiedenis van het traditionele breiwerk te bestuderen. Ze schreef er diverse boeken over. Zo blijft deze kennis bewaard voor het nageslacht.

De tentoonstelling heet Spellsau en samspel en dat betekent “In samenspel met het Noorse schaap”.

Ik kocht in het museum een mooi boek met de titel Invisible Threads in Knitting. Ik heb het nog niet uit en hoop er nog eens op terug te komen. Maar ik weet nu inmiddels dat deze vesten en truien Fana sweaters heten. Ze werden vroeger bij een verloving gegeven. En zo is er nog veel meer interessants om te weten. Maar ook zònder al die wetenswaardigheden brengt deze expositie en deze foto’s daarvan een boodschap: Nooit meer mooi breiwerk weggooien!

Lees reacties (2) of geef een reactie

“Zo gingen we gekleed”

Zo gingen we gekleed in Råbyggjelaget. Dit is de naam van een expositie op de bovenste verdieping van het Setesdal-museum in Noorwegen. Deze toont de klederdracht van die regio.  De expositie biedt een overzicht over het alledaagse leven, maar focusseert ook op feestelijke aangelegenheden zoals doop, confirmatie en
bruiloften.

De eerste opstelling: Een moeder zit bij het weefgetouw. Ze is gekleed in een witte jurk, typische doordeweekse kleding. Een schort werd doorgaans gebruikt voor het viezere werk. De werkdagen waren vroeger lang en vermoeiend. En de kleine kinderen liepen vaak in de weg. In de meeste huizen woonden de grootouders, en de ongetrouwde broers en zussen van de boer bij het gezin in. Die konden dan mooi op de kinderen passen. Het jongetje op deze opstelling is gekleed in een rok, en dat was gebruikelijk tot de tijd dat hij zindelijk was.

Het bruidspaar ziet er prachtig uit. De huwelijkssluiting is een enorm hoogtepunt, waarbij de bruid veel zilver droeg.

De gang door het leven eindigt met de dood. Hier stond ik wel tien minuten aandachtig te kijken. Het was gewoon indrukwekkend.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breien met Noorse wol

We zijn weer op weg, van het ene museum naar het andere. Je moet geen haast hebben in Noorwegen, want relatief korte afstanden duren soms langer dan gedacht. De weg liep nog een keer over een berg en voor de eerste keer zag ik daar nu ook schapen. Op de laatste dag was er gelegenheid om wat wol te kopen. In een land waar bijna alles duur is, was deze wol lekker goedkoop. Nu nog een patroon zoeken, maar met een eigen webshop met oude breiboeken zal dat vast wel lukken.

We zijn op weg naar een museum met een tentoonstelling over breien. Maar de rit duurde langer dan gedacht en toen we aankwamen ging het museum al bijna dicht. Geen probleem, we kampeerden daar in de buurt en bewaarden het bezoek tot de volgende dag.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hardanger kleedje bij het Hardangermuseum

In de loop der eeuwen gaat ‘handwerk’ bij het landschap passen. En het is altijd fascinerend om een gebied te bezoeken waar bepaald handwerk volop is beoefend en kenmerkend geworden voor de regio.
Maar ook muziek heeft zich bij en door en in het landschap ontwikkeld. In het Hardanger Folkemuseum bezochten we de tentoonstelling met de duizend bodices, en zagen we de vaste opstelling met de streekdracht en het Hardanger borduurwerk. Daarna kwamen we in een ruimte waar de beroemde Hardanger Fiddle centraal stond. We zagen een grote collectie violen en konden daar ook even zitten. De bovenste foto is genomen vanaf dat zitplekje. Uit een grote cd-collectie kon je zelf een keuze maken waar je even naar wilt luisteren. Wij kozen (zomaar lukraak) een cd van Annbjorg Lien en die naam onthielden we en daar luisteren we nu af en toe naar. Je kunt ook via youtube de trefwoorden ‘Hardanger fiddle’ in typen om een idee te krijgen van deze bijzondere muziek. Mooi en fascinerend, vonden wij!

Linksonder op de bovenste foto zie je nog net een stenen tafel. Al eerder liet ik in dit verslag een mooi Hardanger kleedje zien. Ik schreef dat er nog een veel mooier plekje zou komen om dit kleedje neer te leggen. Dat was hier! Mijn eigen meegenomen kleedje vóór het Hardanger museum, kan niet beter! En ook al hadden we net in het museum even uitgerust met die mooie muziek, hìer wilden we ook wel even zitten!

Een stroopwafelmomentje. Thee drinken met uitzicht op het schilderachtige stadje.
Bij de receptie van het museum hoorde ik dat hier af en toe groepen Nederlandse handwerksters komen. Als je ook plannen hebt, dan weet je vast hoe mooi het hier is!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hardanger borduurwerk in Noorse dracht

In het Hardanger folkemuseum wordt de traditionele dracht uit deze streek heel mooi getoond. Het borduurwerk vervult in deze kleding een zeer belangrijke rol.

Aan het eind van de 19e eeuw begonnen ook hier de mensen moderne kleding te dragen. Maar tegelijkertijd bleven de tradities bewaard, namelijk in de bunad.
De Bunad zijn de nationale kostuums die op hoogtijdagen van families worden gedragen, en op de nationale feestdag van Noorwegen. Veel Noren hebben een eigen kostuum, wat geïnspireerd is op de vroegere dracht. Ook in deze kostuums wordt nog en weer volop Hardanger borduurwerk verwerkt.
Ik vond het mooi om er kennis van te nemen hoe de bunad zo’n grote rol spelen in het gevoel van identiteit, verbondenheid met de eigen familie en de vroegere tradities, en in het nationale gevoel. Vrouwen en meisjes maken hun kostuum nu weer vaak zelf, maar er zijn ook allerlei mogelijkheden om het te laten maken, zoals we zagen in de winkel in Bø.

En ook heel mooi om deze vroegere kleding te zien in het museum!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Duizend Noorse bodices / befjes / borduurwerkjes / boezembedekkers

In het Hardanger Folkemuseum in Utne zijn 1000 ‘bodices’ tentoongesteld. Een indrukwekkende en kleurrijke hoeveelheid, die een beeld geeft van verscheidenheid en eenheid.
Vanaf de 17e eeuw kwam kleding in noord Europa onder invloed van de renaissance en werd een rijk versierd stukje stof wat de boezem bedekte onderdeel van de mode. In Nederland is dit (kenmerkende) versiersel wat het decolleté bedekt bekend onder de namen kraplap (Spakenburg), onderst (Friesland) of beuk (Zeeland).

De befjes zijn door deskundigen verzameld (en geleend uit andere musea), beoordeeld, gedateerd en voor deze tentoonstelling ingedeeld in techniek. Veel versieringen zijn geborduurd, sommige met zeer kleine kruisjes. Er zijn ook lapjes die rijkelijk met kralen zijn gedecoreerd. Ook werd er veel gebruik gemaakt van zijden of fluwelen linten.

Heel mooi om die grote hoeveelheid te zien! Ik kon er maar geen genoeg van krijgen en maakte heel veel foto’s.

 

Lees reacties (4) of geef een reactie

Duizend oude Noorse borduurwerken

Meestal geldt: meer is minder. Hier niet! Hier is ‘meer’ ook echt méér!
Duizend bodices, befjes, boezem-bedekkers, geborduurde lijfjes, kraplappen of hoe je ze maar noemen wilt.

Je kunt op deze panorama-foto klikken om hem te vergroten.
En ik plaatste ook een filmpje op youtube, waarbij je een goed beeld van deze grote hoeveelheid!
Het is mijn eerste filmpje op youtube.

Duizend borduurwerken vanuit de verte, en eentje van dichtbij:

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tasje met Hardanger borduurwerk

Bijna net als bij ons thuis als je met de pont de IJssel over wilt steken: je rijdt (of fietst) erop, er komt iemand langs bij wie je kunt betalen, en aan de overkant rij je er weer af. Alleen was dit véél leuker! We waren de laatsten die de veerboot opreden en een halve minuut later ging de klep omhoog. Ziezo, we zitten erop! Tijd om m’n tasje tevoorschijn te halen!

Dit tasje maakte ik speciaal voor deze reis! Ik zocht alleen nog even een mooi plekje voor de foto en dat was hier!
Het tasje maakte ik van een lapje waarop iemand mooi Hardanger borduurwerk had gemaakt. Dit lapje zie je tussen een aantal handwerk-tijdschriften liggen, op een foto die ik in mei op mijn blog plaatste. Die tijdschriften plaatste ik toen in m’n shop. Want die oude tijdschriften bevatten veel mooie patronen en ideeën.

Het ritje over het fjord duurt niet lang. Voor ons zien we Utne liggen, en het komt steeds dichterbij.
Het bruine gebouw rechts op de foto is het museum waar we naar toe willen. Het Hardanger Folkemuseum.

Het museum heeft ook een buiten-gedeelte, met oude oorspronkelijke houten huizen. Een bezoek aan zulke musea doet mij altijd nog meer onder de indruk komen van de vaardigheden van mensen vroeger om in het donker en in de kou tòch zulke prachtige dingen te maken zoals fijn handwerk. Maar éérst met m’n tasje naar binnen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bruggen en tunnels (en dan nìet haken)

Je blijft je verbazen (in positieve zin) in Noorwegen! In een land met veel water en veel bergen is enorm veel gedaan om de infrastructuur op hoog peil te brengen. De wegen zijn allemaal zeer goed onderhouden, en dan zijn er ook nog eens de vele tunnels en bruggen. In het Hardangergebied waren we verbaasd over een complete rotonde ònder de grond! Als je de goede afslag daar neemt kom je direct uit op de Hardangerbrug die het Eidfjord overspant. We reden zo langzaam mogelijk over die brug (want dit was toch wel weer even iets om goed in ons op te nemen, en er was geen auto achter ons). Aan het eind van de brug gaat de weg zò de tunnel weer in! Een belevenis om hier te rijden! Het is overigens wel een tolbrug, dus een brief met nota verwachten we nog, maar dat zal vast niet zo duur zijn.

Wat ook niet zo duur is, is garen bij winkelketens zoals Hans Textiel. Voor één of twee euro heb je al een bolletje kleurverloopgaren. Ik was er voorafgaand onze reis toch niet zo gerust op dat ik alleen maar borduurwerkjes bij me had. Ik wilde toch ook nog wel iets om te haken bij me hebben. Vlak van te voren kocht ik nog een paar bolletjes. Het leek me ook leuk om wat te haken te hebben tijdens de uren in de auto. Maar op de heenweg kwam ik daar niet aan toe. Op de terugweg ook niet. En in Noorwegen al helemáál niet! Wie gaat er nou zitten haken als je naar buiten kunt kijken en zoveel moois kunt zien? Dus ik kwam niet erg ver met dat haakwerk.

Ik ben bezig met een verslag van onze juni-reis door Noorwegen en de gedachte was dat ik dat in juli wel af zou hebben. Elke dag een stukje over onze reis.  Maar juli begint naar haar einde te lopen en ik merk dat ik nog niet klaar ben met het laten zien van m’n foto’s. Er komen nog verslagen van twee handwerk-events. Nadat we het noordelijkste punt van onze reis hadden bereikt kozen we de route zò dat we nog twee musea konden bezoeken. Dus daar wil ik ook nog over bloggen. Ik ben het tempo al aan het ophogen!

Na het vertrek van de camping aan het Aurlandsfjord gingen we dus weer richting het zuiden. Er zijn twee manieren om daar te komen: die hele hoogvlakte weer over (zoals we ook gekomen waren). Of de tunnel in. Het werd het laatste, want de dagen waren nu geteld. Je moet toch ook weer eens terug naar huis. Maar dat was bepaald niet vervelend, die tunnel. Eerder opnieuw een belevenis! Deze Laerdaltunnel is namelijk de langste tunnel ter wereld. De tunnel is 24 kilometer lang. Indrukwekkend om een half uur lang onder de bergen te rijden.
M’n haakwerkje zat allang ergens opgeborgen, maar ik taalde er ook niet naar, ook onder de grond niet.

Vanaf morgen dus nog verslagen over twee musea-bezoeken.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Handig tasje voor op de camping

Ze zijn echt reuze handig, die kleine tasjes! Alles wat je even nodig hebt, makkelijk bij de hand.

Dit is het toiletgebouwtje op camping Vindedal. Alles prachtig in de verf!
Met veel plezier plaats ik een link naar deze camping. Van harte aanbevolen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gebreide doekjes

We zitten op de veranda van een Noors huisje. Het is koud. We kijken naar de zonsondergang, bij het genot van een kopje thee.
Iemand had gevraagd hoe ik die gebreide handdoekjes gebruik. Zò dus, onder andere!
En of ze wel goed drogen. Dat weet ik niet goed. Het zijn gewoon gezellige multi-inzetbare druppeldoekjes. En ook geschikt om mee te nemen op vakantie. Dan kunnen ze bijvoorbeeld dienen als theemuts…

Laat wat van je horen en geef een reactie

De noorderzon zakt

We zijn op de mooiste camping, in Vindedal,  en hebben genoten van een rustige dag. Met onze daktent staan we op een veldje waar de zon al helemaal weg is. De campingbaas had ons uitgenodigd om ’s avonds op de hoogst gelegen hytte van het terrein op de veranda naar de zonsondergang te kijken. De eerste avond lukte dat niet, het regende. De tweede avond was prachtig! Met een kop thee zitten we daar en kijken naar de kleuren op de bergen en het water. De kleuren worden steeds intenser. Voor de foto deed ik m’n jas even uit, je zou haast denken dat het zomer was. Het is behoorlijk koud!

We worden al een beetje weemoedig. Morgen weer wegrijden van dit mooie plekje.

De noorderzon is gezakt. Het is bijna voorbij.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Camping langs het Aurlandsfjord

We hebben alleen maar áárdige Nederlanders ontmoet, onderweg. Je herkent het gele nummerbord en het komt soms tot een spontaan praatje. De tip voor de allermooiste camping (vonden wij) kwam ook van Nederlanders, met wie we even reis-ervaringen uitwisselden. “Als je van rust houdt, dan moet je naar Vindedal gaan, je zult het er heerlijk vinden!” We volgden hun advies op, en vonden het er inderdaad heerlijk! Wàt een plekje: Achter ons de bergen, vóór ons het fjord. We vonden het hier zo mooi dat we twee nachten bleven, wat we nog niet eerder hadden gedaan. Daardoor bleven we een hele zondag op de camping (waar verder maar één andere kampeerder was). We keken steeds naar de veerboot, die op en neer voer over het fjord. We hadden wel zin om daar ook nog op te gaan, maar de reis begon ten einde te lopen. Dit was het verste waar we konden komen.

Ik borduurde nog wat. En toen ik daar genoeg van had, liep ik naar beneden, waar de ‘hytter’ van deze camping staan. Daar kwam ik weer met iemand aan de praat. Ook weer een Nederlander. Het praatje vlotte nogal, en we gingen erbij zitten. Overal staan campingtafels. Op een gegeven moment vroeg hij waar wij vandaan komen. Ik noemde onze woonplaats. “In welke wijk dan?” vroeg hij, en ik noemde de naam van de wijk. Hij begint te lachen. “Wat is er?” vroeg ik. Blijkt hij vier straten bij ons vandaan te wonen.

Ongelooflijk! Op het verste punt waar we kwamen op onze reis, ontmoet je een buurtgenoot!

Kijk hier als je ook wilt ontdekken hoe mooi het Aurlandsfjord is.
En kijk bij de volgende blogjes voor een link naar deze prachtige camping. Wie weet ontmoet je mij daar dan een keer als buurtgenoot of landgenoot, want naar dit mooie plekje wil ik nog wel eens terug!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren langs het water

We hebben de Aurlandsfjellet gereden, de sneeuwweg, de scenic route tussen de fjorden. Deze wordt ook wel de sneeuwweg genoemd. Nu zijn we weer ‘beneden’. We hebben  wel een paar uur over die route gedaan maar de dag is nog niet voorbij dus we hebben nog wel tijd voordat we een plekje voor de nacht gaan zoeken. Eerst willen nu even alles op ons in laten werken. Even nìet rijden, maar stilstaan. We parkeren naast een rijtje campers die naast elkaar geparkeerd staan, allemaal met de neuzen naar het fjord. Iemand speelt op een gitaar, er hangt een dromerig sfeertje. Ik voel me een beetje dizzy van al die indrukken en eigenlijk wil ik nu maar één ding: borduren! Met een campingstoeltje op de rotsen en even rustig bijkomen. Ik krijg wel eens mailtjes van bloglezeressen die schrijven dat ze daar soms ook zo’n behoefte aan hebben. Even borduren. Of breien of haken. Dat werkt allemaal hetzelfde. Als je maar niet teveel hoeft na te denken over moeilijke patronen. Gewoon die herhalende beweging. Ik had wel gedacht dat er onderweg nog zo’n borduur-momentje zou komen en speciaal daarvoor had ik nog een randje in m’n tas wat ik nu kon pakken.

Inmiddels is het randje af, geborduurd op grove borduurstof. Een Aurlandsrandje. Als ik het zie, dan denk ik aan dat mooie moment. Waarop ècht even moest bijkomen, want ik kon geen fototoestel meer recht houden…
(foto maken op de rotsen is best moeilijk hoor!)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Aurlandsfjellet (2)

Sometimes it’s all about having the opportunity to experience something exactly as it is, neither more nor less. For many the feeling of being in a place where there are few traces of mankind is what makes the greatest impact at Aurlandsfjellet. It’s like being a guest somewhere you are not expected. The real quality lies in the little things, like touching the snow or dipping your toes into an icy mountain tarn. The desolate landscape itself offers something unique, and the drive takes you from fjords to mountains, from lush valleys to the stony wasteland of the high mountain region. You will encounter many striking contrasts over a short distance. 

(overgenomen uit de beschrijving van de Norwegian Scenic Routes op internet).

Maar dat had ik nog niet gelezen toen ik daar was. Het was gewoon overweldigend mooi. We kwamen bij een hoog bergmeer en zagen een waterval in de verte. Het was een hele onderneming om daar naar toe te lopen, maar dat wilden we.


Hier bleef ik. Hier ging ik op de stenen zitten. Jan liep nog verder, die wilde zo ongeveer ònder de waterval staan. Voor mij was dit het einde. Het hoogste punt. Het mooiste punt. Het stilste plekje. Het plekje waar ik helemaal gelukkig was. Waar ik op adem kwam.

Ik zat daar op de rotsen, met uitzicht op de waterval iets verderop. Je denkt dat alles kaal is, maar er bloeiden kleine plantjes tussen de rotsen.
Het was zò spectaculair prachtig!
I felt like a guest somewhere where I was expected.
Yes, I was a guest. But I also felt at home.
Closer to home than at home.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Aurlandsfjellet (1)

De scenic-roads in Noorwegen zijn zò gaaf om te rijden! We reden de Aurland-route, richting Laerdal. Het was de derde route over een hoogvlakte en opnieuw fascinerend! Op deze eerste foto zijn we nog onderweg naar boven. We stopten even om te kijken waar we al gereden hadden.
Daarna de stop waar iedereen stopt: vieuwpoint Stegastein. Hier is een constructie gemaakt waardoor je een geweldig uitzicht hebt over Aurlandsfjord.

Ik ben daar niet alleen, hoewel dat één minuut wel zo lijkt. Net lang genoeg om m’n tasje op te hangen. Ik wou iets met dat tasje, maar inmiddels weet ik niet meer wat. Vorig jaar maakte ik een hele serie van deze tasjes, en ze zijn ideaal in gebruik.

En er past precies een beertje in. Aurlandsbeertje is het nu.

Geweldig om hier te rijden!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Naaldbinding, een zeer oude techniek

Een vikingboot…. in het hart van het mooie fjordengebied. Werelderfgoed, deze regio! Hier kun je je voorstellen hoe het eeuwenlang geweest is. Vóórdat de toeristenboten in grote getalen aanmeerden. Hier kun je – als je snel bent – nog steeds genieten. Deze foto kon ik nog nèt maken, even later spoelde de inhoud van zo’n toeristenboot aan land. Aziaten kwamen ook even kijken en annexeerden de viking-replicaboot min of meer. Ik laat de foto in zwart-wit zien. Dan komen we vast in de sfeer van de historie….

We blijken in Njardarheimr terecht te zijn gekomen, nabij Gudvangen, aan het eind van het prachtige Sognefjord. De cameraploeg van Arnout Hauben was hier een tijdje geleden ook aangeland. Hij was met zijn maten 200 kilometer verderop aan de kust van de Noordzee aan land gekomen en had langs en òp het fjord de weg afgelegd om hier te komen. Ik volgde de serie Rond de Noordzee, en herkende dit plekje gelijk. Wij waren met de auto gekomen en parkeerden op een groot terrein vol met touringcars. Lekker toeristisch hier!

De tekst van het (leuke!) tv-programma vermeldt als introduktie: ” In het dorp waar hij terechtkomt, leven de mensen nog als échte Vikingen.” Haha! Wij vonden het nogal commercieel, maar dat neemt niet weg dat er heel veel interessants was te zien over het leven in vroeger tijden. En dan nu mijn vondst: een boek over Naaldbinding!

Naaldbinding is een zeer oude techniek die ook in Nederland weer in de belangstelling staat. Bij mijn weten is er maar één Nederlands boekje over uitgegeven wat bij mij allang is uitverkocht, en wat moeilijk te vinden is. Mijn aandacht werd gelijk getroffen door een boek wat ik in het Viking-dorp zag, in een winkel waar nog veel meer Viking-accessoires lagen. Het mooie van dit boek is dat het ook in het Engels is, en dat er heel duidelijke foto’s in staan. Ik maakte een praatje met een ‘Viking-vrouw’ en vroeg haar wie de mutsen heeft gemaakt die ook te koop waren. Dat had zij zelf gedaan, en vanaf dat moment rolde het praatje als vanzelf: handwerkliefhebbers onder elkaar! Ik maakte de foto zò dat goed te zien is hoe de steek loopt.

Ik kocht één exemplaar van dit boek: Naaldbinding, the easiest, clearest ever guide! Deze plaats ik in mijn shop.
Had ik er meer moeten kopen? Dat weet ik niet. Maar hopelijk komt deze informatie terecht bij andere geïnteresseerden, en die kunnen het daar dan vast wel bestellen of kopen. Je zou niet de eerste toerist zijn die daar heengaat, gezien al die touringcars….

Zo’n héle oude naald-techniek, waarmee vrouwen vroeger met behulp van slechts één benen naald, hun draden hebben verwerkt tot warme mutsen en sokken, die komt helemaal tot leven in zo’n viking-dorp. En tegen de setting van die machtige bergen en fjorden. Ik vond het heel leuk om deze ‘vondst’ mee naar huis te nemen en nu in m’n shop te plaatsen.
Mocht je geïnteresseerd zijn les te krijgen in het naaldbinden, dan kon je in dit vikingdorp ook een workshop volgen. Het hele dorp is erop gericht om oude kennis en vaardigheden weer door te geven.
En als je het genoemde tv-programma nog niet hebt gezien, dan is dat ook een aanrader. Het is de zesde afleving uit de serie Rond de Noordzee, uitgezonden op 21 mei (die aflevering had ik dus nèt gezien voordat we vertrokken, best wel apart om daar dan zelf ook te komen!) Dit programma geeft een goed idee van dit vikingdorpje.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Warmterecord

Het was vandaag een uitzonderlijk warme dag. Het warmste moment werd verwacht om 5 uur. Ik besloot rond die tijd een stukje te fietsen. Gewoon om het te ervaren. Ik had ’s morgens al gefietst, maar dit was inderdaad anders. Een warmte-sensatie!

Het beertje was nu geen ijsbeertje meer, maar een warmte-record-herinnering. Wàt was het warm!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Up on the mountains

De bergen in Noorwegen zijn meer dan duizend meter hoog. De fjorden zijn duizend meter diep.
Het is vakantietijd. Het wordt (iets) rustiger in de wijk, op straat, op het werk. Ook in onze regio is deze week de vakantie begonnen.
De hele maand juli laat ik foto’s zien van onze vakantie in juni. Ik schrijf elk blogje ’s morgens.

Vandaag gaan alle warmterecords sneuvelen. Was ik dáár nog maar! Up on the mountains! Met dat mooie uitzicht op het Aurlandsfjord.
Hier liet ik al eerder het kussen zien met het ‘vleugels boven de bergen‘-motief.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Undredal, dorpje aan het Fjord

Een smalle weg voerde naar een klein dorpje aan het Aurlandfjord. Het dorpje telt nog geen honderd inwoners en heet Undredal. Lijkt een beetje op ‘Unreal’, als je twee d’s eruit laat. Onwerkelijk, maar gelukkig tòch echt waar: zulke dorpjes zijn er nog! Ik zat daar op een picknicktafel, midden in het dorpje, en keek tegen een schuur aan waar ik een foto van maakte. Die foto liet ik in dit verslag al eerder zien, toen ik blogde over m’n tas in Noorse kleuren. Terwijl ik daar zo zat te genieten, liep één van die honderd inwoners voorbij en maakte een praatje. Soms heb je dat op vakantie, dat het ineens klikt met iemand die je niet kent. Een fijn gesprekje.

De groene picknicktafel, en die rode schuur (en nog veel meer) zijn terug te zien op filmpjes van Undredal die anderen vóór mij maakten en op internet zetten. Ik koos er één uit voor een link, het begint met een wereldbol en laat dan die stille weg zien om er te komen. Daarna steevast het fjord, de bergen, het dorpje aan de rivier en het kerkje. Kun je zien hoe mooi on onbedorven (haast onwerkelijk) het daar was.

Het kerkje van Undredal is het kleinste nog in gebruik zijnde staafkerk. Het is gebouwd in 1147. Mensen komen hier naar toe vanwege beroemd geworden muur- en plafondschilderingen. We kregen een rondleiding en opnieuw was er een klik. Die twee praatjes in dit bijzondere dorpje dragen bij aan de mooie herinnering aan ons bezoek.


Onder de plafondschildering, voorin het kerkje, stond de tafel met kandelaars. Op de tafel lag een mooi kleed, geborduurd in Hardanger. Een mooi wit kleed in het mooie witte kerkje.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Een knuffeltje op de hoogvlakte

We reden nog een route over een hoogvlakte: De Sognefjellet. De Sognefjellet National Tourist Route slingert tussen fjord en vallei, tussen ruige bergtoppen waar de sneeuw heel lang blijft liggen, langs bergmeren die deels nog bevroren zijn. Misschien zijn die bergmeren nu wel smaragdgroen, zoals op sommige foto’s (van anderen) te zien is, maar toen wij er waren was het freezing cold. We zijn hier op de hoogste bergpas van Noord Europa en zijn helemaal onder de indruk.

Lange tijd was deze route een belangrijke handelsroute. Van de kust en fjorden in het westen werd zout en vis over de bergen vervoerd. En in tegengestelde richting, vanuit het oosten, werd leer, boter en teer vervoerd. Het reizen op deze hoge bergen was vroeger niet ongevaarlijk. Pas in 1938 kwam er een weg voor gemotoriseerd verkeer. En die weg is nu een toeristenweg. Wij vervoerden onze eigen spulletjes voor een paar mooie weken in dit fascinerende land. En daarbij zit ook een klein beertje….

Het is een klein knuffelbeertje, misschien wel het makkelijkst te maken van alle knuffelbeertjes. Ik maakte het ruim dertig jaar geleden, en omdat ik het laatst ergens voor nodig had, hing het thuis nog op m’n prikbord. Ik besloot het mee te nemen. En hier, op die heel hoge bergpas, kwam beertje uit de tas. Ook even kijken!

Het was ijzig koud. Het miezerde, m’n vingers bevroren al na een paar minuten. Maar ik heb intens genoten, samen met het ijs-beertje. En met mijn lief, van wie ik een echte knuffel kreeg. Wat was dìt prachtig om samen te zien en te beleven!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Oranje kleed aan het water

Op de mooiste plekjes in Noorwegen stonden picknicktafels. Ik haalde de primusbrander uit de auto, kookte water en zette koffie. Een picknickkleed over de tafel gaf een gevoel van ‘belonging’ in die onbeschrijflijk mooie omgeving. Ik bedoel: er is toch ook altijd iets van ontzag, van onwerkelijkheid, van grootsheid. Het is indrukwekkend om daar aan de rand van het water te zitten en naar de hoge bergen op de kijken. En dan zet je daar kòffie. Op een oranje kleedje…. Best wel onwerkelijk. En fantastisch, dat ook!

Een paar dagen geleden blogde ik al over dat oranje kleed. Ik had het vlak voor vertrek nog afgemaakt, nadat de top al wel tien jaar was blijven liggen. Ik gunde mezelf geen tijd voor een rand. Zò kon het ook wel. Nu ben ik weer terug van vakantie en laat elke dag wat vakantie-foto’s zien van onze reis, telkens met wat handwerk erop. Maar inmiddels gaat hìer het leven ook weer verder! M’n zus nodigde ons uit voor een dagje aan zee. Zij was daar met haar kinderen en kleinkinderen. Ik ben dol op mijn neef en nichten maar ik zie ze zo weinig want de helft woont aan het andere eind van de wereld. Gelukkig denken ze nog wel af en toe aan mij, want ik gaf hen allemaal een bont picknickkleed. Nu kreeg ik te horen dat ze die al jaren  goed gebruiken. En meer nog: een paar hadden die kleden ook meegenomen voor een grote familie-picknick in zee-land. Vooral leuk om m’n familie weer te ontmoeten, maar ook leuk om die oude picknickkleden weer te zien. Ik had ook m’n eigen oranje kleed meegenomen. We gingen met ons allen naar het lege strand (vlak na een grote bui).

Ik speelde met de baby’s en de peuters, zwom met de grotere kinderen en had een heerlijke dag. Aan het eind werden de kleden in de tuin te drogen gelegd en vroeg ik aan m’n nicht of zij het oranje kleed ook kon gebruiken. Dat was leuk om die weg te kunnen geven. Ze neemt het weer mee naar het andere eind van de wereld. Een kleed voor ‘belonging’ en ‘bonding’.

En voor mensen die geïnteresseerd zijn om ook zoiets te maken: als je de tijd hebt is het tòch nog net iets mooier om er een rand om te maken. Hoewel het voor mij ook zonder dat randje een dag was met een gouden rand!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussentjes mee

Voorafgaand aan onze vakantie wilden we nieuwe ‘camping’stoelen kopen, maar dat viel nog niet mee. We zagen alleen maar grote luxe gevaartes waarmee je  kennelijk een halve zomer voor de caravan kunt zitten. Die stoelen vervoer je dan ìn je caravan, klap je vervolgens met veel moeite uit en dan kunnen ze daar acht weken staan of zo. De soort stoelen die wij eigenlijk niet mee wilden. Bij de derde winkel vertelde de verkoper dat er tegenwoordig alleen maar zwarte stoelen te koop zijn, of donkergrijs, en dat geloofden we toen maar. We vonden de keus niet al te groot, maar ach, kussentje erin dat fleurt wel wat op. Hoewel ik het nog steeds niet mooi vindt, dat zwarte gedoe. Geef mij maar wat kleur!

Sowiso hebben we niet zo veel op die stoeltjes gezeten. Ik hou meer van met een kussentje op de grond. Lekker hoog (vanaf de hoogte neerkijkend op het fjord), lekker basic (aan de zee), en lekker genieten van de kleuren. Hoewel die kleuren natuurlijk het beste uitkomen met een streepje zwart….
Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vøringsfossen waterval

We staan bij de spectaculaire en meest meest beroemde waterval van Noorwegen, de Vøringsfossen. Het water maakt hier een vrije val van 145 meter en een totale val van 182 meter. Bijzonder om dit te zien! Eerst staan we een eindje van de waterval af, op het plekje ongeveer middenop de volgende foto. Daar lopen ook wat paadjes en er staan wat hekjes. Gelukkig maar, best wel scary. M’n gehaakte zomersjaaltje komt weer goed van pas.
De foto’s van het patchwork sterretje wat ik aan het begin van dit reisverslag liet zien, zijn hier gemaakt.

Het is mogelijk om nog veel dichterbij te komen. Hier zijn stalen constructies gemaakt zodat je òp de watervallen neer kunt kijken. Van meerdere kanten bruist en stuift en stormt het water naar beneden, en je kunt het dus bijna twee honderd meter naar beneden nakijken.

Het is hierboven flink koud. Ik heb nog een  haakwerkje bij me, wat me wel leuk leek om hier over een hekje te hangen. Daarna stopte ik het onder m’n jas, als een soort borstrok. Geen gek idee hoor!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Oranje picknickkleed

Vroeger heb ik veel genaaid, en daar bleven veel lapjes van over. Ik kwam in een periode waarin ik veel lappendekens naaide, van al die oude lapjes. Hoe bonter hoe beter, vond ik in die tijd, nu ongeveer twintig jaar geleden. Ik had er plezier in om ze te maken en omdat ik er zoveel maakte, gaf ik ze weg aan mijn familie. Het was nog niet in de tijd dat we zoveel foto’s maakten als nu, maar als ik dan een foto kreeg van zo’n weggegeven lappendeken was ik helemaal blij. Om te zien hoe ze gebruikt werden als picknickkleed aan het strand of op de hei of als speelkleed voor hun kinderen.

Maar de tijd ging verder en het maken van die simpele lappendekens raakte op de achtergrond. Mijn eigen lappendekens gebruikte ik nog wel, maar die had ik op m’n blog al vaker laten zien (bijvoorbeeld hier: bij een vorige reis in de bergen). Dus die wou ik nu niet meenemen op vakantie. Ik vond nog een onafgemaakte top, met oranje en gele vierkanten. Vlak voor vertrek naar Noorwegen werkte ik die af met een bijpassende achtergrondstof. Eigenlijk vond ik die felle kleuren inmiddels niet zo leuk meer (hoewel de herinneringen aan die specifieke lapjes direct weer bovenkwamen en dàt is dan wel weer leuk). Maar in een rustige en ruige omgeving doen die felle kleuren het juist heel goed!

Bij bijna elke pauze langs de weg kwam het picknickkleed uit de auto. Dit is gewoon wat ik heerlijk vind: op mooie rustige plekjes de koffiespullen uit de auto halen en daar even zitten en genieten. Het kleed op de picknicktafel leggen werd tot een soort ritueel, met een bijzonder effect. Want telkens merkten we: als je aan komt rijden dan zie je daar een picknicktafel, die je nog nooit eerder hebt gezien en waar ook andere mensen hebben gezeten. Een plekje waar je tot dan toe niks mee hebt. Dan gooi je zo’n kleed over de tafel en gelìjk is het plekje ‘eigen’! Een half uur lang is het dan òns plekje!

Op de laatste foto zijn de vouwen die in het kleed kwamen goed te zien. Vele keren opgevouwen, soms een beetje vochtig; in de auto, uit de auto. Op zo’n reis is het juist fijn om niet zuinig te hoeven zijn op zo’n kleed. Je moet geen kleed meenemen waar je vele uren aan hebt gewerkt en waarvan je niet wilt dat het verslijt of vlekken krijgt. Gewoon gebruiken, zo’n kleed!
De mooiste plekjes voelen direct ‘eigen’ en de indrukken van de natuur lijken wel langer te blijven hangen als je zo even bezig bent met je kleedje over hekken en tafels te hangen. Ik heb geen spijt van m’n bonte oranje-gele keus.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Hardanger borduurwerk langs het Hardanger fjord

Het Hardangerfjord is het vier na langste fjord ter wereld, en de op één na langste in Noorwegen. De bergen en dalen langs het water hebben een rijke cultuurgeschiedenis. Noorse ‘iconen’ in deze regio zijn de Hardangerviool, het Hardangerborduurwerk en de Hardangerbunad (de traditionele klederdracht). Volgens de officiële informatie kom je deze allemaal tegen bij een bezoek aan deze streek (en dat was in ons geval ook zo). Maar het lijkt erop dat ik daar niet helemaal op kon wachten. Gelijk bij de eerste kennismaking met het mooie fjord had ik zin om iets uit de auto te halen. Bovendien waren we toch toe aan een koffiestop.

We hadden al kilometers langs het water gereden. Genietend van het uitzicht. Een parkeerplaats en een bankje was alles wat we nog nodig hadden. Hier wil ik m’n kleedje neerleggen!

Kort voor deze reis had ik een heel aantal patronenboeken met Hardanger-borduurwerk in m’n shop geplaatst en daarover geblogd. Dit blogje eindigt met de zin: Kenners zeggen dat ruigte van de omgeving de techniek heeft beïnvloed. Zal ik eens gaan kijken?
En nu zit ik daar!
Ik kijk m’n ogen uit. Ik kijk totdat m’n hart tevreden is en we weer verder kunnen rijden.


Terwijl we hier in het Hardanger-gebied waren kwam er weer een bestelling binnen. Dat hield ik een beetje bij op m’n mobiel. Er werd een Hardanger-kastrandje besteld. Dat vond ik frappant. Een paar hele oude kastrandjes stonden al een paar jaar in m’n shop en juist als ik hier op vakantie ben wordt er zo’n randje besteld. Ook in ons land is de Hardanger-borduurtechniek vroeger volop beoefend. En op een tentoonstelling die ik gister bezocht in Horst (daarover later meer) zag ik ook volop Hardanger (en Reticello-) borduurwerk. Het staat ook nu weer in de belangstelling. Dus vandaar die boeken in m’n shop. Het randje op deze onderste foto is inmiddels opgestuurd, ik heb er nu nog één.

Ik dacht dat deze eerste gelegenheid om m’n kleedje te borduren gelijk ook de beste was. Maar er komt later op onze reis nòg een mooi plekje!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Graknitti in Eidfjord

Dit is zò prachtig! De mist die op de bergen hangt, het spiegelgladde water aan het eind van een lang fjord, de rust van de vroege ochtend en dan zo’n rij bloeiende rozen in precies de goede kleur. Magnifiek. Niets verstoort je blik. Géén afvalbakken, geen lantaarnpalen, geen schreeuwende reclame. Niets anders dan de bergen en de bloemen. En het rustige water. Daar hoeft ook eigenlijk niets meer bij. Hìer kom je voor.

De plaats aan het eind van het Hardangerfjord heet Eidfjord en daar zijn we nu. We hebben hier in de buurt overnacht en willen nu weer op weg. Maar eerst dit schitterende plekje in ons opnemen. Vanaf de plek langs de weg waar ik de bovenste foto maakte staat tòch iets, wat de aandacht afleidt van het unesco-uitzicht. Er staat een rijtje bomen en die bomen zijn versierd met breiwerk. Graknitti in Eidfjord.

In Eidfjord worden de bomen al sinds 2008 versierd. De term ‘graknitti’ is bedacht door Inger Lena Gaasemeyr. Breiwerk geeft de associatie met ‘comfort and caring’ en met dit project wilde ze de sociale samenhang in de community stimuleren.
Vanaf 2011 verschenen steeds meer artikelen in kranten over ‘wildbreien’. Niet alleen het gewone breien werd steeds populairder, ook het ‘straatbreien’. Deze  vorm van streetart is te vergelijken met graffiti, die op muren wordt aangebracht. Breiwerken worden vaak op bomen geplaatst. Straatbreisters willen de wereld om ons heen vrolijker en mooier maken. Wildbreien is in het Engels bekend onder de namen ‘yarn bombing’ of ‘guerilla knitting’.

Een aangeklede boom ontlokt je een glimlach. Er is altijd een element van verrassing. En het warme gevoel dat je niet de enige handwerkliefhebber bent. Ik heb al op veel plaatsen versierde bomen gezien en dit waren verreweg de mooiste, die ook nog eens op het mooiste plekje stonden.
De gebreide dame kijkt uit over het prachtige fjord, en wij gaan daar nu weer langsrijden.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gracroshi?

En er was daar, op dat allermooiste plekje in Eidfjord, ook een boom die versierd was met haakwerk! Hoe heet dàt dan? Gracrochi? Die term heb ik net bedacht, in aansluiting op het graknitti-woord.

Hier werd ik helemaal enthousiast, want het patroontje is precies hetzelfde als mijn gehaakte sjaal. Een paar dagen eerder had ik deze sjaal in het vakantiehuisje afgemaakt en nu droeg ik hem gewoon. Ik had niet gedacht dat ik hem op zo’n fantastisch plekje zou kunnen dragen en fotograferen! Zomersjaaltje bij een grijze jas. En Gracrochi om een boom tegen de achtergrond van de grijze bergen.
Noors haakwerk ontmoet Nederlands haakwerk!

Super!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Slapen op het dak van de auto

Het kan! Slapen op het dak van de auto! Je hoeft alleen maar de koffer open te klappen, het laddertje uit te schuiven, en een paar tentstokken in wat gaatjes te steken zodat er een luifel overeind wordt gehouden. Zowel het openklappen als het dichtvouwen is minder dan vijf minuten werk. Vanuit de auto pak je de slaapbenodigdheden (matrasje ligt al in de tent en wordt mee uitgeklapt en opgevouwen), en dan kun je slapen. Ideaal!

Het leuke is ook: je ligt wat hoger. Het tentje staat niet op de grond. Wakker worden en dan uitkijken over het Fjord…. prachtig!
De Noorse sokken had ik ergens opgeduikeld in een museumwinkel. Daar ga ik niet voor breien hoor, en bovendien is het vakantie!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Sneeuw op de bergen

We rijden op de Hardangervidda, de grootste hoogvlakte van Europa. Het is indrukwekkend. We rijden kilometers achter elkaar en er lijkt geen einde aan te komen. We worden helemaal in de omgeving opgenomen. We kijken, we verwonderen, we zijn er stil van. Er zijn weinig andere auto’s en af en toe stoppen we langs de kant van de weg om het nog meer tot ons door te laten dringen.

Meestal zie je de sneeuw op de bergen vanaf een afstand. Maar nu zijn we er dichtbij. We zijn zo hoog dat we de sneeuw links en rechts van de weg zien liggen. Ik was altijd al benieuwd hoe dat er van dichtbij uit zou zien, en nu zie ik het. In de sleuven of dalen ligt de sneeuw opgehoopt en op de hellingen is hij weg. Het is al juni en nog steeds is de sneeuw op veel plekken niet weggesmolten.
Aan het eind van zo’n sneeuw-sleuf sijpelt een beetje smeltwater bij het andere water wat al gesmolten is. De weg is zo aangelegd dat je daar geen last van hebt. We rijden hier comfortabel in een verwarmde auto op een goed begaanbare weg en ik realiseer me dat het heel lang voor de meeste mensen niet mogelijk was om hier zelf eens een kijkje te nemen. Nu kan dat zomaar. We zijn op 1300 meter hoogte.

M’n haakwerkje was ook nog nooit zo hoog geweest.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussen op Hardangervidda

Mensen hangen slotjes aan de bruggen over de Seine.
En ze krassen hun namen op picknicktafels en in bomen.
Overal waar mensen komen hebben ze de neiging om iets van zichzelf achter te laten. Het is een soort “I was there” statement.
In Noorwegen zagen we op de hoogvlakte een andere manier waarop te zien was dat hier al veel anderen zijn geweest. Op plaatsen waar dat kon waren hoopjes stenen achtergelaten. Je zoekt wat stenen en maakt er een torentje van.

De meest voorkomende manier om zo’n Kijk-daar-was-ik-boodschap te visualiseren is natuurlijk het maken van een foto. Dat doet iedereen. Op bijzondere plekjes maak je een selfie. I was there!

Bij het zien van al die stenen-stapeltjes bedacht ik dat mijn kussentje op bijzondere plekjes eigenlijk ook een I-was-there-boodschap vertelt. Het is begonnen om handwerk te fotograferen in passende of contrastrijke omgevingen. En het is nu uitgegroeid dat ik er eerst over nadenk wat ik meeneem. Dit oude patchwork kussen had ik speciaal meegenomen omdat ik dacht dat die felle kleuren wel lekker zouden contrasteren daar in de ruigte.
En dat klopt!

Terwijl ik aan het mijmeren was, bouwde mijn lief de mooiste stapel van het plekje! Het was een hele toer om daar te komen (vanaf de auto), om niet uit te glijden op de rotsen, om het fototoestel droog te houden, om te zorgen dat m’n vingers niet bevroren. Maar hier is dan mijn foto!
Ons statement: we were there!
En een zondagse groet: kussentje voor de rustdag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Voddekleedje op de Hardangervidda

De Hardangervidda is het grootste bergplateau van Noord Europa. Het is ook het grootste nationaal park van Noorwegen. Voor we ‘bovenop’ kwamen hadden we eerst in het laatste dorpje brood gekocht. In de winkel zag ik dat er een hoek was met gratis boeken. Allemaal in Noors. Bij het afrekenen van het brood vroeg ik of ik er ook wat Nederlandse boeken bij mocht leggen. Er komen daar vast nog meer Nederlanders, die de hoogvlakte op willen. Zo, de boeken (die we in het huisje gelezen hadden) eruit, de auto wat leger. En nu hebben we wel zin in eindeloze ledigheid! Hoe zou het daar op die hoogvlakte zijn?

We kwamen op de hoogvlakte en parkeerden ergens en lieten het eerst even op ons inwerken. Ik heb zin om HIER de tent bovenop het dak van de auto uit te klappen. “Zullen we hier blijven vannacht?” We hebben het serieus overwogen. Wel een half uur stonden we daar te kijken naar de ruigte, de leegte. En te genieten van de stilte. Maar het begon te regenen. En het was eigenlijk wel èrg koud!

Om het even uit te proberen legde ik vast m’n voddenkleedje buiten. Daar zouden we kunnen staan. Toch? Of toch maar niet?
Eerlijk gezegd bevroren m’n vingers al zowat bij het alleen maar even buiten de auto zijn.
En ook een boterham afsnijden en een kopje thee zetten was niet echt een goed idee.

Dus reden we weer verder. Over de grootste hoogvlakte, waar het ijzig koud was.
Vanuit Nederland kregen we appjes dat daar een hittegolf was. Daar konden we ons die dag nìks bij voorstellen!

Nog steeds denk ik: hoe zou het geweest zijn als we die nacht wèl op de hoogvlakte waren gebleven? Ik zou zò terugwillen om het nog eens uit te proberen. Maar dan zonder regen.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Staafkerk Heddal

In heel Europa werden vanaf de Middeleeuwen grote stenen kerken gebouwd om God te vereren, maar in Noord-Europa werden ze van hout gebouwd. Deze houten kerken met hun typische bouwstijl worden Staafkerken genoemd. Ze zijn ontstaan in de periode waarin het christendom in Scandinavië werd verspreid.
De Vikingen hadden grote vaardigheden ontwikkeld in het bouwen van schepen en woningen en er was een traditie ontstaan met veel houtsnijwerk en het gebruiken van hout als bouwmateriaal. De houten staafkerken zijn een combinatie van Keltische kunst, Vikingtradities en Romaanse ruimtestructuren, waardoor grote bogen konden worden overbrugd.

Er zijn nog 28 zogenaamde Stavkirker overgebleven, en tijdens onze vakantie zagen we er verschillende. Ze maakten grote indruk op me. De eerste kerk die we op onze route tegenkwamen was de staafkerk van Heddal. Dit is tevens de grootste. Deze kerk werd gebouwd in het begin van de 13e eeuw. Vele, vele mensen hebben hier geleefd en geloofd.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Rood huisje

In het huisje lagen kaarten van de omgeving. Daar keken we eens op en bepaalden de verdere route. We waren een week in het mooie huisje op de berg geweest; nu was het tijd om weer verder te trekken!
Ik had zomaar wat patroontjes meegenomen en wat bijpassende kleurtjes garen. Er ontstond nog een huisje en een Scandinavisch sterretje en toen vond ik dat ik wel genoeg had geborduurd. Vanaf nu gingen we het land verkennen, plekjes zoeken, langs de weg koffie zetten. De volgende foto is gemaakt bij één van onze picknick-plekjes. Overal zagen we mooi geverfde rode huizen en huisjes.

Dus vond ik het bij nader inzien niet zo gek dat ik dat huisje had geborduurd. Nog twee haantjes erbij…

Laat wat van je horen en geef een reactie

Platlandtulpjes

Door m’n webshop zie ik dagelijks veel patronen en soms zijn daar patronen bij waarvan ik denk: “Dat lijkt me leuk om ook eens te borduren.” Een klein foto’tje van een paar gestileerde tulpjes stond voorop een onbekend tijdschriftje, en telkens als ik het zag vond ik het weer leuk. Het bleef in m’n geheugen hangen en vlak voor vertrek zocht ik een stukje handwerkstof uit en een paar kleurtjes borduurgaren om mee te nemen. En het patroontje. En zo borduurde ik bovenop een berg (waar de kleuren groen en grijs domineerden) een paar vrolijke tulpjes.

De tafel ligt vol spulletjes; het kan niet altijd netjes zijn… Tijd om de boel weer op te ruimen. Nog een foto maken en dan kunnen de borduurwerkjes worden ingepakt. De komende weken ga ik toch nauwelijks meer aan borduren toekomen. We gaan weer verder trekken, maar nog nìet terug naar het platte land van de tulpen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kleurrijke sjaal van gehaakte rondjes

Een half jaar geleden kocht ik ergens een kleurrijke sjaal, van aan elkaar gehaakte rondjes. Ik liet hem gelijk zien op mijn blog: kleurtjes in de motregen.
Die sjaal had ik ook bij me toen we iets later een plekje zochten voor een maansverduistering, die in een koude januari-nacht te zien was: mooi plekje voor de superbloodmoon.
Maar bij nader inzien bleek die sjaal nog helemaal niet af te zijn. De draadjes hingen er nog aan en er ontbrak nog een rijtje rondjes. Al een half jaar was ik er niet aan toegekomen om hem af te maken, maar ik nam hem gewoon mee op vakantie, samen met een paar restjes wol en een (haak)naald. Nu had ik de tijd. Ik haakte de rondjes om hem recht te krijgen en nam de sjaal in gebruik.

Felle kleurtjes komen extra goed uit in een rustige (en soms regenachtige) omgeving!
Deze foto laat ook zien hoe het vakantiehuisje op de rotsen is gebouwd. We bleven ons erover verbazen hoe goed de Noren daarin zijn.

Fijn om een extra sjaal te hebben tijdens de rest van de vakantie! Er kwamen nog een paar mooie plekjes waarbij ik een sjaal wel kon gebruiken:

Laat wat van je horen en geef een reactie

Levensboom in de mist


Het huisje in Noorwegen waar we een week in verbleven had een pràchtig uitzicht over het dal. We berekenden dat je wel 30 kilometer kon kijken. Maar soms zag je niks. Vanuit de verte zagen we de mist de berg op kruipen en een half uur later zat het dan helemaal dicht. Niks meer te zien.

Een jaar geleden borduurde ik tijdens een weekendje-weg een rode levensboom. En toen kreeg ik een telefoontje dat m’n  moeder plotseling was overleden. We gingen gauw terug naar huis. De geborduurde levensboom stopte ik in de kist. Nu was het een jaar later. We gingen op vakantie, en beleefden dat ook een beetje als de afsluiting van een rouw-jaar. Ik had zin om opnieuw een gestileerde levensboom te borduren. Ik borduurde terwijl de mist op me afkwam en weer wegtrok.


Het was heerlijk om daar een week op een berg te zitten. Wolken en mist aan me voorbij te zien trekken. Op de ruige rotsen te zitten en de rust en stilte te ervaren.
De dingen te overdenken. Een levensboom in de mist te borduren. Te weten dat er een levensboom is!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vakantiehandwerkjes

Een paar kleine handwerkjes neem ik altijd mee op vakantie; handwerkjes die al af zijn en een paar handwerkjes om nog te maken. Het is altijd leuk om te zien hoe handwerk in een andere omgeving weer heel anders naar voren komt. En het is ook leuk om iets nieuws te proberen. Ik begon nòg een borduurwerkje met een restje kleurverloopgaren. Best leuk om te doen als je eenmaal doorhebt dat je er gewoon even rustig de tijd voor moet nemen. Die tijd had ik daar in het huisje.

En iets anders wat ik graag meeneem op vakantie: een rol beschuit! Nergens smaakt beschuit lekkerder als bij zo’n uitzicht! In het huisje stond een mooi dienblad en daar legde ik m’n blauwe servetten in. Kon èlke dag maar zo beginnen hè?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bezoek handwerkwinkel

We zijn al een paar dagen bovenop een berg in Noorwegen. Bij het huisje staat ook een schuur, daar probeerde ik m’n tasje even uit. Niet geslaagd, op zoek naar wat beters. Het wordt tijd om eens wat boodschappen te gaan doen. We dalen de berg af en komen in het dal. Ik bof, want hier staat een grote handwerkwinkel! Ik ga naar binnen en mag wat foto’s maken.

De winkel is tegelijk ook atelier. Hier (in ) wordt nieuwe kleding gemaakt volgens oude traditie. Deze kleding wordt ook nog volop gebruikt. Op het tasje is een recent jaar te lezen.
De geweven banden (die bij ons in handwerkland volop in de belangstelling staan) vielen me op.

Er was ook een afdeling met prachtige wol en mooi gestylde breiboeken. Leuk om even door te bladeren.

Na de handwerkwinkel gingen we nog even bij het station kijken. Er stond net een trein volgeladen met hout. Daarna gingen we weer terug naar het houten huisje. Handwerk en Hout is in Noorwegen een perfecte combinatie! Wat zijn hier pràchtige huizen en kleding gemaakt!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Superfijn Samen

Met ons tweeën urenlang in de auto, dagenlang in een huisje, wekenlang onderweg: superlang samen!
Ik had wat dingetjes meegenomen om tijdens onze vakantie te borduren. Als eerste deze twee duifjes.

Voor mij was het een nieuwe ervaring om te borduren met kleurverloopgaren. Je moet elk kruisje eerst afmaken voordat je aan het volgende begint, want anders komen de kleuren niet mooi uit. Het borduurt dus wat langzamer. Geeft niet. We zitten daar samen in een huisje. Hij leest. Zij borduurt. Superfijn Samen!

(en nu weer samen naar de tandarts…. zucht)

Lees reacties (4) of geef een reactie

Als door vleugels gedragen

“De bergen zijn met schaduwen bedekt geweest”. Er zijn tijden in het leven dat je moe bent en de zon niet meer ziet schijnen. Drie zondagen geleden zaten wij op een berg. We waren moe en gewond. We hadden twee dagen gereden om hier te komen en eindelijk zit je daar dan. Bovenop een berg. Soms scheen de zon, vaak regende het, soms was het mistig.

We waren van plan geweest om hier drie dagen te blijven, en dan rond te gaan trekken. Maar we merkten dat de moeheid loskwam. We konden bijboeken en bleven nog wat langer. We zaten bovenop die berg en keken uit op het dal. We rustten uit.
Eindeloos keken we naar het dal in de verte. De schaduwen dreven voorbij. Het klaarde op.

Vijf jaar geleden beleefden we een schaduw-zomer. Ik zat in de tuin en borduurde. Op mijn blog liet ik mijn nieuwe borduurwerk zien, en vertelde dat dit motief Vleugel boven de Andes heet. Het borduurwerk bleef heel lang liggen en pas vlak voor vertrek naar de Noorse bergen maakte ik er een kussentje van. Het kussentje nam ik mee, en nu zat ik daar. Boven op de berg. Ik voelde me door vleugels gedragen. De moeheid kwam los, maar ook de kracht kwam weer terug.


Het regende veel, die eerste dagen, maar de zon scheen ook. Het was rond de langste dag. De avonden waren zò bijzonder. Het werd later en later en je beseft nauwelijks dat de dag voorbij gaat. Is het al zò laat? Eindelijk ging de zon onder. Maar we bleven nòg zitten, en keken uit naar het dal. Het werd rustiger in ons. We bleven nog een tijdje kijken, naar de kleuren in de lucht. Net zolang tot de volle maan opkwam.

We zaten bovenop een berg en keken naar de voorbij vliedende schaduwen. En wisten ons als door vleugels gedragen.

Lees reacties (4) of geef een reactie

Tasje in Noorse kleuren

Olijfgroen, roodbruin, okergeel en lichtgrijs: die kleuren zagen we overal terug in Noorwegen. De meeste huizen waren geverfd in één van deze kleuren en alles paste altijd perfect bij elkaar. Tegen achtergronden van indrukwekkende bergen en fjorden en bossen waren deze kleuren altijd harmonieus en rustgevend. Ik had me er eigenlijk geen voorstelling van gemaakt, voordat we op reis gingen, maar ik had wel zin gehad in een nieuw tasje om mee te nemen. Ik had nog een patchworkblok liggen (wat iemand anders eens maakte) en daar maakte ik twee dagen voor vertrek een tasje van. Toen ik in Noorwegen kwam zag ik dat de kleuren perfect bij de omgeving pasten!

Op reis vind ik het altijd fijn om meerdere tasjes te hebben. Je zit veel in de auto, en vaak kom je op onverwachte plekjes waar je snel wilt uitstappen. Dan wil je geen grote tassen mee als je uit de auto springt, maar iets kleins wat je over je schouder kunt hangen. Deze vakantie was het dit tasje. Elke keer zagen we de kleuren weer terugkomen, zoals hier bij deze D/F Hydro Ferry (Rjukan-line, Industrial Erfgoed).

En bij dit mooie plekje, waar ik op een picknicktafel koffie zette. Ik keek uit op dit huisje en zag ook hier die kleuren weer terug.

Picknicktafel in olijfgroen. Deze foto laat zien hoe die groene kleur harmonieert met het water en de bergen.
Weet iemand hoe het patchwork-blok heet waar ik het tasje van maakte? Ik dacht eerst dat het een snail-trail-block is, maar het is toch net anders.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussentjes met Monstera bladeren

Dit jaar zie je overal het Monstera-motief. Afbeeldingen van bladeren van de grote gatenplant komen terug in kleding en decoraties. Vlak voor ons vertrek naar Noorwegen wilde ik nog even wat tankjes bijkopen voor de primus-gasbrander en toen zag ik bij een goedkope winkel deze kussentjes. Ik had toen juist nog wat kussentjes genaaid om mee te nemen, maar toen ik deze zag wilde ik ze er ook nog bij. En wat hebben we daar op reis veel plezier van gehad!

Eerst op een smal bankje voor het huisje, en op de tuinbank die daar stond. Maar ik nam ze ook onder m’n arm mee om wat op de rotsen te klauteren. Dan had ik weer een wat ander uitzicht op het dal. Ik vond een plekje waar ik precies heerlijk kon zitten zo, maar zonder kussentjes zou het denk ik niet zo comfortabel zijn geweest. Hier zat ik lekker te borduren.

En langs het fjord.
En op de terugweg aan zee, in Denemarken.
Overal kwamen de kussentjes uit de auto en hadden we er gemak van. Je kunt niet àlles zelf maken toch?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Guimpen in een huisje op een berg

Het laatste stukje over het smalle paadje lopen we naar boven. We zien het huisje nu liggen. We zijn benieuwd naar het uitzicht vanaf deze berg!

En daar is het dan: het uitzicht vanaf het terras voor het huisje! Wat heerlijk om hier een tijdje te zijn!
Maar na die eerste mooie dag begon het te regenen en soms was het dal in de verte niet meer te zien. Het was toen mistig en koud. Daarom ging ik eerst maar eens mijn guimpe-sjaal afmaken. Daar was ik thuis aan begonnen maar het was niet gelukt om hem af te krijgen. Hier lukte het wel.

Guimpen is uitstekend geschikt voor het maken van lange banen, bijvoorbeeld voor een sprei. Ik maakte deze sjaal extra lang, wel twee meter, en gebruikte een paar strengen pure wol. Nadat m’n sjaal af was kon ik hem gelijk goed gebruiken in Noorwegen.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Op de post

De meeste bestellingen zijn op de post! Eerst alles bij elkaar gezocht, ingepakt in cellofaan (ik twijfel wel eens of ik daarmee door moet gaan, want dat is toch ook weer extra plastik voor het milieu, maar het staat wel veel mooier), adressen geschreven, mailtjes beantwoord. Het meest populaire boek op dit moment is Sprang – Egyptisch vlechten. Dat werd maar liefst vier keer besteld! Voor andere liefhebbers: ik heb nog een paar exemplaren!

Ik kreeg al een paar mailtjes dat de ontvangers blij waren met hun bestelling. Ook bij mij lag er gister iets op de mat: een uitnodiging van de KPN om naar een informatie-inloop in de buurt te komen. Het was gelijk dezelfde avond al en samen liepen we er even heen. We konden vragen stellen over de technische kanten van glasvezel en over de aansluiting binnenkort, als de hele buurt voorzien is van kabels. Dat was toch wel weer leuk, om even wat te horen over dit hoog-technische gebeuren. Ik vroeg hoe het nu zit met de landelijke aansluiting en kreeg te horen dat deze nu op 30 procent zit. De komende tijd wordt er hard gewerkt om nog 1 miljoen huishoudens aan te sluiten. Dat betekent: heel veel stoepen openhalen, geulen graven, kabels erin, en de stoep weer dichtmaken. En dan kan de postbode er weer op lopen om pakjes naar brievenbussen te brengen, lekker op de oude manier.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Tasje met groene strookjes

Voor de eerste dagen in Noorwegen hadden we een huisje gehuurd. We volgden de aanwijzingen die we hadden gekregen en parkeerden de auto aan de weg. We wisten dat de auto niet bij het huisje kon komen (dat vonden we juist een voordeel!) en waren erop voorbereid om met onze bagage nog een eindje te lopen door het bos. We vonden het smalle paadje tussen de bosbessen en bij elke bocht waren we nieuwsgierig of we het huisje al zagen.

Daar liepen we dan met onze tassen en tasjes. Wat is het hier groen! Waar een boom kan groeien, groeit een boom. Waar alleen bosbessen kunnen groeien, groeien de lage struikjes. En waar niks kan groeien is rots. Overal om ons heen is het stil en groen! Ik heb het juiste tasje meegenomen. Er zitten wat handwerkspulletjes in.

Deze laatste foto is genomen vanuit het huisje. Uitzicht vanuit het slaapkamerraam. Natuurlijk had ik die foto ook kunnen maken zònder die weerspiegeling in de ramen. Maar die hoort er juist bij. Zodat ik me later kan herinneren: dit zagen we bij het wakker worden. Eerst kunnen we wat uitrusten.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Nog sneller bij “Alles over handwerken”

Een oranje-blogje, in aansluiting op de mannen in oranje pakken die voor m’n huis lopen. Ze praten Pools en ze zijn bezig de straat open te maken om er kabels door te leggen. Onze wijk wordt aangesloten op glasvezel. Toen ik in Noorwegen was, kreeg ik een appje van m’n vriendin die thuis de plantjes water gaf: “Kun je niet nog een weekje langer wegblijven? Ze maken veel lawaai hoor!” Maar helaas konden we niet nog langer blijven. En we hoopten maar dat onze straat aan de beurt was terwijl we nog weg waren. Maar nee, dat was niet zo. Precies de eerste werkdag na terugkeer begon hier ’s morgens vroeg de herrie. Ik ben gister wel even weggevlucht voor een fietstochtje, maar ik wilde toch ook graag thuis zijn om de vele bestellingen weg te werken die waren binnengekomen. Dus zat ik het grootste deel van de dag in de herrie.

Met een zucht denk ik terug aan die weken van rust en stilte. De eerste week hadden we een huisje gehuurd, met een prachtig uitzicht. Wat heb ik daarvan genoten! Nu heb ik zin om de verhalen te vertellen. Van het oude picknickkleed en de oranje pannelappen en van de pioenroos die ik meenam uit m’n tuintje en die wel duizend kilometer goed bleef. En nog veel meer! Maar het gaat deze week toch een beetje anders lopen. Ik ga door met de bestellingen op de post doen (alleen duren sommige pakjes dus misschien nog een paar dagen langer), maar ik ga ook wat afspraken maken om deze week nog wat weg te zijn. Want het contrast van de herrie en de stilte is wel èrg groot en ik moet er weer even aan wennen. En ik wil de ergste herrie graag nog wat ontlopen.

Maar ik kan het ook positief bekijken: In het huis van “Alles over Handwerken” wordt glasvezel gelegd, voor een nòg sneller internet! Dat is natuurlijk fijn voor m’n blog en shop. Dit boek is de afgelopen periode ook besteld en had ik alvast gepakt om op te sturen. Ik liep er even mee naar m’n stoep, waar het vol ligt met kabels en stenen en machines. “Alles over handwerken” is een heel mooi boek, en ik heb er nog meer exemplaren van. En er komt vàst ook wel weer een dag dat het rustiger is en ik het met plezier in kan pakken, voor wie misschien ook een exemplaar wil.

Laat wat van je horen en geef een reactie