Archief voor januari 2020

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Kledinghangers op Blue Monday

Plastik en gehaakte kledinghangers

Ze zeggen dat het vandaag Blue Monday is.
Als je bezig bent, heb je er minder last van. Er is altijd wat te doen, te zien, te denken, te lezen, te schrijven en te maken.
Het omhaken van houten kledinghangers was een projectje van zes jaar geleden. Hier schreef ik daar eerder over.
Bij alle goede adviezen om een depri-maandag goed door te komen hoort natuurlijk ook het advies: haak jezelf blij!
Fijne dag gewenst!

Negen omhaakte houten kledinghangers

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gehaakte strepen

Een oud kussen, op twee oude foto’s.
Vroeger gehaakt en gemaakt en daarna veel gebruikt. Meegenomen naar mooie plekjes.
Heerlijk variëren: bij het afwisselen van kleurtjes tijdens het maken, en bij het neerleggen van het kussen tussen de blije bloemen!
En nu als afwisseling van m’n dagelijkse blogjes: een kussen voor de zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tas in de Waag

Mijn oudste ‘tapisserietasje’ ontstond lang geleden. Ik had twee oude stoelen geërfd van een tante en die stoelen bekleedde ik zelf opnieuw. Toen hield ik het oude bruine fluweel over, wat jarenlang op die stoelen had gezeten. Te mooi om weg te gooien, vond ik. Er was ook juist een oud borduurwerkje mijn huis in gedwarreld. Ook te mooi om niks mee te doen. Ik haalde het borduurwerkje los uit de lijst en combineerde het met het bruine fluweel. Van dikke wol haakte ik een hengsel en was blij met het resultaat. Dat oude tasje nam ik vandaag mee!

We gingen naar Deventer en kregen een hagelbui over ons heen. De laatste meters rènden we naar De Waag. Daar zat iemand op de grond en die fotografeerde de hagel, omdat het de eerste keer was dat het deze winter hagelde. “Dat kan ik ook!” dacht ik, en ik fotografeerde net als hij de straat. Wat eigenlijk gek is, dus ik legde m’n tas maar even neer. En daarna maar eens naar binnen!

In de de oudste Waag van Nederland is een museum. In Deventer worden al honderd jaar blikken gemaakt en momenteel is er in dit museum een tentoonstelling over blik: Van conserven tot kunst.

Vroeger gewone verpakkingsmaterialen (maar wel héle mooie!) en nu museum-stukken. Het museum heeft de grootste blik-collectie van het land: meer dan 6000. En daar zitten hele mooie bij. Bedrukt blik is er vanaf circa 1870. Verpakkingsblik wordt gebruikt voor cacao, chocolade, beschuit, koekjes, tabak, sigaren, appelstroop, koffie en thee. Dit zijn allemaal luxe artikelen waarvoor een aantrekkelijke verpakking belangrijk is. Vooral in de begintijd maken de fabrikanten die blikken zò mooi dat ze heel lang in gebruik blijven.

“Als blik vandaag de dag zou zijn uitgevonden, dan zou het dè verpakkingssensatie van de 21e eeuw zijn.” stond naast deze blik-muur te lezen.
De tentoonstelling geeft veel achtergrondinformatie over hoe blik een grote rol heeft gespeeld in de geschiedenis, en hoe blik juist in onze tijd opnieuw ontdekt en gebruikt wordt. Ik keek nog naar een filmpje over de recycling van blik, wat door het hergebruik van grondstoffen eigenlijk heel milieu-vriendelijk is.
Het was gewoon een fijne tentoonstelling om op zaterdagmiddag te bezoeken. En fijn om daar rond te lopen met m’n milieu-vriendelijke tasje, gemaakt van oude materialen. Mijn tas en ik voelden ons daar prima op ons gemak.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren met restjes

Deze boekenleggers borduurde ik meer dan 25 jaar geleden. In die tijd dacht ik nog dat ik alle restjes op kon maken. Ik weet nu dat dat niet kan, want er komen altijd weer nieuwe restjes. Als je echt van je restjes af wilt, moet je ze gewoon wèg doen. Maar als het erom gaat dat het leuk is om met restjes te werken, dan zeg ik: doen!  Het geeft een hele speciale voldoening om kleine restjes nog te gebruiken. En daarbij ook de gedachte: stèl dat ik deze restjes borduurgaren zou hebben weggedaan aan een kringloop of zo, dan zou iemand ànders ze wel weggooien. Want de meeste mensen zien daar niks meer in of willen er geen tijd insteken om het uit te zoeken. Dus geeft het nog eens èxtra voldoening dat jij zèlf daar nog wel wat in ziet. En bovendien: het zijn je èigen restjes, en daar voel je dan op een bepaalde manier verantwoordelijkheid voor. Je wilt ze opmaken, je wilt ze gebruiken. En dan is het heel leuk als dat lukt.

Al die overwegingen komen gelijk weer bij me boven, toen ik deze archief-foto weer zag. Misschien een idee voor anderen?
Je hebt er dus wat restjes voor nodig.
En….(heel belangrijk!) …. kleurtjesliefde!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bars

Niet zòmaar wat strookjes aan elkaar genaaid, al zou je dat misschien kunnen denken.
De ontwerpen van de Amish zijn harmonieus van kleur en afmetingen. De verhoudingen van de stroken en randen zijn precíes goed en daarom zijn die ontwerpen zo krachtig en boeiend. Een hele tijd geleden wilde ik ook eens wat maken en probeerde iets kleins uit. Dit mini-quiltje (wat ik gebruik als pannelap of rondslingerend handigheidje of aardigheidje) maakte ik vroeger. En na al die jaren kan ik zeggen dat ik er nog steeds niet op ben uitgekeken, en dat komt door die perfecte verhoudingen.

Vanmorgen ga ik ook iets doen wat met een soort ‘perfecte verhouding’ te maken heeft: ik ga nog eens een coachings-wandeling doen. Niet alleen in huis bezig, ook weer even naar buiten!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Poppen van Juliana: maak er een boekje van!

Zò stond de koninklijke familie vroeger op het bordes. Een veelbesproken rijk echtpaar en vier dochters. Op de verjaardag van de koningin mocht de burgerbevolking langs het paleis lopen en bloemen en kadootjes aanreiken. De rest van Nederland keek toe op tv.

Heel vaak waren die kadootjes Poppen in klederdracht. Het werd een hele verzameling. Ook tijdens staatsbezoeken ontving de koningin af en toe poppen in exotische kleding. In de kranten werd melding gemaakt van de poppenverzameling van Juliana en deze berichten zorgden voor een sneeuwbaleffect. In het begin van de zestiger jaren had ze er 100, en later was de verzameling gegroeid tot 600.
Een deel van deze verzameling was vorig jaar te zien in het Veluws Museum Hagedoorns Plaatse in Epe. (De link is naar een slow-tv filmpje hierover)

In december ging ik kijken.( Het was toen al de laatste week van de tentoonstelling dus als ik er eerder over had geblogd, dan had het weinig uitgemaakt.)
De zestig poppen, die toen bij Hagedoorns Plaatse te zien waren, dragen Nederlandse streekdracht, zoals uit Marken, Urk, Bunschoten, Staphorst, Zeeland, Gelderland en Brabant.

Op de achtergrond van de grote vitrine zijn vergrote foto’s te zien. Een koningin met een pop op haar arm, die ze net heeft gekregen: da’s toch mooi!

In de informatie over deze tentoonstelling las ik dat enkele poppen soms vroeger werden uitgeleend voor poppententoonstellingen waarvan de opbrengst dan voor het goede doel was.
En ook las ik dat in al die jaren vrij weinig is voorgekomen dat de poppenverzameling werd tentoongesteld. Hierdoor zijn de poppen dus nog vrij onbekend bij een groter publiek. Vroeger mocht het volk toekijken als de koningin weer eens een pop kréég, maar om later al deze poppen nou eens goed te bekijken is er nog nooit van gekomen op grote schaal.
Dus daarom hier een idee: er zou een boekje van moeten worden gemaakt!
En de opbrengst moet dan uiteraard voor het goede doel zijn!


Bij de tentoonstelling stonden bordjes, en de poppen waren ook tentoongesteld naar herkomst uit de regio’s. De poppen uit de foto hierboven komen uit Noord Holland en de poppen op de foto daarboven uit Zeeland. Ik eindig met een foto van de pop die de streekdracht draagt uit het land van Maas en Waal, uit 1938. Deze poppen zijn vroeger met veel oog voor detail en in oorspronkelijke en originele stoffen gemaakt en ik herhaal mijn suggestie: zulke poppen komen in aanmerking voor een goede foto onder goede lichtomstandigheden en dan zou er een boekje van moeten worden gemaakt! Dit is erfgoed voor ons allemaal!

Lees reacties (3) of geef een reactie

O ja! momenten

In m’n map met oude foto’s vond ik deze van een winters konijntje. Er moest nog een konijntje naast komen, precies in spiegelbeeld, maar kennelijk vond ik het toen een goed idee om even naar buiten te gaan. De multomap had ik toen net ingedeeld; ik gebruikte hem voor oude patronen. De map was blijven liggen toen de middelbare schooltijd voorbij was. Dan blijft er nog wel eens wat ‘over’ in een huis. Misschien dat m’n dochter hem nu weer terug wil, want na vele jaren heb je dan soms ineens zo’n “o ja!-moment” als je iets weer terugziet van vroeger.

Aan de datum van deze foto kan ik zien dat het al heel lang mijn gewoonte is om ook foto’s te maken van een handwerkje-in-wording. Handwerkjes die helemaal af zijn ‘verdienen’ sowiso een foto (en bij deze de stimulans voor anderen om dat ook te doen!). Maar een foto van toen je nog bezig was met een handwerkje is na vele jaren ook interessant om te zien. Zo’n foto geeft een leuk ‘o ja!-moment”. Dus bij deze nòg een stimulans aan jullie, namelijk om zelf ook zulke foto’s te maken!

(PS de onderste foto is later toegevoegd. Ik nam de konijntjes mee naar het bos en kan daarmee laten zien dat het tweede huppeltje er ook bij was gekomen!)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Eerste handwerkje

Gele gebreide pannelappen

Toen ik een half jaar had geblogd op ‘Tweedehandswerk’ besloot ik de naam van m’n blog nog eens toe te lichten.
Ik blogde over tweedehands handwerkjes en handwerkboeken: dat was wel duidelijk.
En ook over alles wat ik zelf maakte en mee bezig was.
Alles wat ooit na dat ‘eerste handwerkje’ was gekomen, heette dan voor het gemak ‘tweede’ handwerkje.

En wat was dat eerste handwerkje dan? Dat waren gele pannelappen die ik op de lagere school moest (nee: mòcht!) breien. Die pannelappen waren allang versleten en weggedaan en leefden alleen in mijn herinnering nog voort. Ik besloot die herinnering tastbaar te maken en breide die pannelappen opnieuw. Geel met een wit randje waren ze!

In een eerder blogje vertelde ik dat vooral dat gehaakte randje grote indruk op me had gemaakt. De juf had de steek voorgedaan en ik mocht het nu zelf proberen. Het randje kwam niet helemaal af in de les, maar ik mocht het mee naar huis nemen. Thuis was het met een uurtje klaar, en dat vond ik eigenlijk wel jammer. Ik besloot het randje uit te halen en het opnieuw te doen. Niet omdat ik het mooier wilde, maar omdat ik die haaksteek zo fijn vond om te doen. En die herinnering bleef me altijd bij.

In deze januari maand ben ik  oude herinneringen aan het ophalen. Soms graaf ik in m’n archief en laat een oude foto zien. En soms neem ik m’n oude spulletjes mee naar nieuwe plekjes en maak daar een nieuwe foto. Dus alléén ‘tweedehands’ handwerken die ik zelf maakte deze maand.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tas met Ohiostar

Een grote hal met overvloedige tropische planten en bloemen, midden in de Hollandse polder. Fijn om een tijdje te vertoeven. Ik week van het hoofdpad af om ‘de jungle’ nog wat verder te exploreren. Ik klom een trapje op naar een uitkijkpost en keek vandaar de groene ruimte in. Achter die uitkijkpost was gewoon een witte muur, die nog wat licht doorliet. Op zo’n moment denk je er niet teveel over na, maar daarachter is het dus gewoon januari-in-Holland. Daarachter is de parkeerplaats, en toen ik daarvandaan wegreed en die grijzige muur zag had ik precies dezelfde gedachte, maar dan andersom: “Daarachter die muur is dat plekje waar ik zojuist nog rondliep met m’n tasje.”


En zo kon ik (in Luttelgeest) even in een ‘ander wereldje’ zijn. Me verwonderen over bloemen waarvan ik de naam niet (meer) weet. Me verblijden over die perfecte geel-oranje kleuren. M’n hoofd leegmaken door het juist te vullen met andere indrukken. Ik had aan één tas niet genoeg, dus deze had ik ook mee, en van die ster weet ik wèl de naam. Het is de Ohio-star, die het zo goed doet op een zwarte oude boodschappentas.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stola om en dan weer af

De Orchideeënhoeve in Luttelgeest (Noord-Oost Polder) biedt een wandeling langs een plekjes waar subtropische planten voor een bijzondere belevenis zorgen. Je waant je even in de jungle of in de tropen. De route voert ook langs kassen waar de Orchideeën worden gekweekt en het is mooi om dat te zien.
In een gedeelte waarin je van het ene deel van het kleine park naar het andere deel loopt, staat een oude kas en daarin wordt het verhaal verteld hoe het allemaal begonnen is. Met een overgrootvader die vroeger voor zichzelf begon en een bedrijf wat mooi is uitgegroeid. In deze kas was het rustig en daar ging ik een tijdje zitten.

In een oud gehaakt etuitje had ik wat oude brieven gestopt en die wilde ik op een rustig plekje lezen. Het zijn oude brieven van mijn grootouders, die zij vroeger stuurden aan mijn ouders. Bij het opruimen van ons ouderlijk huis spraken mijn broers en zussen af dat we om de beurt deze brieven een tijdje in huis zouden hebben om ze op een geschikt moment te lezen.  Nu in januari begon ik eraan en het leek me leuk om dat ook eens op een ander plekje dan thuis te doen. Deze kas bood de perfecte entourage. Terug naar vroeger, in de sfeer van een oude kas. Om terug te denken aan hoe het een bepaalde periode ooit begonnen is.

In een paar uur overbrug je dan een flink aantal decennia (in gedachten). En in een paar uur loop je ook van de ene ruimte naar de andere. En sommige ruimtes is het koud, zoals in die kassen; in andere ruimtes is het warm, zoals in de jungle. Dan is het fijn om telkens wat om je heen te slaan als het koud is, en weer af te doen als het warm is. Ik had m’n oude gehaakte stola bij me!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Uitrusten onderweg

We zijn alweer twaalf dagen onderweg in het nieuwe jaar.
En in die dagen is er alweer van alles gebeurd. Veel slecht nieuws, en daartussen valt het aangenamere nieuws dan goed op.
Aan het begin van het nieuwe jaar werden we getrakteerd op een bericht dat de grootste bloem van de wereld op Sumatra tot bloei was gekomen. Bloemen met een doorsnee van meer dan een meter zijn wel spectaculair en ik vond het een mooi bericht. En ik dacht aan de grootste bloem die ik zelf ooit heb geborduurd heb. Ik borduurde een oud patroon met sudanwol op grof stramien en daardoor werd de bloem heel groot. En het kussen ook.

Gister was ik ook onderweg. Het kussen had ik in de auto gelegd. In de weidse Noord-Oostpolder zocht ik een plekje om het even neer te leggen. Het werd een bushokje. Een bushokje als symboliek voor het onderweg-zijn.

En een kussen als symboliek voor: ‘even rust’. Niet dat mijn zondagen altijd zo rustig zijn hoor! Maar je kunt op zondag nieuwe moed verzamelen. Aloude teksten lezen. Aloude woorden horen. Aloude liederen zingen. Vanmorgen zong ik in een volle kerk “Amazing grace” en dat was mooi. Er werden ook zegenwoorden gesproken: “Ga met God en hij zal met je zijn.” Dat is mooi. Dan ben je onderweg, en door die woorden kun je de rust ervaren.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tas in de kas

Sterke lijnen en witte contrasten, daar hou ik wel van. Vandaag nam ik mijn oude stripes-tas mee naar een kas. Die kas is van de Orchideeënhoeve in Luttelgeest. Een paar maanden geleden was ik hier voor het eerst en vond het zo mooi dat ik na het bezoek m’n toegangskaartje omzette in een jaarabonnement. En met zo’n abonnement in huis was het nu hoog tijd voor nog eens een kijkje. Ik wilde niet alleen rondkijken maar ook daar wat lezen. In deze kas vond ik een rustig plekje en daar zat ik dan een uur te lezen. Weer eens wat anders dan thuis!

Na een tijdje mocht het leesmateriaal weer in de tas en ging ik rondlopen. In de Orchideeënhoeve zijn ook volop andere tropische planten te zien, zoals Bromelia’s. Recent las ik ergens dat deze planten niet alleen de ‘gewone’ positieve uitwerking hebben op de gezondheid, maar ook de bijzonderheid hebben dat ze extra luchtzuiverend zijn. De meeste planten geven overdag zuurstof af, maar de Bromelia’s doen dat ’s nachts! Daardoor zijn ze heel geschikt om in de slaapkamer te plaatsen.
Ik was al een tijdje van plan om een paar Bromelia’s te kopen en vandaag deed ik dat in de mooie winkel van deze plantentuin. Ben benieuwd of ik dat vannacht ga merken, dat van die zuurstof.

En dan na het rondlopen nog even op een terrasje zitten. Zou dit het mooiste terras van Nederland zijn voor een druilerige januari-dag? Ik vond vandaag van wel.
Met mijn tas in de kas, en daarna op het terras!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bonte zandloper

Een reuze leuke manier om vierkante lapjes ‘op te maken’ is door het maken van een zandloper-quiltje. Ik had nog een hele stapel vierkante lapjes over van eerdere lappendekens, en ik ging er eens wat mee experimenteren. Ik sneed ieder lapje twee keer diagonaal doormidden en ging schuiven met de ontstane driehoeken. Ik wilde een bont geheel (en dat werd het natuurlijk al gauw, met zulke bonte lapjes), maar ik wilde óók iets van harmonie. Dat laatste bereikte ik door de regelmaat waarin de lapjes gelegd werden. Ieder blok is namelijk met telkens dezelfde vier driehoeken opgebouwd en daarna zijn ze in een strakke lijn gelegd. Bont en toch harmonieus!
Bij zo’n bont quiltje is de rand wel heel belangrijk! Deze moet het geheel samenbinden.

Deze foto’s zijn uit 2008. Wat een tijd geleden alweer. Tot nu toe heb ik bij iedere bestelling die ik beantwoordde aan het eind van het mailtje geschreven: “Veel handwerkplezier in het nieuwe jaar!” Als iemand een borduur-boek had besteld, dan maakte ik ervan: “Veel borduurplezier in het nieuwe jaar”, en bij haakboeken was het natuurlijk “Veel haakplezier in het nieuwe jaar.” Misschien tijd om daar nu mee op te houden, want we zijn inmiddels al wel weer gewend aan dat ‘nieuwe jaar’.

Bestellingen voor quiltboeken zijn er nog niet geweest, maar uiteraard zou ik dan geschreven hebben: “Veel patchworkplezier in het nieuwe jaar!” Maar dat kan ik de quiltsters onder mijn bloglezers ook zò wel toewensen! Zelf had ik heel veel ‘patchworkplezier’ vroeger bij het maken van dit quiltje, en nu ik de foto weer zie krijg ik zin om weer eens zo’n ‘Zandloperquiltje te maken’.

En eigenlijk zou ik ìedere eerste week van januari wel zo’n Zandloper-quiltje willen maken! Waarom heb ik dàt eigenlijk niet gedaan al die afgelopen jaren?
Met de lapjes van het afgelopen jaar, en mezelf er dan aan herinneren dat de tijd verder gaat?

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vleugelmotief

Het vleugelmotief uit de vroege Peruaanse kunst: dit vond ik een jaar of tien geleden een fantastisch ontwerp dus ik borduurde het. Na het borduren zocht ik een stuk hout om het op te spannen, want door het borduren was het werk scheefgetrokken. Die truc zullen de meeste borduursters toch wel kennen? Je maakt een borduurwerk helemaal nat door het onder te dompelen in water. Daarna trek je het recht, en dat gaat dan makkelijk omdat het stugge stramien makkelijker te vormen is. Vervolgens span je het op  en laat het in de goede vorm drogen. Wanneer het gaat om borduurwerk op stramien dan kan dat met spijkers op een plank. En wanneer het om een minder sterk borduurwerk gaat, kan het ook wel zonder onderdompeling maar met besprenkeling (?) en dan krijg je het met spelden op de strijkplank ook wel een gewenst resultaat. (huh?)

Het motief komt uit het boek Etnische ontwerpen. Het ontwerp komt ook in andere kleuren heel mooi uit en daarvan stond ook een voorbeeld in dit boek. In de begintijd van mijn bloggerij liet ik een aantal keren zien hoe ik daarmee bezig was, met dat kussentje in andere-Andes kleuren. Vorige zomer nam ik dat kussentje in die bijzondere kleuren mee op vakantie, en daarna liet ik het ook een paar keer zien op m’n blog.

Dus ik borduurde twéé keer een kussentje met gebruikmaking van een patroon uit dat prachtige boek Etnische motieven! Het was lange tijd m’n absoluut favoriete boek, wat ik ongeveer honderd keer doorbladerde en toen had ik er nog steeds geen genoeg van. Deze zomer vertelde ik dat ik op vakantie in Noorwegen een keer een tweedehands boekwinkel inging, en daar zag ik ditzelfde boek liggen in het Noors. Dat vond ik leuk om te zien, en om te weten dat zulke prachtige boeken ook in andere talen zijn vertaald uit het Engels. Van de Nederlandse uitgave van dit boek heb er nu weer een exemplaar in m’n shop. Echt een boek om ook honderd keer door te bladeren en dan één ontwerp wel twéé keer te borduren!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrolijk rood

Nog niet alles is opgeruimd van de kerstdagen. Een rood kleedje van Beiersbont ligt nog binnen bereik. Ik gebruikte het op de salontafel, als ondergrond voor de kaasplank en dat stond echt mooi!
In een winkel vond ik nog een paar afgeprijsde rollen papier en die gebruik ik nu voor m’n pakjes. Deze gingen gister op de post.
En m’n oude borduurwerkje, waar ik nog eens een naaldenboekje van wil maken. Dat is er nog steeds niet van gekomen.
Van rood wordt je vanzelf vrolijk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Grijs tasje met oude kantjes

Een grijs tasje voor een grijze dag.
Het is al een oud tasje en ook een oude foto.
Met m’n dochter zocht ik destijds wat kantjes uit die ik-weet-niet-hoe-oud waren. Die uitdrukking ‘ik-weet-niet-hoe-oud’ gebruiken we voor dingen die voor je gevoel er altijd al zijn geweest. Zoals een doosje met oude kantjes waarvan je al heel lang hebt gedacht wat-zal-ik-daar-eens-mee-doen? Die kantjes waren te klein om ergens voor te gebruiken, net nog te groot om allang weggegooid te zijn. Ik kreeg het idee om ze op een tasje te naaien en in het kader van een beetje thuis-naai-onderwijs zei ik dat m’n dochter dat zelf maar moest doen. Het tasje paste bij haar galajurk uit haar middelbare-schooltijd en toen is ook die foto gemaakt. Al grasduinend in m’n foto-archief kom ik dit soort foto’s tegen. Ben benieuwd of ze het tasje nog heeft.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tulpenquiltje

Het nieuwe jaar is nog maar een week oud en het tulp-verlangen slaat toe nu het weer zo lekker druilerig is. Ik kijk door het raam naar buiten. Heb ik wel genoeg tulpenbollen geplant? Ligt er misschien nog een zakje ergens in de schuur?
Het zou kunnen dat er nog wat ligt. Straks maar even zoeken. Tulp-verlangen.

Dit quiltje maakte ik lang geleden. Het was een leuk project en ik genoot van de eerste stappen op het patchwork-pad. Terwijl ik bezig was borrelden tientallen gedachten op voor vòlgende quiltjes. Dat is kenmerkend voor patchwork: je wilt altijd méér en je ziet steeds weer nieuwe mogelijkheden. Maar het geeft het meeste voldoening als je één ding gewoon helemaal afmaakt. Niet al teveel stappen tegelijk in je hobby en liever ook niet op ons levenspad want dan wordt het te ingewikkeld. Dus kijk ik met voldoening terug op dit tulpenquiltje van een lang geleden, en al die andere projecten die ik ook nog van plan was ben ik nu vergeten. One step at a time.

Met het tulpverlangen valt het ook wel mee vandaag. Het is gewoon januari en dat is heerlijk! Lekker binnen bezig zijn.
Bovendien heb ik een paar mooie bossen tulpen in de kamer staan en dat is voor dit moment genoeg.
De foto’s die ik voor dit blogje gebruikte komen uit m’n archief en hier liet ik dit quiltje eerder zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een roosje in filethaakwerk

In de zeventiger jaren zag ik zò vaak plaatjes van filet-haakwerk (ik denk in die oude Durable-boekjes, die nu weer zo populair zijn), dat ik het ook eens wilde uitproberen. Ik koos een roos-motief en haakte hokjes waar op het patroon een hokje stond, en drie stokjes waar in het patroon het hokje dicht was. Zo moeilijk was dat nou ook weer niet. Maar ik was nog maar zestien en dan is zo’n kussen toch wel een hele opgave. Dus ik was trots toen het af was en bewaarde het kussen m’n hele leven. Ik heb er al eens eerder over geblogd, hier bijvoorbeeld.

Een paar dagen geleden liet iemand me een modern haakboekje zien en daar stond precies zo’n zelfde roos-motief in. De oude ideeën en patronen worden weer opnieuw toegepast.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Von guten Mächten wunderbar geborgen

In welk tijdperk zijn wij in 2020 binnengereden?
Het wereldnieuws wordt bepaald door bosbranden van ongekende omgang in Australië en een dreigende escalatie in het Midden Oosten. Het nieuwe jaar is nog maar een paar dagen oud, maar alles staat op scherp.

Rond 1900 bepaalden allerlei grote ontwikkelingen het nieuws van de nieuwe eeuw. Industrialisatie en moderne vernieuwingen waren volop gaande. De auto-industrie ging in de richting van bereikbare welvaart en mobiliteit voor grotere groepen dan alleen de elite. Maar de Eerste Wereldoorlog brak uit. De auto-industrie moest overschakelen op het maken van militaire voertuigen. Uit deze tijd stamt deze Bonne Année kaart. Zo’n automobiel (hier geborduurd weergegeven) moet in die tijd heel modern zijn geweest. En dan die bloemetjes erbij: symbool voor een toegewenst gelukkig nieuw jaar. De kaart is ook daadwerkelijk verstuurd geweest, maar aan het poststempel is niet meer te zien of dat nou vóór of tijdens die oorlog is geweest.

Halverwege die 20e eeuw kwam er nòg een oorlog. Eén van de verzetshelden was Dietrich Bonhoeffer. Hij was theoloog en publicist en verzette zich tegen het nationaal socialisme. Er werden verscheidene aanslagen gepleegd op de Führer en er werd bewijs gevonden dat Bonhoeffer daarbij betrokken was. Hij werd gevangengenomen en in april 1945 geëxecuteerd.
Drie maanden voor zijn dood stuurde Bonhoeffer in december een brief aan zijn verloofde, met daarin ingesloten een gedicht. Dit gedicht is later heel bekend geworden. Het is ook op muziek gezet. In een kerk in mijn stad werd dit lied gister ten gehore gebracht, op de eerste zondag van het nieuwe jaar. Het lied staat ook wel bekend als een oudejaarslied, maar of je het nou zingt en beluistert aan het begin of aan het eind van het jaar dat maakt niet zoveel uit.

Bonhoeffer was in de gevangenis in Nazi-Duitsland omringd door duistere machten, die hem ook zouden doden. Toch was hij niet wanhopig. Hij wist zich ook geborgen door de gòede machten.  De gedachten aan God, zijn verloofde en zijn familie gaven hem troost. En zo kon hij dit gedicht schrijven, waarin het vertrouwen en de troost worden benoemd, zèlfs in aanschijn van de dood. De vertaler van het lied heeft gezegd: Men kan dit lied niet ten volle begrijpen, zonder te weten met hoeveel moed en zelfverloochening de dichter jarenlang door de diepten van het lijden is gegaan.”

Ook nu zijn er mensen die met moed en zelfverloochening vechten tegen het kwaad. Tegen de bosbranden en tegen verdere escalatie van geweld. Mensen die met moed en zelfverloochening zich inzetten voor het behoud of het herstel van het goede. Vandaag sprak ik een groep studenten. Zij zijn nog op de weg om zich te kwalificeren voor hun latere werk, waarvoor ze zich nu bekwamen. Over de hele wereld zijn er mensen die zich inzetten. Het leed en de ellende zijn soms wel om moedeloos van te worden. Maar we zijn óók door gòede machten omringd!

Ik geef de link van dit lied in dezelfde uitvoering als die ik gister voor het eerst heb gehoord. Al een etmaal lang zit de melodie in m’n hoofd. Het is prachtig. Je wordt er stil van. De zorgen van de wereld zijn bepaald niet klein. Maar er zijn mensen die zich inzetten, wàt het hen ook kost. En er zijn voorbeelden, om ons door te laten bemoedigen, zoals het voorbeeld van Bonhoeffer. En er is muziek, die ons troost.

Von guten Mächten treu und still umgeben,
behütet und getröstet wunderbar,
so will ich diese Tage mit euch leben
und mit euch gehen in ein neues Jahr.

Doch willst du uns noch einmal Freude schenken
an dieser Welt und ihrer Sonne Glanz,
dann wolln wir des Vergangenen gedenken,
und dann gehört dir unser Leben ganz.

Zo zijn wij op reis!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Boekenleggers: tot hier, en dan weer verder

Geborduurde boekenleggers

En opeens was er dan toch wat keelpijn, een moe hoofd, beetje grieperig gevoel. Niet leuk, want ik was net zo lekker bezig met vieren en fierelieren en genoot van de bijzondere dagen. Gister was er nog een familie-bijeenkomst bij m’n zus en het was fijn om dáár ook weer wat familieleden te ontmoeten en gelukkig-nieuwjaar te wensen en bij te praten. Maar al te hartelijke omhelzingen hield ik maar een beetje op afstand want ik wilde niemand aansteken met m’n keelpijn. Het was zo’n dikke keel waarbij ik dacht: dit kan helemaal de verkeerde kant uitgaan en dan ben je een week lang snipverkouden. Dat heb ik vroeger wel meegemaakt maar gelukkig hebben we daar tegenwoordig meer inzicht in en invloed op. Dus ik greep gelijk naar de pot met vitamine C en had nog wat zuigtabletten voor m’n keel en dat helpt ècht! Het zet (bij mij) dan niet door.

Een boekenlegger heeft een ‘tot-hier-boodschap’, heb ik wel eens gezegd op m’n blog. Wat mooi dat we ook bij een beginnende griep kunnen zeggen: tot hier! En liever niet verder. In mijn ervaring werkt dat alleen als je die eerste griep-verschijnselen dirèct bij het begin aanpakt. Dus niet een dagje wachten om te kijken of het misschien vanzelf de goede kant uitgaat. Maar gelijk een paar extra vitamientjes. De wetenschap mag het verder onderbouwen, maar ik vond het wel leuk om het hier even door te geven.

En ook even wat langer blijven liggen natuurlijk. Dus hier een wat later blogje dan anders, met gebruikmaking van een oude foto. Eén van deze boekenleggers kocht ik lang geleden ergens en ik vond hem leuk. Daarna maakte ik er nog wat bij en die gaf ik weg. Maar de foto heb ik nog en ik ga (in januari) nog even verder met wat oude foto’s te gebruiken van mijn eigen handwerken. Er zit ook nog wel een ander nieuwjaarsblogje in m’n hoofd en dat komt later wel.

Goede opstart-maandag gewenst! Nadat de viering van oud-en-nieuw bij iedereen waarschijnlijk als een tot-hier-en-nu-weer-verder heeft gefunctioneerd!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Olifanten(kussen) in het bos

Op een afgesproken plek in het bos ontmoetten we onze vrienden. We gingen eerst een wandeling maken en daarna gingen we in ons huis verder bijpraten. Zij wilden dit bosplekje ook wel eens zien. Waar zij wonen heb je wèl tulpen-langs-de-weg, maar geen Kroondomeinen. We deden gewoon dezelfde wandeling als op nieuwjaarsdag, en het voelde nu ook weer als een nieuwjaars-wandeling. Bij deze kronkelboom stonden we even stil. En bespraken we welk pad we zouden nemen. Het ene of het andere. We praatten over onze wegen in het leven en omdat we elkaar al zo lang kennen was er heel veel om over bij te praten. Onze zonen zijn even oud, onze dochters zijn even oud (en speelden vroeger met elkaar) en onze wegen liepen lange tijd parallel. En wat heerlijk om dan na lange tijd weer te kunnen bijpraten.

Er waren ook olifanten op onze wegen en daar praatten we ook over. Voorafgaand aan onze ontmoeting had ik drie kussens de auto in geslingerd, en deze foto (die ik maakte bij de parkeerplaats) is de beste om te laten zien. Het kussen heb ik vroeger gemaakt en ik weet nog dat ik helemaal verrukt was van dit patroon en deze kleuren.

Olifanten op onze wegen! Grote enge obstakels die ons soms angst inboezemen. Die ons onrustig maken. Die ons doen verlangen naar wijsheid om te weten hoe we ermee om moeten gaan. Of om te weten hoe we die olifant weg moeten krijgen. Of die ons helpen om te accepteren dat die olifant er voortaan altijd zal zijn. En hoe kom je dan aan die wijsheid? Heel vaak door het praten met anderen. Wat heb ik in mijn leven daar al enorm veel troost en bemoediging en wijsheid uit ontvangen! Al die gesprekken met mensen die betrokken zijn, die soms iets meer levenswijsheid hebben, of die gewoon op hetzelfde levenspad lopen. Een voorrecht! Na een persoonlijk gesprek is een olifant daarna vaak niet meer zo groot en dreigend, maar gewoon een beetje meer roze.

Onze wandeling voerde ons ook over een recht bospad. Hoe zouden onze wegen dit jaar zijn? Recht of kronkelig? We hopen dat het met de olifanten mee gaat vallen, maar we weten niet hoe ons jaar zal zijn. Maar al wandelend en pratend weten we weer dat we onze wegen met vertrouwen mogen lopen. Er zal altijd wel ergens troost, bemoediging, saamhorigheid, blijdschap en wijsheid zijn. Dat wens ik eenieder ook toe!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Taart met Tulpen

“Je reageert nog net zo als toen je 23 was”, zei mijn vriendin nadat ze mij drie bossen tulpen had overhandigd. Daarmee refereerde ze aan mijn blogje van een dag eerder. Ik keek kennelijk heel blij, drukte die bossen even tegen me aan, gaf een hoera-roepje en een uitbundig dankjewel. Tulpen uit Noord-Holland, daar doe ik gerust een rondedansje mee! Tulpen die nèt twee uur geleden langs-de-weg gekocht waren. Dat dòen ze daar zo, tulpen langs-de-weg te koop aanbieden. En wij kunnen het weten, want wij hebben daar ook gewoond. Nu waren onze West-Friese vrienden bij ons op bezoek en bij binnenkomst kreeg ik die attentie waar ik altijd zo blij mee ben. En daarna gingen we urenlang bijpraten. Een mooie eerste zaterdag van het jaar. En wat een voorrecht om dat met mensen te doen die ons nog kennen van toen we jong waren.

Voor de gelegenheid had ik een taartje gekocht en daar had ik eigenlijk al m’n twijfels bij. Een hazelnoot-schuimtaart is glutenvrij, dus een leuke verrassing voor glutenvrije taartbehoeftes. Maar bepaald nìet suikervrij. Het is gewoon een suikerbom. En in het kader van nieuwjaars-voornemens zou die suiker best een heel stuk minder kunnen. Dus gaf ik de taart een bloemenkrans (geborduurd en van tulpen) en deed nog een keer mijn vreugdedans en ik denk dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met de suiker. Urenlang bijpraten met vrienden is heel goed voor ons, maar al die suiker niet. Wèg ermee!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude geborduurde felicitatiekaarten

Een verjaardag duurt maar één dag.
En als je boft om op oudejaarsdag jarig te zijn, dan duurt het ook nog een halve nacht.
Maar dan is het voorbij.
Verjaardagswensen die làter nog worden geuit beginnen meestal met ‘nog’. Zoals: “nou, nog gefeliciteerd hè?”
Als om te benadrukken dat je het eigenlijk niet meer echt verdient, om nog gelukgewenst te worden.
Wat natuurlijk best onzin is, want als je er een aantal decennia op hebt zitten, dan kunnen die paar dagen er ook nog wel bij. En dan vind je het nog stééds wel leuk om een kaartje, een kusje of een kadootje te krijgen.

Maar over die kusjes en kadootjes wou ik het nu niet hebben. Wèl over die kaartjes. Sommige kaartjes worden  iets vóór de bewuste datum bezorgd. Compliment aan de afzenders, die dat zo goed voor elkaar hebben. Sommige kaartjes komen precies op de dag zelf (als het geen weekend of feestdag is, want dan doet de post het niet). En sommige kaartjes komen één of een paar dagen later. Niks mis mee, nog stééds heel leuk!

En wat doen je er dan mee? Eerst liggen ze op de salontafel bij het kopje koffie wat je voor jezelf had ingeschonken. Dan slingeren ze nog een tijdje rond of ze belanden op het prikbord. Daar liggen of hangen ze dan een kort tijdje of een lange tijd. Je kunt er nog vaak naar kijken. Vooral als het mooie kaarten zijn.
En dan? Dan worden die kaarten ergens opgeborgen. En wat er dan vele jaren later mee gebeurt, daar denk ik nu even niet aan.

Maar dàn de geborduurde kaarten, die honderd jaar geleden werden gemaakt en verstuurd! Die zijn tof! Hoe ze ooit in het tweedehands-circuit verzeild zijn geraakt is nu niet meer interessant! Het belangrijkste van deze kaarten is dat ze oud, authentiek en mooi zijn!

Mijn lief bestelde deze kaarten voor mij en ze werden op 3 januari bezorgd. Paar dagen te laat, maar daar is ‘niks mis mee’. Ik vind ze oud, authentiek en mooi, en ben er dus blij mee. En in goed overleg: mijn lief vind het prima dat ik ze straks ook weer in m’n shop plaats.
Had hij wel verwacht, zei hij…. En daar waren ze ook wel voor bedoeld.

En dat is het leuke van die oude kaarten: het maakt allàng niet meer uit op welke dag je jarig bent! Of dat nou de eerste dag van het jaar is of de laatste, of ergens tussenin: dit zijn gewoon mooie oude handgeborduurde kaarten. Al honderd jaar mooi!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bloemen plukken en borduren

Dit ben ik toen ik 23 was!
Ik vind het leuk om terugblikken nu ik net zestig ben geworden. En deze foto had ik al een paar jaar op mijn overvolle prikbord hangen, met de gedachte dat ik die misschien nog wel eens zou willen laten zien. Vooruit dan maar!

En dit is het verhaal achter deze foto: We waren net getrouwd en volop aan het werken en studeren. Elke dag fietste ik langs een braakliggend veldje (daar gingen ze natuurlijk ook bouwen, net als op alle braakliggende veldjes). De bloemen waren hoog opgeschoten op dat veldje en op een vrije zaterdag ging ik plukken. Ik genoot ervan om die bloemen in mijn enige vaas te zetten en toen die vol was ging ik appelmoespotten afwassen. En toen dat allemaal klaar was ging ik op een krukje zitten en vroeg mijn lieve Jan of hij een foto van me wilde maken.
Voor de gelegenheid had ik mijn eigengebreide witte trui aangetrokken met het mooie ajourpatroon. Deze kwam uit de Ariadne van juli 1981 en dat is de reden waarom deze foto al een hele tijd op m’n prikbord hing. Omdat ik nog eens wilde vertellen dat ik zèlf ook de spijt ken van iets te hebben weggedaan. En dat ik het begrìjp dat mensen weer oude patronen zoeken en mij vertellen dat ze blij zijn dat al die oude Ariadnes in m’n shop staan. Ik vond het wel heel frappant dat deze nou nèt op de eerste dag van het nieuwe jaar werd besteld. Voor anderen die misschien ook goede herinneringen hebben aan deze trui: ik heb nog een paar Ariadnes met dit patroon in voorraad.

En dan nog wat over de láátste bestelling van het oude jaar! Dat was ook al zo frappant. Iemand bestelde twee boekjes Bloemen (om te) borduren. Ik mailde terug dat het misschien wel de laatste bestelling van het jaar was en dat ik ze nog wel even op de post zou doen. Maar eerst pakte ik nog een paar geborduurde tafellakens uit de kast. Prachtig toch: bloemen om te borduren!

Maar het was tòch niet de ‘laatste bestelling’ geweest. Juist toen ik op mijn verjaardag op oudejaarsdag het blogje over mijn kleurige gebreide dekens had gepubliceerd, kwam er nog een bestelling binnen. Iemand bestelde het boek ‘Exploring colours‘. Dat vond ik ook weer zo leuk. Want kleuren ontdekken en combineren, dat is een groot deel van het handwerkplezier!

Een foto van een eigengebreide ajourtrui (dit is de bijna enige foto die ik nog heb van die trui), en boeken over Bloemen Borduren en Kleuren Verkennen. Niet gedacht dat de bestellingen rond oud- en nieuw zo toepasselijk zouden zijn! Ik ben nog een paar dagen aan het ‘feest vieren’ met bezoek en zo, maar vandaag ga ik ook eerst al die bestellingen op de post doen. Gister kwamen er nog wat meer, en m’n shop is weer open!

Hartelijke groeten van het BloemenBlogMeisje en daarmee geef ik aan dat ik me bij nader inzien toch eigenlijk nog geen zestig voel…..

Lees reacties (4) of geef een reactie

Oud en nieuw: Bijzondere dagen

De laatste dag van het oude jaar en de eerste dag van het nieuwe jaar mocht ik vieren en beleven samen met mijn familie. Het waren bijzondere dagen!
Juist nu was de Amaryllis tot bloei gekomen. We zaten urenlang in de kamer en keken steeds tegen die bloeiende bloemen aan.
Van een bloglezeres kreeg ik een felicitatie met een bloemengroet, en als je op deze link drukt, dan is die bloemengroet nu ook voor jou!
Een mooi begin van een bloemvol jaar toegewenst!

Ik kreeg nog veel meer mooie felicitaties voor mijn 60e verjaardag. Van bloglezeressen en van lieve mensen. Er waren verrassend veel mensen die onder woorden brachten dat ik met mijn blogjes een snaar bij hen raak. Dat ze m’n blogjes waardeerden. Ze vroegen me om er vooral mee door te gaan. Dat vond ik bijzonder!
Natuurlijk is de gedachte wel eens bij me opgekomen om ermee te stoppen. Zestig is best een mooie stop-leeftijd. Maar ik voel me zelf ook happy met de blog-vorm (die bij me past) en ik ga zéker wel nog een tijdje door!

We zaten dus urenlang in onze kamer en haalden alles tevoorschijn waar we zin in hadden. We speelden spelletjes en dronken speciaalbiertjes. En we keken naar het vuurwerk en bleven praten tot in de kleine uurtjes.


We haalden herinneringen op aan het voorbij decennium en bekeken fotoboeken. We praatten over bullet-journals en bucket-listen en nieuwe agenda’s.En maakten plannen voor het nieuwe jaar.

We lazen kranten en doken terug in het oude jaar. Vlak voordat we gister onze nieuwjaarswandeling gingen maken, kwam het nieuws binnen dat er honderden miljoenen dieren zijn doodgegaan door de branden in Australië. Dat is dan wel weer het andere eind van de wereld, maar het voelt dichtbij. Wat een enge wereld is dit! En toch zet je het dan weer van je af en gaat wandelen. En zoutjes eten en biertjes drinken. En nu weer een blogje maken. Op mijn blog geef ik bewust meestal geen aandacht aan het nieuws. Het moet een handwerkblog blijven. Maar op tweede dag van een nieuwe decennium kan ik dan wel eens benoemen dat het me wèl raakt!
Wereldnieuws tegen de achtergrond van kleine kleurtjes. De wereld is niet altijd mooi.

Een paar weken geleden besloot ik om in verband met mijn zestigste verjaardag een tijdje alleen maar foto’s van mijn eigen handwerken te laten zien. Ik heb besloten daar nog even mee door te gaan. Ik heb ook wel àndere handwerken hoor! Die blijven dan nog maar even liggen.

Vroeger thuis hadden we koningsblauwe fluwelen gordijnen. Daar maakte ik koningsblauwe fluwelen kussens van. Die liggen deze winter bij mij op de bank. Zomers gaan ze weer naar boven, want dan is de lucht al koningsblauw genoeg, en dan ligt er weer wat anders op de bank. Deze dagen lagen die kussens ook regelmatig op de grond. We hingen op de bank. We praatten. We aten hartige en zoete taarten.We dronken koffie en thee en bier en alcohol-vrije champagne want dat is hip. Het gaat niet om het hippe alleen, maar ook om het meegaan met de tijd. Ik ben in een paar dagen een héél eind opgeschoten in de tijd want het voelt ècht als een enorme mijlpaal. Zestig geworden! Ik ben dankbaar dat ik dat met mijn man en kinderen heb mogen vieren.

En met jullie, want ik heb ook enorm genoten van de vele digitale en sommige papieren reacties die ik heb ontvangen.
Dus nog een keer mijn twee grotere hokjes-kussentjes en twee kleintjes (die gebruik ik als speldenkussentjes). Tegen de achtergrond van mijn koningsblauwe fluwelen kussens. Ze liggen nu weer netjes op de bank en ik wens mijn lezeressen van harte ook een koningsblauw nieuw jaar toe.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bollen en ballen bij een nieuwjaarswandeling

We maakten een nieuwjaarswandeling in het bos. Ik nam de oliebollen mee en een thermoskan koffie. Op een mooi plekje hadden we een kleine nieuwjaarspicknick. M’n zoon en m’n dochter waren niet verbaasd. “Zulke dingen doet mama nou eenmaal”. Geduldig wachtten ze tot ik een foto had gemaakt. De bollen op een kleedje wat ik ook nog snel had meegenomen.

En de gebreide ballen die ik gauw van het prikbord had gehaald.  Deze kocht ik een paar weken in een museum-winkel.  Wat zit daar nou weer voor verhaal achter? Dat komt straks allemaal wel weer. Verhalen nog genoeg!

Nog geen tijd voor lange blogjes. We zijn volop aan het vieren met ons vieren.

Bijzondere dagen. Een kleine sfeerimpressie.
Het bos op 1 januari is zò mooi!
En een heel nieuw jaar ligt voor ons.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gelukkig nieuwjaar

Van harte een goed en gelukkig nieuw jaar gewenst!
En een nieuw decennium!

Lees reactie (1) of geef een reactie