Bedankkaartjes

Begin september overleed mijn moeder en dat deelde ik op mijn blog. Ik kreeg lieve en meelevende reacties, ook van bloglezeressen. Heel hartelijk dank daarvoor! Een mailtje, een reactie op m’n blog, en zelfs ook kaarten: het deed me goed!
De dag voorafgaand aan de begrafenis van m’n moeder hadden we allerlei mensen uitgenodigd om ons in de tuin te ontmoeten. Een hele middag en een hele avond hadden we daar de tijd voor. Vandaag nog belde iemand die zei dat ze dat zo fijn had gevonden. Niet in een onpersoonlijk zaaltje, maar gewoon thuis, waar m’n moeder zo lang had gewoond. We ontvingen al die mensen met koffie en thee en soep en we haalden van alles uit de kasten om er een mooie ontmoeting van te maken. Want dat wil je op zulke dagen het liefst: praten met andere mensen die haar óók hebben gekend. En die samen met ons herinneringen op wilden halen. En die naar onze verhalen wilden luisteren.

Met mijn bloglezeressen was dat heel anders. Jullie kenden mijn moeder niet, maar leefden toch mee. Ik heb dat echt bijzonder gevonden! Zelfs een keer een kaart uit Canada (die liet ik hier zien). Ik hing alle kaarten op m’n prikbord en daar keek ik de afgelopen weken naar. Ze herinnerden me er ook aan dat het tijd werd om bedankkaartjes te gaan sturen. Die zijn nu de deur uit, en nu wil ik ze hier ook nog graag laten zien. We hadden geen zin in een somber kaartje, maar kregen het idee om zelf kaartjes te printen. We gebruikten een bloemetje wat mijn moeder vroeger zelf had geschilderd. Ze hield van bloemen!

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Blauwe spulletjes

Oude Ariadnes uit de jaren zeventig

Oude borduurwerkjes verwerken

Strijken, streek, gestreken

Reacties

  1. Wat een mooi persoonlijk bedankkaartje.
    Net als de herinnering middag in de tuin is het helemaal op je moeder en jullie afgestemd.
    Daar mag je met trots op terug kijken.
    Zou je moeder vast ook doen!

  2. ander land en andere gewoonten. Jouw bedankkaartje is zo mooi en warm omdat het ook iets persoonlijk uitstraalt Hier in België wordt meestal een gedenkprentje met meestal een foto van de overledene op als aandenken bezorgd. En die herinnering in de tuin geeft mij zo een rustgevend mooi gevoel, inderdaad veel intenser dan in een kille zaal achteraf waar over veel gepraat wordt maar meestal weinig over de overledene.

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen