Een ideetje

Bolletjes grijze wol
Ik heb nog heel veel ideeën en foto’s en handwerken liggen, maar de komende dagen ga ik even met blogpauze. Je kunt wel blijven mailen en bestellen (je krijgt dan een automatisch aangemaakt mailtje), maar de bestellingen handel ik dan pas over een week af. En je kunt ook blijven reageren: dat vooral! Want ik heb een ideetje bedacht!
Bloggen is vooral éénrichtingsverkeer, en nu heb ik het volgende bedacht: terwijl ik even pauze neem, mogen jullie de blogjes schrijven! Ik lever de foto’s aan, en daar mogen jullie dan (als je wilt) op reageren! Wat lijkt me dat grappig, om eens te lezen wat jùllie allemaal bij die foto’s zouden willen schrijven!

Even over hoe het werkt: ik heb wat foto’s uitgezocht en ik laat de computer de komende dagen elke dag twee handwerkfoto’s publiceren. Dus dan is er ook telkens elke dag wat te zien en een beetje te lezen. Ik hou mijn tekst heel summer, en nodig jullie uit om daar een korte tekst bij te schrijven. Wat er in je hoofd opkomt bij die foto. Dat kan een herinnering zijn aan een bepaald handwerk, of een associatie die de foto bij je oproept, of iets wetenswaardigs met betrekking tot handwerken. Eigenlijk zo’n beetje zoals er altijd op blogje wordt gereageerd.  Welkom om elke dag te reageren, of af en toe; ik ben benieuwd!

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Regenboog boven de IJsselbrug

Zonsondergang in zee

Op een deken in het bos

Handwerk uit Nepal

Reacties

  1. margriet,heel goed idee.hannie.

  2. Tja Margriet…nu daag je ons uit 🙂
    Een verhaaltje moet bij mij altijd een beetje groeien. Woorden vormen zich in m’n hoofd en langzaamaan wordt het zelfs een écht verhaaltje.
    Maar dat heeft tijd nodig. Net zoals het breiwerk wat je van deze bolletjes kunt maken.
    Of de muffins die je uit dit bakblik kunt halen – om maar eens iets anders te noemen.
    Wel heel leuk dit plaatje. Bolletjes wol die een eigen verhaaltje vertellen.
    Want het is te zien dat ze al een leven achter zich hebben.
    Na eerst gekozen te zijn voor een trui of een paar sokken, krijgen ze nu misschien een nieuw leven. Netjes uitgehaald, op een bolletje gewonden, liggen ze als snoepjes in een mooie verpakking klaar voor de breister die de uitdaging aan wil gaan.
    Wat zal er van haar naalden glijden? Een paar nieuwe sokken, altijd makkelijk nu het weer wat guurder wordt. Of een leuke das of sjaal. Wél een gestreepte anders redt ze het niet met wat ze hier heeft.
    In ieder geval zal ze met veel plezier breien, denkend aan de persoon voor wie het worden zal. En zo wordt er, al breiend, ook liefde door de steken geweven.

    En als de bolletjes verwerkt zijn pakt ze het bakblik en de nodige ingrediënten.
    Waarbij ze opnieuw haar breinaald gebruikt.
    Nu om te controleren of haar baksel van binnen goed gaar is.
    Dan komen er nog wat warme muffins uit haar handen.
    Ook daarin is haar liefde meegebakken.

    Nu brei ik er een eind aan (om in de sfeer te blijven) met deze woorden die ik ooit las en altijd heb onthouden:
    “Liefde en het besef van liefde, daartussen bouwen mensen een warmende woonplaats”.
    Ellen Warmond schreef dit ooit.

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen