Jeugd pockets

Die-dochter-van-ons wilde als kind héél veel lezen. We werden lid van 4 bibliotheken (van het dorp, van de school, van de buurtbus, van de kerk), maar dat was nog steeds niet genoeg. Elke dag stond wel in het teken van voldoende boeken zoeken, en ik vond het reuze leuk om daar m’n best voor te doen. Natuurlijk kocht ik ze ook, overal waar ik ze maar goedkoop vinden kon. De pockets van Irmgard Smits deden hun intrede. Ik kende ze nog uit m’n eigen jeugd en ze leken me wel leuk voor m’n dochter. Ze verslònd ze! Elke keer blij als we weer een nieuw oud deeltje hadden gevonden.

Een paar dagen geleden maakten we plannen om nog een weekendje-weg te gaan. “Waar zullen we eens naar toe gaan?” vroegen we ons af. “Naar Valkenburg!” zei ze. Omdat die boeken van Irmgard zich daar afspeelden. “Daar heb ik altijd nog eens naar toe willen gaan!” zei ze.
En ik kon de boeken nog vìnden ook nog! Die namen we mee.

Irmgard moest veel kuren en rusten want ze was ziek. Vandaar de achtergrond: een oude deken.

Update n.a.v. enkele reacties: leuk om te merken dat anderen ook nog zulke goede herinneringen hebben aan deze boeken. Op internet vond ik een interview met Irmgard, voor wie het leuk vind om te lezen hoe het verder in haar leven ging.
In een ander artikel las ik dat iemand over haar zei dat ze als jongste schrijfster in Nederland de taal van jonge meisjes sprak, die verlangden naar meer dan er hun geboden werd. Talloze meisjes hebben haar boeken verslònden.

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Vordering van m’n borduurwerkje

Groot geborduurd schilderij landelijk weggetje

Borduurwerk Menora op Kol Nidrei

Gelukkig nieuwjaar

Reacties

  1. Oh die boeken!! Hoewel….ik kende alleen het eerste deel. En dat moet ook nog hier ergens in een doos liggen.
    Door haar boek wilde ik ooit zelf ook gaan schrijven.
    Dat doe ik ook wel, zo af en toe, maar dan toch helemaal alleen voor mezelf 🙂

  2. Toen ik ze eind jaren 70 via via in handen kreeg, moest ik eerst eens navraag bij mijn ouders doen. Een sanatorium, tbc, ik kon me er weinig bij voorstellen, laat staan van de ernst van de ziekte. Ik kwam er achter dat wat ik als (toen nog) ziekenhuis achter op de hei kende, ook als sanatorium was begonnen (Zonnestraal, met de prachtige architectuur van Duiker). In die korte tijd was er dus al veel verbeterd. Daarom zijn de boekjes een leuk tijdsbeeld. Verder begreep ik (afkomstig van boven de rivieren) ook niets van carnaval. Toch, toen ik 10 jaar geleden met man en kind in de buurt van Valkenburg met vakantie was, zaten die boekjes net als bij jullie in mijn achterhoofd! Veel plezier daar!
    Hartelijke groeten,
    Hennie

  3. Margriet Hof zegt:

    Bedankt voor jullie reacties Ine en Hennie! Mede door jullie reacties ben ik er nog even wat meer ingedoken, en heb bij m’n blogje nog twee links geplaatst, voor wie het leuk vind om nog wat meer te lezen over Irmgard. En ook iets over de achtergrond, waarom veel mensen (ook Irmgard) wegtrokken uit hun geboortestreek.

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen