Ons wandkleed: betekenis van de tafereeltjes

ons wandkleed met tekst Leer ons alzo onze dagen tellen

Ons wandkleed: Dat is de naam die de ontwerpster zelf aan dit wandkleed gaf, en zo voelt het voor ons als familie ook. M’n zussen zagen het gelijk bij me hangen toen ze op bezoek kwamen: “Hé, heb jij dat ook?” Tientallen jaren hangt het al bij onze moeder, en ik ken meerdere vrouwen van mijn leeftijd die moeders hebben of hadden die ditzelde wandkleed hebben. Het voelt inderdaad als van ‘ons’. Toen ik het deze zomer kon kopen – kant en klaar – aarzelde ik geen moment. En nu ben ik ook nog  eenzelfde wandkleed maar dan in paars aan het afmaken.

Dit kleed is ontworpen door Hill Bottema in 1950. Het ontwerp werd gepubliceerd in ‘Vrouwenpost’ (wat later opging in de Elisabethbode) en mede daardoor kreeg het zo’n grote bekendheid. De kunstenares was in haar tijd bekend en geliefd. Ze ontwierp ook kinderpostzegels en ex libri en illustreerde kinderboeken. Maar ons wandkleed is waarschijnlijk het meest bekend geworden. Het is ook weer opnieuw in produktie als borduurpakket: voor iets minder dan 50 euro kun je het materiaal en het patroon kopen. Dat lijkt me illustratief voor hoe geliefd dit ontwerp is. De tekst onderaan komt uit Psalm 90 vers 12. Het volledige citaat is: “Leer ons alzo onze dagen tellen, dat wij een wijs hart bekomen.”

(dit blogje publiceerde ik twee jaar eerder al. En nu wil ik het nog wat uitbreiden. Want ik heb nu inmiddels ook een oude Elisabethbode gevonden waar dit wandkleed in werd beschreven. Deze zomer sprak ik een mevrouw die deze oude maand-patronen gebruikt als afwisseling tussen de wekelijkse randjes. En ze vroeg of ik er nog wat meer informatie over had. Die heb ik, en omdat ik denk dat meerderen die informatie op prijs stellen, typ ik de hele uitleg over uit die oude Elisabethbode.)

Twee afbeeldingen ons wandkleed

In het dak zijn de zinnebeelden voor ‘geloof, hoop en liefde’ verwerkt. Ter weerszijden van het huis staan tweeërlei levensbomen. De wijnstok groeit half over het huis heen. De opstijgende ranken, die de vakken voor de twaalf maanden scheiden, vertellen van de groei van al het levende, dat ons het jaar door begeleidt.
Januari (louwmand): een Hollands ijstafereeltje.
Februari (sprokkelmaand): de zaaiende, ploegende en eggende landman.
April (grasmaand): de viering van Palmpasen, folkloristisch gebruik. Vroeger trokken de kinderen op Palmzondag met versierde stokken, de palmpasen, in optocht langs de wegen onder het zingen van de speciale palmpasen-liederen.
Mei (bloeimaand): de boerenbruiloft. Op de achtergrond een statige boerderij, omgeven door bloeiende bomen, beschut door een dikke haag aan weerskanten, speels fladderende vogels op het dak.
Juni (zomermaand): punteren in Giethoorn.
Juli (hooimaand): de boerenwagen met het hoog opgestapelde hooi. De halfgevulde hooiberg naast een groot boerenhuis.
Augustus (oogstmaand): vakantie langs de Hollandse wegen: de trekkers op de tandem, toeristen in een autobus, de wandelaar, de fietser, de ijscoman, het vliegtuig zelfs.
September (herfstmaand): bedrijvigheid in de appelboomgaard in Zeeland; vrouwtjes met Zeeuwse kappen.
Oktober (wijnmaand): dankbaar voor het gewas, op weg naar het typisch dorpkerkje aan een weggetje met geschoren linden.
November (slachtmaand): viering van Sint Maarten tegen de achtergrond van huisjes en molens aan de Zaan, waar deze viering nog in zwang is, evenals in de provincie Groningen.
December (wintermaand): het Kerstgebeuren, de stal, de herders en schapen, de wijzen uit het oosten, de ster.

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Nog sneller bij “Alles over handwerken”

Bevrijdingsrok

Oude losse schortzakken

Wandeling met de oude buurvrouw

Reacties

  1. mw Suen-Ying Fung zegt:

    Dit wandkleed heb ik een jaar geleden gekocht, in een kringloopwinkel. Het kleed sprak mij aan., door de combinatie van een sterke grafische vormgeving met een gelovig, Nederlands karakter. Ik heb lang getwijfeld, maar uiteindelijk besloten het kleed in stukken te knippen. Al deze stukken zijn uiteindelijk verwerkt in een tas (voor mij, een bruine shopper met de leus ‘ Leer ons alzo onze dagen tellen), en tasjes/etuitjes voor mijn vriendinnen (één maand per tas, de geboortemaand van de specifieke vriendin). Deze voorwerpen werden gemaakt door een jonge, Nederlandse tassenmaakster, Wies Geerlings. Ik denk dat mevrouw Groen, borduurster van dit kleed, hier vrede mee zou hebben.

    • Het lange twijfelen voor je ergens de schaar in zet, herken ik wel. Ik doe het niet graag, want het ‘hoort’ ergens niet. Maar aan de andere kant: als er dan zulke mooie en bruikbare dingen van worden gemaakt, dan heb je er nog veel méér plezier van. Dus ik herken me daar wel in: dat je er van uitgaat dat de maakster het ook wel goed zou vinden.
      De tafereeltjes zijn ook wel heel geschikt om ‘los’ te gebruiken. Of om aparte te borduren, zoals sommigen ook deden.
      Het leuke van zo’n ‘sterk’ ontwerp als dit wandkleed, is dat het nu nog steeds – na al die jaren – inspireert!

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen