Spijkerjasje Lois

Spijkerjasje LoisToen ik verliefd werd, deed ik dat op een jongen die een mooi spijkerjasje droeg. Oh…. zo’n toffe gozer! Echt: helemaal het einde!
Nou, ik sla maar wat over. Ik trouwde met hem en hij met mij en we zijn al heel lang gelukkig.
En we kregen een dochter en een zoon. Het spijkerjasje maakte plaats voor nette kantoorkleding, maar werd niet weggedaan. In een doos op zolder altijd bewaard. Een tijd geleden gaven we dat jasje aan onze zoon. En jawel hoor: daar werd ook weer iemand verliefd op. Te gek gewoon, zo’n leuke jongen in zo’n retro-jasje! En de mouwen lang genoeg: een unicum voor die tijd!
Elke keer als onze zoon nog weer eens even thuiskomt, zoals gister, en als hij dan dat jasje aanheeft (“winterjas eruit, lentejas is genoeg”), dan denk ik: Wow! Zo’n toffe gozer! Mijn zoon!

En waar komt dat hele verhaal nou ineens vandaan? Afgelopen zaterdag was ik op een ontmoetingsdag van de Merk Lois op spijkerjasjeKostuumvereniging. Ik was met iemand in gesprek toen er iemand van de vereniging bij kwam staan. “Heeft u thuis nog een kledingstuk waar wij u over mogen interviewen?” vroeg ze. Voor een rubriek in het verenigings-tijdschrift zoeken ze mooie verhalen. Ze vroeg het niet aan mij, maar aan m’n gesprekspartner. Ik hoorde die vraag, en vond het wel een leuke invalshoek. Twee dagen later komt m’n zoon thuis. Met z’n spijkerjasje. Als ze het mìj zouden vragen, dan gaf ik als antwoord: “Ja, ik heb nog wel een verhaal over een spijkerjasje!”

Gelukkig heb ik een blog; daar kan ik m’n verhalen en foto’s ook op kwijt!

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Beursimpressies en mijn eigen kussen

Bloempotten en bloemetjes

Tijdschriften Verena uitverkoop

Borduren op stramien

Comments

  1. Jé Margriet, wat een enig verhaaltje…. bijna zou ik zeggen: ontroerend…. Zo’n knul die een jasje van Pa draagt. Die spijkerjasjes zijn door de jaren heen wel altijd hetzelfde gebleven, net als spijkerbroeken (en dan bedoel ik de ECHTE). Leuk, hoor!! En weer lekker veel te lezen.
    Was net op “De kerkse Bazaar” , je-weet-wel, heb een tafelkleed gekocht, schitterend geborduurd met rozen. Een buurvrouw was er heel enthousiast over; “Jongeren borduren dit niet meer” en daarin heeft ze gelijk. Het borduren is anders, in deze tijd.
    Groet, Rya

  2. Aaaaawh, superleuk!! 😀

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen