De vogeltjesboom

Borduurwerkje vogeltjesboom
Wij hadden achter ons huis, in onze kleine tuin, een vogeltjesboom. Een boom die tot de hemel probeerde te reiken. Hij was al hoger dan het huis gegroeid. Negen meter ongeveer. Een Detail borduurwerk vogeltjesboomprachtige gezonde hoge boom. Het was een beukenboom met ronde kleine blaadjes, een fagus rotundufolia. Zeventien jaar geleden plantten we hem in onze tuin, en hij deed er zestien jaar over om beukenootjes te produceren. Ik weet nog hoe blij ik vorig jaar was toen ik de eerste beukenootjes op de grond vond. Van ònze boom!

Ik hield van de boom. Hij gaf beschutting en schaduw. En ik had wat groens om tegenaan te kijken.
De vogeltjes hielden ook van de boom. Er was altijd wat te kwetteren en heen-en-weer te vliegen.

Maar op een dag werd besloten dat hij moest worden omgehakt. Hij was te groot geworden voor het kleine tuintje. Wekenlang zag ik er tegenop. Vooral de laatste week was ik zenuwachtig. Ik vluchtte naar het hoge noorden, om daar het laatste weekend te zijn voordat de boom zou worden geveld. Die laatste dagen kon ik het haast niet meer uithouden. “Kom, we gaan weg”, zei m’n lieve man. Toen we weer terugkwamen, was het al donker. Nog één nachtje….. “Ik sta wel vroeg op, dacht ik, dan ga ik eerst nog wat beukenootjes zoeken.”

Maar de volgende dag werd er al vroeg gebeld. O, zijn ze er al? Boom kappenO, kreun….. Voortvarend zetten de werklui alles aan de kant en gingen aan het werk. Eerst de kleine boom. Toen een iets grotere boom. Nu we toch bezig zijn…. En toen: de grote boom…. We hadden het zo afgesproken.

Voor het raam stond ik toe te kijken. Ik had weg willen gaan, maar ik stond als aan de grond genageld. En het was goed dat ik erbij was. Ik moest het meemaken, ik moest het zien. En toen was het voorbij. De boom was geveld…..

“Koffie, willen jullie koffie?” Ik beefde en bibberde nog. En ik huilde. Ik had die koffie zelf nodig. En de werklui mochten m’n tranen wel zien. Ze begrepen dat ik het moeilijk vond. We hadden zomaar iemand op internet gezocht, die bomen om kon zagen. Eerst kwam hij om het door te praten. Dat was twee maanden geleden. Hij kwam binnen en gaf ons een hand. “Ik ben hier al eens eerder geweest!”, zei hij. En tegelijkertijd zei ik: “Ik kèn jou, jij hebt hier vroeger gespeeld!” We waren allebei verbaasd. Een jeugdvriendje van onze zoon. Hoe is het mogelijk?

Het hielp, dat we hem kenden. Aan de keukentafel kon ik Detail borduurwerk vogeltjesboomerover praten. “Ik vind het zo jammer”, onze boom. Bomenliefhebbers begrijpen het. En bomenzagers kunnen ook bomenliefhebbers zijn. Na de koffie wilde hij wel een hele stapel schijfjes voor me van de stam zagen. Als souvenir. Daar ga ik nog iets leuks mee doen.

Ach, zo was ik er de hele dag mee bezig. Met afscheid nemen, met het allemaal intens beleven. En nu moet ik er ook nog even over schrijven, dat mòet gewoon. M’n blog heeft nog steeds kuren. Soms doet hij het een tijdje niet. Maar nu doet hij het weer. En nu kan ik nog even schrijven. Dat heb ik nodig voor de verwerking. Ik hou van vogeltjesbomen. En het afscheid van deze boom viel me zwaar.

Van dit borduurwerk van de vogeltjesboom kan ik wat makkelijker afscheid nemen: ik plaats het in m’n shop.

Verder lezen?  Wellicht is dit interessant...

Oude kruissteek agenda’s

Gehaakt koord in golvende lijnen

Zaterdagavondgroet

Bevrijdingsrokken

Reacties

  1. miekequilt zegt:

    O wat triest. Maar stoer dat je bent blijven kijken. Hopelijk kun je ooit een nieuwe boom planten. Maar eerst even van dit gedoe bijkomen!!

  2. Wat sterk dat je erover kunt praten en erover kunt schrijven. Stukjes van de stam zullen een mooie herinnering zijn. En hopelijk heb je foto’s gemaakt.
    Veel sterkte gewenst.

  3. Margriet zegt:

    Bedankt voor jullie reacties. Ja, goed verwoord: hier moet ik echt nog van bijkomen. Ik moest vandaag weg en merkte dat ik het zo lang mogelijk zat te rekken om weer naar huis te gaan. Zò kaal! En vanmorgen de gordijnen opendoen vond ik ook nog niet echt fijn….

Wil je reageren?

*


Terug naar blog om daar verder te lezen