Vroeger was het maken van een merklap een vast onderdeel van de opvoeding van meisjes. Vooral in Engeland groeide deze traditie groot uit en werd er een enorme verfijning en perfectie bereikt. In de twintigste eeuw nam dat af. Maar in de tweede helft van de vorige eeuw werd er in allerlei publicaties aandacht gegeven aan dit bijzondere gebeuren en kwam het opnieuw in de belangstelling. Er werden ook allerlei tentoonstellingen gehouden met oude merklappen en het begon weer volop te leven.
Van talloze oude merklappen werden patronen gemaakt. Die waren er vroeger niet; een meisje stelde zelf haar merklap samen en had natuurlijk wel beschikking over de patroontjes van afzonderlijke randen en symbolen, maar de indeling maakte ze zelf. Die patronen spraken borduursters van onze tijd enorm aan en er kwamen er steeds meer. Deze ingelijste merklap is een voorbeeld van zo’n replica; gemaakt naar een veel later uitgegeven patroon. Een paar blogjes eerder liet ik een aantal van die apart uitgegeven patronen zien, en nu dan dit resultaat wat iemand voltooide in 2012. Dat is altijd het leuke: je kunt je nog steeds vrij voelen om je eigen initialen en jaartal erin te verwerken, het hoeft niet helemáál precies zoals iemand dat vroeger heeft bedacht.
Het gebruik van geborduurde hokjes is typisch Engels, en ook de langwerpige vorm. De oude Nederlandse merklappen zijn vaak rechthoekig in de breedte.




