De IJssellinie

Na de Tweede Wereldoorlog werd het communistische Oostblok als zeer bedreigend ervaren. Hoe moest Nederland zich verdedigen als de Russen zouden komen? Vanaf 1950 werd een verdedigingslinie aangelegd die tot de negentiger jaren topgeheim was. En ook nu nog hebben veel mensen hier nog nooit van gehoord. Ook wij niet. Maar daar is gisteren verandering ingekomen, want we hadden een familiedag. Eerst gingen we thee drinken op dit mooie plekje. Elke familie wil zich graag wel even koesteren in de grand allure van een havezate.
Na de thee-en-taart liepen we naar de bunkers, die vlakbij landgoed De Haere in Olst liggen. Daar kregen we een rondleiding.

Een gids vertelde ons het plan van destijds. Als de Russen zouden komen, dan zou een groot deel van het land onder water worden gezet. Zodat de communisten met hun tanks niet verder konden. Een strook land van maar liefst 120 km. lang en 5 km. breed zou onder water komen te staan. Deze verdedigingslinie werd gerealiseerd door de bouw van talrijke sluizen die konden worden opengezet. Als dat zou gebeuren, dan zouden heel veel dorpen en boerderijen en landerijen onder water komen, en meer dan 400.000 mensen zouden moeten worden geëvacueerd. Ook het dorp waar wij als familie vandaan kwamen zou aan het water worden prijsgegeven. We stonden daar bij een kaartje naar de gids te luisteren, en zagen toen ons dorp langs de IJssel. Hee, wacht eens even…..! Dat zou betekenen…. We waren er stil van. En hier wisten we dus allemaal niks van!

Vanaf het informatie-bord liepen we met de hele familie-groep naar de bunkers, die destijds waren ingericht om een atoomaanval te kunnen overleven. Even keek ik nog om, naar de landerijen die er nu zo lieflijk bijlagen. Op het pad langs het slootje zouden wij even later ook lopen. Maar dan met een hoofd vol huiver over tijden en omstandigheden die nog helemaal niet zo lang geleden zijn. Met informatie over de tijd die onze ouders als de Koude Oorlog beleefden, die zo heel reëel en bedreigend was.

Twee bunkers mochten we in. Beide compleet ingericht om zo goed mogelijk het gevoel te geven hoe het vroeger was. Ik keek naar de gebreide sokken in de vitrine, en ik dacht: arme kerels die in zo’n koude bunker moesten bivakkeren. Wat een ontberingen.
Daarna gingen we weer naar buiten en deden nog meer dingen die bij een familiedag passen. Rondleiding, lekker eten, foto’s maken, bijpraten. Maar deze informatie en beelden (zo dicht bij huis en nog maar zo kort geleden) vergeten we niet zo gauw meer. Tot de negentiger jaren was dit allemaal tòpgeheim! Ongelooflijk…. Er was een IJzeren Gordijn, dat weten we allemaal. Maar er was dus ook een IJssellinie….

Bewaren

Bewaren