Een dijk van een quilt

Gisteren maakte ik zulke mooie foto’s (vind ik zelf…) en die wil ik graag gelijk laten zien! Op de laatste dag van februari gingen we via de Houtribdijk van Lelystad naar Enkhuizen. Die dijk is dertig kilometer lang. Een eindeloos-lijkende lange weg met aan weerszijden water. Ook dàt is Nederland! Een rit over die dijk duurt bijna een half uur en gedurende die tijd kun je elk seizoen volop meebeleven want je kunt alleen maar uitkijken over de watervlakte die de beleving van het weer nog eens versterkt. Tientallen keren hebben we vroeger op die dijk gereden, alle seizoenen meegemaakt, maar nog nooit zo’n ervaring gehad als gisteren. Want eind februari leek het daar wel lente! Ik had een quilt achterin de auto waarvoor ik al een tijdje een goed plekje zocht om die te fotograferen want hij is zo groot dat je hem haast nergens kunt ophangen. Nou, als je ruimte om je heen wilt, dan is die dijk de allerbeste plek: één en al ruimte! En wat ik ook nog zelden eerder meemaakte: dat het niet hard waaide. Ik kon m’n quilt op het gras leggen en ik kon hem aan de dijk hangen en hij waaide niet weg.

Na deze lofzang over de fijne weersomstandigheden is het nu tijd om wat over de quilt zelf te zeggen. Het is een handgemaakte quilt die vroeger in limited edition te bestellen was bij Ariadne, een handwerktijdschrift. Deze quilt is dertig jaar lang bewaard door iemand die hem nooit heeft gebruikt want hij is nog nieuw. Hij is licht en vrolijk en goed te gebruiken als tweepersoons-dekbed. Of als picknick-kleed natuurlijk, zoals ik gister in het natte gras even uitprobeerde. Maar als dekbed (goed wasbaar) lijkt hij me beter tot z’n recht komen. Met gepaste trots (want zo’n exemplaar zie je niet vaak) plaats ik hem in de shop. Daar is ook nog een andere mooie foto van deze quilt te zien.