Zandloperquiltje op de Maasvlakte

Blogjes met dubbele boodschappen zijn lastig. Om te schrijven en om te lezen denk ik ook wel. Want wat wil ik nou eigenlijk communiceren? Eerst laat ik een foto zien van een paar stootblokken op de rails. Wil ik daarmee communiceren dat de weg soms doodloopt? Dat is wel heftig.
Soms letterlijk. Na een lang leven overlijdt er soms iemand. De levensweg kwam ten einde. Een paar weken geleden vertelde ik vrij uitgebreid over het overlijden van mijn schoonmoeder. En daarna gingen we een paar dagen naar Zeeland en kan ik weer een hele week vullen met blogjes met verhalen en foto’s van wat ik daar allemaal meemaakte. Ik ben er nog niet eens mee klaar want ik heb nog meer foto’s liggen.
Maar ja, zo’n life-event werkt natuurlijk nog wel een tijd door. Bij mijn man en zijn broer en zussen. Bij mij. Bij andere betrokkenen. Deze week ging m’n man weer aan het werk en kreeg condoleances van collega’s. En die vertelden dan gelijk verhalen over hoeveel impact het op hun had, toen hùn vader of moeder….. Dat zijn goede verhalen. Ze bevestigen de impact.

Terug naar de stootblokken. Ik fotografeerde ze op de Maasvlakte. We waren op weg naar Zeeland voor een korte vakantie en konden pas om drie uur in het huisje. Het was nog lang geen drie uur en we waren al vlakbij Rotterdam. Daar zagen we bordjes met “Maasvlakte” en ineens wisten we het: “Daar wil ik altijd nog eens een kijkje nemen!” Aldus mijn man, en die zat achter het stuur dus hij kon de afslag nemen. En toen: Wow! Kilometerslang dat uitzicht op al die industrie. Op die stralende zomerdag. Vlak land. Nieuw land. Vol met fabrieken en kabels en hijskranen en schepen en ingewikkeld uitziende constructies. Zò indrukwekkend! Echt supermooi om te zien. We reden net zolang door tot we een mooi plekje vonden om even te stoppen en dat was bij die stootblokken. Ik haalde gauw een quiltje uit de auto en terwijl de zeemeeuwen om ons heen krijsten, probeerde ik het te fotograferen. Nee, werd niet mooi. Dan maar een slokje water. En toen reden we weer verder. Voor ons was de vakantie toen al volop begonnen: de weg ernaar toe is ook om van te genieten. En een paar uur rondzwalken in onbekend gebied vinden we heerlijk!
Het werd nog wat mooier. We zagen nu ook bordjes met strand, en die volgden we ook. Als je daar voor het eerst bent, dan weet je niet wat je ziet. We waren er gewoon stil van. Kilometerslang een mooie rustige weg langs nieuwe duinen. Alles nieuw aangelegd en nog heerlijk rustig. En ik dacht nu dat jullie misschien wel eens een foto van mijn man willen zien. Zo liepen we daar. In rouw, maar ook in blijdschap.

En daar nam ik deze foto van mijn Zandloperquiltje. Het is hetzelfde motief als het herinneringsquiltje wat ik kort geleden  hier liet zien. Ik sneed lapjes van 7 inch twee keer diagonaal doormidden en verschoof ze net zo lang tot ik het een mooi geheel vond. En toen naaide ik ze weer aan elkaar. Een zandloper-motief dus. Zandloper: de tijd verloopt. Maar ook: we waren zelf zand-lopers. We liepen samen over het zand. En beleefden rouw en plezier.

Gister was ik bij m’n zus en zij maakt zich nu ook klaar voor een vakantie in Zeeland. “Wist je dat je dan vlakbij de nieuwste stranden van Nederland bent?” Nee, dat wist ze niet. Dus vertelde ik het haar. En nu ook aan jullie: als je nog een rustig strand zoekt, dan kun je naar de Maasvlakte rijden. Het is prachtig daar.