Bordjes en blikjes als herinnering aan de bevrijding

Het einde van de Tweede Wereldoorlog werd en wordt een jaar lang groots gevierd en herdacht. Een jaar geleden was in september de start van alle herdenkingen, met een bezoek van de koning aan het dorpje Mesch in Zuid-Limburg, waar de bevrijders als eerste ons land binnenkwamen. Dit voorjaar liepen wij op hetzelfde weggetje. Er waren nog veel meer manieren om deel te nemen aan herdenkingen en om je te verdiepen in de geschiedenis. Ik begon ermee om foto’s te maken van allerlei herdenkingsmonumenten in dorpen en steden waar ik dit jaar kwam, met de gedachte om daar misschien nog wat op mijn blog mee te doen. Maar dat plan heb ik weer losgelaten.
Deze zomer was ik een paar weken in het Gooi. In Bussum fietste ik langs een plek waar in de oorlog vijf mensen waren gefusilleerd. En ik ontmoette daar een oudere journalist, de zoon van een verzetsstrijder. Hij draagt de bezorgdheid over dreigende ontwikkelingen met zich mee, en blijft schrijven om te waarschuwen. Het was zo’n bijzondere ontmoeting, zoals je soms hebt als je ergens op vakantie bent en je hebt uitgebreid de tijd om naar iemand te luisteren. Ik denk er met respect aan terug. In Weesp bezocht ik het plaatselijk museum, wat net als veel andere musea dit jaar een aparte tentoonstelling heeft ingericht over de bevrijding. Daar maakte ik een foto van de vitrine vol met bevrijdings-parafernalia.

Het lijkt wel of deze 80-jarige vrijheid weer net zo groots is gevierd als vijf jaar geleden bij 75 jaar, en bij de nog eerdere herdenkingen. De herdenking van 50 jaar kan ik me ook nog goed herinneren. Onze kinderen zaten toen op de basisschool en we gingen met hen allerlei dorpjes in Noord-Holland langs, waar overal presentaties waren over de plaatselijke oorlogsgeschiedenis. Dat maakte veel indruk. Uit die tijd stamt ook dit patroon, wat ik nu in mijn shop plaats. Mijn moeder, dochter van een schoolmeester, zong af en toe dat lied over de Blanke Top der Duinen, die zo mooi schitteren in de Zonnegloed. “Ik heb u lief, mijn Nederland”. Bij mijn oma hing het bord over Herrijzend Nederland in de gang, later kreeg ik het. Eenzelfde bord zag ik ook in die vitrine. Zo is deze herdenking óók een beetje de herdenking van hoe onze ouders en grootouders de oorlog herdachten. De bekers, blikjes en bordjes die zij koesterden, de liedjes die ze bleven zingen.

Veel musea hebben nog presentaties van de plaatselijke oorlogsgeschiedenis. Die kunnen we ook bezoeken op Open Monumentendag.
Wij gaan (gingen) vandaag naar Arnhem.