‘Samen lappen’ geeft het vervolg weer op eerdere merklap-ontwikkelingen. Eerst was er een tentoonstelling die de geschiedenis van de Zeeuwse merk- en stoplap liet zien. Daar kwam ook een boek over, met de titel “Door mijn gedaen”. Die tekst borduurden de meisjes vroeger vaak op hun lapje.
Daarna kwam er ongeveer 25 jaar geleden een idee om nog eens een hele lange lap te maken, van aan elkaar gezette borduurwerken. Er werden 250 ‘merklapjes’ geborduurd die stuk voor stuk een verhaal vertelde. Toen die lapjes allemaal aan elkaar gezet waren en tentoongesteld werden, was het de langste merklap van de wereld. Het boek over deze tentoonstelling heette “Door ons gedaen”.
Hier blogde ik al eens eerder over, maar in deze blogjesreeks over merklappen kan het nog wel eens. Want ideeën gaan altijd verder. Een jaar of tien geleden was er in Zeeland nog weer eens een initiatief om zo’n gezamenlijk borduurproject te doen. En ook daar werd een boekje over gemaakt: Samen lappen we het.
Toeleven naar een tentoonstellling met zòveel borduurwerk, dan de vele bezoekers tijdens de expositie, en dan is het alweer voorbij. Maar die boekjes die blijven! Die laten zien hoe het enthousiasme bij zo’n initiatief altijd groot is, ook in onze tijd. Zulke projecten zijn in feite ook allemaal een ‘voortborduren’ op de rijke merklappen-erfenis en het is interessant om te zien hoe dat bij dit soort initiatieven wordt ingevuld.