Fietsenproject in Afrika

M’n zoon woonde een paar maanden in een arm land in Afrika. In een stad waar we nog nooit van hadden gehoord is een fietsenproject om de arme mensen vooruit te helpen met een oude fiets. Die fietsen moeten ze dan wel zelf kunnen onderhouden, dus met zo’n project is een hele organisatie gemoeid. Voor z’n studie heeft onze zoon een onderzoek gedaan wat de belemmeringen zijn voor vrouwen en meisjes om  te gaan fietsen. En nu was z’n onderzoek klaar en kregen we een berichtje dat hij op reis ging naar de hoofdstad van het Afrikaanse land. Daar is hij nog een paar dagen en dan vliegt hij weer terug naar het goed-georganiseerde Hollandse leven waar alles zo anders is. Ik denk dat hij wel even tijd nodig heeft om om te schakelen.

En ik denk niet dat er nog iets moois uit z’n koffer gaat komen als we hem straks weer zien. In een land waar nauwelijks toerisme is, is ook nauwelijks wat te koop. Maar er zijn landen en gebieden waar wèl veel mooie dingen worden gemaakt en heel bekend zijn de kente-doeken. Deze zijn gemaakt van lange smalle strip-weefsels. Eén zo’n doek van kente-weefel heb ik in m’n shop staan en die vind ik zelf erg mooi. Heel dicht en vast geweven. Het fietsje in het midden is een souvenir waar ik aan gehecht ben: ooit meegebracht door het vriendje van onze zoon die met z’n ouders een tijdlang in Afrika woonde. Op veel plaatsen in de wereld verstaan ze de kunst om met weinig materiaal tòch iets leuks te maken.

Terug naar de kente-weefsels, want met al die zijpaadjes in dit blogje heb ik daar nog niet veel over gezegd. In de zeventiger jaren verscheen een boek over de collectie van echtpaar Lamb die zich verdiept had in de geschiedenis van deze weefsels en er ook veel verzameld had. Dit boek over West African Narrow Strip Weaving behandelt de culturele achtergrond en de technieken van deze kenmerkende doeken met hun mooie kleuren. Er is maar een smal weefgetouw nodig en op de kleine foto laat ik zo’n handgemaakt instrument zien. Deze foto maakte ik met toestemming bij een stand op de Textieldagen in Doesburg. Dat is al weer een half jaar geleden, en zò lang zit het dus al in m’n hoofd om een keer een blogje hierover te schrijven. En als je dan op een zondagavond wakker wordt van een paar piepjes van de mobiel, en je krijgt een bericht van je zoon dat hij veilig in die hoofdstad is aangekomen, dan weet je de volgende ochtend: en nù ga ik dat blogje maken! Want die foto van die doek met dat fietsje in het midden: die wilde ik nu heel graag nog eens aan jullie laten zien! Gewoon om even mijn blijdschap vorm te geven dat de zoon weer op de terugweg is.

(voor wie geïnteresseerd is in het boek: hier blogde ik daar al eerder over).