Archief voor november 2017

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Gehaakt jurkje voor een klein meisje


Zo ziet een foto eruit als ik hem niet heb bewerkt. Dan denkt iemand die dit ziet: Had die randjes er nou even afgesneden. Wat ik dus ook meestal doe. Ik maak m’n foto’s vaak op een witte plank die ik neerleg op de plek in de kamer waar het meeste licht is en weer weg kan leggen als ik klaar ben. Vaak heb ik wat foto’s in voorraad maar vaak ook laat ik de foto’s zien die ik die dag maakte want het is leuk om actueel te zijn.

Maar de laatste actualiteit die ik te melden heb is niet leuk, namelijk dat m’n computer wéér stuk is. Daar kwam ik net vanmorgen achter. Een week geleden bracht ik hem ter reparatie weg en betaalde ik voor het ‘herstel van Windows’ maar nu zou het kunnen zijn dat dat helemaal niet het geval was. Er zit niks anders op: weer wegbrengen. Dus ik ben weer even te gast op een andere computer, en daar heb ik nu geen puf om uit te zoeken hoe ik randjes van foto’s bij kan snijden. Dus laat ik het bij deze raw foto van een superjurkje, en daar word je dan op slag weer vrolijk van. Het is mooi gehaakt, ècht retro en in een kleur waarin het meisje dat dit gaat dragen een zonnetje is en dan is het jurkje de hemel. Op deze laatste sombere dag van november hebben we dan toch iets om ons over te verblijden: allemaal een mooie  herinnering toegewenst aan het lieve kleine meisje dat we zelf ooit waren, die onze dochtertjes waren, of die andere meisjes in onze familie of omgeving nu zijn. Zò lief en kostbaar, zulke kleine meisjes!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Wrapped in glory

Crazy patchwork is opvallend vaak paars. Paars kan een heel chique uitstraling hebben en die kan nog worden versterkt door het gebruik van luxe lapjes en het toevoegen van wat glitter en versiering. Ik kocht een patchwork tasje wat ik nu in gebruik heb als mobielhoesje. Het is wat aan de grote kant maar het is ook wel prettig in gebruik. Vandaag was ik weer bij m’n moeder, en dat was weer fijn en gezellig. Het is dan al donker als ik weer terugkom en dan gauw nog even de bestellingen op de post, en de container van de straat rollen. En dan eten, de kaarsjes aan en iets gezelligs doen voor ’s avonds. Hoe deden ze dat vroeger, tijdens al die lange avonden met minder goed licht dan wij nu hebben? Ongelooflijk wat een mooie dingen er toen werden gemaakt. Het boek Wrapped in Glory laat ook heel veel crazy patchwork zien, maar dan in heel grote projecten. Het bespreekt (met veel foto’s) figuratieve quilts en bedcovers die van 1700 tot 1900 in Amerika zijn gemaakt. Deze quilts zijn voor historici interessant omdat de quiltsters net als schrijvers en schilders ook hun leefomgeving en grote gebeurtenissen vastlegden. En dat maakt de link met m’n eigen wereldje: de lapjes van mijn moeder, die vroeger zoveel heeft genaaid, daar zou ik ook nog wel eens wat van kunnen maken. Crazy patchwork is heel geschikt om kleine herinneringslapjes bij elkaar te voegen tot een herinnerings-quiltje of -tasje. Elk lapje is dan een herinnering aan (persoonlijke) geschiedenis.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Serie stap voor stap creatief

In de serie Stap voor Stap Creatief werden rond 1994 aantrekkelijke boekjes gepubliceerd. De serie is nog wat groter, met boekjes over Tafeldecoraties en ‘Creatieve geschenken’ en wie weet kom ik die ook nog eens tegen. Eerst deze: Appliqueren, Borduren, Motieven in kruissteek, Marionetten en handpoppen, Teddyberen en Petit point.

De boekjes zijn mooi uitgevoerd en daarmee zijn het hele leuke (schoen)kadootjes voor handwerk-liefhebbers.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Teddyberen breien

Deze beer kwam ik tegen in een winkelcentrum in Arnhem. Dat wil zeggen: iederéén kwam hem tegen! Metershoog en dus niet te missen. Ik vond hem leuk (en ook veel leuker dan zo’n maffe kerstman). Een kerstbeer dus, met nep-kadootjes waar vermoedelijk een kind graag zelf achter wilde komen dat het nep was. Want één blok schuimplastik lag uitgepakt en achtergelaten tussen de andere ‘kadootjes’. Soms zie je op de foto dingen die je eerder niet ‘in het echt’ zag, want als ik dat had gezien dan had ik dat witte blokje wel even opzij geschoven.

Kerstberen en knuffelberen en teddyberen en speelgoedberen en stripfiguur-beren horen bij onze ‘rituals’. Best wel raar eigenlijk, als je erover nadenkt. Waarom is een teddybeer of een kerstbeer nou eigenlijk zo leuk, terwijl een èchte beer groot en dreigend en gevaarlijk is? Zijn de beren-imitaties een manier om de gevaren te bezweren, en te laten zien dat de mens de baas is? Want als al een klein kind zo’n knuffel-beertje vast kan houden, dan is er toch niks aan de hand? Volwassenen weten beter dat een beer best wel vervelend is om in het echt tegen te komen, bijvoorbeeld als je aan het kamperen bent in Canada. Toch blijven we met elkaar al die beren-imitaties super-schattig vinden. Nou vooruit, ik doe eraan mee. Ik ben wat filosofisch vanmorgen, maar ik plaats wèl een leuk boekje Beren breien in m’n shop. Echt schatjes…..

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ceintuurweefsels van de Wayuu Indianen

Weefsters in Nederland (en daarbuiten) kennen vast de naam van Mirja Wark, de gedreven kunsthandweefster uit Finsterwolde. Zij woonde enkele jaren in andere landen waar rijke weefculturen nog steeds in stand werden gehouden en verdiepte zich daarin. Tijdens haar reizen verzamelde ze weefsels en ander handwerk en begon een overzicht te maken van patronen, technieken, kleuren en materialen. Begin jaren negentig woonde ze in Venezuela en genoot daar de gastvrijheid van de Indianen uit de Gualjira, het noordwestelijke gebied van Venezuela en Colombia. Ze werd allereerst gefascineerd door de mooie kleuren, patronen en ook de complexe technieken van de weefsels van deze Indianen. Hoe meer ze zich erin verdiepte, hoe groter haar waardering werd voor de kennis die deze mensen in vele generaties hebben opgebouwd. Maar ook drong het door dat deze mensen langzaam maar zeker die kennis aan het verliezen zijn. De kleedgewoonten veranderen en de moderne tijd beïnvloed het levensritme in negatieve zin. De tijd waarin handwerk traditiegetrouw zo’n grote plaats had, is aan het verdwijnen. Ze wilde een contributie maken aan het behoud van deze specifieke traditie, of in ieder geval een document maken waarin de technieken zijn vastgelegd. En zo kwam ze op het idee om een boek te maken, waarin al die technieken beschreven konden worden. De prachtige foto’s maken het mede tot een waardevol document.

Een paar weken geleden ‘vond’ ik dit boek en was er stil van. Sommige boeken ràken me, en dit boek ook. Dus ik besloot er een apart blogje over te schrijven. Bovenstaande informatie haalde ik van de website van Mirja, Golden Haand, (van harte aanbevolen om daar ook eens een kijkje op te nemen!), maar hoorde ik ook van haarzelf.  Begin dit jaar ontmoette ik haar op de handwerkbeurs in Zwolle, waar ze onvermoeibaar bezig was om nieuw handwerksters enthousiast te maken voor het rijke ambacht van het weven. En vooral het culturele weven! Weven is cultuur! En het is verrijkend om kennis te nemen van wat er in andere culturen werd en wordt gemaakt, met de middelen die zìj hebben.

De Si’ira is de naam van de versierde gordel, die als lendendoek door mannen wordt gedragen. De rechtopstaande getouwen waarop dat gebeurt zijn weliswaar eenvoudig, maar de textieltechnieken waarmee de gordel wordt geweven zijn hoogontwikkeld. Met eindeloos geduld worden ketting en inslag gemanipuleerd om zo de kleurige en boeiende en evenwichtige ontwerpen te kunnen maken.

Het regende keihard, toen ik dit boek ergens in het land was tegengekomen. We wilden gaan wandelen, maar besloten onze auto langs de rivier te parkeren en te blijven zitten totdat het droog was. En zo zat ik in het midden van het land een uur lang verdiept in dit boek te lezen. Ik ben er blij mee dat ik dit mooie boek in m’n shop kan plaatsen (op net zo’n regenachtige dag). En het is met veel waardering voor Mirja Wark, die dit grote werk heeft gedaan om het prachtige handwerk van een groep Indianen onder de aandacht te brengen van een groter publiek. En daarmee heeft zij nòg iets bijzonders gedaan: zij heeft deze mensen zèlf ook hun gevoel van eigenwaarde gegeven. Wat zij maakten, mag door de wereld gezien worden.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Engels tapisserie


Tapisserie en Needlework zijn altijd al een traditionele Engelse bezigheid geweest. Verbazingwekkend wat er op het allerhoogste nivo is gemaakt, maar ook door gewone mensen in gewone huizen. In Engeland zijn ook altijd veel borduurpakketten verkrijgbaar geweest, met een stuk voorbedrukt stramien en genoeg wol in precies de goede kleuren en hoeveelheid. Dat levert heel veel borduurplezier op. En ook prachtige resultaten als het kussen klaar is, want de ontwerpen en kleuren zijn vaak bijzonder mooi. Dit mooie kussenpakket (uit de serie van Laura Ashley) plaats ik in m’n shop. En ook het boek Needlework, wat net als veel andere boeken eerst de rijke geschiedenis bespreekt van de oude naaldkunst, en daarna allerlei eigentijdse ideeën, ontwerpen en mogelijkheden. Voor wie zin heeft om te borduren in oude en tradtionele stijl!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Prettig handwerken met de groteren

Er werd vroeger grondig over nagedacht wanneer een leerling er aan toe was om de handwerktechnieken te leren. Er waren leergangen en boekjes die de didaktiek van het handwerken serieus namen en rekening hielden met de ontwikkeling van het kind. Bijvoorbeeld: “Misschien was u tijdens het doorzien van de breimodellen in de eerste 4 leerjaren al enigszins verontrust over het uitblijven van de sok. Natuurlijk komt deze nu ook. Maar het is niet goed om kinderen uit de 3e en 4e klas hier al aan te laten breien. De moeilijkheden zijn te groot. In de 5e klas kan het nog maar net.” (uit de inleiding van Prettig handwerken met de groteren).

Al dat handwerk-onderwijs had tot doel om leerlingen vertrouwd te maken met de vele technieken, waar ze later veel plezier van zouden kunnen hebben.  De eerste drukken van deze boekjes verschenen in 1952. Ze gaven een leerplan en een schat aan praktische werkstukjes. De eierdopjes, de wantjes, de naaldenboekjes, de wandlapjes, de kleedjes, de slabbetjes, de servettasjes, de theemutsen en de sokjes: wat waren ze leuk! Sommigen bewaarden ze hun hele leven maar er zijn er natuurlijk ook al veel verdwenen. En als je eens ergens tweedehands wat tegenkomt van die handwerkjes, dan is er goede kans dat die in de zestiger jaren zijn gemaakt, naar voorbeeld uit deze prettig-handwerkenboekjes.

Afgelopen weekend had ik het plezier om “prettig te handwerken met een grotere”! We waren het helemaal niet van plan, maar ineens stapten we in een Hanzestadje een wolwinkel binnen. “Alleen maar om even te kijken”, zo haalde ik m’n dochter over. En een half uur later stapten we natuurlijk toch met een bol wol naar buiten. We gingen rechtstreeks naar een café, bestelden koffie en haalden de net-gekochte breipennen tevoorschijn. Ik hoefde m’n dochter alleen nog maar even voor te doen hoe ze moest steken-opzetten, de rest wist ze zich allemaal nog wel te herinneren van vroeger. Ze pakte het zò weer op!  Wat was dàt leuk, om haar daar in dat café te zien breien! Vroeger geleerd, nu plezier.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Gebreid poesje

In de wachtkamer van de tandarts: gebreid poesje maakt er een lolletje van. Ik wou dat ook wel, maar het viel me niet mee vandaag. Ik kreeg twee schroeven in m’n kaakbot en daar had ik tegenop gezien. Ik zit in een beugel-traject en er komt telkens weer wat bij om m’n gebit recht te trekken. Nu dus die schroefjes, weer iets om aan te wennen.
Het gebreide poesje was gisteravond ter sprake gekomen in een gesprek met m’n dochter over wat je allemaal kunt doen met de breipennen. En daarna sprong het poesje in m’n tas. Ze wou mee. Ze is gemaakt van een paar recht gebreide lapjes en ik kocht haar een keer na een praatje met een activiteitenbegeleidster in een verzorgingstehuis. Op hoge leeftijd gekomen willen oudere vrouwen soms nog wel blijven breien maar zonder hulp en sturing lukt dat niet meer. Rechte lapjes gaat soms nog net. Fijn als er dan een begeleidster is die daar iets leuks van maakt. Door op de juiste plekken het borduurwerk af te binden en op te vullen ontstaat er een herkenbaar knuffelbeestje. Er zou eigenlijk eens een website moeten komen waarop patronen staan voor dit soort simpele breisels, want er zijn vast veel meer ouderen die dat breiplezier nodig hebben.

Maar mijn hoofd (letterlijk, compleet met m’n gebit) stond vandaag niet echt naar handwerk. M’n man was gelukkig mee en hij zocht een andere route uit om te rijden want er waren wat files. Ik zat er rustig naast en was blij dat ik niet zelf hoefde te rijden. En dat was dan vandaag de eerste keer in dat lange beugeltraject dat ik niet na afloop van een behandeling naar de Waal ging. Wel òver de Waal. Op de terugweg begon ik gelukkig het ‘lolletje’ weer te zien.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Langs de rivier

Afgelopen zaterdag, langs de IJssel bij Deventer. M’n dochter kocht handgemaakte handschoenen uit Nepal, en toen ik ze zag wilde ik ze ook. Na een wandeling gingen we de stad in en kwamen bij een leuk wolwinkeltje. We kwamen in de ban van het zelf breien, en kochten wol en gingen die gelijk in een cafeetje uitproberen. Plezier gehad, en daar wilde ik nog een paar leuke boekjes bij zoeken. Maar dat lukt nu niet meer: ik ga alweer op weg naar die àndere rivier! Naar de tandarts dus, en het verkeer staat vast dus ik moet echt weg. Tot later! De boekjes die ik dan ga laten zien heten: “Prettig handwerken met de groteren!” En zo is het.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Krukje, kussentje, kleur

Het krukje ging naar de kringloop, samen met een heleboel ander spul wat weg ging. Maar toen stond ik ermee in m’n handen en dacht nog even met weemoed aan de kleurtjes van vroeger. Toen hadden we een hele kamer in die kleuren. Ik liep ermee naar buiten voor een snelle foto. En ik vroeg me af of anderen dat ook doen: van sommige spulletjes die je wegdoet nog even een foto maken. Gewoon voor de herinnering. Dàg krukje, veel plezier ergens-anders!

M’n kussenstje is er één van een serie van vijf. Het motief komt uit het boek Etnische Motieven in Tapisserie. Eén van m’n lievelingsboeken en ook één van m’n lievelingsmotieven en bloglezers die mij al langer volgen hebben dit motief vast al eens vaker gezien. Het is een sterk motief met vele kleuren-mogelijkheden en ik ben er nog altijd dol op.

Krukje – Kussentje – Kleur!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerk met groene (en rode) blaadjes

Het laatste motiefje borduren: daar maakte ik een feestje van! Ik liet één hokje open en met uitzicht op de vallende blaadjes in m’n tuin borduurde ik het laatste tulpje. Is het eigenlijk wel een tulpje? Je zou er ook een Acerblad in kunnen zien. Of Cannabis, maar dat had ik niet. Heb het nog wel geprobeerd te vinden trouwens….

En nu is m’n borduurwerk af! Met veel plezier aan geborduurd. Het patroon komt uit de glossy Libelle borduren, waarvan ik nog een paar exemplaren in m’n shop heb. Zelf had ik in de negentiger jaren ook een abonnement hierop (het adres-stikkertje zat nog op de cover) en dit patroon heb ik altijd mooi gevonden. In oktober had ik zin om wat te maken en zocht een lapje waarop ik dat zou kunnen doen. Ik borduurde gewoon het hele lapje vol, en dacht er niet over na wat ik daar dan later mee zou kunnen doen. We zien wel!

Het is ook weer een restjes-project. Het was lastig in te schatten hoeveel strengetjes ik nodig zou hebben. Ik besloot om eerst het rasterwerk te maken (dat liet ik hier en hier en hier zien), en dat deed ik wèl allemaal in één kleur. Daarna gebruikte ik verschillende kleurtjes groen en verdeelde die op de lap.

Zo, klaar! Net als m’n nieuwsbrief. Die had ik gister willen versturen maar toen ging ik ineens de hele dag weg en schoof ik de nieuwsbrief maar een dagje op. Veel te lang geworden, die brief, dus hoop niet dat ik er iemand mee afschrik. Maar ineens dacht ik: en nou moet ‘ie weg, dus niet meer in geschrapt. Nou ja, het is zoals het is. Veel leesplezier gewenst!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Glorious Colour, Glorious Inspiration

Kaffe Fassett raakte in 1968 tijdens een reis in de ban van de in fraaie kleuren geverfde Schotse wol. Hij kocht er een grote hoeveelheid van en vroeg een medereizigster in de trein naar huis om hem te leren breien. Dat was het begin. En daarna: een ongekende ontwikkeling van een groot kunstenaar die alles wat hij zag (in de omgeving en in musea en overal waar hij naartoe reisde) omzette in duizelingwekkende patronen. Zijn kleuren-explosies waren en zijn fascinerend. In interviews zei hij dingen zoals “Breiers zijn fantastische mensen” en hij was origineel en vernieuwend. Na de brei-periode volgde ook de verkenning op het gebied van borduren en dat bleek net zo sprankelend en ongelooflijk te zijn.

Er werden prachtige boeken gemaakt, die vaak het woord ‘Glorious’ in de titel hebben: Glorious Needlepoint, Glorious Colour en Glorious Inspiration. Het zijn heel mooie boeken. Hieronder een collage uit deze boeken (in m’n shop vind je nog meer foto’s) die ik selecteerde omdat ze een goed beeld geven. De eerste foto: inspiratie uit bloemen. De tweede foto: inspiratie van tegels en stenen en patronen, en die blijken in de juiste kleuren heel mooi te kunnen worden weergegeven in breiwerk of borduurwerk. De derde foto: altijd weer die link met kunst en cultuur. En de vierde foto laat zien dat je in deze boeken ook veel patronen vindt die gelijk kunnen worden gebruikt. Het zijn dus niet alleen kijkboeken, maar ook boeken om te gebruiken.

Het woord ‘Glorious’ hoeft eigenlijk niet vertaald, maar als je het toch zou willen proberen (naast natuurlijk glorieus): Verrukkelijk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerk van mooie oude huizen

Voor mijn blog ging ik weer even op de foto. Af en toe even laten zien hoe ik eruit zie.
Genieten in Brugge! Hier was ik vorige maand. En nu heb ik het meest passende borduurwerk gevonden wat ik maar kan bedenken. Eerst even inzoomen op de huizen:

De prachtige oude huizen aan het historische oude plein.
En dan nu het borduurwerk, het lijkt Brugge wel!
Je kunt niet bij elk borduurwerk met gevelhuizen denken dat het Amsterdam of Delft is; de steden bij onze zuiderburen zijn ook super!

Lees reacties (6) of geef een reactie

Patchworkboekjes Country style

Drie leuke kleine patchwork boekjes in de serie Country Style. Het hoeft niet altijd groot en ingewikkeld te zijn; kleine boekjes zijn ook leuk! Het voordeel van kleine boekjes is dat je de basis-kennis krijgt aangereikt en niet overladen wordt met details waar je misschien nog helemaal niet aan toe bent. De boekjes beginnen steeds met een klein hoofdstuk over de geschiedenis, zodat je weet dat je in goed gezelschap bent wanneer je zou willen beginnen met patchwork. En daarna een paar leuke hoofdstukken die de lezer voldoende informatie geven om zelf iets te gaan maken.
Elk boekje heeft dezelfde mooie schutbladen: Applicaties  –  Patchwork  –  Quilts

Ideale schoenkadootjes!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Geborduurd boekomslag


De blauwe vlinder herkende ik direct, want die heb ik vroeger ook vaak geborduurd. Ik was er zo van gecharmeerd dat ik verschillende toepassingen bedacht. Maar op een boekomslag had ik hem nog niet eerder gezien. Is een boekomslag nog van deze tijd? Geen idee, maar de boeken “Ik kan handwerken” zijn tijdloos, dus daar zou het wel om passen. Ik ging het gelijk even uitproberen en het past precies! Deze standaard-handboeken zijn vroeger in grote oplagen verschenen en waren ook bekend onder de naam “Het grote handwerkboek“. “Door middel van dit boek willen wij trachten een weg te wijzen in het zeer grote terrein waarop het vrouwenhandwerk zich beweegt” staat er in de inleiding, en dan volgt er een plaatje van het beroemde borduursel van Bayeux, om aan te geven dat handwerk al zo oud is als wat. Het boek behandelt werkelijk alles: Breien, (band)Weven, Haken, Vlechten, Macramé, Frivolité, Tapisserie, Borduren, Perzisch ajour, Tuledoorstopwerk en Smocken. Ideaal, zo’n boek waar alles in staat.

Omdat deze boeken vroeger veel gebruikt zijn, is het stofomslag wel eens gesneuveld of gehavend. Dan kan het leuk zijn om er een geborduurd omslag over te doen! Met een vlinder, die niet helemaal in het midden is geplaatst, maar alvast wegvliegt. Dat wil iederéén, die met handwerk bezig is: wegvliegen! Zòveel moois te maken, gauw weer naar het volgende vlinderen! Maar als je dus wilt weten hoe het ook weer zat met die technieken, dan is dit dus een mooi standaardwerk. Er staan er nog een paar in m’n shop (in verschillende uitvoeringen), en daar komt dit exemplaar van Ik kan handwerken nu bij, wat anders is dan de andere exemplaren omdat het nog zo’n mooi stofomslag heeft. Dat is voor wie helemaal geen zin heeft in zo’n geborduurd omslag, maar gewoon een net boek in de kast wil hebben.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Schapewol zelf verven

Het zelf verven van wol is heus niet alleen voorbehouden aan degenen die buiten wonen of over een riant grote keuken beschikken. Ook kleinbehuisden kunnen met deze handleiding meteen aan de slag gaan (zegt de uitgever van dit boekje Schapewol in kleur).
Vroeger heb ik het ook wel eens uitgeprobeerd want toen dit boekje verscheen was ik jong en zat het zelf-verven in de lucht. En nu is er ook weer vraag naar die oude handleidingen met plantaardige recepten om zelf de wol te kleuren. En het is ook wel grappig om tijdens wandelingen te speuren naar Perzikkruid of Elzeproppen en Jeneverbessen. Back to nature!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Langwerpige stekengidsen met heel veel keus


“Wie had in het begin van deze eeuw (de 19e) de wedergeboorte van het handbreiwerk kunnen voorspellen? In 1906 zag men het zelden, te Parijs echter droegen de dames onder hun mantel kleine vestjes die enkel verkocht werden in een Engels koopwarenhuis van de Boulevards. Deze vestjes, gebreid in de kousenbandsteek met witte mohair wol, werden ingevoerd uit Schotland, ze waren een luxe artikel en kostten 20 Franc.
Gedurende de eerste Wereldoorlog werd de mode van het handbreiwerk eigenlijk ‘gelanceerd’ en sindsdien kende ze een steeds stijgende bijval. Warm, soepel, licht en aangenaam om te dragen, wordt het breiwerk ook nog eens geprezen om zijn volmaakte aanpassing aan de noodwendigheden van het huidige, bedrijvige leven.”

Leuk, zo’n inleiding: je blijft erin lezen! Deze inleiding staat in het derde boek van deze reeks langwerpige stekenboeken: Femmes d’Aujourd’hui. Helaas geen jaartal, maar wel lekker oud. Het is een stekenboek met 500 steken, en daarna volgde in later tijden boeken met 850 steken en zelfs 1300 steken. Dat waren onvolprezen overzichten van wat er allemaal mogelijk is, en ze werden veel gebruikt door onze moeders en oma’s. Wat voorbeelden (uit het oudste boekje): Granietsteek, Soepele randsteek, Smocksteek, Weefsteek, Korfsteek, Stippelsteek.

En er waren (en zijn) ook steken die iets uit de natuur of het dagelijks leven nabootsten en namen kregen die dat goed weergaven: De Vensters, De Cellen, De Bladeren, De Zwerm, De Driehoeken, De Tralies, Gekiemd koren, Wespennest, Honingraat. Je ziet het er ècht in.

De inleiding (ik hou van inleidingen….) gaat nog even verder: “Doch, sedert het breiwerk een overwegende plaats in de klerentooi heeft ingenomen, stellen zijn aanhangsters zich dagelijks de vraag, welke steek ze zullen gebruiken ter versiering van hun werk. Deze keus, die onderworpen is aan talrijke voorwaarden zoals daar zijn, kwaliteit en dikte van de wol, bestemming van het werk, handigheid van de breisters, tijd van verwezenlijking, eist een ernstige documentatie. Tot hiertoe bestond deze niet en heden bestaan zeer weinig albums van steken, daar hun publicatie tijdens de laatste oorlog werd onderbroken en hun voorraad uitgeput is. Deze leemte heeft er ons toe aangezet dit A.B.C. van het Breiwerk uit te geven dat, wij zijn er zeker van, met ongeduld wordt verwacht.”

Ha! mooie oude taal met lange volzinnen. Niet meer denken dat mijn blogjes te lang zijn, vroeger konden ze er ook wat van. Mooie stekenboeken dus! Keus uit 1300 steken, toe maar!
De kleine foto’s zijn van de Verlengde Randsteek, Grote Lussteek en Bloemenveld. Die laatste zou ik kiezen….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zacht voor kleine kinderen

Een kind gaat al spelend door het leven en bij iedere ontwikkelingsfase hoort het juiste speelgoed. De antroposofische invalshoek benadrukt dat de leefwereld van het jonge kind zacht en warm en veilig moet zijn, en daar past wol uitstekend bij. Door de zachtheid en de warmte van het materiaal zijn wollen speelfiguren geschikt voor kinderen, die meestal graag met dieren spelen. Het boekje Spelen met wol geeft patronen en voorbeelden voor het maken van een complete boerderij en een dorp uit restjes wol, stopgaren, breigaren.

Uitgeverij Christofoor ondersteunt het gedachtegoed van Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie. Deze beweging werd het meest bekend van het vrijeschool-idealisme. Het uitgangspunt van de vrijeschool is dat leren een creatief proces is, en dat er ruimte moet zijn voor kinderen voor authenticiteit, spontaniteit en situationeel handelen. De vaardigheden om op die manier te leren worden ontwikkeld door veel aandacht voor kunstzinnige vakken, waardoor leerlingen geprikkeld worden in hun creativiteit. Zo kunnen volgens deze filosofie kinderen uitgroeien tot sterke persoonlijkheden.

Ik vind het wel een mooie gedachte, maar voor veel ouders geldt dat het zo’n opvoeding toch niet echt haalbaar is. Meestal gaat een kind gewoon naar de school-in-de-buurt en daar staan de cognitieve vaardigheden (zoals leren rekenen) meer op de voorgrond. Maar je kunt als ouders al wèl in de eerste fase van je kind de juiste lappenpoppen aanreiken. Daar zit een hele filosofie achter, achter die lappenpoppen. En die is beschreven in het leuke boekje Een lappenpop voor elke leeftijd.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ronde kleedjes ingelijst

Bij Ikea zagen we begin dit jaar een muur vol lijstjes. Fiskbo heten ze en ze zijn handzaam, goedkoop en verkrijgbaar in pastelkleuren en in meerdere maten. Ik zag er wel wat in, vooral vanwege het idee om wat gehaakte kleedjes in te lijsten. Later gingen we nog een paar keer terug, en elke keer keek ik of ik dat ideeën-muurtje nog zag, waarop meerdere lijstjes bij elkaar hingen. Maar het had al weer plaats gemaakt voor wat anders. Toen ik die lijstjes voor het eerst zag, begon het gelijk te kriebelen: als een vaag plaatje van een vaag nepkleedje al zo leuk is, hoe leuk zou het dan staan met een ècht kleedje?


Het antwoord weet ik inmiddels en kan ik laten zien: Deze lijstjes doen je mooie kleedjes heel mooi uitkomen!
De kleedjes van je moeder of grootmoeder worden zo een modern ornament in een hedendaags interieur.
Ik ben er enthousiast over, over deze combinatie. Een aanrader, deze lijstjes!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Haken doe je zo!


Haken is hip en trendy en uitgevers van boeken zagen daar de afgelopen jaren markt in en publiceerden de mooiste boeken. De styling van deze boeken is perfect en de zin om te gaan haken wordt bij elke bladzijde die je omslaat groter. Er staan zulke mooie en aantrekkelijke modellen in! Veel van deze boeken zijn gericht op nieuwe haaksters, die nog wat hulp kunnen gebruiken bij het leren van de termen en steken, en de bedoeling is dat ze dan heel gauw de smaak te pakken krijgen en zich aansluiten bij de vele (jonge) vrouwen die van zichzelf verklaren dat ze ‘verslaafd’ zijn (‘hooked’).

De ontwerpen van de Tjechische auteur Jaroslava Dovcová zijn de laatste jaren bekend geworden. Zij is heel sterk gericht op de nieuwe trends en zelf-maak-ontwerpen die nu het modebeeld bepalen. Hieronder een pagina uit haar boek Trendy tassen en mutsen, met een voorbeeld van een eigentijds tasje. Mijn turqoise tasje (wat in m’n shop staat) is net iets anders, maar heeft ook zo’n handig hengsel, iets wat een paar jaar geleden populair werd. En zo staan er in deze boeken met Trendy breisteken nog veel meer moderne toepassingen van de oude brei- en haakkunst. Haken doe je zo! en dan wordt je een happy hooker.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerk(foto’s) in de computer


Er zitten al zòveel handwerkfoto’s in mijn computer, dat de stap maar klein is om het handwerk ook letterlijk daarin op te bergen. Geen goed idee. Een beter idee was dat ik m’n computer wegbracht ter reparatie. Ik vond het spannend, want ik dacht dat hij misschien echt kaduuk was en dat ik een nieuwe zou moeten kopen. Maar het viel mee, en vanmiddag werd ik gebeld en kon ik hem weer ophalen. Een mooie computer, zei de techneut, en daar kon ik toen op antwoorden dat mijn man en zoon die destijds zelf in elkaar hebben gezet. Toen was onze zoon nog student en had hij wel zin in zo’n uitdagende klus. Nu doet die fijne en geluidsarme pc het gelukkig weer. Windows was van het padje afgeraakt, dat schijnt ook nog wel eens voor te komen.

En zo ging de kast vanmiddag weer over de toonbank. Ik vond het gepast om dat moment ook even vast te leggen en te vieren met een foto. Nu kan ik weer verder gaan met handwerk in de pc op te bergen. Alleen de foto’s, en die deel ik graag weer met jullie.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Herfst borduurwerk

Een vaas met bloemen wordt na een week weer opgeruimd, als de bloemen zijn uitgebloeid.
Een mooi opgemaakte fruitschaal is na enige tijd niet zo mooi meer, als het fruit is opgegeten.
Maar een ingelijst borduurwerk blijft soms jaar in jaar uit op hetzelfde plekje hangen.
Terwijl het misschien ook leuk zou zijn om wat af te wisselen. Het kan heel gek zijn, om een schilderijtje wat al dertig jaar in de kamer hangt weg te halen, maar het kan ook misschien wat lucht geven. Over een half jaar hang je het dan weer terug en kijk je er weer fris tegenaan. Ook met borduurwerken kun je wat afwisselen. Tegenwoordig wordt het vaker toegepast dat een borduurwerk bij het seizoen moet passen.

Maar ik wil niemand op onrustige ideeën brengen hoor! Het schellekoord van vroeger, het borduurwerk van lang geleden: sommige borduurwerken hòren gewoon op dat plekje! Vooral niet weghalen omdat ik dat hier schrijf. Het is ook móói als iets blijft hangen waar het hangt. Twintig of dertig of veertig jaar: lekker laten hangen!

Maar wie toch wat afwisseling wil: dit geborduurde herfstboeket is een schatje!

Laat wat van je horen en geef een reactie

De drukke tijd bij de post

Ik kreeg gister een kaart uit Amerika die vijf weken onderweg is geweest! De afzender had al een paar keer gevraagd of die kaart er nou nòg niet was. Maar eindelijk lag hij op de mat, met drie stikkers over elkaar geplakt op de plek waar de postzegel zat. Die kaart was vast ergens verdwaald geraakt. Maar zo is de post gelukkig toch wel: uiteindelijk stoppen ze hem meestal nog in de juiste brievenbus. Overigens is de kaart die ik kreeg een andere dan deze, maar deze is leuker: er staat “Architectonic Fabric” achterop en hij hangt al een jaar op m’n prikbord want ik vind hem leuk.

Niet altijd doet de post er vijf weken over, maar het is inmiddels wèl weer ‘de drukke tijd’ geworden. Voor de post dan. Ik kreeg recent een paar keer een vraag waar iemand’s pakje toch bleef. Dan doe ik een duik in m’n bonnetjesdoos en dan mail ik het track en trace-nummer door. Maar dit keer wilde ik zelf ook eens op onderzoek uit, want de mailschrijver klonk erg ongerust. Het was maandagochtend en het pakje was op woensdag op de post gegaan. Ik zocht het bonnetje op, en typte het nummer in op de website van de post. Daar kreeg ik een melding dat het pakje via dat nummer onbekend was, dus toen werd ik ook ongerust. Dan maar bellen, en gelukkig waren er maar vijf wachtenden voor me. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de telefoon, die mij wist te vertellen dat het pakje dezelfde ochtend nog bezorgd zou worden (op dat en dat adres) en dat het vanaf november normaal is dat de post er vijf dagen over mag doen.

Dus dan weten we dat, en geef ik het bij deze door: de ‘drukke tijd’ is weer aangebroken en pakjes doen er soms langer over dan wenselijk. Goedkoper maken ze het niet, en sneller ook niet, maar iedereen doet z’n best. M’n doos met bonnetjes doet af en toe dienst als iemand ongerust is, maar er is gelukkig nog nooit iets zoek geraakt. We zullen het moeten doen met de architectonische postprocedures voor het bezorgen van onze textielgerelateerde items.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Herfstkleuren in handwerk


Sombere dag? Nee hoor, het was heerlijk gloomy weer. Als ik naar m’n moeder ga kies ik soms voor de binnenweggetjes. En die zijn altijd mooi, ook bij regenachtig weer. Ik ging weer wat helpen bij m’n moeder. Een side-table kwam op een andere plaats te staan en daar hing ik een quilttop  overheen. Alleen maar om even te kijken hoe dat staat.

Het kussentje met geborduurde vogeltjes heb ik een keer voor m’n moeder gemaakt. Dat wil zeggen: het handwerk was ‘tweedehands’ en ik maakte er een kussen van, met een ribfluwelen achterkant. Een vloerkleedje werd ook anders neergelegd en zo waren er nog wat werkzaamheden. Aan het eind van de middag reed ik weer terug, met een voldaan gevoel. Heerlijk juist, zulke sombere dagen. Echte werkdagen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Draai het wieltje nog eens om

M’n pc is al een paar dagen kapot. Ik wou hem aanzetten maar er gingen geen lampjes branden en het scherm bleef zwart. Toch hoorde ik geluid, dus maakte ik de kast open. Ik zag dat de fan wel draaide. Gelukkig, dacht ik, hij doet nog wel wat.
Met wat kunst- en vliegwerk lukte het me toch om in het weekend een paar blogjes te maken, want er zijn altijd wel wat andere apparaten waarvanaf ik ook kan bloggen, maar echt handig is dat niet. Alles werkt dan anders en het kost energie om dat uit te zoeken. Maar ook voldoening als het dan lukt en dus was ik zondag best trots op mezelf dat het me lukte. Een foto van een handwerk wat ik net af had wilde ik combineren met wat vakantiefoto’s die weer in een heel ander mapje stonden. Ziezo, dat is gelukt, dacht ik, en besloot het probleem nog even voor me uit te schuiven.

En toen werd het maandag en gelijk om negen uur ging ik bellen. “Kom maar brengen” zei de monteur, dus sjouwde ik die kast daarnaar toe. Bij de inname vroeg hij wat er aan de hand was. “Hij komt niet meer in de bios” zei ik de juiste computer-taal. Had mijn man me natuurlijk voorgezegd. “Doet de fan het nog?” vroeg hij, en ik zei blij dat dat inderdaad zo is. Maar in plaats van een goed teken is dat nou juist weer een slècht teken. Maar het was druk, en ik zou er pas woensdag iets van horen.

Dus dacht ik dapper: ik maak nog wel wat blogjes, want dat ben ik nou eenmaal gewend, en jullie dacht ik ook. Maar het is toch wel lastig, om foto’s bij elkaar te zoeken vanaf een andere schijf. Dus deze foto maakte ik net, bij lamplicht, dan hoef ik niet te rommelen in m’n bestanden. Hij beeldt twee draaiende ventilators uit. Hoe het verder gaat met m’n pc dat hoor ik pas later. Mailtjes beantwoorden en bestellingen afhandelen gaat allemaal wel (vanaf een andere computer waar ik nu te gast ben), maar ingewikkelde handelingen zoals nieuwe spullen toevoegen aan m’n shop dat laat ik nu even achterwege.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een leuk klein quiltje


Een leuk klein accent aanbrengen kan heel goed met een steekje zilverdraad. Degene die dit quiltje maakte, borduurde op de punten een kruisje met zilverdraad. Het quiltje wàs al stralend, en nu nog meer! Dus als je nog wat goud- of zilverdraad hebt liggen en je weet niet wat je ermee moet, dan is dit misschien een idee.

 

 

Laat wat van je horen en geef een reactie

Het Lam Gods

Een groot borduurwerk werd besteld en moest worden opgestuurd naar Frankrijk. En het was ook nog eens breder dan 50 centimeter, en de meeste postbezorgers zeggen dan dat dat niet kan. Gelukkig was er één die het wel kon en al na twee dagen kreeg ik bericht van de ontvangster dat het schilderij goed was aangekomen en dat ze er heel blij mee is. Zo’n mailtje maakt mij dan ook blij: te weten dat het allemaal goed is gegaan en dat een borduurwerk (waar ik zelf inmiddels ook een beetje aan gehecht was geraakt) nu op een plek hangt waar het tot z’n recht komt.

In oktober bezochten we de St. Baafskathedraal in Gent, waar het pronkstuk van België hangt: het retabel (altaarstuk) van de gebroeders Van Eijck, geschilderd in 1432. Dit wereldberoemde werkstuk, genaamd Het Lam Gods, trekt jaarlijks 200.000 mensen en die komen uit de hele wereld. De geschiedenis van dit meest-begeerde kunstwerk is nogal roerig: het is meerdere malen in zijn gehele of in gedeelten gestolen. Soms werd de diefstal opgelost, maar één van de 24 hoofdpanelen, die in 1934 werd gestolen, is nooit meer teruggekomen. In het echt lijkt het wel een thriller (las ik op een website).

Het was wel een bijzondere ervaring dat wij het kunstwerk ook konden bewonderen. We hadden op internet gelezen dat gedurende één uur per dag, tussen 12 en 1 uur, het altaarstuk gesloten is, waardoor de achterkant van de panelen zichtbaar zijn. En als je dan precies op het juiste tijdstip aanwezig bent, dan maak je het magische moment mee dat de bewaker met witte handschoenen plechtig de zijpanelen weer opendoet. Wij waren er op tijd, en stonden eerst zwijgend met de andere toeristen naar de achterkant te kijken. En toen gingen de panelen open: zò mooi!

Er mochten geen foto’s worden gemaakt van dit beroemde werk, dus die kan ik niet laten zien. Wel zijn er voldoende foto’s en informatie op internet te vinden. Het geborduurde schilderij uit mijn shop was minder oud (uit 1881, ook wel bijzonder), en de geschiedenis is mij onbekend. Wie weet welke omzwervingen het al had gehad vóórdat het in mijn shop kwam. Ik weet alleen het laatste stukje van de verplaatsing van dit schilderij, en dat is gelukkig allemaal goed gegaan.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Bruin in natuurwerk en borduurwerk

Bruine verzadigde kleuren. In oktober was ik op vakantie in Zeeland. Genieten van het licht. De zon scheen natuurlijk niet de hele tijd (hoewel hij in Zeeland wel  vaker schijnt dan in Gelderland). Er was ook een zondag in die vakantie dat we binnen bleven omdat het miezerde en somber was. Lekker borduren in het huisje. Ik liet mijn borduurwerk al wel zien op m’n blog, maar nog niet dat het af was gekomen. Wanneer is iets af? Als je er een kussen van hebt gemaakt? Soms blijft iets liggen, en zo ook nu. Straks ga ik de naaimachine wel weer tevoorschijn halen en alles afmaken.

Bruintinten. Nu is het november en ik maakte zojuist van mijn borduurwerk een foto in de tuin. Opnieuw in de miezerregen. Bruintinten kunnen ook heel mooi zijn. Het was lastig in te schatten hoeveel strengetjes garen ik nodig zou hebben voor een vlak vol bruine motieven. Vijf strengen van de donkerste bruin bleek niet genoeg te zijn, en toen ik dat zag aankomen heb ik wat andere resten erbij gezocht en de kleuren verdeeld over hoeveel motieven ik dacht te borduren. Het moest groot genoeg worden voor een kussen, en ik ben tevreden over de verhoudingen.

Het gaat vaak over kleuren en structuren. In  natuurwerk en in borduurwerk.
En nu ik mijn kussentje-in-wording heb laten zien: fijne zondag!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Voor een groot wandtapijt


In Marburg (Duitsland) hangt een groot wandkleed uit de 14e eeuw. Het kent een verdrietige geschiedenis van verguizing en verwaarlozing en zelfs werd het in stukken geknipt, maar gelukkig werd later de waarde gezien en vanaf 1960 werden de stukken weer aan elkaar gezet en is het wandkleed nu in volle glorie te zien. Een zeer indrukwekkend stuk, waar maar weinig foto’s van te vinden zijn op internet, dus daar voeg ik er graag nog een paar aan toe. Afgelopen zomer bezocht ik het kasteel waar dit wandkleed hangt.

Op dit wandkleed wordt één van de bekendste gelijkenissen uit de geschiedenis uitgebeeld. Dit is een gelijkenis (parabel) die door Jezus is verteld, een verhaal met een verborgen boodschap. De tekst is opgeschreven door Lukas en daarna hebben kerkvaders en kunstenaars, uitleggers en exegeten eeuwenlang hun interpretaties en betekenissen hieraan gegeven. De meest voorkomende uitleg is dat de Vader evenveel van zijn beide zonen houdt, maar dat ze allebei een eigen weg gaan, maar dat het uiteindelijk wel goed komt. Het is de taak van iedere christen om goed na te denken over wie er met de beide zonen wordt bedoeld, en dat nadenken niet alleen aan theologen over te laten, want dan krijg je ruzie en conflicten.

De gelijkenis van de ‘verloren’ zoon volgt in de tekst direct op de gelijkenis van het verloren schaap en de verloren penning, dus dat speelt ook een rol in de uitleg. Eeuwenlang heeft deze aansprekende parabel voor grote beroering en ontroering gezorgd. Je zou het verhaal trouwens ook de gelijkenis van de ‘gevonden’ zoon kunnen noemen. Op het wandkleed wordt dat uitgebeeld met de kus van de vader en het aandragen van de ring.


Niet alleen de betekenis van dit verhaal wat al eeuwenlang grote groepen mensen beroert is interessant. Ook het wandkleed zelf! Ik vond het fascinerend om daar voor te staan, op aanraakbare afstand van de 14e eeuw naar de heldere kleuren te kijken. En nu is m’n interesse gewekt en wil ik nog veel meer wandtapijten zien en bewonderen. Er zijn goede boekjes die de geschiedenis  van de grote wandtapijten bespreken en toegankelijk maken. Het boekje “Wandtapijten” is in de eerste plaats geschreven is voor hen die het woord ‘gobelin’ of wandtapijt direct weten te verbinden met herinneringen aan fijne vakanties, en sfeervolle uren doorgebracht in de stilte van oude gebouwen, waar ze mooie en aansprekende tapijten bewonderden (dat zeggen ze in de inleiding). Het boekje vertelt over de wandtapijten in de middeleeuwen en in de navolgende eeuwen. Leuk om daar wat meer over te lezen als je na een geslaagd bezoek weer thuis bent.

Opmerkelijk dat al die eeuwen geschiedenis en aandacht en verbeelding van de fascinerende en aangrijpende parabel, de kracht van die woorden hebben doen toenemen! Overigens heeft de gelijkenis een open einde, dus we blijven er over nadenken!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Merklapje en stoplapje uit 1917

Precies honderd jaar oud: dit merklapje en stoplapje uit 1917!
Ze zijn allebei heel mooi en nauwkeurig en netjes gemaakt, geborduurd en gestopt op handgeweven linnen want zo ging dat vroeger.
De detailfoto’s laten nog beter zien hoe fijntjes die kruisjes en steekjes werden genaaid, en ik plaatste ook een detailfoto in de collage die de keurige afwerking laat zien.

Twee fraaie lapjes, die iemand een leven lang bewaarde als een kleinood, als een herinnering aan haar jeugd. Nu zijn ze een tastbaar bewijs van hoe de tijd is veranderd, een paar mooie lapjes die bewondering afdwingen. Of ook een paar leuke handwerkjes voor bij je eigen verzameling, want ze hèbben wat!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

De mooiste kleedjes

Er was een tijd dat in elk damesblad en ook in veel kranten wel een patroon voor een gehaakt kleedje stond. Dat was in de eerste helft van de vorige eeuw. Tientallen jaren lang werden er patronen voor gehaakte kleedjes gepubliceerd en die patronen werden uitgeknipt en gebruikt.
En er was een tijd dat er specialische tijdschriften verschenen met de titel “De mooiste kleedjes“, waarin al die patronen bij elkaar stonden. En dan niet één of twee tijdschriften, als een soort speciale editie, maar nee, er verschenen wel 60 nummers in zo’n Marijke- of Sabrina-serie! Als je zo’n tijdschrift (uit de tachtiger jaren) doorbladert, dan zie je hoeveel keus er was. Er was bijvoorbeeld een nummer wat speciaal aandacht gaf aan de rechthoekige en ovale kleedjes, want niet alle kleedjes hoeven rond te zijn. En een nummer wat het kantachtige haakwerk combineert met het kantachtige breiwerk. Ze presenteren dat met de mooie tekst: “U hoeft zich alleen maar strikt aan onze aanwijzingen te houden, dan kan er niks mis gaan.” Haha, dat is mooi gezegd: “U hoeft zich alleen maar…..”

Duidelijk is in ieder geval: het ene kleedje is het andere niet! En in deze oude tijdschriften staan “De mooiste kleedjes“!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Werken met papier

“Papier is een fantastisch materiaal dat al eeuwenlang een inspiratiebron voor kunstenaars is. De structuur, textuur, verschillende eigenschappen en het grenzeloze potentieel van papier zijn betoverend en inspirerend.” Elke twee jaar organiseert het eigentijdse museum CODA een Paper Art tentoonstelling met het werk van kunstenaars die vooral met papier werken. Daar wou ik nog wel naar toe gaan, maar de tentoonstelling is net afgelopen. Zo gaat dat natuurlijk wel vaker: er is zòveel om naar toe te gaan en het lukt lang niet altijd om alles te doen wat je graag zou willen.

Ik heb een tasje van papier wat eigenlijk heel goed in dat moderne museum zou hebben gepast, alleen is het niet gemaakt door een westerse kunstenaar maar door iemand uit Papua Nieuw Guinea. Ik kreeg het een keer kado en ik vind het knap en mooi gemaakt. Het zou niet hebben misstaan in die tentoonstelling.

Werken met papier is ook de titel van een boek uit de serie In woord en beeld. Dat is een leuke retro-boekenserie, waar ook wat handwerk-boeken in zijn verschenen, zoals het boek Borduren in Woord en Beeld en Breien en Haken in Woord en Beeld en Poppen en knuffelbeesten in Woord en Beeld. Die boeken staan al in m’n shop en daar kan het boek over Papier (als grensgeval) wel bij.

Het gaat nu snel met de blaadjes van de Acer: de boom is bijna leeg en het meeste blad ligt op de grond. En daar laat ik de rode blaadjes nog even liggen. Gratis kunst, en dat is ook wel een leuke troost als het niet lukt om alle tentoonstellingen te bezoeken waar je naar toe had gewild.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilts, een Nederlandse traditie

Over het boek Quilts, een Nederlandse traditie, zou een mooi blogje te schrijven zijn. Het was in 1992 het eerste boek wat de omvangrijke en boeiende collectie doorgestikte lappendekens van het Nederlands Openluchtmuseum ontsloot en toegankelijk maakte. Het boek van An Moonen was voor velen een eye-opener dat Nederland zo’n rijke traditie heeft van lappendekens. Zelf herinner ik me die allereerste keer dat ik (met mijn vriend, nu mijn man) op één van onze eerste uitstapjes naar dat mooie museum ging. De lappendekens waren toen tentoongesteld en maakten veel indruk op me. Later kocht mijn man (toen mijn vriend) dit boek voor me, nog niet wetende dat ik me daarna nog veel meer zou gaan verdiepen in handwerk.

Dus het boek koesterde ik altijd, en ik nam het ook eens als voorbeeld om van mijn eigen lappencollectie zo’n typisch Hollandse zandloper-quiltje te maken. Ook de achterkant wilde ik een beetje authentiek, met een bloemetjes-stofje. Op die achterkant liggen nu twéé van deze boeken, die inmiddels aardig zeldzame collecors-items zijn geworden. Het boek is inmiddels herdrukt, maar zo’n eerste druk is toch ook wel mooi.

En zo zou er over dit boek c.q. deze boeken nog veel meer te zeggen zijn, meer over de inhoud en zo. Maar ik laat het hierbij, bij de aankondiging dat ik er nu twee in m’n shop heb. Liefhebbers herkennen ze wel, en degenen die dit boek voor het eerst zien kunnen misschien bij een ouder blogje terecht want ik heb er hier ook al eens over geblogd. Ik zie nu dat ik daarbij hetzelfde quiltje als achtergrond gebruikte, dat was ik vergeten. Deze foto van vandaag had ik speciaal opnieuw gemaakt.
En nu ga ik er weer vandoor: tijd voor nog wat andere lapjes, maar dat zijn dan de poetsdoeken waar ik vandaag mee bezig ga.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Springende hertjes in een drukke week


Voor m’n moeder borduurde ik eens een kussentje en dat werd haar lievelingskussentje wat ze altijd in haar stoel heeft liggen. Het patroon komt uit het boekje Kruissteekjes I en daarin staan verder ook patronen voor wapenschilden. Het is een leuk boekje, net als het boekje Kruissteekjes II waar ik pas over blogde. Deze week ben ik een paar keer met m’n moeder op stap geweest en ben ik ook wat bij haar aan het klussen, samen met mijn zus en broer. We maken lange dagen om wat te verven en schoon te maken en af en toe rijden we wat heen en weer naar bouwmarkten en winkels. Reuze leuk om elkaar dan weer even te spreken, bijvoorbeeld terwijl we aan het wachten zijn bij een oliebollenkraam, omdat we vonden dat we er wel eentje verdiend hadden.
De bestellingen van mijn shop neem ik telkens ’s morgens mee en onderweg ben ik dan aan het speuren naar een brievenbus. Die zijn er lang zoveel niet meer als vroeger. Ik ben deze week soms wat later thuis dan half zes, dus het komt voor dat ik een bestelling die overdag is gedaan niet meer gelijk dezelfde dag kan verwerken. Maar de springende hertjes houden de vaart erin, en we werken lekker door!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Engelse boeken voor Needlepoint tapestry

The Needlepoint book offers you the most comprehensive guide to this craft available”. Dat werd in 1976 over dit Engelse boek gezegd, vol met tapisserie-steken uit de oude Engelse traditie. Natuurlijk hebben we ook in eigen land zulke mooie stekenboeken gehad, maar die werden nog niet herdrukt en dit boek dit jaar wel. Het wordt in het Engelse taalgebied dus nog steeds gezien als een belangrijk basis-werk, want anders zou het niet opnieuw worden uitgegeven.

Het andere boek op de foto “The creative art of needlepoint tapestry” is ook zo’n mooie Engelse gids door het wonderlijke land van de kleurrijke steken, waarin alle richtingen en alle combinaties mogelijk zijn. Eén grote uitdaging om te zien wat je zelf zou kunnen en willen maken, en tegelijk ook één grote kennismaking met de oude wereld van de tapisserie-kunst, waarin al zoveel mooie dingen zijn gemaakt.

Ik legde de boeken op een oude sampler van misschien wel honderd jaar oud. Daar liggen ze mooi, maar waarschijnlijk komt deze steken-merklap toch wel uit Nederland. M’n dochter is deze week in Londen, en stuurt wat foto’s van de Milleniumbridge en een selfie van zichzelf voor een rode telefooncel en van het uitzicht wat ze heeft bij een kopje koffie bij Tates. Dus misschien komt daar die benadrukking van de herkomst van Engelse boeken en een Nederlands borduurwerk vandaan. Beetje overdreven misschien, maar ’t zit gewoon even in m’n hoofd.

Few people in fact really appreciate the enourmous variety of stitches and effects which can be produced by embroidering on canvas.” (uit de inleiding. Tijd dat daar verandering in komt? Borduren op stramien is historisch en uitdagend!)

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren op stramien

Stramien is er in verschillende soorten en gaten. Hoe groter de gaten, hoe dikker de wol. Fijn stramien was vroeger een belangrijk onderdeel voor de handwerkkunst en er zijn allerlei steken en toepassingen die je erop kunt gebruiken. Het boek “Borduren op stramien” laat veel van die vergeten toepassingen zien en daagt uit om ook eens wat anders te proberen dan de geijkte kruissteek.

Mijn zus vond het ook leuk om wat anders uit te proberen en maakte een toepassing van een soort Assisi op het grove stramien. Vroeger had ik deze onderzetter wel eens gezien, toen ze hem aan m’n moeder gaf en ik was verrast toen ik hem vorige week tegenkwam. Ik vroeg of ik hem even mocht lenen voor een foto, want het is een leuke illustratie van wat er nog meer mogelijk is met stramien. Verdere toepassingen vind je in het boekje, waarin ook een hoofdstuk over de rijke Engelse geschiedenis staat van het borduren op stramien. Meestal wordt daarbij de ondergrond geheel bedekt, maar je kunt dus ook juist wat stukjes open laten. En het is ook leuk om te zien dat kleine restjes nog gebruikt kunnen worden. Gooi die vooral niet weg, want daar is stramien veel te leuk voor.

En zodadelijk ga ik opnieuw naar m’n moeder. Benieuwd wat ik vandaag ga tegenkomen!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kralenboek


Soms ben ik het niet eens met een gekozen voorkant van een oud boek. Dan heeft de uitgever een plaatje uit het boek genomen wat dan ook op de voorkant moest komen en dat bepaalt de hele uitstraling van het boek. En iemand die niks met clowntjes heeft, denkt dan dat boek niks voor haar is en laat het liggen. Gelukkig biedt de ondertitel van het Kralenboek wel enige richting: “Alles wat u met kralen kunt maken”. En helemaal onderop de cover staat dan ook nog wat dat is: Sieraden – Gebruiksvoorwerpen – Versiersels. En dat het boek gaat over Ontwerpen – Materialen en Technieken. Mooi, daar hoort een goed hobbyboek ook over te gaan (vind ik).

Ik had er dus plezier in om dit boek niet met z’n voorkant op een blogje te zetten, maar met een opengeslagen bladzijde. Dat geeft voor kralenliefhebbers veel beter aan dat dit een leuk boekje is.

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude DMC folders


Lekker bont. Op de achterkant van een klein quiltje legde ik twee oude HzG folders die ik tegenkwam. Wie weet zijn er wel verzamelaars voor deze oude folders. En indien niet, ook niet erg. Dan heb ik ze gewoon even laten zien. Folder van 2000 en van 2001.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurpatronen uit oude tijdschriften

Ik hou van de pauw!
En van mooie weergaven van deze koninklijke vogel. In het tijdschrift Borduren in Kruissteek vond ik een mooi patroon, wat me vooral aanspreekt omdat het niet zo gedetailleerd is. Weer heel anders dan de gestileerde pauwen die al heel lang in onze folklore-motieven zitten. Een mooi ontwerp voor iemand die (ook) zin heeft om nog eens een pauw met opgezette veren te borduren.

Of misschien wel voor vìer ‘iemanden’, want van dit tijdschrift heb ik meerdere exemplaren. Er staan nog veel meer bijzondere patronen in, bijvoorbeeld voor merklapmotieven die je kunt verwerken in een bedsprei. Te zien in de foto-galerij van dit tijdschrift in m’n shop.
Het zou natuurlijk leuk zijn als ik van àlle tijdschriften wat pagina’s kan weergeven, maar dat zit er nog niet in. Maar af en toe zie ik aanleiding om een bepaald tijdschrift toch even in het zonnetje te zetten. Of in de veren, want deze pauweveren kwam ik tegelijkertijd met deze bladzijde tegen en die vroegen om een combi-foto.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Houden van textiel

Zou er achter zo’n koele gevel nog wat moois schuilgaan op het gebied van textiel?
Ja!
Ikea gaf eens een boek uit met heel veel mooie en warme textielfoto’s. En heel sterke teksten. Het begint met:
“Ben je blij? Dat komt waarschijnlijk door dit boek. Het gaat over textiel, het mooiste materiaal van de wereld. Knippen, naaien, plooien, strikken, om iets van textiel te maken heb je helemaal geen naaimachine nodig. Wat je nodig hebt is liefde en geduld en enthousiasme, vreugde, plezier en fantasie.” En om dat te stimuleren kun je dit boek doorbladeren en dan ben je hélemaal enthousiast. Omdat het tòch een tijdloos boek is (zonder jaartal) is het ook reuze geschikt als kadootje voor textielliefhebbers die Houden van textiel.

Nog wat citaten:
“Kleuren en patronen zijn als energie-drankjes voor de ziel. Ze inspireren en stimuleren. Ze zorgen voor een warm en blij gevoel.”
“Het leven is vol afgelegen weilanden” (en daar kun je dan ook een picknicktafel neerzetten).
“Een waar droomleven moet vol liefde en gelach zijn, vol genegenheid en zonneschijn, zelfbereid eten en heel veel textiel. Schreeuwende of fluisterende patronen, felle of rustgevende kleuren, zachte stoffen die het beste in ons naar boven halen.”
“Combineer er op los!”

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kruissteek motieven voor kerst


Op een patchwork placemat (die heel goed uit de zeventiger jaren zou kunnen komen, maar hij is nieuw!) ligt een boekje wat weliswaar oud is, maar de motieven verouderen eigenlijk niet. Het zijn de bekende klassieke Zweedse motieven die in de vorige eeuw zoveel mensen aanspraken en nu nog. In m’n shop plaats ik wat extra bladzijden uit dit boekje zien, want als je die patronen ziet dan herken je ze vaak wel. De sterk gestileerde engeltjes, bomen en vogeltjes die zo kenmerkend zijn voor ‘Swedisch design’.

Een tijdje geleden blogde ik over vier delen van de serie Technieken uit de volkskunst, en ik dacht dat ik toen compleet was, maar nu zie ik dat er nòg een deel is: dit boekje met Kruissteekmotieven voor Kerst. Het past er ook zéker bij! Nu bestaat de serie dus uit boeken over handwerk uit Guatemala, Nepal en Tibet, Turkije, het Nabije Oosten en Scandinavië, en wie weet kom ik nog meer tegen.

Van de placemat heb ik er nog vier. Het wordt weer eens tijd om me met kerstdingen bezig te gaan houden, maar misschien vind ik het leuker om nog een tijdje in de ‘herfst’ te blijven hangen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kussen geborduurd op stramien


Drie jaar geleden borduurde ik een klein motief op een stuk groot stramien (met grote gaten). Ik begon het borduurwerk onder een boom in m’n tuin.
Nu nog een keer het kussen – zoals het geworden is – ìn de boom. We genieten van de kleuren van de Acer. Net zoals ik tijdens het borduren ook genoot van de kleuren van de mooie sudan-wol.

Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Encyclopedie van Thérèse de Dillmont

In 1878 werd een Wereldtentoonstelling gehouden in Parijs, waar handel en cultuur elkaar ontmoetten. De invloed die hiervan uitging was groot. Uit tal van landen werd ook bijzonder handwerk tentoongesteld. Ook DMC was hier aanwezig, in de persoon van Jean Dollfus, familie van de oprichter van dit bedrijf. En hier ontmoette hij Thérèse de Dillmont.

Deze begaafde vrouw, afkomstig uit een Weense aristocratische familie, was lid van de Academie voor Borduurkunst in Wenen. Ze was altijd al gefascineerd door de grote rijkdom aan borduurtechnieken en door wat er in andere landen en culturen aan handwerk werd gemaakt. De ontmoeting met Jean Dollfus betekende een ommekeer in haar leven. Ze werd gevraagd om naar Mulhouse te komen en voor DMC te werken. En daar maakte ze hèt standaardwerk voor die tijd: de Encyclopédie des ouvrages de dames. De eerste uitgave verscheen in 1886, en daarna volgden vele herdrukken en vertalingen. De encylopedie werd in twee maten uitgevoerd, en vertaald in het Frans, Duits, Engels, Spaans en Italiaans en werd wereldwijd verspreid.

Ter voorbereiding van haar encyclopedie verzamelde Thérèse een enorme hoeveelheid materiaal uit tal van landen en musea. Vertegenwoordigers van DMC speurden in de hele wereld ook naar mooi handwerk. Van deze originele stukken liet Thérèse dan in haar atelier nauwkeurige tekeningen maken en proeven met materialen. De vaalgroene encyclopedie is nog steeds een rijke bron van patronen en beschrijvingen, en nog steeds een geliefd boek voor handwerkliefhebbers. De kleine encylopedie had ik al in m’n shop, en de grote encyclopedie komt er nu bij.

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Patroon Harpspeelster


Dit is een bekend borduurwerk, van de Harpspeelster. Het hing of hangt bij een heleboel mensen nog in huis en ook bij m’n moeder heeft het een plaatsje in het trapgat. Deze week was ik bij haar op bezoek en kon mooi een foto maken. Want eindelijk heb ik het patroon hiervoor gevonden en kan daar iemand blij mee maken. Het was vroeger een bestel-patroon en die kom je minder vaak tegen dan ‘gewone patronen’. Ik heb net het mailtje opgezocht van degene die vroeg of ik dit patroon had en het blijkt al een jaar geleden te zijn dat ik die vraag kreeg.

Een paar dagen geleden kreeg opnieuw een vraag van iemand die al veel moeite heeft gedaan om een bepaald patroon te vinden, maar alles wat ze probeerde liep op niks uit. Nu dacht ik (bij uitzondering) dat ik die vraag dan eens aan mijn bloglezers voorleg: Heeft iemand misschien nog het borduurpatroon van de merklap van Maria von Kevelaar? Het was destijds ook een bestel-patroon en een uitgave van Handwerken zonder Grenzen (1994-5). Het is voor iemand in Canada die daar om persoonlijke redenen veel belang in stelt. Ik hoor het graag als iemand dat patroon heeft en het tegen betaling zou willen opsturen. Misschien hoeft het dan niet weer een heel jaar te duren voordat de vragenstelster het kan krijgen.

Bewaren

Bewaren

Lees reactie (1) of geef een reactie

Textiel is ook cultuur en wetenschap


‘Yarn’ betekent ‘garen’, maar bèn je er dan als je dat weet? Nee.
Want er is blended yarn, cabled yarn, corded yarn, combed cotton, comfort stretch, filament yarn, fancy yarn, doubled yarn, high tenacity yarn en nog veel meer. Ook de manieren om garen te verwerken tot stof kent vele verschillende technische termen. In de Guide to textile terms kun je die opzoeken en vind je van elke technische-textiel-term een definitie.

The Textile Reader is de eerste bloemlezing die “Textiel” als een onderscheiden gebied van cultuur en een ontwikkelend gebied van wetenschap benadert. In dit gedegen werk vind je informatie die genomen is uit blogs en publicaties uit het weide gebied van Textiel.

Dus dat is allemaal over de wetenschap: hoe heet het allemaal, hoe heten de verschillende stappen om tot prachtige stoffen te komen, en hoe hebben vele gedreven anderen in dit weide terrein daarover geschreven?
Maar dan: zelf ontwerpen! Een mooi boek daarover – met ook weer een haast wetenschappelijke benadering – is het boek 2000 pattern combinations. Wow, als je dat ziet dan begrijp je ook visueel waarom het gebied van Textiel zo fascinerend!

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zomertasje in herfstbos

Voornemens moet je ook uitvoeren hè? Dus gingen we aan het eind van de middag nog even wandelen. We vertrokken met regen en het bos was kliedernat. Maar na een tijdje werd het droog en kwam de zon er door. Stralende gouden gloed op de overvloed aan verkleurde blaadjes. De helft lag al op de grond en de andere helft zit nog aan de bomen. We maakten precies dezelfde wandeling als twee weken geleden, en dat doen we anders nooit. Maar nu was het ook wel interessant om te zien hoe het bos in die tussentijd veranderd is.

We waren wat snel van huis gegaan (“Zullen we nog even?”) en ik had alleen m’n mobiel bij me. In de auto vond ik nog een vergeten zomertasje en een flesje water. Altijd handig om een flesje in een tasje te laten bungelen en niet in de hand te houden. Het was een soort uitdaging om te kijken hoe ik zo’n zomertasje met veel roze kon laten passen bij de herfstkleuren.

Gelukt!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Breien voor Baby

Baby’s verrichten verbazingwekkende prestaties: aan het eind van het eerste levensjaar is hu geboortegewicht verdrievoudigd en ze ontwikkelen zich in deze periode van een hulpeloze zuigeling tot een actieve kruiper. En in al die fasen zijn ze vaak) subliem schattig! Mooie kleertjes kunnen die schattigheid nog eens accentueren, en heel veel moeders vonden en vinden het superleuk om die kleertjes voor hen te breien. Ik heb er zelf ook volop van genoten: het geel-wit gestreepte truitje breide ik zelf toen ik in verwachting was. Wat was dat leuk en spannend!

Veel vrouwen hebben goede herinneringen aan de tijdschriften die ze tien of twintig of dertig jaar geleden gebruikten, en willen ze misschien nog wel eens gebruiken. Er zijn tijdschriften die uitgegeven werden door Phildar, Ouders van Nu, Handwerken, Sandra, Libelle, Margriet, Lanarte en vooral ook Burda. De tijdschriften heten “Baby-en-Peutermode” of “Breien voor de baby“, of  “Babytruitjes“.

Of gewoon: “Onze Baby“. Dat is wel een mooie: want als er eenmaal een baby is, dan is die ook een beetje van de omgeving. Iedereen wil graag een beetje meegenieten van een baby, en daar zijn die mooie kleertjes dan ook voor bedoeld: voor nòg meer uitstraling van zo’n toch al schattig kleintje!

Al deze tijdschriften (met allemaal een babyfoto op de cover) plaats ik in m’n shop:

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hema breiboeken winter


Af en toe krijg ik een vraag of ik een bepaald Hema-breiboek nog heb. Dan ga ik altijd wel even zoeken in m’n kast, voor de zekerheid, maar meestal is het zo dat als het niet in m’n shop staat, dat ik het dan ook niet heb. Dat geldt niet voor alle boeken hoor, want ik heb ook nog wel wat voorraad, maar het geldt wel voor de Hema-breiboeken, want daar wordt nog wel eens naar gezocht. Nu viel het me op, bij die vragen die ik kreeg, dat het altijd de wìnter-nummers zijn die worden gezocht. Dat is ook wel logisch, want juist wintertruien lonen de moeite van het zelf-breien en geven de meeste voldoening.

En daarbij komt: als je goede herinneringen hebt aan bepaalde patronen uit die Hema-breiboeken-tijd, dan is het èxtra leuk om die truien nu nog eens te maken, maar dan met de moderne garens. Er zijn nu zoveel prachtige garens te koop! De modellen en patronen uit die tijd waren grondig, degelijk en duidelijk, dus er is van alles voor te zeggen om weer terug te vallen op een oud breiboek.

In één van deze boeken las ik in de inleiding: “De eigenheid van zelfgebreid“. Mooie kreet!
En de ondertitel van het middelste boek luidt: “Van vroege herfst tot ver in ’t voorjaar.” Dat is ook mooi gezegd om een ‘winterboek’ mee aan te duiden.
Deze winterboeken dus nu in m’n shop.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Handwerk op Madeira

In 1998 reisden Henk en Henriette Beukers naar Madeira en maakten na afloop een mooie reportage voor het fantastische handwerkblad Handwerken zonder Grenzen. Vermoedelijk kocht Henriette bij die reis een tas, en na verloop van vele jaren bood zij die begin dit jaar te koop aan op een handwerkmarkt in Maarn. Ik vind het altijd leuk om haar te ontmoeten, en nòg leuker om iets van haar te kopen, dus ik kocht maar wat graag die tas. “Want ik ga zelf binnenkort ook naar dat eiland”, vertelde ik. Na afloop van mijn vakantie in april dit jaar maakte ik een eBook (met heel veel handwerkfoto’s), maar deze foto had ik nog niet laten zien: De tas op een prachtig plekje!

Toen onze vakantie weer voorbij was, vloog de tas weer met ons terug. Wat was het mooi geweest, ik zou best nog eens terug willen! Zal ik die tas dan maar bewaren? Maar nee, hij mag weer ‘door’, naar een volgende handwerkliefhebber, dus ik plaats hem in m’n shop.

Vandaag was ik bezig met wat oude nummers van Handwerken zonder Grenzen, en kwam de reportage tegen die de deskundige hoofdredactrice destijds maakte. Madeira is van oudsher een echt ‘handwerkeiland’ geweest. Er werd tapisserie van hoge kwaliteit gemaakt, en vooral is het eiland beroemd geworden vanwege het prachtige Ponto Richelieu. Daar heb ik tijdens onze vakantie nog naar gezocht, maar misschien niet op de juiste plek, dus dat was ik niet tegengekomen. Wèl de typische mutsjes, waarvan op een foto op de cover van dat oude nummer van HzG staat, het nummer 1998-5. Vooral als je ergens zelf bent geweest is het leuk om daar dan nog eens wat over te lezen. Maar eigenlijk heeft ìeder oud nummer wel zo’n interessante reportage, want ze kònden er wat van: dat Beukers-echtpaar! Dus voor wie nu de oude Madeiratas van Henriette wil kopen: ik plaats hem in m’n shop!


Wat is het leuk om in november nog eens terug te blikken op een vakantie van april. Bij deze foto komen de goede herinneringen weer bij me boven. Daar liepen we, op de hoogvlakte van een subtropisch eiland. Mèt de tas!

Bewaren

Bewaren

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude nummers Handwerken zonder grenzen

Nog wat oude nummers van glossy tijdschrift Handwerken zonder Grenzen. Deze nummers komen uit de periode 2012 tot 2014.
Interessante artikelen over o.a. de Collectie Landwehr-Vogels (oude met de hand ingekleurde borduurpatronen), Lierse kant, de relatie van William Morris met de natuur, de rijkdom van Peru en nog veel meer moois.

Wat zou het handig zijn geweest als ik alle oude nummers van dit tijdschrift in één keer had kunnen toevoegen, netjes op volgorde. Maar zo is het niet gegaan; ik vond telkens een stapeltje en plaatste die dan in m’n shop. Soms een gepuzzel, om uit te zoeken welke ik al had. Ik heb nu iets van 170 oude nummers te koop . Het wisselt natuurlijk telkens, er gaat wat af en er komt weer wat bij. Dus al aardig compleet, want vorig jaar verscheen het tweehonderdste nummer van dit blad wat nog steeds vier keer per jaar verschijnt. Al vanaf 1978.

Laat wat van je horen en geef een reactie