Archief voor februari 2019

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Ariadnes uit 1964

Handwerken in 1964: Patchwork heette lapjeswerk. Er werden veel kleine kleedjes gemaakt. En theemutsen en placemats. En lappenpoppen waren ook populair. Truitjes heetten jumpers. Er werd volop met vilt gewerkt. Mooi zijn voor Pasen werd in die tijd meer benadrukt dan mooi-zijn voor Kerst, met snoezige jurkjes voor kleine meisjes. Voor baby’s werden de mooiste truitjes gebreid, en jongens droegen kleine blazers. Moeders deden hun best om voor hun gezinnen kleren te naaien en te breien en hun huizen te verfraaien en met deze oude Ariadnes komt die oude tijd weer in herinnering.

Er zijn naar mijn idee maar weinig oude Ariadnes bewaard waard de werkbladen nog bijzitten, want die waren in 1964 groter dan het tijdschrift zelf. Ze staken dus heel onhandig uit dus ik denk dat veel mensen ze daarom hebben weggedaan. Maar bij deze oude nummers zitten ze er nog bij.
Aan het eind van februari nog wat oude handwerktijdschriften voor m’n shop.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Cactussen

We kunnen de klimaatverandering niet meer ontkennen. En het mag (sinds kort) ook niet meer. Op m’n blog hou ik het luchtig dus ik wou gewoon een foto laten zien die ik maakte van m’n bloeiende cactusbloemetje. Met een mooi geborduurd schilderijtje erbij. Je kunt er vrolijk van worden, van vroege bloemetjes en stralende zonneschijn. Maar er zitten natuurlijk toch wel heel veel stekelige kanten aan die opwarming. Het is niet te hopen dat we straks alleen nog maar cactussen op onze vensterbanken en in onze tuinen kunnen zetten.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Uitzicht over de IJsselvallei

Het was een mooie dag voor een sentimental journey. Ik pakte het oude fietsje en ging met de pont naar de overkant van de IJssel. Er is nu een nieuw fietspad op de dijk en daardoor kon ik het gebied waar ik vroeger heb gewoond nu op een manier zien zoals ik het vroeger nooit heb gezien. Een weids uitzicht over de IJselvallei. Ik fietste naar de volgende pont om de rivier opnieuw over te steken. De vorige keer dat ik dat probeerde bleek de pont uit de vaart, omdat de waterstand zo laag was. Nu kon ik overvaren.

Vanaf de weg die naar de pont voert zag ik de flat liggen waar mijn moeder precies een jaar geleden een tijdje heeft gewoond. We hadden haar appartement zo mooi in orde gemaakt voor haar, maar ze werd ziek en we verhuisden haar weer terug. Het was een mooi plekje, en ik wilde er vanaf deze afstand nog even naar kijken. Ik stapte af en dacht aan haar. Ik zag twee bloemetjes bij m’n voeten. Eén bloemetje bleef bewegen in de wind. Zo dacht ik aan m’n moeder, hoe zij vorig jaar ook zo’n last had die van de koude wind die vanaf dit plekje naar haar toewaaide. Vorig jaar die ijzige kou in februari en nu deze zonnige en warme februarimaand. Wat een contrast. Ik had er behoefte aan om hier nog eens naar toe te fietsen en even stil te staan.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Fietstochtje

Het was een dag om het oude kleine fietsje op te zoeken en zomaar de boel de boel te laten en weg te fietsen. Het is een heel apart gevoel, dit voorjaar in februari en ik wilde graag een tijdje buiten zijn.

Ik fietste naar de rivier en ging naar de overkant. Bij Bronkhorst las ik alle bordjes over dit kleinste stadje van het land. Hier stond in de dertiende eeuw een kasteel.  Bijzonder om daar zomaar midden in de week op een mooie februari dag te zijn.
Vandaag was dit tasje ideaal om mee te nemen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oud geborduurd schilderij poesje

Poesjes hebben altijd de neiging om ergens in of op te gaan zitten. En dat ziet er soms zò schattig uit! Een tijdje geleden gingen we bij onze zoon op bezoek. Hij woont nu in Gouda, dus dat vonden we een goede reden om hem een groot bord van Gouds plateel te geven. Voordat hij het aan de muur ophing wilde het poesje het bord ook even uitproberen. Zoonlief stuurde daar een foto en die frommelde ik in een lijstje…

Poesje-in-een-mandje is ook heel lief! Dit is al een heel oud borduurwerk, misschien wel antiek. De lijst past er helemaal bij. Echt iets voor iemand die van iets bijzonders houdt.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Niet allemaal dezelfde kant uitgaan

Iemand vroeg per mail hoe ik ertoe was gekomen om een winkeltje te beginnen en hoe ik dat heb aangepakt. Dan wordt m’n antwoord dat ik acht jaar geleden een mooi fototoestel kreeg voor m’n verjaardag en spontaan de volgende dag op 1 januari een Tumblr-blog startte. Daar heb ik drie jaar lang op geblogd. Elke dag een foto en een stukje over Bloemen, Boeken of Borduren. Dat bleek ik aardig vol te houden en zoiets bleek helemaal bij mij te passen. Zo leerde ik om korte en liefst krachtige stukjes te schrijven. En zo bouwde ik een klein lezerspubliek op.

Na die drie jaar besloot ik om een nieuwe blog te starten en me dan alleen te concentreren op handwerk. Ik het begin schreef ik allerlei stukjes over wat ik zelf had gemaakt en liet ik ook allerlei handwerk zien wat ik in ergens had opgeduikeld. Het ging me om het plezier van al dat mooie handwerk. Aarzelend zette ik wat dingen in m’n shopje, maar in m’n stukjes verwees ik daar niet eens naar. “Moet je wel doen hoor!” zei m’n broer, “hoe moet je anders ooit iets verkopen”. Dus begon ik links te plaatsen naar de artikelen in m’n shop. En ik werd heel goed in al dat gelink, en plaats nu ook allerlei links naar waar ik m’n informatie vandaan haal of naar musea (als ik daar geweest ben).
O ja, hoe ik dat heb aangepakt: dat ging natuurlijk niet meer op een gratis Tumblr-blog. Ik betaal nu gewoon hosting.

Wat ik nog heb overgehouden van die begintijd is dat ik enerzijds over m’n eigen leven vertel. Ik hou van schrijven en ben gewoon blij dat ik een blog heb want dat past bij mij. Anderzijds probeer ik me altijd in te denken wat voor m’n lezers interessant of wetenswaardig is. Bij deze foto zou ik dan schrijven dat het tòch de moeite loont om alle kruisjes dezelfde kant uit te laten gaan. Want als je dan eens een close-up foto maakt….
Maar als je hard loopt zie je het niet, en is het gewoon een leuke kleine broche. Misschien een ideetje voor wie ook een leuke kleine broche wil maken?

In ieder geval is het in het echte leven juist fijn dat we niet allemaal dezelfde kant uitgaan. Ik ben blij dat ik mag schrijven en dat jullie willen lezen! Hartelijk dank voor jullie aandacht maar weer en een fijne dag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tijdschriften Patchwork & Quilting

Voor degenen die het quiltvirus te pakken hebben gekregen blijft het altijd weer boeiend om te zien hoe de combinatie van patroon en stof uitpakt. De meeste patronen hebben we al heel vaak gezien en staan ergens in het geheugen opgeslagen met de gedachte dat-patroon-wil-ik-ook-nog-eens-uitproberen. Probleem is alleen dat het best veel tijd kost om een quilt te maken dus àl die mooie quilts maken gaat niet lukken. Maar wèl leuk is het om te zien wat ànderen maakten met die bekende patronen. Daarom is het ook altijd leuk om (oude) patchwork-tijdschriften door te bladeren.

De quiltwereld maakte de afgelopen decennia een hele ontwikkeling door, waarbij moderne nieuwe stoffen en vrije expressie een belangrijke rol spelen. Het leuke van deze Australische tijdschriften vind ik dat zij telkens vrij klassieke quilts laten zien, maar wel met volop gebruikmaking van de moderne stoffen. Deze tijdschriften spreken mij wel aan en het quiltvirus wordt erdoor geaktiveerd. De inhoud van deze tijdschriften is net zo mooi als de voorkanten beloven, met veel mooi gestylde foto’s.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Eerste speenkruid in vroeg voorjaar

Vroeger plakten we mooie posters op grote stukken hardboard en dan hadden we goedkope schilderijen waar we enorm van konden genieten. Als je erop uitgekeken was plakte je er een poster overheen of gebruikte je de achterkant voor een andere poster. Ik heb vroeger tegen veel mooie afbeeldingen aangekeken. Niet altijd verdween zo’n plaat het huis uit, soms werd hij ook gewoon achter een kast of zo geschoven. Daar kon hij dan nog weer eens vandaan worden gehaald als je grote achtergrond nodig had voor een puzzel of treintafel maar meestal werd hij vergeten. Leuk om dan na tientallen jaren zo’n plaat weer te zien!

Deze grote plaat die ik weer vond is lekker verkleurd maar was nog voldoende herkenbaar om de herinneringen weer naar boven te brengen. En nu kan hij nog weer prima als achtergrond voor een borduurwerk dienen! We moeten trouwens oppassen dat ons klimaat niet ook ‘verkleurt’ en dat is dan nog zachtjes uitgedrukt. Het was natuurlijk leuk om in februari een heel weekend in de warme zon te zitten, maar niet echt normaal. En ben je dan straks nog wel blij als het maart is? Speenkruid zoeken is er in ieder geval niet meer bij, in deze klimaatveranderde wereld. We waren gister ook wat in de tuin van het ouderlijk huis aan het werk en opeens zegt m’n zus: “Doe je dit jaar nog een speenkruidwedstrijdje?” Daarbij wees ze het eerste felgele bloemetje aan.

Geen wedstrijdje dus dit jaar meer, want nog vóórdat ik erover kon bloggen is het eerste speenkruid al gevonden. Maar het blìjft natuurlijk altijd leuk om het te zien, en ook om het te borduren! Ons stralende bloemetje!

Lees reacties (11) of geef een reactie

Klein kussentje

Dit kussentje vond ik weer. Ik maakte het vroeger, van een pakketje wat een vriendin had meegenomen uit Amerika.  Dat was toen nieuw voor me, een pakketje waar alles in zat. Met twee broers en twee zussen ben ik nog weer een weekend in het oude huis van vroeger. Ik legde het kussentje even op de oude keukengordijnen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Nieuwe zijdjes

Een ‘zijdje‘ is een stukje stof met een geborduurde afbeelding erop. Honderd jaar geleden werden deze als promotie-artikel gebruikt. Er waren afbeeldingen van bloemen, landen, insecten, wapens, sport en filmsterren.
De tabaksindustrie was een goede promoter van de zijdjes. Rond 1900 was er een Tabaksoorlog tussen Amerika en Engeland en de zijdjes werden ingezet als reclamemiddel om de grootste te worden. Het bekendste Nederlandse merk was het tabaksbedrijf Turmac. Vandaar dat deze zijdjes ook bekend staan onder die naam. Midden jaren dertig mochten er geen reclamematerialen bij de tabaksartikelen geleverd worden en sindsdien zijn ze geliefde verzamelaars-objecten.

Ik heb ergens nog een doosje liggen met die dingen, omdat ik ze natuurlijk zelf vroeger ook verzameld heb. En ik wil ze ook wel eens op m’n shop zetten, maar waar zijn ze ook alweer? In welke doos zitten ze? Het werd tijd dat ik hier de boel wat beter organiseer en daarom ging ik gister naar een grote winkel (nou moet ik toch maar de naam noemen, want misschien willen anderen ze nu ook.) Goed, ik ging dus naar Kwantum want daar hebben ze altijd wel goede opbergdozen. Ik kocht er een heel aantal en nu ben ik bezig m’n handwerkvoorraad opnieuw te sorteren.

In de winkel zag ik nieuwe zijdjes. Leuk, nog niet eerder gezien! Ik kocht er eentje en heb nu al spijt dat ik er niet meer kocht. Ze zijn leuk!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Acht keer het Melkmeisje van Vermeer

Acht keer het Melkmeisje van Vermeer. Deze verzameling begon toen ik we net in ons nieuwe huis waren komen wonen. Ik was heel blij met mijn nieuwe keuken. Ik vond een reproduktie van dit beroemde schilderij en zette dat op m’n aanrecht. Het vergrootte mijn dankbaarheid dat ik nu in zo’n mooie keuken het eten mocht klaarmaken. Als je dat vergelijkt met hoe het vroeger ging…. Later verhuisde de reproduktie natuurlijk naar zolder, maar de Melkmeisjes-liefde was geboren.

Toen kwamen de Tapisserie-borduurwerken m’n huis binnen. “Moet je er nou alwéér één?” “Ja, natuurlijk!”
Sommige waren mooi ingelijst:


En sommigen hadden nooit een lijstje gekregen.


Heel interessant om de verschillen te zien! Verschillen in de gebruikte kleuren, maar ook in hoe de details van het gezicht zijn geborduurd. En soms ook verschillen in gebruikte garens. Meestal werden deze borduurwerken in wol geborduurd, maar het kan ook in borduurzijde.

Iemand bestelde de drie borduurwerken uit m’n shop en vroeg of ik er nog meer had. Ja hoor! Ik haalde ze allemaal los uit de lijst en stuurde ze op naar Amsterdam. Daar worden ze opnieuw ingelijst en mogen ze straks allemaal op een mooi plekje hangen.

Mijn oude reproduktie heb ik nu nog over…. En de herinnering hoe ik één van deze borduurwerken eens naast het echte schilderij mocht houden!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Sneeuwklokjes maximalisatie

Vanmiddag, op de fiets, even afstappen. Om nog wat langer te genieten van een plakkaat vol sneeuwklokjes. Zomaar langs de weg.

Gister, twijfel bij een oud kleedje, wat op de stapel ligt voor de kringloop. Het kleedje is nog van m’n grootmoeder geweest, in die typische kleur groen. Ach weet je wat: wegdoen kan altijd nog, en ik haal het weer uit de stapel.

Vorige week, een mooi hartje gekregen met een geborduurd sneeuwklokje. Het hart heeft precies die oude kleur groen. Grappig dat die kleur in het kleedje heel ouderwets aandoet, maar op het passepartout is het een moderne kleur.
Ik wist niet eens dat je zulke passepartouts kunt kopen. Jullie nu wel! Ze lijken me ideaal voor zo’n klein borduurwerkje. Iets kleins maximaliseren. Doet de natuur tenslotte ook. Met al die kleine sneeuwklokjes.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vergankelijke schoonheid

Het portret van Saskia van Uylenburgh is het topstuk van de tentoonstelling Liefde in de Gouden Eeuw, en een prelude op het Rembrandt-themajaar.
Rembrandt schilderde zijn vrouw en profil in rijk gewaad. Na haar dood bracht hij enkele wijzigingen aan. Hij voegde een fluwelen hoed toe met daarop een struisvogelveer; dit is een verwijzing naar de vergankelijkheid. En ook een takje met rozemarijn in haar hand, als een symbool van eeuwige herinnering. En nu is dan, na vele jaren, dit prachtige schilderij nog te zien als een herinnering  aan een liefdesgeschiedenis die slechts kort duurde en tragisch eindigde. Het paar kreeg vier kinderen, waarvan er drie al in de wieg stierven. Alleen Titus bleef leven. Maar Saskia stierf toen hij nog een baby was. Het huwelijk van Rembrandt en Saskia heeft slechts acht jaar geduurd.

Op de lagere school vroeger werd ons verteld over het leven van de grote meester en vond ik dat zo verdrietig. De schulden die er waren, het vele gedoe. En dat Rembrandt dit portret moest verkopen vanwege geldgebrek. Die geschiedenisles kwam nu weer in herinnering en misschien vond ik het daarom extra bijzonder om dit portret nu in het echt te zien (want wat je vroeger leert, dat blijft je bij). De tentoonstelling belicht het thema Liefde in de Gouden Eeuw en daarom stond er ook een pronkbed in de zaal. Zò mooi allemaal. Een doorgestikte sitsen deken en rijk versierd linnengoed. Maar die struisvogelveer zegt misschien meer. Het is ook zo vergankelijk.

(Dit was het laatste blogje van een serie n.a.v. mijn bezoek aan deze tentoonstelling. Ik aarzelde wel bij nòg een blogje hierover, maar wilde toch graag deze foto’s nog laten zien.)

Lees reacties (4) of geef een reactie

Tijdschriften Textiel

Oude en nieuwe technieken, moderne invalshoeken en lijnen, nieuwe materialen en vrije vormgeving.
En liefde voor texiel in vele vormen en variaties. Dat is in het kort de samenvatting van deze tijdschriften.

Het tijdschrift Textiel is een uitgave van de Stichting Goed Handwerk geweest, en de oude nummers zijn nog interessant voor wie nou nèt informatie zoekt over een bepaald onderwerp. Maar ja, hoe weet je dan waar dat in staat?
De stichting heeft in de vele jaren van haar bestaan veel patronen uitgegeven die later ‘Werkbrieven’ werden genoemd. Hopelijk kom ik daar nog eens een collectie van tegen want het lijkt me leuk om die ook eens te zien. Maar eerst deze oude tijdschriften uit 1986 t/m 1989.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zakdoekjes omhaken

Als ik in mijn eentje een nieuwe trend zou kunnen initiëren, dan zou ik voorstellen om weer zakdoekjes om te gaan haken! De afgelopen jaren zagen we dat er ineens volop dekens werden gehaakt en sokken werden gebreid en wie had dat nou ooit verwacht? Dat was een aantal jaar geleden echt ondenkbaar. De ene trend lokt de volgende uit dus wie weet is er nu ook wel ruimte gekomen om zakdoekjes om te haken: best een leuk idee! Een leuk klein en fijn werkje (heel wat anders dan zo’n grote gehaakte deken op schoot) en het resultaat is iets waarmee je gezien wilt worden.

Dat vonden ze in de zeventiende eeuw ook. In die tijd was een mooie zakdoek heel modieus. In de tentoonstelling Liefde in de Gouden Eeuw (in het Fries museum) is een schilderij te zien van een meisje met een kers in haar ene hand, geschilderd door Jan Claesz. De kers is symbolisch voor haar latere vruchtbaarheid. Ik zoomde in op haar andere hand, waarin ze een zakdoek vasthoudt. Even kijken welke techniek. Want een zakdoekkantje kan worden gehaakt, of geklost, gemaakt van frivolité of er kunnen ook andere naaitechnieken worden gebruikt.

Eerst maar eens wat patroontjes om kantjes te haken met fijn garen. Leuke kleine verzamelaars-patroontjes om weer zin te krijgen in iets wat onze voormoeders ook deden: mooie randjes maken aan een sier-zakdoek.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude tijdschriften Goed Handwerk

De stichting Goed Handwerk had een nauwe samenwerking met de Federatie Landelijk Weefkontakt en in elk tijdschrift (wat 5 keer per jaar verscheen) stonden artikelen die interessant waren (en ook weer zijn) voor handwerkers met specifieke belangstelling. In deze nummers staat bijvoorbeeld wat over de Weef- en Tapijtknoopkunsts in West-Turkije, over textielonderzoek oud textiel, over franje en andere nuttige verfraaiingen, en over smocken. Deze tijdschriften vind ik fijn om in m’n shop te zetten maar ik ben ze nog niet zo vaak tegengekomen.

Sinds januari concentreerde ik me op het toevoegen van telkens een stapeltje oude handwerktijdschriften. Daarna komen de boeken en de oude handwerken weer aan de beurt. Wat zijn er veel tijdschriften! Niet alles vind ik geschikt voor m’n shop, maar deze dus wel!

Laat wat van je horen en geef een reactie

De liefdesbrief

De liefdesbrief is in de 17e eeuw hèt communicatiemiddel van welgestelde burgers. Brieven tussen ongetrouwde stellen worden meestal heimelijk uitgewisseld. Als de toenaderingspogingen niet het gewenste resultaat hebben, werden de brieven vaak teruggevraagd en vernietigd.
Op dit schilderij van Caspar Netscher kijkt een jonge vrouw glimlachend op van een pas ontvangen brief van een aanbidder. In haar hand houdt ze een medaillon met zijn portret. Op de achtergrond is de bode te zien die net de post gebracht heeft.

Eenzelfde soort opstelling is te zien op een schilderij van Johannes Vermeer, waar een borduurwerk van is gemaakt. Dit borduurwerk vond ik op dezelfde dag als ons bezoek aan het Fries Museum, waar het portret van de brieflezende jonge vrouw is te zien. Zulke borduuurwerken kom ik niet vaak tegen in onafgemaakte staat. Leuk om even af te maken, dacht ik, maar dat is toch nog een klusje. Want waarom zou degene die het grootste gedeelte van het borduurwerk al heeft gemaakt het niet hebben afgemaakt? Omdat het nog best moeilijk is om de gezichten goed te krijgen. Kijk maar naar het gezicht van de bode; dat is niet-gedetailleerd en minder mooi uitgevallen. Het gezicht van de vrouw is nog niet geborduurd, en dat zou het beste in petit point gedaan kunnen worden. Wie het wil proberen, kan dit pakket bij mij bestellen; al het borduurgaren zit erbij.

Het naastgelegen borduurwerk is wèl goed geslaagd. Het schilderij waarnaar het is gemaakt is ook van Vermeer en heet Brieflezend meisje bij het venster. Het werd juist besteld, en nu kon ik deze borduurwerken mooi even bij elkaar leggen. Liefdesbrieven, gebracht door een bode….!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zaans stikwerk

In de tijdelijke tentoonstelling “Liefde in de Gouden Eeuw” in het Fries Museum wordt verteld en uitgebeeld hoe het (huwelijks)leven eruit zag na de grote dag van de bruiloft. De echtgenoten zijn met elkaar verbonden en het draait niet alleen om hun persoonlijk geluk, maar ook om harmonie binnen grotere verbanden. De taken zijn binnen het huwelijk strikt verdeeld: De heer des huizes is als kostwinner verantwoordelijk voor de maatschappelijke positie van het gezin. De vrouw krijgt de ‘zoete thuiszorg’ toebedeeld en voert de regie over het huishouden en de kinderen. Elke vrouw des huizes dient de sleutels van haar kasten bij de hand te hebben. Deze sleutels en ook andere nuttige en luxe accessoires werden in Friesland zichtbaar op de rok gedragen. Rechts draagt zij een parfumflesje, een gouden pomander en twee sleutels. En aan de linkerzijde hangt naaigerij, zodat zij zich overal nuttig kan maken.

De rok is van groenzijden satijn van circa 1750. Het informatiebordje vertelde dat deze ‘doorgestikt’ is.

Doorstikwerk werd in de 17e eeuw gedragen door de rijksten. De techniek is bekend onder de naam Zaans stikwerk, en die naam zou doen denken dat het een Nederlandse techniek is. Maar het stikwerk is veel ouder. Deze stiksteek is duidelijk herkenbaar op vele afbeeldingen uit vroeger tijden. Vermoedelijk is de techniek door Engelse en Deense immigranten naar Nederland gebracht. In de Zaanstreek, maar ook in Zeeland, waren diverse ateliers waar deze techniek werd uitgevoerd voor de welgestelde dames uit Amsterdam en Friesland.
De stiksteek is een borduurtechniek waarbij meerdere lagen stof op elkaar worden gewerkt. Doordat er met stiksteken wordt gewerkt wordt die stof meestal iets ingetrokken. Hierdoor ontstaan kleine tussenruimten. Deze tussenruimten worden benut om ze vanaf de achterkant op te vullen, zodat er reliëf aan de voor- en achterkant van het werk komt. Allerlei sierlijke belijningen zijn aan te brengen. Het boekje Zaans Stikwerk heeft de techniek in de zeventiger jaren weer in de aandacht gebracht. In die tijd werden er allerlei moderne dingen mee gemaakt.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Knottedoeken in Fries Museum

Bij een huwelijksaanzoek in Friesland in de 17e eeuw was het in de hogere kringen gebruikelijk dat een man zijn geliefde een cadeau geeft met daarin munten. Dit kon een zilveren kistje zijn of een geborduurde doek. Later zijn deze voorwerpen ‘knottekistje’ en ‘knottedoek’ gaan heten. Dit komt voort uit het gebruik van de ‘knottedoek‘: als de bruid de doek aanvaardt en de knoop aantrekt, dan zegt ze ja op het huwelijksaanzoek en mag ze de inhoud houden.

Dit ritueel vond plaats in het bijzijn van de ouders, want een huwelijk is een serieuze zaak. Het is niet alleen een verbintenis tussen twee mensen, maar ook tussen twee families. Na het ‘ja’ van de vrouw zijn de trouwgeloften bindend.

In het Fries Museum is in het kader van het Rembrandtjaar een tijdelijke vitrine waarin drie knottedoeken zijn te zien. Deze worden haast nooit getoond. De doeken (en ook nog een oude letterlap) zijn zwevend opgehangen en daarboven zweven de knottekistjes. Ik ga meestal vrij onvoorbereid naar tentoonstellingen want ik laat me graag verrassen. En dit was een ècht leuke verrassing!


Al vaak ben ik deze afbeeldingen tegengekomen in boekjes, maar niet eerder zag ik zo’n oude knottedoek in het echt. Weliswaar onder licht-omstandigheden waarbij het lastig is om foto’s te maken, maar ik plaats deze foto’s toch, omdat het zo bijzonder is om ze te laten zien.

Een paar jaar geleden vond ik dit motief in het boek Merklap-motieven van mw. Meulenbelt (een echte klassieker op het gebied van boeken over merklappen) en borduurde het na. En daarna gebruikte ik mijn borduurwerk om er een foto van te maken voor m’n visitekaartjes. Dus velen van mijn bloglezers hebben dit motief via die kaartjes intussen gezien. Wat bijzonder om nu een keer zo’n oude 17e eeuwse knottedoek te zien!

De tentoonstelling in het Fries Museum belicht het thema liefde in de Gouden Eeuw en duurt nog tot half maart. Een aanrader voor wie het prachtige portret wil zien wat Rembrandt maakte van zijn Saskia, en ook een aanrader voor wie ook de knottedoeken in het echt wil zien.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Oude nummers Merkwaardig


Als je de voorkanten ziet van oude en nieuwe nummers van de Vereniging Liefhebbers Merklappen dan zie je gelijk dat borduren bepaald niet iets is van ‘vroeger’. Oude merklappen spreken in onze tijd zeer tot de verbeelding, en dat ook letterlijk want heel veel vrouwen en ook een aantal mannen hebben de borduurnaalden opgepakt en hebben prachtige lappen geborduurd. Heel gebruikelijk is om allerlei gebeurtenissen en hoogtepunten en soms ook dieptepunten te verwerken in een merklap. Vaak zijn de oude traditionele patronen het uitgangspunt en daar worden dan allerlei eigen ideeën aan toegevoegd. Zo zijn vele heel persoonlijke lappen ontstaan, en elke lap is aanleiding tot het vertellen van een verhaal.

Op de ontmoetingsdagen maar ook in de tijdschriften van de vereniging Merkwaardig is altijd ruimte geweest tot het vertellen van die verhalen. De vereniging bestaat al meer dan 30 jaar. Voor wie zich nù gaat interesseren voor deze borduur-stijl kan het interessant zijn om die oude verhalen te lezen en via de mooie foto’s kennis te nemen van wat er allemaal op dit gebied is gedaan en gemaakt. Ik kreeg een vraag naar oude nummers van deze tijdschriften en daarom ben ik op zoek gegaan en kan deze nummers nu ook in m’n shop zetten. Ze zijn mooi uitgevoerd en voor nieuwe en oude borduursters zijn ze aantrekkelijk om door te lezen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Lavendel kussentje

Terwijl de ochtendzon in de kamer schijnt: fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Weer buiten zijn

De eerste zonnige dagen na de winter zijn een feest! Wat fijn om weer ergens naar toe te gaan. We gingen een dagje naar Friesland. En ineens kun je dan weer genieten van buiten zijn. Vooral als je een tijd in de auto gezeten hebt: nog even rondlopen voordat je ergens naar binnen gaat of weer naar huis rijdt.
Fijn zonnig weekend gewenst!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Rembrandt & Saskia, liefde in de gouden eeuw

Liefde bepaalt onze levens en de bijbehorende gevoelens zijn van alle tijden. Prille verliefdheid of felle hartenpijn zijn universeel en worden door miljarden mensen ervaren. In de Gouden Eeuw ging de liefde gepaard met een duidelijke levensopdracht: trouwen, kinderen krijgen en de familienaam en het bezit doorgeven aan het nageslacht.
Dat gold ook voor Rembrandt en Saskia, misschien wel het beroemdste paar van de Gouden Eeuw. Zij was de dochter van een Friese rechter en hij een succesvolle schilder van de Hollandse elite. Nadat ze in 1634 trouwden, deelden ze acht jaar lief en leed.

Eén dag na Valentijn bezochten mijn lief en ik de tentoonstelling Rembrandt & Saskia. Deze tentoonstelling laat zien hoe het liefdesleven van de high society van de 17 eeuw eruitzag: van hofmakerij via bruiloft en huwelijksleven, naar kinderen en de dood. De tentoonstelling is nog tot half maart te zien en ik vind het een aanrader. Volgende week hoop ik op mijn blog nog meer foto’s te laten zien en ook de link met ‘handwerk’ te maken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerkjes

Zo, even zat van alle borduurwerkjes, even een dagje weg!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Warmetruiendag

Even uitproberen: hoe zou het zijn als ik van deze oude truien en vesten een kussen zou maken? Maar ik heb het idee snel weer verworpen en de vesten liggen keurig bij de stapel kleren die weg kunnen. Onder het mom van ‘kunst’ en ‘creativiteit’ wordt tegenwoordig vrij makkelijk de schaar ergens ingezet maar ik vind dat vaak ‘zonde’. Deze week ging ik naar een lezing over de opvang van vluchtelingen en dan wordt je er weer bij bepaald hoe erg het is als mensen alles kwijt zijn. Zij, en zoveel anderen, kunnen een warme trui echt wel gebruiken. Dus bij mij geen stuk knippen van goede kleding.

Vandaag is het ‘warme truiendag‘, een initiatief om mensen ertoe te bewegen de kachel een graadje lager te zetten. En als je het dan koud hebt, dan doe je een trui aan, net als vroeger. Maar misschien wordt het wel een ‘rokjesdag’ in plaats van een truiendag! Dus misschien wil of hoef je helemaal geen trui aan. Ook dan niet kapotknippen hoor; een ander is er blij mee!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tijdschriften Bij voorbeeld

Voor liefhebbers een stapeltje oude tijdschriften Bij Voorbeeld, het tijdschrift voor creatief handwerk uit de zestiger en zeventiger jaren. Hierin staan typische maaksels die pasten bij die tijd, en ook interessante achtergrond artikelen die nu nog steeds informatief zijn. Artikelen over macramé, naaldkant, kralen, poppen, speelgoed, stekenlappen, stofdrukken, zaans stikwerk, vrij weven appliqueren. In die tijd werd er volop geëxperimenteerd met vormen en materialen.
In mijn shop had ik een aparte afdeling voor de tijdschriften Bij Voorbeeld en ik ben blij dat die categorie nu weer een beetje is opgevuld want hij was bijna leeg.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurwerkjes met elkaar vergelijken

Speciaal voor de handwerkbeurs kwam Reina een paar dagen vanuit Engeland naar Nederland en bracht ze ook een bezoek aan mij. Al voor de tweede keer, dus we kenden elkaar al een beetje en volgden hetzelfde patroon als de vorige keer: na de koffie komen de borduurwerkjes uit de tas! Als eerste liet ze me haar geborduurde alfabet zien. Ze was op het idee gekomen doordat ik dit alfabet wel eens op m’n blog had laten zien. Maar de mijne (groen) is nog steeds niet afgewerkt, en de hare wel. Ik zag hoe mooi de rand van de hare was en vroeg of ze me dat ook wilde leren, want het ziet er zo mooi afgewerkt uit. Maar het bleek een kant-en-klare rand te zijn, dus ze had geborduurd op breed borduurband. Ik zei: ja, daar hebben jullie in Engeland een rijke traditie in, door al die band-samplers, dus dat kun je daar vast volop kopen daar. Maar dat bleek mis-gedacht. Dit soort borduurbenodigdheden koopt ze juist het liefst op de handwerkbeurs, want in Engeland is steeds minder te koop op dit gebied.

Daarna wisselden we nog veel meer uit en lieten elkaar van alles zien. Ook dit lange borduurwerk met oud-hollandse motieven. Het patroon had Reina  een keer gevonden zonder kleuren-aanduidingen dus die had ze er zelf bijgezocht. Een klein deel van dit borduurwerk had ze een keer op m’n blog gezien, dus ik zocht gauw mijn eigen exemplaar op, om ze met elkaar te vergelijken. En met deze foto hoop ik anderen te stimuleren om het niet erg te vinden als je geen kleuren-aanduidingen hebt: je kunt de kleuren makkelijk zelf bij elkaar zoeken. Ook de ondergrondstof waar je op borduurt is bepalend voor het eindresultaat.

Ook een serie klokkekleedjes kwamen tevoorschijn, en daar praatten we een tijdje over. Ik zei: Er gaat hier niks de deur uit zonder dat ik er een foto van heb gemaakt, dus zo zag ze hoe ik aan het schuiven was totdat de foto naar m’n zin was. Een paar gingen er met haar mee naar Engeland, en één is er nog over en die plaats ik in later m’n shop.
Dus voor wie van borduren houdt, en ook nog naar de handwerkbeurs gaat: misschien is zo’n strook afgewerkte handwerkstof een idee. Dat hoef je niet af te werken en daarop kun je heel goed die oude motieven borduren.

Ik pakte voor de foto gauw iets wat net voorhanden was: het schaaltje waar de koekjes op hadden gelegen. Bij dit gezellige bezoek volgden we “hetzelfde patroon volgen als de vorige keer”: samen koffie drinken en lunchen en heel veel praten over handwerk.
Juist bij borduren is er zoveel uit te wisselen, want ‘dezelfde patronen volgen’ blijkt zo enorm veel variaties te geven en het is heel leuk om die met elkaar te vergelijken.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Hou je van kleur

Hou je van kleur, dan hou je van borduren!
En borduren kan het hele jaar door.
Maar als je dan voor het eerst die kleuren weer in de natuur ziet…. da’s toch het mooist!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Merklapjes van honderd jaar geleden

Geen zorgen: ik leg niet zomaar fruit op antieke merklapjes. Dit zijn namaak-appeltjes en dat kon wel even. Het was weer tijd voor wat nieuwe (dat wil zeggen: òude) merklapjes. Uit 1915, 1917, 1921: ongeveer honderd jaar oud dus! In die voorbije eeuw zijn die lapjes al door heel wat handen gegaan en al die mensen hebben er met plezier naar gekeken. Of misschien zijn ze juist heel lang bewaard gebleven in een oude doos en is het hoogtijd dat ze ook eens op internet te zien zijn. Als tussenstap naar een volgende liefhebber, en intussen kunnen ze ook even gezien worden door handwerkliefhebbers, want bijna iedereen is wel gecharmeerd van deze oefenlapjes.
Misschien extra leuk voor mensen met Schouwenburg, Mulder of Klooserhuis als familienaam.

Niet altijd werd het alfabet geborduurd in de gebruikelijke volgorde. Heel vaak werd begonnen met de makkelijkste letter I, daarna kwam de H, de N, de M, en soms wat variaties. Hierbij werd de volgorde bepaald door de moeilijkheids-opbouw. Drie van deze lapjes hebben deze letter-reeks.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Iris

En ineens loop je dan van de schuur naar de achterdeur en zie je: er bloeit een irisje! Het is er maar één overgebleven van de tientallen die ik daar ooit had geplant, maar dat geeft niet: ik geniet er gewoon driedubbel van.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boeken over Samplers

Kenmerkend voor Engelse merklappen is dat er vaak tekst op te vinden is. Al vanaf jonge leeftijd leerden meisjes borduren en vaak werden grote stukken tekst geborduurd. Ik kreeg een kaart met afbeelding van de sampler van Anne Jennings van circa 1790. Om weer even versteld te staan van die zeer fijne steekjes waarmee meisjes toen borduurden.
Drie Engelse boeken met alle drie dezelfde titel plaats ik in m’n shop.
Samplers, een goed gedocumenteerd overzicht wat voor het eerst verscheen in 1964.
Samplers, wat uitgegeven werd n.a.v. een tentoonstelling “The first efforts of an infant hand”.
Samplers, from the Welsh Folk Museum Collection.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kaartjes geruild

Voor de eerste keer deed ik mee met een ATC-ruil. Deze was georganiseerd door Mieke. Vorige week stuurde ik drie kaartjes naar haar op, en vanmiddag kreeg ik de envelop met kaartjes van drie anderen. En nog een grote en kleine kaart van Mieke zelf. Leuk zo’n verrassings-envelop!

Er zijn een paar regels waar Artist Tradings Cards aan moeten voldoen:
– ze mogen alleen geruild worden. Niet verkocht.
– ze moeten een bepaalde afmeting hebben, namelijk 8,9 x 6,4 cm. Of 2,5 bij 3,5 inch.
– ze moeten zelf gemaakt zijn.

Verder zijn alle technieken toegestaan, zoals stempelen, kleuren, plakken, verven, stofbewerken.
Mijn kaartje had iets met een gehaakt margrietje, maar ik had er maar drie en die stuurde ik op dus zodoende ligt er niks van mij op deze foto. Ik kan natuurlijk altijd nog weer wat bijmaken. Maar het hele idee is dat je kaartje een klein uniek kaartje is. Wel kun je een ‘editie’ maken: een aantal kaartjes die hetzelfde zijn, en dat moet je dan ook achterop vermelden, bijvoorbeeld 1-4, 2-4, 3-4 of 4 van 4.
Degene die de swap (de ruil) organiseert, kan ook verdere bepalingen geven over wat er achterop moet staan, zoals naam en blog. Dus ik plaats gauw dit blogje, want nu zijn er dus ook drie anderen die vanmiddag een envelop kregen, met mijn kaartje erin. En dan vinden ze het vast leuk om op mijn blog te kijken en hun eigen kaartje te herkennen!

Dat was dus m’n eerste keer, wie weet doe ik nog wel eens mee!

Lees reacties (6) of geef een reactie

Geborduurde paardenhoofden

Paard en mens: een prachtige en eeuwenoude combinatie. Het paard heeft de geschiedenis van de mensheid diepgaand beïnvloed. Mensen konden paarden temmen en hun kracht gebruiken en een band opbouwen. Paarden zijn van nature uitermate sociaal en op harmonie gericht en zo konden ze zich openstellen voor samenwerking met mensen. En ook hun angst die ze als vluchtdieren hebben overwinnen. Ik ben zelf niet echt opgegroeid met paarden, maar ik heb goede herinneringen aan het paard van de melkboer, wat bijna dagelijks door de straat liep en geduldig voor het huis wachtte totdat iedereen klaar was met de melkflessen. En mijn oudere zus borduurde vroeger precies zo’n borduurwerk van twee paardenhoofden en dat bracht ook wat paarden-respect bij. De uitdrukking van deze twee hoofden heb ik altijd mooi gevonden.

Nu vond ik nog weer zo’n borduurwerk, mooi ingelijst, en dat nam ik gister mee naar een rivier-gebied waar ik verwachtte wel een plekje te vinden om er even een foto van te maken. Kijk, daar komt het paard al aangelopen: hij wilde mij even groeten en moed inspreken. Daarna mocht ik hem even aaien, een mooi moment.

En nu het geborduurde schilderij in m’n shop. Wie weet wil iemand het ophangen in een manege of in huis.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tijdschriften Merkwaardig

Voor liefhebbers van borduren zijn er meer dan genoeg patronen beschikbaar in boeken of op internet, dus wie wat zoekt heeft volop keus.
Toch heeft het meerwaarde om als borduurliefhebber ook nog lid van een vereniging te zijn, met gelijkgestemden, en dan ook elk kwartaal een mooi uitgegeven tijdschrift te ontvangen. Waar zit die meerwaarde in? In de contact-mogelijkheden en de mogelijkheid om je hobby te delen met anderen.
De vereniging MerkWaardig is dertig jaar geleden ontstaan om liefhebbers van merklappen met elkaar in contact te brengen. Maar er wordt in het tijdschrift en op de ledendagen ook aandacht besteed aan andere uitingen van de borduurkunst, niet alleen merklappen.

De vereniging telt meer dan 1500 leden en voor veel ouderen onder hen is het niet meer haalbaar om naar de ontmoetingsdagen te gaan. Voor hen is het fijn om elk jaar het kwartaalblad te ontvangen, om op die manier toch het gevoel van verbondenheid te ervaren met andere borduursters. De redactie zou ook graag het blad in handen zien van meer jongere mensen en daar sluit ik me bij aan. Op dit moment rijden er weer vrachtauto’s door m’n straat en wordt de zoveelste tuin van de zoveelste nieuwe buren overhoop gehaald. Huppakee, alles eruit en tegels erin. Al die onrust van die jonge mensen…. bah! “Ga toch eens gewoon borduren, denk ik dan!”

Maar da’s geen goed einde van m’n blogje, dus nog even een regeltje:
Zelf kreeg ik een keer een paar tijdschriften te leen van een vriendin en werd toen zelf ook lid. En op mijn beurt heb ik ook weer anderen enthousiast gemaakt. Het is gewoon leuk om anderen erop te wijzen dat deze vereniging er is. Dus wie weet ga ik straks (als die tuin helaas betegeld is) met een stapeltje onder m’n arm nog wel eens naar die jonge buren. Die hebben ook een beetje borduurrust nodig…

Lees reactie (1) of geef een reactie

Een groen kussen

Sommige dingen hebben een lange doorlooptijd. Een half jaar geleden kocht ik een borduurwerk wat bedoeld was voor een kussen, maar wat nooit afgemaakt was. Ik liet het hier zien op m’n blog. Daarna was ik een tijd bezig met andere dingen en bleef het borduurwerk liggen. Maar een paar dagen geleden had ik zin om het eens af te maken. Vandaag nam ik het mee, want ik ging weer naar de tandarts. Het herstel van mijn gebit heeft ook een lange doorlooptijd, doordat ik een paar jaar een beugel draag. Telkens als ik weer naar de kliniek ga, ga ik na afloop ook even naar de rivier. En dan neem ik iets van handwerk mee. Vandaag dit kussen. Omdat ik wilde kijken of het gras al groen wordt. Omdat groen een mooie hoopvolle kleur is. En omdat ik wel een beetje hoop kon gebruiken want ik vind het wel erg lang duren allemaal. Ik weet het: sommige dingen hebben nou eenmaal een lange doorlooptijd….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Narcissen bij hexagonnen

Het was een somber en regenachtig weekend, maar ik had gelukkig een bos narcissen staan. Op vrijdag had ik een een paar bosjes ‘potloodnarcissen’ gekregen van Annemiek. Eerst vielen ze nog bijna om in de vaas, maar op zondagmiddag was de helft al opengegaan en was het tijd voor een foto. Het stadium waarop een deel nog in de knop zit, en een ander deel al opengebloeid is, vind ik zelf het mooiste. Dan moet je ook niet te lang wachten met een foto anders is het één grote gele bloempartij en dat zou de achtergrond teveel overheersen.

En zijn jullie nog meer benieuwd naar de overwegingen bij deze foto? Ik zal eens laten zien hoe ik daar eerst een stellage voor bouw als ik zo’n compositie wil maken. In m’n bijkeuken bewaar ik wat oude planken en wat hardboard wat ik soms gebruik. In dit geval prikte ik de het onafgemaakte hexagonnen-quiltje erop. Het was niet in één keer goed dus ik draaide het een paar keer totdat de stoffen en de echte bloemen in evenwicht waren. En ik verhoogde de vaas, zodat de bloemen ter hoogte van het midden kwamen.
Zò ziet het er dan soms uit als ik even bezig ben.
En nu weer bezig met andere dingen: naar de beugel-controle. De narcissen zijn vannacht nog verder opengegaan dus ik ben blij dat ik die foto gister al maakte.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Haaknaaldenkokers en schuifdozen

Houten haaknaalden-dozen en -kokers kom je veel minder vaak tegen dan dozen en kokers voor breinaalden. Maar ik heb er een paar gevonden en deze nostalgische opbergers voor de geliefde haak-hook’s plaats ik in m’n shop.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Cerise kussentje

“Af en toe wat geheimen delen op je blog”, is het advies. Hier zijn een paar geheimen achter deze foto:

– Een borduurwerkje waar je een kussentje van wil maken kun je iets groter maken met een bijpassende rand van stof. Zo loopt het geborduurde gedeelte niet helemaal door tot de rand en dat geeft een mooi effect.
– Het patroon voor dit borduurwerkje komt uit één van mijn eigen boekjes. Ik zocht kleurtjes uit die precies hetzelfde waren als het voorbeeld. Niet denken dat je het beter kunt: zo is het precies goed.
– De bloes waarop ik het kussentje legde haalde ik uit m’n kast omdat ik hem niet meer draag. Hij ligt nu klaar om weg te doen. Soms kun je kleding goed gebruiken als achtergrond voor een geslaagde foto.

En m’n laatste gedeelde geheim: ik ga naar de kerk, en daarom laat ik het op zondag bij een foto van een kussentje.
Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vrolijk op de post

Voor het versturen van bestelde boeken en tijdschriften gebruik ik oude (ongebruikte) postzegels van tien jaar geleden. Daardoor kan ik de porto lager houden dan de officiële posttarieven. Ik bereken de porto van twee tariefs-verhogingen geleden. Een bijkomend voordeel is dat de enveloppen er vrolijk uitzien! Dat wordt door de ontvangers wel gewaardeerd. Momenteel ben ik bezig met een serie “Mooi Nederland“. Er zitten vijf zegels van 44 cent op zo’n velletje en die vul ik dan aan met de postzegels die nodig zijn voor enveloppen tussen de 100 en 350 gram of tussen de 350 gram en 2 kg.

Afgelopen maandag gingen deze bestellingen op de post. Op maandag is het altijd wat meer dan anders, opgespaard van het weekend. Eén van deze enveloppen is helaas niet aangekomen. Nu heb ik een vraag, aan degenen die misschien hun eigen envelop van deze foto herkennen, maar ook aan anderen die wel eens wat bij me hebben besteld. Ik geef na een bestelling altijd aan dat iets dezelfde dag of de volgende dag (of maandag, wanneer de bestelling in het weekend is gedaan) op de post gaat. En de bedoeling en verwachting is dat iets dan ook de volgende dag wordt bezorgd. Nu is m’n vraag: is het jullie wel eens opgevallen dat iets làter werd bezorgd dan verwacht? Dus nìet de volgende dag (nadat ik had aangegeven iets op de post te doen) maar làter?

Ik wil dit nu navragen omdat ik bang ben dat die hoeveelheid postzegels misschien voor vertraging zorgt. Ik heb daar nog geen enkele andere aanwijzing voor, maar het zou misschien toch kunnen. Over het algemeen zijn de mensen die iets bij mij bestellen heel geduldige mensen. Ook degene wiens bestelling deze week niet was aangekomen, begon pas mij te mailen op donderdag. Toen had ze dus al enige dagen gewacht. Ik denk dat anderen ook erg geduldig zijn (en die eigenschap wordt gewaardeerd), maar nu wil ik juist graag weten of er meer mensen zijn die langer hebben moeten wachten dan verwacht.
Laat het me even weten!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tijdschriften Ariadne baby en peuter

Ariadne bracht in de tachtiger jaren mooie tijdschriften uit waar moeders van baby’s en peuters volop inspiratie uit haalden om leuke dingen te naaien, te breien en te haken. Tegenwoordig zijn dit weer geliefde tijdschriften voor oma’s, om hetzelfde truitje als tòen nog eens te breien. Van deze drie Baby-en-Peuter-tijdschriften heb ik weer een exemplaar.

Ook de Ariadne kinderkranten zijn lang in herinnering gebleven. Voor wie op zoek is naar een Trui met smiley’s, trui met skateboard, trui met hertje, trui met race-auto, trui met rolschaatsen, trui met Judo, trui met wintersport, trui met tijger, trui met trompetspeler, trui met pinguin of een trui met bus. Alleen nog even breien…

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zelf verven met plantaardige stoffen

Zelf verven met plantaardige stoffen geeft een natuurlijk en aantrekkelijk effect. In de zeventiger en tachtiger jaren was het populair en ik heb het ook wel eens gedaan toen. Het is nu ook weer in de aandacht en de oude boekjes zoals Verven met plantaardige stoffen en Stof verven en bedrukken bewijzen weer hun diensten. In die vorige periode stond er eens een patroon voor een spencer in de Ariadne en deze werd door iemand prachtig nagemaakt. Het is niet m’n gewoonte om ook kleding in m’n shop te plaatsen, maar deze spencer is ‘natuurlijk’ de uitzondering. Hij is zo mooi gemaakt en de kleuren zijn nog steeds zo prachtig. Ernaast legde ik een gebatikt sjaaltje, ook in die aantrekkelijke kleur geel, en ik denk dat ik dat zelf maar ga dragen. ‘Goudverlangen’ is niet aan seizoen gebonden en deze natuurlijke kleuren zijn altijd mooi!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Patronen Duitse merklappen

Ook in Duitsland zijn vroeger volop merklappen gemaakt, en later werden daar patronen van gemaakt en gepubliceerd.
Voor wie geörienteerd is op merklappen van Duitse origine is dit boekje met Stickmustertücher.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Ontdek het haakplezier

Het haakplezier is inmiddels volop ontdekt en er wordt wereldwijd meegedaan met crochet-along’s (CAL). Op de bekende Engelse blog Attic 24 liet Lucy gister wat foto’s zien van haaksters die meededen met haar Sweet Pea Blanket. Hierbij staan vooral de kleurencombinaties en het ‘ontdekte haakplezier’ centraal. Maar er is nog veel meer te ontdekken!

De Mon Tricot-boeken die ik nu op mijn shop plaats zouden ook “Ontdek de technieken en honderden steken” kunnen heten. Het eerste boekje Kussens en plaids is een vrolijk boekje met originele ideeën die nog niet zo bekend zijn en die leuk zijn om weer te zien. En de andere drie boeken zijn geliefde naslagwerken waar enorm veel instaat. Het tweede boekje 500 motieven, steken en technieken biedt precies wat het belooft, en is een bruikbaar naslagwerk.
Het derde boekje (over haken en breien) laat zien hoe je figuurnaden of hoeken moet maken, hoe je waaierplisse kunt krijgen, hoe opgenaaide zakken en schuine splitzakken in je brei- of haakwerk gemaakt kunnen worden. Dat zijn technieken die je niet vaak tegenkomt in andere boekjes. Verder daarin ook informatie over rondbreiwerk, jaquard, zijminderingen etc.
Het vierde boekje Ontdek het haakplezier verwoordt in de inleiding dat het plezier in het haken wordt gevoed door de nieuwsgierigheid om te leren, de behoefte aan nieuwe steken, de ontdekking van nieuwe technieken. En in dit boekje kom je dan ook tal van oude technieken tegen zoals het guimpe-haken en het Tunisch haken.

Ze staan er weer in, deze boekjes!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tulpenkaarten

Op mijn blogje ‘tulpverlangen‘ kreeg ik twee mooie reacties: twee tulpenkaarten!
Ze kwamen deze week allebei op een mooi moment; dat heb je soms van die momenten dat je extra blij bent met een kaart op de deurmat.
De linkerkaart is van Tineke, zij gebruikt mixed-media waar ze behoorlijk goed in is. Ook de achterkant is een collage van knipsels uit oude Margrieten uit de vijftiger jaren.
De rechterkaart is van Maria, en ik vind haar geborduurde tulpjes schattig.
Bedankt voor deze lieve verrassingen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Beestjes haken of breien

Zin om een koe, schaap, kip, varken, poes, geit, stier of paard te breien? Heb je alleen maar even een patroon voor nodig.
Of zin om een vis, bever, beer, olifant, egel, eend, varken, giraf, kat, uil of een lieveheersbeestje te haken? Heb je ook alleen maar even een patroon voor nodig.

Dit zijn leuke kleine boekjes, met makkelijk te volgen patronen, want het moet niet al te ingewikkeld worden als je mee wilt doen met de beestjes-trend.
Van mijn dochter kwam er net een appje dat haar konijn gelukkig weer beter is. Echte dieren zijn nòg fijner, maar een gebreid of gehaakt beestje kan ook gezellig zijn.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een paar breiboekjes

Alles kan gebreid: een lampekap, een fotolijst, een laptop-hoes, een theedoos, een sieradenpop, kleerhangers, of gewoon een plaid of kussen.
Ik ben het niet van plan, maar het past wel in de knitting-in-style-trend. Een leuk boekje met ongewone brei-ideeën.
Poppekleertjes kunnen ook (in stijl) gebreid en het boekje op de onderste foto geeft daarvoor wat patronen. Het is een hobbyboekje wat vroeger in eigen beheer is uitgebracht en waar bruikbare patronen in staan voor poppen van 15 tot 40 cm.

Mijn gebreide sjaal was ook ‘in stijl’ maar dat is al heel wat jaartjes geleden. Nu ligt hij op de stapel om weg te doen. Eerst nog even op de foto, dan heb ik nog een leuke herinnering.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Stoplap anno 1880

Informatie over personen wiens initialen op oude merk- of stoplappen zijn geborduurd, is tegenwoordig makkelijk te vinden. En op blogs kom je dan af en toe achtergrondinformatie tegen over de personen die vroeger zo’n bijzondere lap hebben geborduurd. De huidige eigenaar van zo’n mooie lap heeft dan uitgezocht hoe de borduurster voluit heette, wanneer ze was geboren, getrouwd en overleden, en soms is ook uitgezocht wie haar ouders en kinderen waren. Leuk om zoiets uit te zoeken en goed om die informatie door te geven! De merk- of stoplap krijgt er door die achtergrondinformatie meer waarde door.

Heel anders is het wanneer zo’n lap altijd in de familie is gebleven. Ik ging gister op bezoek bij een oudere mevrouw die 45 jaar lang de buurvrouw van mijn moeder was. “Je komt nog een keer naar m’n stoplap kijken hè?” had ze al een paar keer gevraagd. Afgelopen zomer kwam ze af en toe bij ons op bezoek, en nu was het een goed moment om een keer bij haar op bezoek te gaan. Daar hing hij dan in de kamer: haar pronkstuk! Ik had hem al wel eens eerder bij haar gezien, maar dat was vóórdat ik me voor stoplappen begon te interesseren. Nu kon ik met iets meer kennis haar erfstuk bewonderen. Het was die dag een beetje somber voor een foto, maar ik mocht de ingelijste stoplap ook even van de muur afhalen. Voor nog een betere foto.

Het verhaal wat ik erbij hoorde is hetzelfde verhaal wat ik al vaker heb gehoord: jarenlang heeft die lap in een oude koffer op zolder gelegen. Niemand had er belangstelling voor. De vorige eigenaresse had zelf geen kinderen en toen zij was overleden was er gelukkig tòch iemand die bedacht dat er nog een nicht was die er misschien belang in stelde. En tòen pas werd die lap professioneel ingelijst en kon ze goed-beschermd worden opgehangen. Tegenwoordig zien we de waarde er van in, maar jarenlang lagen dit soort lappen dus gewoon in koffers op vochtige zolders. En er zijn waarschijnlijk ook veel lappen weggegooid.

Deze stoplap van C.L.F. Engel is enòrm fijn geborduurd, op heel dichtgeweven ondergrond. Mooi om te zien, en te làten zien!

Tenslotte nog een tip, voor mensen die ook zoiets moois thuis hebben hangen: neem eens een foto van hoe het daar altijd hangt, zoals de bovenste foto, met iets van het interieur erbij.
En schrijf alles op wat je weet over de herkomst en over de familie-verbanden. Dat is handig voor de vòlgende eigenaar. De lap van de buurvrouw gaat later naar haar dochter, en die heeft al moeten beloven: “Als je hem niet wilt, dan moet je hem naar een museum brengen.” Zo is dat!

Lees reacties (7) of geef een reactie

Geweven wandkleedje

Handgeweven kleden kunnen heel lang mooi blijven, heel lang warmte geven, en heel lang iets toevoegen aan een huis.
Dit kleedje in een bijzondere kleur en met een gestileerde plant is een boeiend wandkleedje, wat ik met liefde in m’n shop plaats.
Op de onderste foto zie je ook een kleed wat bij mij nu al een tijdje op tafel ligt. Het komt uit het huis van m’n ouders en heeft daar jaren lang op de grote tafel gelegen. Op een gegeven moment was het naar zolder gebracht en daar was het nu ook weer vanaf gehaald. Het was leuk om het weer tegen te komen. Het heeft de hele winter al warmte gegeven, want dat is kenmerkend voor dit soort handgeweven kleden, vooral als ze al een lange geschiedenis hebben.

Ook een mooi boek met Weaving Patterns from Sweden plaats ik in m’n shop. Het is uit 1961, dus er staan niet veel kleurenfoto’s in. Maar de voorkant laat al wel zien hoe mooi de aloude weefpatronen in goedgekozen kleurstellingen kunnen zorgen voor een krachtig resultaat.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude merklap nageborduurd

Op een dag in het jaar 1821 was iemand klaar met het borduren van een merklap.
Op een dag misschien 160 jaar later was iemand klaar met het borduren van een replica.
Op een dag kreeg ik die merklap en op een dag maakte ik er een foto van. We weten weinig van al die dagen, alleen weet ik dat ik die foto maakte toen de zon heel laag in de kamer scheen. Daardoor kregen de kleuren nog meer een gouden gloed.
Op een dag laat ik deze foto zien, zomaar, omdat het mooi is om te laten zien. Ik ben er nog even niet aan toe om hem ook in m’n shop te zetten.

En op heel veel van die ‘onbepaalde’ dagen wordt er door duizenden anderen ook geborduurd. Van veel oude merklappen zijn patronen gemaakt en die worden door borduursters gebruikt om een eigen ‘replica’ te maken. Er zijn heel veel ‘gewone’ dagen die eraan voorafgaan dat het ‘op een dag’ klaar is. Als je ook zo’n mooi groot werk aan het maken bent: veel borduurplezier!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Beertje uit Ariadne baby en peuter

Ahhh! Het baby-beertje uit een oude Ariadne Baby en Peuter! Veel moeders die rond 1985 een baby kregen zullen dit patroon herkennen.
Ik heb er al vaak vragen over gekregen, en ook al een aantal keren iemand blij gemaakt met die oude Ariadne. Dat was een geliefd en bruikbaar nummer, waar ik zelf destijds ook bijna van elke pagina wel iets van heb gemaakt.
Opnieuw kreeg ik een vraag of ik nog een exemplaar heb van dit tijdschrift, speciaal vanwege het patroon van het beertje. Telkens is de toelichting hetzelfde: “Vroeger heb ik dit beertje voor m’n eigen baby gebreid, en nu wil ik het voor m’n kleinkind nòg eens maken.”
Omdat ik niet zo vaak deze oude tijdschriften tegenkom, besloot ik om het patroon over te typen en op m’n blog plaatsen.
Ik hoop tot plezier van nog veel meer lezeressen die naar dit patroon zochten!

Brei de armen:
t/m 5e naald met wit, de 6e en 7e naald met blauw, de rest met geel.
Zet 15 steken op. Brei 15 naalden recht
16e naald: elke 4e en 53 steek recht samenbreien (=12 steken)
17e t/m 19e naald: 12 recht
20e naald: elke 2e en 3e steek recht samenbreien (=8 steken).
Knip de draad ruim af voor het in elkaar zetten.
Haal een apart draadje door de steken, knoop dit goed dicht.

Brei de benen:
t/m de 7e naald: met blauw, de rest met geel
Zet 18 steken op. Brei 5 naalden recht.
6e naald: 2 recht samenbreien, 7 recht, 2 rechts samenbreien, 7 recht (= 16 steken)
7e t/m 19e naald: 16 recht
20e naald: elke 3e en 4e steek recht samenbreien (=12 steken)
21e t/m 23e naald: 12 recht
24e naald: elke 2e en 3e steek recht samenbreien (=8 steken).
Knip de draad ruim af voor het in elkaar zetten.
Haal een apart draadje door de steken, trek stevig aan, knoop dit goed dicht.

Brei het lijf:
t/m de 3e naald met blauw, de 14e t/m 27e naald met wit, de 28e en 29e naald met blauw, de rest met geel.
Zet 28 steken op.
1e naald: 28 recht
2e naald: 6 recht, meerder 1 steek (door het verbindeningslusje gedraaid recht te breien), 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 12 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 6 recht (=34 steken)
3e naald: 34 recht
4e naald: 7 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 16 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 7 recht (=40 steken)
5e t/m 23e naald: 40 recht
24e naald: 8 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 16 recht, 2 maal 2 rechts samenbreien, 8 recht (=36 steken)
25e naald: 36 recht
26e naald: 7 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 14 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 7 recht (=32 steken)
27e naald: 32 recht
28e naald: 6 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 12 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 6 recht (=28 steken)
29e t/m 31 e naald: 28 recht (= t/m nek)
32e naald: 6 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 12 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 6 recht (=34 steken)
33e naald: 34 recht
34e naald: 8 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 16 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 8 recht (= 36 steken)
35e naald: 38 recht
36e naald: 9 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 18 recht, meerder 1 steek, 1 recht, meerder 1 steek, 9 recht (=42 steken)
37e t/m 49e naald: 42 recht
50e naald: 8 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 recht samenbreien, 16 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 recht samenbreien, 8 recht (=38 steken)
51e naald: 38 recht
52e naald: 7 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 recht samenbreien, 14 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 reacht samenbreien, 7 recht (= 34 steken)
53e naald: 34 recht
54e naald: 4 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 8 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 4 recht (= 26 steken)
55e naald: 26 recht
56e naald: 2 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 4 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 maal 2 recht samenbreien, 2 recht (=18 steken)
Kant de steken recht af.

Brei de Snuit:
zet met geel 22 steken op.
1e t/m 3e naald: 22 recht
4e naald: elke 3e en 4e steek recht samenbreien (=17 steken)
5e naald: 17 recht
6e naald: elke 2e en 3e steek recht samenbreien (=12 steken)
7e naald: 12 recht.
Knip de draad af. Haal een apart draadje door de steken, knoop dit goed dicht.

Brei de Oren:
Zet 12 steken op.
1e naald: 12 recht
2e naald: 2 recht, meerder 1 steek, 2 recht, meerder 1 steek, 4 recht, meerde 1 steek, 2 recht, meerder 1 steek, 2 recht (=16 steken)
3e naald: 16 recht
4e naald: 3 recht, 2 recht samenbreien, 6 recht, 2 recht samenbreien, 3 recht (=14 steken)
5e naald: 14 recht
6e naald: 1 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 recht samenbreien, 2 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht, 2 recht samenbreien, 1 recht (= 10 steken)
7e naald: 10 recht.
Knip de draad af. Haal een apart draadje door de steken, knoop dit goed dicht.

Het in elkaar zetten:
Sluit de middenachternaad van het lijf en hoofd. Sluit dan de bovennaad van het hoofd.
Vul het hoofd en het lijf op.
Sluit dan de ondernaad.
Rijg een draad door de nek tussen de 15e en de 16e ribbel, trek de draad iets aan en knoop aan de achterkant dicht.
Sluit de naden van de armen en de benen.
Vul deze delen op.
Naai de benen aan het lijf: laat ze voor en achter uitkomen tussen de 2e en 3e ribbel vanaf de onderkant.
Naai de armen aan het lijf; de bovenkant tussen de 1e en 2e ribbel vanaf de nekdraad, de onderkant tussen de 6e en 7e ribbel vanaf de nekdraad.
Naai de ondernaad van de snuit dicht. Stop er vulling in. Naai de snuit op het hoofd: de onderkant tussen de 2e en 3e ribbel vanaf de nek, de bovenkant tegen de 7e ribbel vanaf de nek.
Sluit de achternaad van de oren, stop er een beetje vulling in. Naai de oren op het hoofd; aan weerskanten naast de bovennaad.
Knip van blauw vilt voor de ogen 2 rondjes van een halve centimeter, voor het neusje een half rondje van 1 centimeter. Naai de oogjes op het hoofd boven de snuit (op de 7e ribbel) met een tussenruimte van 5 cm.
Naai het neusje precies in het midden van de snuit, maak de 2 schuine steekjes voor de mond.
Maak het strikje middenvoor.

Deze aanwijzingen komen uit Ariadne Extra Baby en Peuter van 1985 of 1986
In dit tijdschrift stonden ook de aanwijzingen voor Poesje en Haasje. Ik heb de algemene aanwijzingen voor de drie gebreide dieren gecombineerd met de aanwijzingen voor het beertje, en deze overzichtelijk uitgetypt.
Nogmaals veel breiplezier en stuur gerust een foto als je beertje klaar is!

Lees reacties (2) of geef een reactie