Archief voor december 2017

Archief -

Uit het archief: hieronder worden alle blogs over de periode getoond.

 

Jarig op oudejaarsdag

Jarig op oudejaarsdag. Daarom ging ik maar even naast een klok staan. De klok wees één uur. En dat is ook een heel mooie tijd. Na (straks) 12 uur wordt het weer één uur. En na 31 december wordt het weer één januari.

Wat zocht ik toch telkens op paleis het Loo? De grandeur en de glamour,  de pracht en de praal. Ik heb er van genoten om daar regelmatig (met m’n museumkaart) te zijn. Even in een andere wereld. En ook al is die wereld niet de mijne, het doet tòch wat met je als je daar een paar uurtjes te gast mag zijn.
En nu gaat de poort van het paleis dicht. Net als het oude jaar. Ik keek nog eens naar dat gouden hek en ontdekte er een levensboom in. Een veelvoorkomend thema bij de Oranjes maar ook bij de Folklore en in de borduurkunst. Ergens in dit voorbije jaar besloot ik om alleen nog maar levensbomen te borduren. Dat is natuurlijk geen goed voornemen, want daar kan ik me niet aan houden. Maar het zegt wel wat dat ik het van plan was. Levensbomen zijn er al heel veel geborduurd in alle rangen en standen. En in alle tijden en dus ook in de onze.
Een levensboom is ook een mooie foto om het oude jaar mee af te sluiten. Ik vind het ideaal, om jarig te zijn om de laatste dag van het jaar. Alles valt lekker samen, en morgen is er weer een levensboom.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Knallen en knalkleuren

Traditiegetrouw op zondag op mijn blog een kussen.
Op mijn verjaardag: een persoonlijk kussen!
En op oudejaarsdag: een knalkussen!

Bloggen = keuzes maken, schreef ik gister. En nu had ik zomaar zin om de keuze te maken voor flink wat gemopper op mijn blog. Gewoon om me af te reageren. Over 90 % van de Nederlanders die lijdt onder het vuurwerk van 10 % die het graag wil verzieken voor de rest. En over de overheid die dat allemaal maar goed vindt. Slappe overheid die geen verbod durft in te stellen. Na drie regels van zo’n mopperblogje zouden jullie dan wel hebben begrepen dat ik domweg slecht had geslapen. Dat ròtgeknal ook! Vreselijk vind ik het. Waarom mag dat allemaal?

Maar toen zette ik mijn computer aan (o ja, die doet het weer! Mijn zoon zette er op tweede kerstdag een nieuwe voeding in!). En toen was er een lieve reactie van een bloglezeres. Ze feliciteerde mij met m’n verjaardag (dat had mijn man ook al gedaan hoor! Ik ben dus gewoon een gelukkig mens, dat ik door hem gefeliciteerd mag en kan worden). En ze zei dat ze het elke dag een feestje vindt om m’n blogjes te lezen. Wow, daar ben ik gevoelig voor, voor zulke reacties!
Ik voelde m’n mopperbui wegtrekken (dat is maar beter ook, want er staat ons nòg zo’n slecht-slapen-nacht te wachten), en ik kreeg weer zin in de dag. Ik pakte m’n kussen van de bank en legde het buiten in het meest troosteloze en verregende hoekje van de tuin. Dat kan eigenlijk niet, want àlles buiten is troosteloos en verregend. Van dat heerlijke sombere grauwe weer, waarop je hoopt dat alle vuurwerk-afstekers geen zin hebben om naar buiten te gaan.

En dit is dus mijn kussen! Twintig jaar geleden gemaakt toen we hier kwamen wonen en ik al mijn restjes van een vorige periode wilde opmaken. Ik pakte een groot stuk stramien en zocht alle m’n resten wol bij elkaar in rood en oranje en geel en roze en paars en bruin. Een uitdaging om daar een geheel van te maken! Restjes smyrna en restjes breiwol: alles kon ik gebruiken.

En nu is dus mijn boodschap: knallen kun je ook met kleuren! Het hoeft niet met vuurwerk.

Maar goed, ik zal ophouden met gemopper en gemoraliseer en er een andere draai aan geven. Ik zal maar weer denken: leuk dat iedereen vuurwerk afsteekt voor m’n verjaardag! Ik wordt er héél blij van!

Lees reacties (5) of geef een reactie

Oliebollen bij een paleis

Je kunt overal wel een feestje van maken. Dus dat doe ik dan ook…
We haalden oliebollen bij de bakker-om-de-hoek. En laat dat nou nèt de bakker zijn die de beste oliebollen van Nederland bakt! Die bakker zit tegenover het postkantoor waar ik dit jaar zo vaak kwam. Dan is het toch een ‘feestje’ om nu een keer nìet naar dat postkantoor te gaan, maar wèl voor de oliebollen naar het winkelcentrum te gaan! Even in de rij staan, dat hoort er juist bij. En daarna namen we de bollen mee in de auto voor een laatste ritje naar het paleis. Want als je tòch een plekje zoekt om de allerlekkerste-oliebollen-van-het-land op te eten, dan kan dat net zo goed op een historisch plekje.

Voor de laatste keer genoot ik (samen met mijn lief dit keer, want hij wilde ook graag nog een keer) van de mooie opstellingen van gedekte tafels. Van porseleinen serviezen, van schitterende bloemstukken en van Delftsblauwe vazen. Van geborduurde haardschermen en geborduurde stoelen. Van lampekappen met kunstig naaldwerk en prachtige schilderijen. Ik ben hier nu heel wat keren geweest, en elke keer maakte ik dezelfde foto van één bepaalde stoel en één bepaalde vaas. Ik ben gaan houden van deze prachtige voorwerpen.

Nog een week, en dan gaat het paleis een tijd dicht. Het was geen ‘feestje’ maar een féést om hier vele malen te mogen rondlopen. Ik ga het wel missen, maar de tuin blijft open, en er zijn nog de foto’s. Daar laat ik later nog wat meer van zien.
Ik dacht dat m’n blogje over oliebollen zou gaan, maar het viel een beetje anders uit. Niet verwonderlijk, met zoveel moois om je elke keer over te verwonderen! Veel handwerk in een prachtig museum-paleis. Een mooie ‘oudejaarsdag’.

Lees reacties (3) of geef een reactie

Een nieuw breiwerk, aan het eind van een oud jaar

Een nieuw breiwerk begonnen, op een bijzondere plekje!
Het lijkt al wel een één-januari-blogje, maar deze foto’s maakte ik op de twee-na-laatste-dag van het jaar.
Het breiwerk begon ik gisteren, met uitzicht op de IJssel.

Ik liep er ook even naar toe. Hoog water is het.
En nog een tip: het is leuk om een foto te maken van je handwerk als het àf is. Maar het is óók leuk om foto’s te maken van het beginnetje!
En zo verbinden we ‘oud’ en weer ‘nieuw’ aan elkaar.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Niet alles is afgekomen

Elk jaar heeft z’n hoogtepunten en dieptepunten, dingen om blij over te zijn en dingen om van te balen en zelfs ronduit moeilijk zijn.
In een terugblik horen beide aspecten, en ieder doet dat voor z’n eigen leven en het journaal doet het voor iedereen.

Handwerk is ook een metafoor voor deze levens-worsteling. We verlangen naar iets moois, iets wat we zelf gemaakt hebben, iets waar we met plezier aan gewerkt hebben, iets om met trots tegenaan te kijken. Plaatjes op internet en in boeken spiegelen ons voor hoe makkelijk het is. Je hoeft ‘alleen maar’ even die wol te kopen en het patroon te volgen. Maar de werkelijkheid is weerbarstig. Draden raken in de war en patronen kloppen niet en kleuren zijn niet bij te krijgen en de ogen gaan achteruit en het gáát soms gewoon niet. Een worsteling om het project tòch tot een goed einde te brengen.
Dus ik wou alleen maar zeggen: dat hebben we allemaal!

En de mooie plaatjes die ik ook dit voorbije jaar weer op mijn blog liet zien: daar zit vaak ook wel een worsteling achter hoor! En na soms wat struggle  gaf het me dan voldoening als ik dan toch het eindresultaat kon laten zien in een blogfoto. Voor vandaag, aan het eind van het jaar, een foto van een handwerk wat juist nog nìet af is. Ik bleef van de zomer steken in de ‘worsteling’ om het goed te krijgen. Ik volgde een Amager-patroon uit één van mijn eigen boeken, maar vond het middenstuk eigenlijk bij nader inzien minder mooi. De patroontjes zijn heel klein op elkaar gepriegeld en dat wilde ik anders. Maar dat is niet zo simpel, om het dan evenwichtig te krijgen. Dus bleef ik steken. En nu laat ik jullie ook eens iets zien wat nou juist nìet is afgekomen!

Volgend jaar verder!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Bloemenkaarten voor mijn verjaardag

Twee kaarten, die ik al mocht ontvangen.
En twee foto’s, want dat past in het kader van een terugblik.
Wat zeggen deze foto’s? Dat het vaak zo moeilijk is om te kiezen. De blauwe kaart op het blauwe handdoekje en de witte op het witte handdoekje? Of net andersom? Allebei kan, en je moet keuzes maken. Vier jaar geleden toen ik begon met bloggen, was ik heel streng voor mezelf: één foto! En heel soms een klein foto’tje erbij als dat nodig was om het blogje te verduidelijken. Later werd ik wat scheutiger. Maar toch hééft het wel wat: de beperking maakt dat m’n lezeressen het vol houden om deze foto-stroom te blijven volgen (tenminste, dat denk ik dan). Vandaag die twee foto’s, als illustratie dat ik ook het afgelopen jaar alsmaar aan het kiezen was. Bloggen = keuzes maken, net als het hele leven trouwens.

En wat zegt deze foto nog meer? Dat mijn foto’s bijna altijd ‘recent’ zijn. Ik maak wel eens wat foto’s vooruit, maar nooit voor lang. Dus deze handdoekjes lagen er nog van de foto-van-gister en toen kwamen die kaarten en vond ik die breiwerkjes wel handig om nog eens te gebruiken. Dus dat is (in het kader van een terugblik) mijn werkwijze.

En wat zegt deze foto ook? Dat ik een paar hele lieve vriendinnen heb! Die mij feliciteren voor mijn verjaardag en de kaart op tijd op de post deden want morgen wordt er geen post bezorgd. En die weten dat ik van bloemen hou. Handwerk en bloemen: een prima combinatie!
En handwerk en foto’s: onuitputtelijk! Elke dag weer!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Laatste bestelling van het jaar

“Supergemakkelijk: Gordijnen!” staat er op de voorkant van deze Burda Filethaken. Maar als het de ‘Blauwe Stunde’ is, dan wil ik die gordijnen juist helemaal niet. Ik wil het uitzicht openhouden, nog even genieten van de schemering. Dit tijdschrift haalde ik tevoorschijn omdat iemand hem nog bestelde. Het was vijf uur en ik was al aan het koken. En het sneeuwde en ik had helemaal geen zin om er nog weer uit te moeten. Dus ik dacht: “Ik laat ik die bestelling wel tot morgen liggen.” En toen dacht ik: “Maar dat is helemaal niet fijn voor degene die het tijdschrift bestelde, die wil gewoon gaan haken! En als ik het nu niet gelijk op de post doe, dan moet ze nog weer een paar dagen wachten, vanwege het weekend waarin er geen postbezorging is. En als ik het nu gelijk nog even naar de post breng, dan heeft ze het morgen.”

Dus pakte ik het tijdschrift in, schreef het adres op de envelop, trok m’n jas en m’n schoenen aan, draaide het gasfornuis uit, en liep door de sneeuw nog even naar de post. Dat was gisteravond. En zo ging het wel vaker op vrijdagavond. Er was ook een keer een bestelling om tien voor half zes en die heb ik óók nog om half zes op de post gekregen. Ik dacht altijd aan de ontvangster, die anders een paar dagen zou moeten wachten. Ik vond het leuk om het zo te doen en ben blij dat de ontvangers  het waardeerden.

Supergemakkelijk, Gordijnen. En de shop-gordijnen zijn nu even dicht. Deze foto was een moment-opname, en een twijfelgeval of ik hem wel of niet zou laten zien. Het geeft toch een beetje een indruk. Ook van de diversiteit van de bestellingen die ik mocht ontvangen. Elke keer vond ik het weer leuk om te merken dat mensen specifiek naar bepaalde patronen op zoek zijn en het dan bij mij konden vinden. En dan ging ik graag nog even naar de post.
Overigens is de sneeuw inmiddels weer weg, die was maar van korte duur. Maar het is mooi om te merken dat sommige oude tijdschriften juist héél duurzaam zijn! Na vele jaren worden ze weer opnieuw gebruikt en zijn mensen er blij mee.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Etnische Kerstkleedjes

Heel lang geleden nam mijn vader een keer een kleedje voor me mee uit een Balkanland. Ik vond het leuk, maar wist niet zo goed wat ik er mee doen moest. Dat was natuurlijk in de tijd dat ik vond dat elk voorwerp zijn nut moest hebben. Nu ben ik wat meer opgeschoven naar ‘verzamelen’. Nadat het kleedje een paar jaar dienst had gedaan als kerst-kleedje, bedacht ik er een bestemming voor: ik naaide een eenvoudige rode zak en bevestigde daar het kleedje op. Nu konden alle losse recepten en liturgieën die met kerst te maken hadden in de zak bewaard. Ik was heel tevreden met m’n oplossing en had wel dertig jaar plezier van die zak. Inmiddels ben ik nog wat verder opgeschoven: ik hou gewoon van handgemaakte kerstkleedjes uit het buitenland! En ik laat graag nog even een deel van m’n verzameling zien.

Vandaag was ik bezig m’n zak wat te ordenen en overbodig spul weg te gooien. Geeft voldoening als de zak weer netjes is.
Misschien een idee voor anderen: naai een handige zak van een oud etnisch kleedje. Ze zijn mooi genoeg voor een eervolle bestemming.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kleine kadootjes

Voor aan het kerstdiner had ik wat kleine kadootjes, en die had ik in Loo-blikjes gestopt. Een door mij gebreid vaatdoekje of pannelap, die komt altijd wel van pas. En een oud speldenkussen wat gemaakt was van sierlijk gevormd lint en de openingen waren opgevuld met reticello-borduurwerk. Dat zie je niet zo vaak, dus hieronder nog een keer in het groot.
De museumwinkel van het Loo had ook leuke koelkast-magneten in de uitverkoop, met daarop afbeeldingen van Anna Paulowna-borden. Daar kocht ik er een stel van en dan heb ik de komende tijd weer wat om bij te sluiten bij een wat grotere bestelling. Omdat het altijd leuk is om kadootjes uit te delen. (zolang mijn voorraad strekt)

Laat wat van je horen en geef een reactie

“Brei er een goed einde aan”

Wandeling gemaakt langs de IJssel. Het inspireerde me tot een nieuw breiwerkje, in de kleuren van de lucht en het water. Een paar jaar geleden breide ik al eens al mijn oude restjes dikke katoen op. Nu is de dunne katoen aan de beurt.

Vroeger zeiden we als handwerkvriendinnen onder elkaar wel aan het eind van het jaar: “Brei er goed einde aan”. Lijkt erop dat ik al aan ‘het nieuwe’ ben begonnen! Lekker om weer wat op de pennen te hebben!

De vorige keer dat ik deze handdoekjes liet zien kreeg ik er wat vragen over. Daarom hierbij nog een keer de toelichting: de rand is in ribbels gebreid (elke pen recht, zowel heen als terug); de blokjes zijn in 7 steken recht 7 steken averecht gebreid (en dan pennen terug zoals het zich wijst). Zo krijg je de rand die afsteekt van het patroon. Veel breiplezier gewenst als je ook nog wat restjes op gaat breien: deze handdoekjes zijn een ideaal project!

Lees reacties (4) of geef een reactie

’n Lapje en ’n Draadje in 2017

Ook 2017 was een jaar van ’n lapje en ’n draadje.

Ik borduurde twee keer de voorkant van dit oude boekje na. 1947 veranderde ik in 2017. Dan was in ieder geval dat laatste cijfer nog hetzelfde als het oude voorbeeld.

“Vlugge handwerkjes waar U lang plezier van hebt!”

Lees reactie (1) of geef een reactie

Vrij weven: Freewheelen binnen een Frame

Alle handwertechnieken kennen in de eerste plaats de strikte kant: zò moet het en als je het ietsje anders doet, dan doe je het ‘fout’. Er zijn boeken vol geschreven over die strakke en strikte technieken, en jarenlange opleidingen onderwezen en onderwijzen al die methodes en werkwijzen. Zò moet je het doen!

Maar alle handwerktechnieken hebben ook een vrijere variant: je gebruikt de uitgangspunten van een techniek en daar varieer je wat mee, naar eigen voorkeur of inzicht of behoefte. Of al naar gelang de tijd of het materiaal wat je beschikbaar hebt. Spelen en Fantaseren en Proberen en Variëren!

De laatste dagen van het jaar nodigen misschien uit tot het laatste. Een beetje freewheelen. Dit mooie en ‘vrije’ weefwerkje vind ik een beauty!

Maar ja…. helemáál doen wat we willen kan toch ook weer niet. Er wacht ons nog een flinke afwas na een mooi kerstdiner. En dat is illustratief voor dat het altijd  “Freewheelen” binnen een “Frame” is. Fijne (vrije) dag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Quilt Stars and Squares and Cones

Zaai je brood op het water.
Of zaai je zaad in de morgenstond.
Een oude spreuk uit oude tijden.
Zet stappen, ga op weg! Ook al is het moeilijk, lijkt het uitzichtloos.
Zaai je denneappels op een kleed, maak het gezellig thuis.
Wees lief voor anderen, zaai goede woorden.
Blijf hopen op goed resultaat.

Drie jaar geleden liet ik deze kerst-quilt (die ik zelf maakte) ook eens zien. Ik hing hem over het hek van een paleis.
Er was wat aan voorafgegaan: het was een bijzondere ontmoeting op een bijzondere plek. Onze zoon kwam zijn meisje voorstellen. Daar schreef ik ook over.
Daarna moest de jonge vrouw helaas vertrekken. Toen ze was afgestudeerd mocht ze niet langer in ons land blijven. Ook dat vertelde ik op mijn blog: een lege en een volle kapstok.
Nu zijn we drie jaar verder. Dit jaar kwam ze weer terug. Het was spannend, maar ze heeft een verblijfsvergunning gekregen!
En nu komen onze zoon en zijn vriendin bij ons kerst vieren!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kunst en Kitch en/in Kerk en Kerst

Kerst is van alles: Kunst en Kitch en Kerk en Kado en Koor.

En Gezelligheid en Eenzaamheid. Je kunt kerst vieren met familie. Allemaal wat meenemen en dan al die schotels bij elkaar op tafel en dan bijpraten met zwagers en zussen, neven en nichten. Zo leer je elkaar kennen, praat je bij over het afgelopen jaar, en eet je elkaars lekkere gerechten. Dat deden wij gister al in een stad op een uur rijden van ons vandaan. Een straat vol geparkeerde auto’s en een kamer vol mensen en een tafel vol eten.
Anderen vieren kerst in Eenzaamheid omdat de familie ‘op’ is of in het buitenland zit of omdat ze zelf te oud zijn geworden. Dat hoeft niet persé eenzaam te zijn, maar voelt soms wel zo als je alle reklames ziet. En als je nog niet te oud of te ziek bent dan kun je naar een kerk of museum gaan, want overal wordt kerst gevierd en overal staan kerstbomen voor de sfeer.

De meesten van ons maken van alles wat mee, of van alles een beetje. Kunst en Kitch en Kerk en Koor en Kado. We wensen elkaar fijne dagen toe (dat is ook een kadootje, dat je aan elkaar denkt) en we luisteren naar Koren in de Kerk en komen weer thuis bij onze eigen Kunst en Kitch in de kamer die we de afgelopen weken zorgvuldig hebben neergezet en opgehangen. Terugblikkend op onze kerstdagen van de afgelopen jaren kom ik tot de conclusie dat kerst elk jaar ànders is. Net als deze nogal ànders gedecoreerde kerstboom op paleis het Loo. Volgehangen met Kunstbloemen. Kunst en Kitch gaan héél goed samen! En ik wens jullie een fijne Kerstdag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Vierde advent

Vierde advent. Vierde zondag voor kerst, en die valt dit keer samen met Kerstavond. Christmas’ Eve. Als je wat wilt vieren, dan doe je dat de avond van te voren. Terugkomend van ‘het glazen huis’, fietsten we gister langs een ‘glazen kerk’. Bezoekers werden via een spandoek binnengenodigd. We gingen even kijken. De vier kaarsen van het adventsstuk waren aan. Advent = toeleven naar kerst. Met voorbereidingen voor familie-ontmoetingen en vaak ook met het verdiepen in de kerst-boodschap. Eerst was er één engel bij de herders op het veld. Die kondigde de geboorte van de Verlosser aan. Daarna voegde zich bij die engel een groot hemels leger, en was de lucht vervuld met lofgezang.

Sindsdien is de wereld vervuld geraakt van de impact van die boodschap. Niet altijd begrepen, en vaak was de boodschap oorzaak tot ruzie en conflict. De gebeurtenissen van tweeduizend jaar geleden, van die engelen en de herders en de kribbe en de jaloerse koning, dat is allemaal opgeschreven door Lucas. Het wordt elk jaar weer gelezen. En elk jaar beeldt iedereen wat uit van wat hem aanspreekt. Geborduurde kerstengelen op een oud kleedje, of een adventsstuk in een lege kerk. De kaarsen branden op, het kleedje vind ik mooi en elk jaar komt er een vlekje bij. De herinneringsliederen worden weer gezongen, kerst-stol wordt weer gegeten. Advent = toeleven naar kerst, en als het straks weer voorbij is, denk ik eraan dat het eigenlijk nóóit voorbij is. Want we hebben nog steeds wat te verwachten. De vrede-op-aarde bijvoorbeeld.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduren met wit op rood

Zaterdagmiddag, naar de markt geweest, naar Serious Request geweest. Boodschappen gedaan, het huis opgeruimd, een kopje thee ‘verdiend’. Ik kan er nog niet helemaal van loskomen. Het contrast tussen welvaart en wereldleed. Het verschil tussen hoe grote groepen mensen mogen leven, en grote groepen mensen moèten leven. Zaterdagmiddag, de krant om te lezen, straks journaal-overzichten. Wat gebeurt er veel…

Zaterdagmiddag, de laatste postbezorging voor kerst. Nog een paar mooie geborduurde kaarten. Blij mee! Borduren-en-kerst is altijd een goede combinatie. Ik doe het al vanaf m’n zesde, toen ik van m’n moeder een stukje rode borduurstof kreeg en daar kandelaartjes op mocht borduren. Dat vond ik geweldig om te doen en toen het klaar was mocht ik er een kaart van maken voor m’n oma. Op precies dezelfde manier als de rode kaart die ik vandaag kreeg van een bloglezeres. Kerstkaarten met wit-op-rood-geborduurd hebben me sinds m’n jeugd altijd aangesproken.

Het wordt schemerig. Het wordt stil, het werk is klaar. Ik kreeg nog een paar mailtjes (ook vanuit België) dat bestellingen nog vóór de kerst zijn aangekomen. Fijn om te horen. Fijn om steeds weer van elkáár te horen (met of zonder verstuurde kerstkaart), dat we elkaar die fijne dagen toewensen!

Lees reacties (2) of geef een reactie

Lost in the world

“Lost in the world” schalde het lied van Anouk door de luidsprekers over het Raadhuisplein in Apeldoorn. We waren er nog een keer heen gegaan en stonden in een hele lange rij. We zijn wel gewend om geld te geven voor ‘goede doelen’, maar nog nooit hebben we daarvoor in een rij hoeven staan. Het was een indrukwekkende belevenis. Daar stonden we op een kleurloze winterdag samen met honderden mensen op een plein. In de rij om je geld in een gleuf te stoppen: ongelooflijk! Honderden mensen gingen aan het eind van de aktieweek van ‘Serious Request‘ naar het plein om ingezameld geld te brengen. Het was niet erg dat we daarvoor een tijdje moest wachten. De sfeer was bijzonder. We luisterden naar “Lost in the world”, en keken naar de grote foto’s van kinderen die hun families kwijt waren.

Uitzicht vanuit de rij vóór het Glazen Huis. Wat een contrast met de ‘gedekte tafels’ in het paleis, slechts een paar kilometer verderop. Ook dit is Apeldoorn. Met roadblocks vanwege een collectief trauma vanwege een dramatisch verlopen koninginnedag. Nu was “Apeldoorn” op de been voor een geef-aktie. We zagen veel ouders met kinderen, die ook van jongsafaan leren dat het goed is om te geven. Mooi om deze kant van onze stad te zien.

Na een half uurtje in de rij was ik aan de beurt. Ik had het geld van een verkochte ‘rouwrand’ in een envelop gedaan en deed die door de gleuf. Ik dacht aan al die miljoenen kinderen die hun familie zijn kwijtgeraakt. Miljoenen ouders die hun kinderen missen. Wat een drama, wat een verdriet, wat een rouw. We gaan weer kerst vieren, dat mògen we. Maar niet zonder dat we aan dit onbeschrijflijk leed hebben gedacht. “Lost in the world”, wat is dàt schrijnend.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Prettige feestdagen

Iets kleins, kan toch een groots effect hebben!
Net waar je het ophangt / neerlegt.
Of hoe je het fotografeert / inzoomt.
Of hoe je iets zegt / doet.

De komende dagen blijf ik gewoon doorbloggen. Ik heb nog wel wat foto’s liggen en als ik ze nu niet laat zien dan blìjven ze liggen. En ik merk dat het wordt gewaardeerd, mensen die het leuk vinden om elke dag even een foto van mij te zien. M’n stukjes zijn dan niet zo uitgebreid, maar toch even de dagelijkse routine. En ook dat is ‘iets kleins’, wat toch een effect kan hebben.
Het is al wel wat rustiger op m’n blog, en voor wie nu een week afhaakt om bezig te zijn met de eigen dingen: Prettige feestdagen gewenst!
Voor ons allemaal geldt dat het (ook) de ‘kleine dingen’ zijn die het doen!

Lees reacties (4) of geef een reactie

Een mooi gedekte tafel

Kerstfeest is voor de meeste mensen aanleiding om de tafel feestelijk te dekken met het mooiste serviesgoed. En ook in een paleis wordt en werd met kerst alles uit de kast gehaald voor de prachtigste tafel-opstelling. Paleis het Loo toont traditiegetrouw verschillende gedekte tafels, zoals die in het verleden ook waren gedekt, en er staan bordjes bij waardoor het publiek kan weten waar die serviezen vandaan komen. Bij deze tafel stond vermeld dat prinses Wilhelmina het mooie plateau in 1888 kado kreeg voor haar achtste (!) verjaardag. Een wat vreemd kado voor een kind,  maar zo kreeg ze bij het opgroeien mee dat ze echt anders was dan andere kinderen. En het porseleinen servies wat op tafel staat, had ze gekregen bij haar huwelijk met prins Hendrik van Meclenburg. De gulle gever was de Duitse keizer, die wel vaker zulke kado’s gaf aan bevriende vorstenhuizen. Prins Hendrik was trouwens speciaal naar Berlijn geweest om het servies voor z’n aanstaande vrouw uit te zoeken, dat had de keizer gevraagd want hij wilde wel dat zijn kado in de smaak zou vallen. Hij koos dit servies in neo-rococo-stijl.

Andere tijden, andere stijlen, andere bestedingspatronen, in andere ‘kringen’. Kunnen wij niet aan tippen? Ach, dat hoeft ook niet. Met je eigen serviesgoed en wat oude geborduurde kleedjes kun je ook een eind komen. Ik had er plezier in om deze kleedjes tevoorschijn te halen en na te denken over hoe ik de tafel ga dekken over een paar dagen. Vandaag al de boodschappen gehaald om lekker te koken en daar gaat het ook om.

En natuurlijk is het ook mooi om door zo’n prachtige kamer te lopen! De opstelling van de gedekte tafels is nog tot 7 januari te zien op paleis het Loo. Toch een beetje dromen hoe het zou zijn om daar aan te schuiven….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kerstkaarten


Deze twee kerstkaarten hangen naast elkaar op het prikbord. Een nieuw-ontvangen kaart, met een foto van kunstig gevlochten riet. Met de aankoop van die kaart werd Unicef een klein beetje meer in de gelegenheid gesteld om een betere toekomst voor arme kinderen te realiseren. En een oude kerstkaart uit mijn verzameling, waar achterop staat: “Reproduced from original Danisch Embroidery.” Tussen beide kaarten zit denk ik een hele generatie, misschien wel meer. De unicef-kaart is in Nederland gedrukt, op glanzend karton. De oude kaart met geborduurde kerst-figuurtjes is gedrukt in Denmark. Ik hou van kerstkaarten met afbeeldingen uit de hele wereld! Deze twee hangen naast elkaar op het prikbord, en wie weet komen er vandaag nog een paar bij. “’t Is the season to be jolly” en daar hoort ook bij het versturen van mooie ‘handwerk-groeten’!

Maar mijn groet is vandaag tòch weer even digitaal…..
Even een blogje, en dan kerstinkopen doen! (ook voor mijn moeder)

Laat wat van je horen en geef een reactie

Een sterretje op de kortste dag

Heden 21 december om 17.28 begint de astronomische winter. Dat is NU! De zon staat nu loodrecht boven de Steenbokskeerkring. We beleven de kortste dag. Na vandaag wordt het verschil tussen zonsopkomst en zonsondergang groter en worden de dagen weer langer.
Het was een supergrijze dag vandaag. Grijs en grauw en geen sprankje zon. Dat was een paar dagen geleden anders; toen scheen de zon volop in de kamer en maakte ik deze foto’s. Mensen denken vaak dat felle zon fijn is om foto’s te nemen, maar dat is niet zo. Ik doe bij felle zon vaak de (witte) gordijnen dicht zodat ik een diffuser licht krijg op m’n fotoplekje. Nu vond ik het leuk om eens te laten zien wat er gebeurt als ik dat niet doe: dan krijg ik zùlke schaduwen! Want zo rond de kortste dag staat de zon heel laag en dan zijn de schaduwen haast bizar. Een bord van twee centimeter hoogte geeft dan een schaduw van een halve middenlijn! Voor vandaag – de korste dag – is dat ook wel eens leuk om te te laten zien. Korte dagen, maar als de zon schijnt: lange schaduwen!

Een gehaakte ster ligt op een oude gebreide beddesprei. Ik ben een beetje makkelijk deze week, ik laat nog wel wat zien (zoals deze aantrekkelijke sprei) maar ik zet geen nieuwe dingen meer in m’n shop. Dat komt volgend jaar wel weer. Als de dagen weer wat langer zijn….

Laat wat van je horen en geef een reactie

Serious request: Breng ze weer samen

Het glazen huis staat op het marktplein in Apeldoorn voor de bekende jaarlijkse radio-aktie Serious Request. In de week voor Kerstmis haalt 3FM samen met heel Nederland geld op om ouders en kinderen te herenigen. Wereldwijd zijn meer dan vier miljoen familieleden elkaar kwijt door een ramp of conflict. In conflictgebieden, zoals in Nigeria en Congo, leven miljoenen kinderen noodgedwongen gescheiden van hun ouders, broers of zussen. Met de opbrengst van 3FM Serious Request probeert het Rode Kruis vermiste kinderen op te sporen en het contact met hun familie te herstellen.

Veel Apeldoornse winkels en ondernemingen sluiten aan bij de Serious Request en hebben allerlei akties om geld in te zamelen. Ik heb er ook wel even aan gedacht om dat te doen, maar met een kapotte pc kreeg ik dat niet goed meer voor elkaar. Dus ik bedacht wat anders. De middelste geborduurde Marker rand werd besteld en voordat hij op de post gaat legde ik er nog even wat andere randen bij voor een foto. Het zijn mooi geborduurde randen, maar in deze setting kun je er ook ‘rouwranden’ in zien. Rouw, omdat zoveel mensen in oorlogsgebieden intens lijden. Het bedrag wat ik voor deze bestelde rand ontvang, maak ik over naar SR.

Zo probeert iedereen iets kleins of groots bij te dragen aan Serious Request. Er is nu al ruim een miljoen euro ingezameld en dat gaat vast nog meer worden. Het doel spreekt iedereen aan: families herenigen. Het ìs al zo verschrikkelijk om te moeten vluchten voor armoede of oorlog. En als je dan óók nog je familie kwijt raakt op de vlucht: zo vreselijk! Het Rode Kruis wil helpen om families weer samen te brengen. Rechts zie je de bekende foto die voor deze aktie wordt gebruikt: “Breng ze weer samen“.
Het doel spreekt mij dit keer ook extra aan, omdat mijn zoon een aantal jaren geleden met zulke jongetjes zoals op de foto heeft gevoetbald. Hij reisde aan het begin van zijn studie naar Congo met een groepje voor een kleinschalig hulpverleningsproject. Dan spreekt het nog meer aan, te weten dat zoveel mensen intens moeten lijden. Misschien hou je niet van al dat radio-lawaai, en misschien wil je alleen maar even kennisnemen van de aktie, bijvoorbeeld hier. Via die link kom je op een pagina waar alle relevante informatie op staat over dit Serieuze Verzoek om bij te dragen aan deze hulpverleningsaktie. Iedereen kan wat doen: lege flessen inleveren en het retourbedrag doneren, of één de duizenden akties ondersteunen die bedrijven en particulieren organiseren, waarbij de opbrengst voor SR is.
De geborduurde zwarte rozen staan nog in mijn shop, en als die ook nog worden besteld dan maak ik dat bedrag ook over aan deze aktie.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Damast op tafel

Bij een feestelijk gedekte tafel hoort damast!
Vroeger (dat wil zeggen: 2500 jaar voor Christus, want zò oud is damast al!) verstond men onder damast altijd zijden stof, die was geweven via een speciale weeftechniek. Maar later werd damast ook gemaakt van katoen, wol, linnen, halflinnen of kunstzijde. Het fascinerende van de weeftechniek is dat er allerlei motieven kunnen worden ingeweven. De techniek is via de zijderoutes al lang geleden naar het westen gekomen. In België en Nederland is ook een rijke damast-cultuur geweest. Begin dit jaar woonde ik een lezing bij van Sanny de Soete, die vertelde dat de techniek bij ons nu bijna verloren gaat, doordat er haast geen weverijen meer zijn die nog damast weven.
Kenmerkend voor damast is dat altijd groepen kettingdraad tegelijk bewogen worden. Dit in tegenstelling tot jacquard-weven waarbij elke kettingdraad afzonderlijk bewogen kan worden. Het mooie van damast-weefsel is de glanseffecten, die door de juiste lichtinval versterkt worden.
Voor hobbywevers is het een uitdaging om het eens zelf te proberen, en daar zijn twee leuke kleine boekjes voor: Damast, vroeger en nu en Damast op 4 schachten. Het schijnt dat de techniek niet al te ingewikkeld is en dat je door het opzetten van de schering in een speciaal getouw zelf ook die mooie glanseffecten kunt bereiken.
Maar ook alle niet-weefsters genieten van zo’n mooi gedekte tafel! Op paleis het Loo zijn alle kamers ingericht met prachtige tafels, gedekt met het mooiste serviesgoed wat schitterend uitkomt op een damasten ondergrond.
Speciale aandacht is er in deze laatste periode dat het paleis nog open is, ook voor het servetten vouwen. En ook dat is een oude gewoonte die het allermooiste uitkomt met servetten van damast. Damast-weven is een oud en rijk cultuur-ambacht, en damast past in een koninklijke entourage!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Schort van Beiersbont

Kerstsfeer: binnen en buiten, en als je wilt ook in de keuken met een schort voor!
Dit mooie en nieuwe groene schort is gemaakt van Beiersbont-stof  en lijkt me heel leuk om te dragen bij het voorbereiden van het kerstdiner.
De foto’s zijn gemaakt op paleis het Loo.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kerstkrans en kerstkleedje

Een oude kerstkrans uit de negentiger jaren. Ik was er thuis al mee bezig geweest om er een foto van te maken. En toen had ik zin om weg te gaan. Ik nam de krans mee, en ook één van m’n kleedjes.

Kom nu het nog kan!” had paleis het Loo geroepen. Veel mensen geven gehoor aan die uitnodiging. Er is veel moois te zien, binnen en buiten.
Het zijn de laatste weken dat het paleis nog bezichtigd kan worden, want begin januari wordt het paleis drie jaar voor publiek gesloten vanwege een verbouwing.

Hier vond ik een mooi plekje om mijn kerstkrans op te hangen!
En er is ook altijd wel een reden om een kleedje bij je te hebben …. Op de hoek van de parkeerplaats lag nog een grote berg sneeuw en dat werd even een mini-picknickplekje voordat ik weer terugfietste.
Het kleedje is gemaakt in de doorstoptechniek. Daar kreeg ik laatst een vraag over, of ik daar patronen van heb. Maar het is makkelijker om zo’n kleedje te vinden dan om er een patroon van te vinden. Het kleedje is waarschijnlijk in oost-Europa gemaakt maar het kan ook noord-Europa zijn. Mooi om te zien hoe regelmatig en foutloos die rijgsteek is toegepast en de sterren in rood en zwart stralen. Zo’n kleedje blijft langer mooi dan m’n thermoskan, die me al zoveel fietstochten gezelschap heeft gehouden.
Het was heerlijk om nog een keer naar het paleis te fietsen. “Kom nu het nog kan!” geldt t/m 7 januari.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Boekenleggers met een tot-hier-boodschap

Gister was een oude pianokruk aan de beurt om weg te gaan. Hij was nog van m’n grootmoeder geweest en ik had hem al eens geverfd en opnieuw bekleed, wat z’n leven in de familie nog wat had verlengd, maar nu was het tijd voor ‘weg’. Samen met nog wat andere spulletjes ging hij naar de kringloop maar vlak voordat hij definitief het huis verliet bedacht ik dat ik er eerst nog wel wat op kon leggen. Dan heb je toch nog even een herinnering. Mijn verzameling boekenleggers kwam er wel goed op uit.

Boekenleggers die in een boek liggen hebben een ‘tot hier’ boodschap. ‘Tot hier’ ben je gekomen met lezen, en de volgende keer kun je dan weer verder. Het lijkt erop dat mijn computer nu ook een tot-hier-boodschap heeft gegeven. Gister kocht ik een nieuw toetsenbord en dat is echt niet zo moeilijk. Gewoon het stekkertje erin steken en hij zou het weer moeten doen. Maar dit nieuwe toetsenbord heeft een onbekend knopje: voor een slaapstand. En oh! dat kan mijn computer nou juist niet meer! Een paar weken geleden had ik problemen met de voeding en toen besloot ik hem gewoon niet meer uit te zetten. Want als hij niet uit gaat, hoeft hij ook niet aan. Want juist dat opstarten trok hij niet meer. Dat ging nog een paar weken goed, en zo kon ik een definitieve oplossing nog even uitstellen. Maar nu kwam de pc door dat nieuwe toetsenbordknopje tòch in de ‘slaapstand’ en dat betekent dat hij nu ècht dood is. De ‘voeding’ trekt het niet meer om op te starten. M’n computer gaf de definitieve boodschap: “tot hier en niet meer verder”!

Net als die oude pianokruk: die had ik nog wat opgelapt, maar na nog tien jaar op zolder kan hij nu eindelijk wel eens weg.
Zo nu ook m’n computer: aan m’n tijdelijke oplossing om hem gewoon ’s nachts aan te laten staan is nu ook een einde gekomen.
Ik ben nu te gast op een andere computer en dat is wat omslachtiger. Maar voor dit moment is het weer gelukt!
En nu ga ik op zoek naar hoe het verder gaat nà de ‘tot-hier-boodschap’.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Drieduizend blogjes lang

Ergens in -e afgelopen perio-e ging ik over -e grens van 3000 blogjes.
Ik -acht: ach ja…. best wel veel eigenlijk. Maar om -at nou weer te benoemen hier…..

Nu ging afgelopen weeken- mijn toetsenbor- kapot. Toen -acht ik: best wel opmerkelijk:
In 3000 blogjes heb ik een heel toetsenbor- versleten!

Ik behielp me -e afgelopen -agen met -e control-v toets om -ie ene letter te maken -ie het niet meer -ee-.
Misschien is -at wel -e meest gebruikte letter in onze taal, tjonge wat onhan-ig als -e het niet meer -oet.
Maar -at is geen -oen eigenlijk. Nu ga ik eerst op maan-agmorgen een nieuw toetsenbor- kopen.

-eze foto maakte ik zojuist. Lekker spelen met spulletjes! Al -rie-uizen- blogjes lang!

Lees reacties (3) of geef een reactie

Kerstkussentje in log cabin

Kerstkussentje in log cabin. (Dit kussentje staat ook in m’n shop.)
Fijne zondag!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dickens Festijn Deventer

In Deventer wordt dit weekend het jaarlijkse Dickens Festijn gehouden. Deze dame en heer zijn twee van de ruim 950 personages uit de 19e eeuw die rondliepen  in de historische binnenstad. Ik kwam hen als eerste tegen en vroeg of ik de foto op mijn handwerkblog mocht laten zien. Dat mocht, en daarna kreeg ik de smaak te pakken. Er was zóveel mooie oude kleding te zien en te bewonderen! “Zelfgemaakt, schrijf dat er maar bij!” zei de dame toen we na het korte praatje weer doorliepen. Ook van sommige anderen begreep ik dat ze hun kleding zelf hadden gemaakt. Het geheel van die hele binnenstad vol typische 19e eeuwse mensen straalde enorm veel liefde voor die historische kleding uit.

Twee aan twee. Net als ik met mijn zus. Wij liepen af en toe ook arm in arm, we werden gewoon geïnspireerd! Zo liepen we samen tussen de weeskinderen en winkelpersoneel en wasvrouwen. En deftige dames en hoge heren. Het was bijzonder om in deze binnenstad-entourage onszelf een eeuw terug te wanen.

Tijd voor koffie (foto hierboven) die werd voor ons eerst persoonlijk gemalen.  Deventer heeft enorm veel leuke kleine oude en sfeervolle winkeltjes, en de eigenaren en het personeel waren ook gekleed volgens de 19e eeuwse dracht. Sommigen zaten in vol ornaat voor hun winkeltjes.

Mooi om te zien hoe gezichten boven die sfeervolle kleding en onder de typische hoofdbedekkingen oplichten.

Er was ook muziek en gezang en geroep en kleine toneelstukjes en alles bruiste en was vrolijk. Ik vond het een sublieme manier om iets van de sfeer van vroeger te beleven. Ja, het was wel druk, maar het was ook goed te doen. Morgen is het Dickens festijn er ook nog. Een reuze leuk uitstapje!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Gehaakte sprei als tafelkleed


Er worden weer volop witte spreien gehaakt. Dan heb je heel lang een fijn handwerk om aan te werken en na afloop een gehaakte deken om trots op te zijn. Vroeger was zo’n gehaakte sprei over je bed het summum van netheid in de slaapkamer en af en toe kom je nog eens zo’n keurig gehaakt exemplaar tegen van één of twee generaties geleden. Een leuk idee voor de kersttijd is om zo’n gehaakte deken over een tafel te leggen. In één van de Anna’s die ik net in mijn shop plaatste, kwam ik daar een mooi voorbeeld van tegen. En daar zou de witte sprei uit mijn shop dus ook heel geschikt voor zijn!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kinderen van vroeger

Toen ik elf was kreeg ik een zusje en dat was me toch een feest! Ik sjouwde met haar rond en genoot ervan om met haar te spelen en later met haar te delen. Over van alles wat ons bezighield. Vandaag is ze jarig en ze nodigde me uit om dat samen op een bijzonder plekje te vieren. Ergens waar we nog véél verder terug kunnen gaan in de tijd. Een jaartje of honderd. Ergens waar we allebei nog nooit zijn geweest (omdat we altijd dachten dat het er veel te druk zal zijn). We gaan op het Dickens-festival rondlopen en kijken naar bijna duizend mensen die daar rondlopen in historische kleding.

Dit schattige klederdracht-rokje stuurde ik een paar dagen geleden op en nu kreeg ik net bericht dat de ontvangster er blij mee is. (Ik waardeer het altijd zeer als ik bericht krijg van aankomst van een boek of pakje, en dat is opvallend vaak! Dus daaruit concludeer ik dat de mensen die wat bij mij bestellen heel aardig zijn!) Voordat ik het rokje verstuurde legde ik er een leuk boekje op: Kinderen van Holland. Strikt genomen niet echt een handwerkboek, maar het past er toch wel bij. Tijden zijn veranderd (gelukkig ook maar), maar af en toe ‘terug gaan naar vroeger’ is superleuk. Dat kan via een boek, of via een jarige zus die het leuk vindt om herinneringen op te halen, of via het Dickens festival. Misschien kom ik daar nog wel iemand tegen, en mocht je vanavond mijn foto’s zien en ook zin hebben om te gaan: het is er morgen ook nog.

Lees reacties (2) of geef een reactie

Kerstquilt – kinderquilt

Deze lappendeken komt elk jaar weer tevoorschijn. Toen hij net gemaakt was hing ik hem met kerst aan de muur maar dat doe ik allang niet meer. Hij is nu gedegradeerd tot picknickkleed. Of gepromoveerd, dat kan ook, want het is nog altijd leuker om een quilt te gebruiken dan om hem nìet te gebruiken. Na de sneeuwbui legde ik hem over een tafel en strooide er wat denneappels over en dat staat ook best goed. Oude lapjes met beertjes-print zijn er in verwerkt, en nog wat negentiger-jaren stofjes. Met simpele vierkanten kun je vaak best een leuk effect bereiken.

Het kan natuurlijk ook wel iets ingewikkelder, en dan is misschien het boek Quilts voor de kinderkamer een leuk boek. Geschreven door Karin Pieterse, die een paar decennia geleden Nederlandse quilters hielp om het boeiende terrein van patchwork en quilten te verkennen. Op dit boek prijkt ook een quilt in kerstkleuren en mèt beertjes.

Hier liet ik deze lappendeken al eerder zien op mijn blog, voor als je het nog eens wilt nalezen.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Over stola’s en blote sieraden

In de Bergkerk in Deventer luisterden we naar een traditionele uitvoering van Lessons & Carols. De kerk was goed verwarmd, en ik deed m’n jas uit want anders voelt het zo koud als je daarna weer naar buiten gaat. Maar zonder jas is het dan toch net weer te koud, want zo’n grote kerk tocht. Een stola is dan natuurlijk ideaal, en ik zag ook wel sommigen die zo’n omslagdoek om zich heen hadden. Ik zou dus nog een paar boeken kunnen opzoeken met stola’s, maar het worden boeken over accessoires die nou juist helemaal geen warmte geven. Vrouwen die ‘uitgaan’ worden vaak geacht om veel bloot te laten zien, wat ik zelf nooit zo goed heb begrepen want bloot = koud. Dus in de winter heb ik liever een stola dan een sacs du soir, maar dat neemt niet weg dat dit toch leuk boek is om nog even in m’n shop te zetten: Sacs du Soir. En zojuist werd ook het nieuwe tijdschrift van HzG bezorgd, en daar staat ook een artikel in over open sieraden van vilt, dus dat hoort er allemaal bij in de winter. En dan sluit ik daarbij aan met nog een boek over Textile Jewellery. Zowel de avondtasjes als de textiele sieraden kunnen zelfgemaakt worden en in deze boeken staan weer voldoende aanwijzingen en patronen.

En als we uitgaan en na afloop van een concert over zo’n sfeervol maar koud plein lopen? Toch lekker een dikke jas en/of een stola. In de beroemde Deventer Walstraat mocht ik deze meisjes fotograferen. Allemaal met pellerine of stola! Deze meisjes (van toneelgroep het theaterschip) zijn a.s. weekend ook te zien, samen met nog bijna duizend anderen met kleding uit de 19e eeuw. Dan wordt het grootse Dickens-festival weer gehouden.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Kleedjes in lintkant

“Lintkant” wordt een “traditionele” en “opnieuw herlevende handwerktechniek” genoemd in dit oude tijdschrift. Je hebt er machinaal vervaardigd kant voor nodig en dat kan je in sierlijke vormen leggen en die worden dan met grote steken aan elkaar gezet. Zo krijg je heel snel een mooi kleedje met kantachtig effect.
Ik haalde een hele stapel oude Anna’s tevoorschijn omdat daar ook zoveel sfeervolle decoraties voor kerst in staan. Niet alleen in de decembernummers, maar ook al in de november-nummers en soms in oktober, zoals dit opengeslagen tijdschrift van oktober 1995. Het wordt een beetje teveel om al die nummers te laten zien, maar zo af en toe één. Juist voor die bijzondere technieken zijn die oude tijdschriften weer heel bruikbaar.

Ik plaats ook een mooi kleedje met lintkant in m’n shop. Een bijzondere, want zo groot kom je ze niet zo vaak tegen. Dit kleedje is altijd goed bewaard gebleven want het komt ook uit een museum. Lintkant dus, voor een snel en mooi effect. Tja, het werd ook wel ‘armeluiskant’ genoemd, maar daar trekken we ons nu niet meer zoveel van aan.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Oude tijdschriften Anna: plezier met handwerken

Oude Anna’s staan boordevol mooie patronen. Het handwerkblad Anna is een uitgave van Burda, en verscheen (en verschijnt nog steeds) ook in het Nederlands. Ik wilde nog voor het eind van het jaar een flinke stapel toevoegen van deze mooie oude nummers en dat werd de jaargang van 1997 en 1998. Hierin staan veel patronen van technieken die nu ook weer in opkomst zijn, zoals kunstbreien. De handwerken zijn vaak heel aantrekkelijk gefotografeerd. Hieronder ook een kleine collage van enkele achterkanten van dit mooie tijdschrift.

Elk tijdschrift bevat ook een rubriek “In de cursus”, waarin onderdelen van een bepaalde techniek duidelijk worden uitgelegd. Het voordeel van deze tijdschriften vind ik dat ze dun en compact zijn, en dat er ook heel veel mooie kruissteekpatronen in staan.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Pakjes versieren

In december doen winkels hun best om straten en etalages en aankopen te versieren en het kopen zo mooi mogelijk te maken. En natuurlijk vind ik het leuk om dat ook te doen. Ik heb een paar rollen zwart inpakpapier en die gebruik ik totdat het op is. De kaarten met geborduurd portret van Willem van Oranje staan er mooi bij!

Wat zou hier nu allemaal inzitten? Zijn jullie nieuwsgierig? Op webshops krijg je wel eens meldingen met ‘anderen bestelden ook …..’ en misschien kan ik daar ook eens wat over vertellen. Deze pakjes gingen gister op de post, en dit is wat erin zit: drie oude handwerkboeken (o.a. “Wat onze handen kunnen maken“, drie Hema-breiboeken, zes Haaktijdschriften, een boek met Merklapmotieven (dat is één van de mooiste boeken, en daar heb ik er nog meer van!), een Durable-boekje (voor iemand die daar een sprei uit gaat maken), en een Mon Tricot stekenboek (waardoor iemand straks keus heeft uit 1300 steken).

Wanneer zouden die pakjes bezorgd worden? Ik hoop natuurlijk vandaag, gewoon de volgende dag nadat ze op de post zijn gegaan. Maar af en toe krijg ik een signaal dat het een dagje langer heeft geduurd, omdat het nu druk is bij de post.
En wáár zouden al die pakjes dan terecht komen? In huizen in dorpen en steden en vaak gaat er ook een pakje naar België.

Nadat gister alles op de post was, namen we de trein naar Deventer en genoten we van de mooi versierde en verlichte straten. Ik keek zo eens naar de huizen daar, en mijmerde: misschien woont dáár ook wel een handwerkliefhebber! “We” wonen overal! Dus ik plaats ook wat links bij de bestellingen van gister die ik net opsomde, want van sommige boeken heb ik meerdere exemplaren. En als er nog wat wordt besteld dan maak ik graag nog wat meer pakjes met zwart papier!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Jachttafereel

Regenbuien doen de sneeuw snel smelten. Maar er is nog een beetje decor over in m’n tuin, als achtergrond voor een geborduurd jachttafereel. Vandaag een mooie dag voor mij om nog wat vragen te beantwoorden van bloglezeressen. Soms komt een vraag op een moment dat ik er niet gelijk op kan antwoorden. En soms brengt een vraag ook wat zoekwerk met zich mee. Zo kreeg ik vorige week de vraag of ik ook een patroon van een Jachttafereel heb. Ik dacht dat die vast wel in een oude Burda zou staan, en dat blijkt ook zo te zijn. Burda gaf ook aparte tijdschriften uit die geheel gewijd waren aan Gobelin. Later nog een paar van deze mooie gobelin-bladen in m’n shop.

“Veelgevraagd door gobelin-borduursters: jachtscenes”, zo staat erbij geschreven. Ze zijn inderdaad vroeger veel geborduurd, en ik heb nog dit oude geborduurde schilderij in m’n shop. En die past ook goed in een sfeervolle december-inrichting. Maar zelf borduren kan dus ook, want ik heb van dit tijdschrift twee exemplaren. Het is een nummer waar nog veel meer moois in staat, zoals patronen van de legendarische eenhoorn.

En als je nog vol ongeduld wacht tot ik een bepaalde vraag heb beantwoord, aarzel niet om hem nog een keer te stellen. Ik hoop vandaag nog wat andere ‘oude’ mailtjes te beantwoorden, maar daarbij  wou ik eigenlijk het voorbeeld van die jagende jagers nìet al te zeer volgen. Alles op z’n tijd en geen gejaag, dat past niet bij ‘handwerk’.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Burda grote bonte handwerkbladen

“Wat er in het grote bonte handwerkblad met naald, knoophaak of haaknaald tevoorschijn getoverd wordt, straalt hier in dit blad als de kleuren van de regenboog. Daarom zal het jong en oud niet moeilijk vallen, onder de bonte, witte of kruissteekborduursels, smyrna, ochhi, gobelin en kelim iets naar zijn gading te vinden.”
Wat denk je als je zo’n zin leest? Een niet al te beste vertaling uit het Duits. Niet al te aansprekend, zo’n inleiding. Maar de inhoud van deze oude Grote Bonte Handwerkbladen spreekt wel aan! Het zijn de mooiste tijdschriften, die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw werden gemaakt door Burda. Het was de tijd dat deze grote uitgeverij alle mogelijke moeite deed om die oude technieken met nieuwe patronen te presenteren voor een nieuwe generatie. In een andere inleiding schrijven ze dat de redaktie dagelijks brieven ontving waarin hen werd gevraagd naar patronen in bepaalde technieken. En zo deden ze elk tijdschrift opnieuw hun best om die oude technieken opnieuw aan te bieden: Bont borduurwerk, Kruissteek borduurwerk, Platsteekborduurwerk, Wit borduurwerk, Gehaakte en ochhi-kantjes, Kelim, Gobelin en Smyrna. Naaldschilderwerk, Richelieu, Filet borduurwerk, Hardanger, Knopen, Gobelin, Petit point. Af en toe ook nog wel een ander (minder bekende) techniek, maar deze technieken kun je vooral vinden in die oude bladen. Zoals men van deze gerenommeerde uitgeverij mocht verwachten zijn de patronen geschikt voor beginners en meer gevorderden.

Met plezier plaats ik deze acht mooie oude tijdschriften in m’n shop. Hoeveel van deze Grote Bonte Handwerkbladen zouden er zijn uitgegeven? Dat weet ik niet, maar ik denk een stuk of twintig.
O ja, het is goed om nog even te vermelden dat deze tijdschriften allemaal ook in het Nederlands zijn uitgegeven. Die Germanismen in de tekst moet je niet erg vinden, dat hoort erbij. Mooie Burda-uitgaven met een Duits tikje.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Brei een deken en throw an afghan

Foto-vanuit-de-auto. Ik was weer op weg naar m’n moeder en had een warme deken over m’n benen. Voor dat eerste stuk als de auto nog warm moet worden. Na aankomst deed ik boodschappen voor m’n moeder, we dronken koffie en thee en we sorteerden wat boeken uit. En toen werd het alweer bijna donker en wilde ik weer naar huis. Eigenlijk had ik zin om nog even in de tuin van m’n moeder te zitten. Dat kan best op zulke dagen. Dicht tegen het tuinhuisje aan, en dan luisteren naar de smeltende sneeuw die in druppels naar beneden druipt. Met een jas aan en een plaid over je heen. Ik zat daar nog een kwartiertje, te genieten van de wintertuin.

En weer thuis heb ik nog een paar interessante Engelse boeken over Afghans. Dat is de Engelse naam voor gehaakte of gebreide dekens. Die zijn nu al een paar jaar ook in Nederland populair, maar ze worden al heel lang gemaakt. Eén van de boeken heet dan ook Old-Fashioned Afghans (to Knit and Crochet). De andere heet Afghans: Design Gallery, want ook dat is iets wat al heel lang wordt gedaan: mooie patronen (designs) verwerken in die gehaakte of gebreide dekens.

Meestal werd (en wordt) zo’n deken gefotografeerd over een stoel, soms een schommelstoel voor een romantisch effect. Ik probeerde het ook eens over een tuinstoel…
En terwijl ik daar zo zat dacht ik erover hoe ik toch ook weer op het idee kwam om die deken te breien. Het was ongeveer twintig jaar geleden. Toen was dekens breien ècht niet in de mode. Maar ik had nog tien bollen mooie wol en had ineens geen zin meer om daar een trui of vest van te breien. Maar ik wilde tòch iets met die wol doen. Zo verzon ik vierkante lapjes, in de allermakkelijkste ribbelsteek, en die naaide ik met bijpassende wol aan elkaar. Ook als je helemáál geen patroon gebruikt wordt zo’n eigengemaakte soepele deken altijd wel mooi. Maar wie toch wat ‘old-fashioned’ Engelse patronen wil….

Een andere Engelse of Amerikaanse naam voor zo’n deken is simpel ‘Throw’. Omdat je zo’n deken ergens overheen gooit. Dus dat deed ik ook even over het tuinhuisje.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Open roos in luchtige borduursteken

Het geeft een leuk resultaat om de bekende kruissteek af te wisselen met andere steken. Zo wordt een luchtig effect verkregen. En dat kan mooi uitkomen tegen bijvoorbeeld een achtergrond van ‘zware’ wandversiering. Ik probeerde dat na te bootsen met de achtergrond van een stuk degelijke oude stof met goudbrocaat (deze stof heb ik ook te koop).

Mooi borduurwerk verdient ook een mooie lijst! Dat is bij deze open roos heel mooi bij elkaar gepast.
Ook het effect van het kleurgebruik vind ik leuk om nog even de aandacht op te richten. Misschien had de borduurster net niet meer genoeg oud-roze en heeft ze daarom twee blaadjes in een iets lichtere kleur gebruikt. Of misschien was het ook met opzet, want anders zou ze pas aan de uiteinden hebben gemerkt dat ze net niet genoeg had, en nu zitten die twee blaadjes precies middenop. Hoe dan ook: het is helemaal niet zo erg als je een keer nèt te weinig hebt van een bepaalde kleur. Een beetje afwisseling is vaak juist wel leuk.

Dit mooi-geborduurde en mooi-ingelijste borduurwerk van een open roos plaats ik in m’n shop. Niet iets wat je bij Blokker koopt, maar een uniek borduurwerk!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Zonnige sneeuw en vrolijke breipatronen

In de trein naar een andere provincie maakte ik het wonder van het doorkomen-van-de-zon over het besneeuwde landschap mee. Na dagenlange somberheid ineens weer zon!
Na al die sneeuwstagnatie was iedereen blij dat de treinen grotendeels weer op tijd reden, maar er waren nog wel wat kleinere vertragingen en daarmee was er ook van alles om te roepen. Na vijf keer “Beste reizigers” had ik er wel genoeg van, en toen viel het me op dat we in de volgende trein weer werden aangesproken met “Dames en heren”. Dus als ik later dit blogje nog eens teruglees, dan weet ik weer dat deze maand de officiële NS-aanspreek-verandering plaatsvond.

Ik was op weg naar een nicht, en halverwege de reis stapte m’n zus in en reisden we samen verder. December is onze familiemaand, dan vieren we verjaardagen en verhuizingen en vrolijke ontmoetingen. M’n nicht was net verhuisd en het was voor het eerst dat we haar nieuwe huisje zagen. En voor haar was het ook bijna voor het eerst dat ze de zon in haar huis zag schijnen. Twee andere zonnetjes zijn haar dochtertjes. Met de oudste probeerde ik memory te spelen en dat was leuk. Er is altijd zoveel te doen en en te zien tijdens zo’n familie-ontmoeting. In de erker stond een bed met een mooie quilt, en in de gang lag een leuk gebreid kolletje en onder de salontafel lag een Burda. “Leuk, heb jij die ook?” vroeg ik. “O ja, die heb ik al heel veel gebruikt.” Met m’n zus ontcijferde ik het stikkertje in het hoekje: Hé, zo heette toch die dorpswinkel van dertig jaar geleden? Een bevestiging dat sommige tijdschriften heel lang in de familie blijven, en weer werden doorgegeven aan de volgende generatie. Misschien daarom dat ik deze Burda-special met Breipatronen zo weinig tegenkom. Omdat ze het liefst in een familie blijven. Wie zo’n mooie Burda heeft, houdt hem zelf of geeft hem aan een dochter. Toch lukte het me om voor dit blogje een soortgelijk tijdschrift te vinden: een Burda-special met 320 breipatronen. Echt één van die mooie tijdschriften van vroeger, om heel lang plezier van te hebben. En om mooie dingen uit te breien voor de volgende generatie.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Spelen met stro

“Hoe zou men kunnen raden, dat uit zo een simpel materiaal
Iets sierlijks, verbonden met wat draden, te maken valt voor allemaal.”
Een oud gebruik van vroeger was om versieringen te maken van stro. Dit boekje Spelen met stro geeft al die oude kennis van vroeger weer door.
Ik haalde onze houten kerstster en de sterretjes van stro tevoorschijn. Versieringen die gemaakt zijn met materiaal uit de natuur doen het altijd goed.

En nu ga ik weer genoeg gespeeld en ga ik op weg, een uur met de trein. Kijken of alles weer rijdt, ik hoop het. Ik ga ergens anders spelen!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Blauwe Stunde

Het was wel een bijzondere dag vandaag, met al die sneeuw. Op zulke dagen hou ik heel erg van ‘de blauwe Stunde’, dat is het laatste uurtje van de dag waarop het licht snel vermindert en soms wat blauwig is. Dan zit ik soms gewoon een tijdje op de bank naar buiten te kijken. De geluiden van buiten komen anders binnen, je hoort nog wat sneeuwschuivende buren, auto’s die over een opgevroren ijslaag door de straat rijden. Iedereen is weer blij als hij veilig thuis is. We kunnen bijna aan de rustige avond beginnen. Wat een aparte dagen!

En alles lijkt ook anders wanneer er sneeuw ligt. Een sjaaltje met granny squares en wat versiering van melkdoppen. Ik krijg bijna de neiging om een sneeuwpop te maken, maar dat is dan iets voor morgen. De blauwe Stunde is voorbij, het is grijs-grauw-donker. Fijne avond!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Borduurmotiefjes kerst

Alle appjes en mailtjes in het hele land gaan er vandaag over of je thuis kan of mocht werken. En wie toch naar het werk is gegaan hoopt zo vroeg mogelijk weer naar huis te kunnen gaan omdat er opnieuw een flinke laag sneeuw wordt verwacht. Nederland is ineens in kerstsfeer. Voor wie nog wat wil borduren zijn dit leuke kleine motiefjes. Eén van de uitgevers van deze patroon-bladen heet ‘Intermezzo’ (daar heb ik wel meer borduurpatroontjes van op m’n shop). En zo voelt het ook een beetje: als een intermezzo tussen de sneeuw van gister en de sneeuw van vandaag. Op plaatjes lijkt het allemaal zo romantisch en gezellig. En je kunt er schattige borduurwerkjes van maken, van besneeuwde kerstbomen en zo. Maar de winterse werkelijkheid – nu we dat allemaal zo meemaken – is toch wel koud en glad en gevaarlijk. Ik hoop dat iedereen weer veilig thuis komt of is! En dan is borduren-bij-de-kachel eigenlijk ook een groot voorrecht, voor wie niet weg hoeft of al weer thuis is. Goede dag gewenst!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Alles onder een dikke sneeuwlaag

We waren in drie steden vandaag: onze eigen natuurlijk, en de stad waar we een familiebijeenkomst hadden, en nog een stad om twee mensen thuis te brengen die anders een paar uur op een station hadden moeten wachten of er misschien nog een trein op zou komen dagen. Het was een zeer winterse dag, met overvloedige sneeuw. Zeker mooi, al die besneeuwde dorpen en steden,  maar ook wel een beetje spannend op de snelweg. Maar het is allemaal goed gegaan. Het eerste wat ik deed toen ik net weer uit de auto stapte was met een paraplu alle struiken in de tuin afslaan. Sommige waren al heel ver doorgebogen door het gewicht van vele kilo’s sneeuw. Ook onderweg zagen we afgeknapte takken en dan gaat het echt niet om kleine takjes. Ook grote bomen kunnen gewoon afbreken als ze het gewicht van de sneeuw niet meer kunnen dragen. In onze tuin waren het vooral de Buxus en de Taxus die het zwaar te verduren hadden, en wel een halve meter waren doorgebogen. De takken veerden weer terug toen ik er een zwiep tegenaan gaf. Dus nu dacht ik dat ik er nog maar even een blogje over schrijf. Wie weet wil je ook nog even je tuin doorlopen om wat struiken te bevrijden van een zware sneeuwlaag. Het zou toch jammer zijn als er takken afbreken terwijl dat voorkomen kan worden met een sneeuw-bevrijdings-tik.

Het leuke stadje is geborduurd in de uitsparings-techniek: alles wat niet-geborduurd is verbeeldt sneeuw. Nederland onder een dikke sneeuwlaag. Dit borduurwerkje staat in mijn shop.

Laat wat van je horen en geef een reactie

Tweede Advent: nu sijt wellecome

Advent: dat is de aanloopperiode naar kerst. De naam advent komt van het Latijnse ‘adventus’, en dat betekent ‘komst’. In de adventsperiode bereiden christenen zich voor op het kerstfeest, dat is het feest waarbij de geboorte van de Christus wordt herdacht. Advent heeft ook de betekenis dat zijn tweede komst nog wordt verwacht.

Vandaag de tweede Adventszondag. Als je een kandelaar hebt met vier kaarsen, dan kun je de tweede kaars aansteken.
Maar je kunt ook de kerstboom versieren of sneeuwballen gooien want er wordt flinke sneeuw verwacht. Wij waren van plan om nog sinterklaas te vieren, en ach: alles loopt tegenwoordig toch door elkaar. In ieder geval leek het me handig om dit mooie borduurwerkje vast in m’n shop te zetten, want het past eigenlijk meer bij advent dan bij kerst. Nu sijt wellecome! En dat ‘Nu’ is dus ook echt ‘nu’!

Laat wat van je horen en geef een reactie

Dubbel weven

Weven, of het samenvlechten van stelen en bladeren, is waarschijnlijk de oudste menselijke activiteit. De eerste weefgereedschappen waren zeer eenvoudig en bestonden uit een paar stokken, waartussen e schering werd opgespannen. De ene stok was bevestigd aan een boom of paal en de andere stok was met een ban om het middel van de wever gebonden. Met behulp van nog een stok en een eenvoudig hevelsysteem, werd om de andere raad omhooggetrokken. Op deze manier ontstond een opening waar de inslag doorheen werd gelegd. En dat principe ligt nog steeds ten grondslag aan het weefgetouw wat later werd ontwikkel en wat in principe niet echt veranderd is.

Maar wel is het mogelijk geworden om wat ingewikkelder dingen te maken. Zo is er ook de techniek van het Dubbelweven. Er wordt dan geweven met twee kettingen tegelijk. Al een paar keer verkocht ik een boekje met die naam, maar nu kwam ik erachter dat deze techniek ook wel Fins weven wordt genoemd. Dus wie op zoek is naar specifieke informatie over deze weeftechniek, kan ook bij dit boekje terecht. De oudste benaming van deze techniek heet ‘Finske’. Er zijn aanwijzingen dat deze techniek al 200 jaar v. Chr. in China werd toegepast. De techniek is via India naar Perzië verspreid, en kwam later ook in Scandinavië en Rusland terecht.

Iemand vroeg of ik nog wat wilde schrijven over weven, en daarom pakte ik het boek Alles over Handwerken erbij. Zo’n naslagwerk is altijd fijn om iets op te zoeken. Maar ook voor mensen die een algemeen overzicht willen hebben, of eigenlijk een korte en duidelijke inleiding in een bepaalde techniek, zijn dit fijne boeken. Je krijgt vaak een paar mooie illustraties van de belangrijkste onderdelen van de handwerktechniek, een stukje over de geschiedenis, en wat basis-patronen.
En voor de meer specifieke aspecten van een bepaalde techniek, zijn er dan weer aparte boekjes, zoals het boekje Fins weven (wat dus eigenlijk over Dubbelweven gaat). En het kleine geweven werkje laat zien wat een mooie resultaten daarmee kunnen worden behaald.

Lees reactie (1) of geef een reactie

Mickey Mouse gebreid

De beroemdste muis van de wereld deed vandaag een dutje in mijn achtertuin!
O, wat was dat leuk!
Ik heb even getwijfeld of het misschien toch Minnie was, vanwege die neergeslagen ogen, maar het is toch echt Mickey. Prachtig gebreid, naar origineel voorbeeld op twee getypte en gestencilde velletjes. “Niet verkopen” staat er boven dat patroon, dus rest maar één mogelijkheid: dan geef ik het patroon wel gratis weg (via m’n shop).
Ach, wat een schatje, deze Mickey Mouse. En wat zal hij moe zijn geweest, na een lange reis uit Hollywood of zo. Het lukte me om hem naar binnen te lokken en nu heb ik hem een vooruitzicht gegeven voor een plaatsje in iemands huis. Ook via m’n shop dan maar.


Je kunt zelf ook een Mickey Mouse op je trui breien, met het Disney breiboek. En als je kind dan zo’n trui aanheeft, en een dutje doet in de achtertuin nadat het is moegespeeld in de sneeuw….. foto!

Lees reactie (1) of geef een reactie

Tijdschriften Haken met plezier

Leuke kerst-effecten kun je bereiken met haken. Bijvoorbeeld met een eenvoudig wit kleedje en dan de laatste toer in goudkleur of rood. Of kleine haaksels voor de kerstboom. Deze drie tijdschriften met volop ideeën plaats ik in m’n shop. De foto’s hieronder geven een impressie.
Prachtige HaakstekenHaken met plezierFilethaken (met decoratieve ideeën voor de kersttijd).

Laat wat van je horen en geef een reactie

Drawn Fabric Embroidery

“Drawn fabric embroidery” is een manier van borduren waarbij draden van een even-geweven stof bij elkaar worden getrokken, en waarbij dan patronen in de stof kunnen worden gemaakt. De term wordt vaak door elkaar gebruikt met Pulled Thread Work, maar dat is toch weer nèt iets anders en daar hebben deskundigen wel studie van gemaakt. Er worden bijzondere staaltjes van deze nauwkeurige en verfijnde technieken bewaard in musea, en er zijn ook een paar mooie boeken over, meest Engels. Ik plaats er twee in m’n shop: Drawn Fabric Embroidery en het kleinere boekje Drawn Fabric. Daarin staat ook een mooi voorbeeld van een geborduurd kerstboompje, wat nèt weer wat anders is dan de borduurwerkjes in de gebruikelijke kruissteek. Leuk dat deze technieken nu weer door sommigen worden beoefend. Vooral als je ziet wat er in het verleden op deze wijze is gemaakt, dan weet je dat je de borduurkunst beoefent op hoog niveau.

Laat wat van je horen en geef een reactie